Ryley Walker is een getalenteerd sing/songwriter die met het nieuwe album ‘Golden sings that have sung’ hier definitief kan doorbreken. We hebben te maken met acht spannende, intens broeierige songs die weemoed , melancholie, kracht en doorzetting in het dagdagelijks leven kruisen . Regen en zonneschijn, opklaring en miezerigheid vinden elkaar . In no-time heeft hij een cultstatus verworven . Muzikaal graait hij in de kunde van het songschrijven, folk , psychedelica , jazz, postrock en rootsamericana . Songs die kernachtig zijn of de kans krijgen te ademen en mooi uitgesponnen worden.
Het talent uit Chicago bracht eerder ‘Primrose green’ uit. Nick Drake , Van Morrison , Tim Buckley en bands als The Doors , Grateful dead, Jefferson airplane en Wilco zijn voorname inspiratiebronnen. Leroy Bach hielp mee , die werkte aan ‘Yankee Hotel Foxtrot’ van Wilco.
In de nummers ervaren we ook ergens een connectie met ons Melanie de Biasio in sound en verwoordingen van die oude, grauwe industrie en leuke plekjes in Charleroi.
De donkere zegzang van Walker vindt zijn weg in het spaarzame, sobere spel van piano; gitaar als het bredere instrumentarium, dat hypnotiserend inwerkt. De jaren 70 zijn geworteld in de sing/songwriter en worden omgebogen in hedendaags bedwelmend materiaal.
Het regent interessante releases bij het Zweedse label Lövely Records. Eerst kregen we de voortreffelijke nieuwste van Nightmen in onze handen en nu is er de release van Rotten Mind. Deze band ligt wat in het verlengde van Nightmen: namelijk korte, krachtige en catchy songs. Maar dan wel in hun eigen stijl. Waar Nightmen in hun garagerock de nadruk op rock ’n roll leggen krijgen we hier eerder punk en rock elementen. Het is een fijne combinatie dat maakt dat we hier een album krijgen dat vrij toegankelijk is, een rotvaart heeft en bij momenten best poppy klinkt.
‘Rotten Mind’ klinkt fris, vrank en vrijuit. De tien songs zijn in een wip voorbij. Nummers die ik kan aanraden: “Dark Intentions”, “Still Searching”, “Safer Place” en de single “This I Can’t See”. Maar eigenlijk staat er geen enkele zwak nummer op dit album. Rotten Mind dat is wat je moet onthouden. Checken dus.
Toen ik de hoes van de nieuwste worp van Insanity Alert in mijn handen kreeg , deed die mij denken aan de covers van bands uit de jaren 80 zoals daar waren D.R.I., The Exploited, M.O.D., Agnostic Front… De stijl van de tekeningen stralen anarchie en onvrede uit. Het zijn precies tekeningen van een lusteloos puber die zich zit te vervelen in de klas. Muzikaal sluiten deze Oostenrijkers ook aan bij bands zoals Nuclear Assault, D.R.I., vroege Suicidal Tendencies etc… Een combinatie van trash, hardcore en punk. De songs zijn kort en krachtig en met de nodige ironie (“Why Is David Guetta Still Alive?”) en andere staaltjes van observaties (“Desinfector” of “Life’s Too Short For Longboards”). De teksten tonen een vorm van nihilisme en de songs zoeven in een rotvaart voorbij. De songs zitten vakkundig in elkaar en de overgangen en ritmewissels zijn dit eveneens. Dat maakt dat het een album lang te beluisteren blijft. Iets wat bij iets minder begaafde bands wel eens het probleem is wanneer je vijftien maal ongeveer hetzelfde over je heen krijgt. Hier dus niet zo. De refreinen zijn, typisch voor het genre, vrij goed meezingbaar. Het gitaarwerk snedig.
Dit is hun tweede album en ligt helemaal in het verlengde van hun debuut uit 2015. Op dit vlak alvast geen verrassingen. ‘Moshburger’ is een album dat weet te beklijven. Ben je een liefhebber van de crossover uit de jaren 80 en hou je van de hierboven eerder genoemde bands dan zal je hier zeker en vast plezier aan beleven.
White Willow is een Noorse progband dat elektronische, eclectische en typisch Jaren 70 progrock in zijn muziek verwerkt. Het resultaat is een origineel geluid en dito songs. De vocals van Sylvia Erichsen zijn bij momenten zweverig en dromerig en gaan mooi samen met de muziek. De songs zijn zoals eerder vermeld origineel en verrassend uitgewerkt. Of het nu met een akoestische gitaar, een mellotron of een fluit is het is grotendeels luistermuziek geworden. Wanneer je je laat meeslepen in hun muzikale wereld kom je terecht in een sprookjesachtige wereld waar het plezant toeven is.
