David Gilmour is het soort muzikant die met de precisie van een gerenommeerd hartchirurg steeds de perfectie nastreeft. Om de zoveel jaren maakt de man wel eens een solo plaat die dan in weinig of niets verschilt van de dingen die hij gedaan heeft met Pink Floyd in de post-Waters periode. Met deze ‘Rattle That Lock’ is dat niet anders. Alles is netjes afgelijnd en niets wordt aan het toeval overgelaten. Gilmour is met zijn microscoop en zijn waterpas de studio binnengewandeld en heeft dagen gewerkt aan het opnemen van één noot.
De muziekpurist heeft zijn songs met de nodige vakkennis en virtuositeit op band gezet en heeft die nadien nog een tiental keren door allerhande scans gedraaid om er zich van te vergewissen dat er toch nergens een vuiltje is ingeslopen. De ingehuurde raspaardmuzikanten wijken geen millimeter af van hun op voorhand uitgekiende partituren en de gitaarsolo’s, die onmiskenbaar Gilmour klinken, komen er steeds netjes opgeblonken uit.
Het zou ons geen haar verwonderen mocht de man een volledige kuisploeg in dienst hebben alleen maar om zijn gitaren te ontsmetten.
Doorwinterde Pink Floyd fans zullen met ‘Rattle That Lock’ niet ontgoocheld zijn. Zij krijgen immers de kenmerkende sound en de technische krachttoeren die ze mochten verwachten. Ze zullen, onderuitgezakt in hun designsofa en met de peperdure Bose koptelefoon om de oren, volop kunnen genieten van een resem muzikale hoogstandjes.
Gilmour heeft met name jarenlange ervaring en technisch vernuft in deze plaat gepompt, maar helaas wat te weinig ziel. De plaat werkt bij ons nu ook niet bepaald op de zenuwen, maar ze heeft ons met uitzondering van het nachtelijke jazz uitstapje “The Girl In The Yellow Dress”, niet toevallig de enige song die on- Pink Floyd klinkt, ook nauwelijks aangegrepen.
Het is hoogwaardig muzikaal behang die weliswaar elke seconde getuigt van een uitmuntende competentie, maar die ook een slaapverwekkende impact heeft op een gewone sterveling. Wij hebben het album een tweede keer moeten opzetten omdat we de eerste keer iets voorbij halfweg al lagen te pitten.

Destroyer is het alter ego van Dan Bejar die in een ander leven ook wel plaatjes pleegt te maken met het bandje The New Pornographers. Het zal u waarschijnlijk wel ontgaan zijn, maar de eigenzinnige songwriter heeft in amper 10 jaar tijd al evenveel soloplaten uitgebracht. En deze hier is misschien wel zijn ultieme meesterwerk. De plaat komt binnen via de grote poort, Bejar laat zich met de gloedvolle opener “Times Square, Poison Season I” al meteen van zijn meest orkestrale kant bewonderen.
Destroyer laat de blazers en strijkers royaal aanrukken, hij ontwikkelt met een uitgebreid instrumentarium een wonderlijke dramatiek zonder daarbij in pathos te verzuipen. Alles valt op ‘Poison Season’ wondermooi in zijn plooi, de gaatjes worden rijkelijk opgevuld met muzikale heerlijkheid maar nergens loopt er iets over. Net als ‘Berlin’ en ‘Transformer’ van Lou Reed ademt deze plaat de atmosfeer van de grootstad uit, het is een warme en avontuurlijke tocht waarop enorm veel te ontdekken en te beleven valt, een nachtelijke stadswandeling langsheen filmische klanken (“Bangkok”, “Midnight Meet The Rain”), gedempte jazz (“Archer On The Beach”), subtiele kamerpop (“Sun In The Sky”) en weidse rock (“Dream Lover”). De stuk voor stuk prachtige songs lijden allemaal een kleurrijk leven op zich, maar ze presenteren zich toch als één hecht geheel. Samen vormen ze een bijzonder mooi kleurenpalet dat glorieus is aangekleed met fluwelen gitaren, geraffineerde saxpartijen, levendige strijkers en vaak een wonderlijke piano. De plaat baadt in een seventies gloed maar staat toch met beide benen in het heden en heeft de grandeur van Mercury Rev, de finesse van The The, de melancholie van Bill Callahan en de drijfkracht van David Bowie in zijn meest creatieve periode.
In de categorie van fijnzinnige en hartveroverende plaatjes moet deze ‘Posion Season’ dit jaar enkel ‘Goon’ van Tobias Jesso Jr naast zich dulden en verkeert daarmee in zeer fijn gezelschap.

Mumford & Sons hadden een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats maakte voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt.  Eerlijk gezegd dit was al deels te horen op de vorige cd ‘Babel’.
Tja de band rond Marcus Mumford was in korte tijd uitgegroeid tot een band van stadionformaat . Ten tijde van hun debuut ‘Sigh no more’ zat die neofolky sound meer dan ooit in de lift , door die treffende eenvoud , sobere elegantie en samenhorigheid. Ze tonen een ‘ordinary band van odinary boys’ en dat blijft hoedanook bewaard in hun rockend concept , “Tompkins square park” is de ideale opener en “Believe”, “The wolf” en “Ditmas” zijn de barometers in die poptenue. Er vallen enkele sfeervolle nummers te noteren ,en met een “Broad-shouldered beasts”, “Only love” en “Hot gates”, klopt men terug aan bij hun vroeger kenmerkend geluid
Een paar tracks zijn in een live versie te horen en worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek.
Mumford & Sons mag dan nu een doorsnee pop/rock band zijn geworden , hun materiaal slaat aan , klinkt gestroomlijnd, is af voor de popliefhebbers en staat (live) garant voor ontspanning en extravertie.

De 27 jarige Nederlandse multi-instrumentalist Jacco Gardner graaft in de late sixties en houdt het op gevoelige, dromerige poppsychedelica. De eerste songs “Another you” , “Grey lanes” , “Brightly” en “Find yourself” worden gekenmerkt door een aanstekelijke groove , daarna komt de (filmische) droomsound nog meer op het voorplan en zijn ze nog meer binnen de indiepsychedelica te situeren door de hypnotiserende tunes. Die muzikale indruk krijg je nog meer door de handvol instrumentals die we op de plaat terugvinden.
Op zich weet het materiaal voldoende te intrigeren en is dit dus wel best een mooi plaatje door die zweverigheid en onschuld .