De hoes doet mij denken aan een aantal platenhoezen van Yes (zoals “Union” of “Keys to Ascension”). Het is helemaal in die stijl gemaakt en past ook wel bij de muziek. Opener “Future Hopes” en “Silver and Gold” zijn twee prachtige tracks die een normale lengte hebben. Daarnaast bevat dit album ook twee nummers die meer dan tien minuten lang zijn. Echte klassieke progressieve nummers waarin ze hun kunnen tonen en die vele kanten uitgaan.
‘Future Hopes’ bevat vijf tracks die goed zijn voor veertig minuten muziek. Daarnaast bevat het nog twee bonustracks: “Animal Magnetism” (een cover van The Scorpions die ook al op ‘Terminal Twillight’ uit 2011 stond) en “Damnation Valley” (een instrumentale song die mij niet weet te overtuigen). Dat maakt samen 6 op 7. Toch een goeie score.
White Willow is met ‘Future Hopes’ teruggekeerd naar zijn oude stal zijnde Laser’s Edge Records en heeft een aangenaam en interessant album gemaakt.
The Picturebooks hebben met ‘Home Is A Heartache’ zopas hun tweede album uit. Het ligt helemaal in het verlengde van Imaginary Horse. Daarvoor gingen ze twee jaar op tournee in Europa en de Verenigde Staten en dat is te horen op ‘Home Is A Heartache’. Een aantal titels verwijzen er rechtstreeks naar: “On These Roads I'll Die", "I Came A Long Way For You" en de halve heimweesong "Home Is A Heartache". Het album werd opgenomen in de garage waar het duo zelf ook aan motoren werkt, als ze niet op tournee zijn.
Muzikaal valt dit Duitse duo niet zo makkelijk in een hokje te duwen. Zelf hebben ze het over biker-blues, maar die vlag dekt de lading niet helemaal. Zanger/gitarist Fynn Claus Grabke haalt zijn huilende gitaarsound uit oude gitaren die hij in pandjeshuizen en tweedehandszaken gaat uitzoeken, terwijl drummer Philipp Mirtschink zonder cimbalen speelt. In de plaats heeft hij een zelfgemaakt zootje van kettingen en bellen. En hij bespeelt die, net als zijn drums met overmaatse drumstokken en soms ook gewoon met zijn blote handen.
Wie The Picturebooks reeds live aan het werk zag, zoals vorig jaar in het voorprogramma van Le Butcherettes in de Kreun, weet dat de wild in het rond slaande Mirtschink op zich een attractie is op het podium, met daarnaast Grabke, die onverstoorbaar en ijzig cool de randjes van zijn ziel blootlegt. Maar de chemie tussen de twee werkt op een podium heel aanstekelijk.
Ook op dit album werkt die chemie en krijg je in elke track een volle, creepy sound. Die verwijst op zijn beste momenten aan The Birthday Party van Nick Cave, The Gun Club, The Black Box Revelation en Roland Van Campenhout. Ook komen ze soms in de buurt van Seasick Steve, The Dream Syndicate, Monster Truck, Green On Red en David Lynch. Niet super-catchy, geen meezingers, maar ideaal voor een lange autorit door de regen.
Meesterwerkjes zijn o.m. het opzwepende “Cactus” en het zweverig-bluesy “I Came A Long Way For You”. Ook memorabel zijn de break-upsong “Get Gone” en de industrial-blues van “Fire Keeps Burning” en “Bad Habbits Die Hard”. “Wardance” (geen cover van Killing Joke) en “Inner Demons” maken beide hun titel helemaal waar. Meezinger - dan toch - “I Need That Oooh” komt in de buurt van ZZ Top en is één van de vrolijkste uitzonderingen op dit voor de rest eerder zwaarwichtige album. “The Murderer” is een prachtige aanzet tot een murderballad, maar het nummer stopt al voor het echt openbloeit. Live zal dit met een leuke finale waarschijnlijk wel heel goed uit de verf komen.
Biker-blues is het niet helemaal, industrial-blues komt misschien al dichter in de buurt. Maar verslavend is het zeker.
Morta Skuld slaat eindelijk terug. Hun nieuwste album ‘Wounds Deeper Than Time’ is een opgestoken middenvinger naar alle trends die deathmetal recent beïnvloeden. Het is zo old-school death dat het bijna een handleiding is. Deze deathmetal is puurder en zelfs beter dan die die Morta Skuld in de jaren ’90 maakte.
Voor de Amerikaanse deathmetal-helden van weleer is ‘Wounds Deeper Than Time’ het eerste studio-album dat verschijnt sinds ‘Surface’ uit 1997. Voor de release van het album is Morta Skuld herenigd met Peaceville Records. Het album is geproduceerd door Scott Creekmore (Putrid Pile, Lividity).
‘Wounds Deeper Than Time’ is een mix van rauwe brutaliteit, aangehouden power en verpletterende riffs die onmiskenbaar gebaseerd zijn op de deathmetal van begin jaren ’90, aangevuld met een techniciteit die je tegenwoordig nog maar zelden hoort. Drummer Eric House levert hier en meesterwerkje af en drumt als een metronoom op speed. Onder meer op “Hating Life” en “In Judgment” hoor je drumwerk waar heel wat andere drummers een puntje aan kunnen zuigen.
Maar de prestaties van House zouden niet uitblinken als niet ook de rest van de band zijn stinkende best zou doen. De grunts van band-oprichter David Gregor katapulteren je van bij opener “Breathe In The Black” zo terug in de tijd, zowel muzikaal als qua onderwerpen. Ook de tandem van Scott Willecke (gitaar) en AJ Lewandowski (bas) excelleert op hoog niveau.
Frontman Dave Gregor stelt dat dit de beste line-up is die Morta Skuld al gehad heeft en dat is waarschijnlijk niet gelogen. Dit album is één aangehouden trip op het hoogste death-niveau. De kers op de taart is de sublieme titeltrack “Wounds Deeper Than Time”.
Maar eigenlijk laat Morta Skuld op dit album nergens een steek vallen. Wie zijn deathmetal graag rauw en origineel lust, moet ‘Wounds Deeper Than Time’ zeker een kans geven.
Roisin Murphy kennen we natuurlijk van haar Moloko avontuur . De electropop/trippopgrooves zijn een rode draad in haar soloplaten En die platen zijn sinds de comeback ‘Hairless toys’ van 2015 beduidend experimenteler geworden , de sfeervolle , dampende , funkende , soulvolle electropop is eigenzinnig en grillig . Ook de opvolger zit in hetzelfde elan. Negen songs , die tussen de 5 à 8 minuten duren , hebben een cinematografische, cabareske, filmische inslag . Sommige zijn kunstwerken geworteld in het Moloko concept , het best te horen in “Whatever” en “Romantic comedy” . De eerste nummers kloppen aan bij Dresden Dolls van Amanda Palmer en de laatste zijn meer muzikale schetsen. Nergens wordt haar verleden verloochend. Dat maakt het album fantasievol en sprankelend.
Tien songs in nog geen dertig minuten, gitaarpunkrock’n’roll , woede die letterlijk schreeuwend en zingend wordt uitgeperst! White Lung is een kwartet uit Vancouver , drie wild angry ladies en 1 gitarist, die al toe zijn aan hun vierde plaat, de langste totnutoe in de rij. Vroeger werk klokte zelfs af op een negentiental minuten en eentje was er van nog geen 22 minuten. Sleater- Kinney on speed! Mish Barber-Way is de frontvrouw die tekeer gaat . Ze kunnen rocken als vanouds , maar hier doen ze een buiging naar de poprock. Het materiaal is toegankelijker , gelaagder en de woede meer ingehouden. Toch druipt het speelplezier er vanaf en hebben we een plaatje vol fijne , gebalde rocksongs.
Een zooitje ongeregeld is Yak , twee Britten en 1 Nieuw- Zeelander . Het trio brengt vunzige , smerige , vuile garagerock’n’roll/grungerock . Muzikale chaos , verwarring , waanzin , waarbij de instrumenten heen en weer zwiepen of kunnen rondvliegen . Dit is sensationele teringherrie, snedig , scherp , opwindend , gek . Splinterbommen zijn het, kort, krachtig of uitgesponnen met noisy , piepende tunes . En toch wordt de melodie niet het uit het oog verloren . Hier kloppen Nirvana , Mudhoney, Soundgarden in hun jeugdjaren aan en zijn ze een voorname inspiratiebron; in dit concept kun je niet omheen Thurston Moore, ook al zo iemand die graag de songstructuren uit hun context gooit!
Dertien verwilderde songs , Yak zorgt ervoor!
De Nederlandse nu-metal band Selfmachine bestaat sinds 2011 en is aan zijn tweede release toe. De zang kenmerkt zich tussen een afwisseling van grunts, clean vocals en growls. Een sterke stem in de cleane stukken. Het harde gitaarwerk is bij momenten vrij melodieus. De ritmesectie (bas en drums) vormen een vrij hecht geheel. Het songmateriaal klinkt niet altijd consistent in de mix: bv “Normal People”. Vooral bepaalde gitaarstukjes lijken op een eilandje te drijven in deze song. Maar over het algemeen gezien zit het album wel goed in elkaar. Meestal krijgen we een vrij sfeervolle intro om dan de boel te laten ontploffen. Er is wel aandacht besteed zodat het totaalgeluid overal aanvaardbaar blijft. De echt scherpe randjes ontbreken dus. “No Cliché” spreekt de titel een beetje tegen en is eerder een voorspelbare ballad geworden die weliswaar vakkundig in elkaar is gestoken. We kunnen dan ook eerder de afsluitende ballad “Luminous Beings” dat veel origineler uit de hoek komt. Een mooie opbouw en een geslaagd nummer.
Met ‘Societal Arcade’ heeft Selfmachine een aardig album gemaakt dat enkele mooie momenten bevat. Daarnaast bevat het ook enkele songs die wat in de middelmaat verglijden. De hoes toont een goktent. Het album begint en eindigt dan ook met geluiden uit een speelhal. Live blijken ze stevig in hun schoenen te staan. Dus allen daarheen zou ik zeggen.
Deze heerlijke Cubaanse jonge deerne is nauwelijks de twintig gepasseerd een heeft al meer Soul, Jazz, Latino, Rumba, Pop en Jazzanova in haar linker teen dan pakweg Tina Turner in haar gehele lichaam. We genieten van constante kruisbestuivingen met verschillende genres, met als basis uiteraard de Cubaanse en Afro-roots. Opener “Eleggua” : Jazz meets Zappa en Beefheart met een veelzijdig en doch heerlijk orkestraal, filmisch en Latino sausje. De intro van La Rumba, met de prachtige dissonanten doet denken aan Jagga Jazzist. Na enkele minuten luisteren wordt mijn fles Cubaanse bruine rum gretig aangeslagen. En zo gaat het door. Bij ene momenten zingt ze parlando, om over te schakelen op poppy melodietjes, om dan plots in de New Orleans Jazz Scene terecht te komen. Deze schijf behoort verschillende luisterbeurten om er uit te raken. Alle standards worden gespeeld en toch zijn ze origineel. Vreemd. Straks op Gentjazz?
Ook hier is het een album vol sfeervolle nummers , de keys , elektronica en beats dringen zich wat meer op , dan op de vroegere platen, wat we horen op “Waiting around for love”, “Love like that is easy” en “No no no” . De strijkers , die voor een rijkelijke aanvulling al zorgden , zijn nu op het achterplan . “Howling at the moon” is de sterke single. Het ingetogen “Way up high” neemt je in door de gevoelige pianotunes. Vermakelijk en smaakbol materiaal , dat balanceert tussen melancholie en geluk(zaligheid).
De carrière van Milow, Jonathan Vandenbroeck, begon simpelweg met een man , z’n stem en akoestische gitaar . De extra tracks , vroegere nummers, ondersteunen dit ; de eenvoud en melodie raken.
Kortom Milow is er steeds voor een streepje gezapige, aangename muziek .
Lyenn is het alterego van Fred(erick) Jacques . Hij heeft al een paar platen uit en heeft voor deze nieuwe gekozen voor een puur emotievol melancho geluid . Hij is gekend als bassist bij Dans Dans en trok mee op tour in de Mark Lanegan Band .
In Lyenn kan hij nog verder z’n creativiteit kwijt in sobere , intieme , tedere , sombere songs. De sound gaat naar de essentie en het indringend gitaargetokkel is bepalend. De tien nummers zijn traag slepend en hebben dus een donkere inslag. We hebben een ingehouden spanning . We voelen verlies, verlating , wantrouwen aan . Zijn innemende , grauwe stem injecteert en doet z’n werk. Keys en piano durven aan te vullen.
Met een knipoog naar de aanpak van Timber Timbre , hebben we een plaat , die dwingt naar volledige overgave .
Flume is het alterego van de Australische producer Harley Streten en is zo beetje het nieuwe wonderkind van de elektronische scene . Op de nieuwe plaat meet hij het met drum’n’bass , krautrock , trippop en postdustep . Een uur lang wordt je in deze wereld ondergedompeld en de handvol instrumentals zijn z’n DJ ervaring door de jaren in elektronisch vernuft en bleeps. Een rits gastvocalisten verleenden hun medewerking ; door die veelzijdigheid sijpelen invloeden van hiphop, soul en sferische sounds door. De songs zijn catchy, extravert en minder ingetogen dan op het debuut . “Never be like you” met Kai Lyrics en “Say it” met Tove Lo springen in het oog ; de songs met Reakwon , AlunaGeorge , Litte Dragon , Vince Staples/Kucka zijn eveneens de moeite en onderstrepen de bredere aanpak met zalvende , gruizige en forsere beats .
Het is best een spannend album van een artiest die verder gaat dan zijn DJ ervaring , en met de gastvocalisten een stapje waagt en chill en dance in elkaar laat verweven.
Nederlands 
Français 
