Vintage, retro en voor een keertje niet psychedelisch. JD Mc Pherson brengt ons, net als op de voorganger ‘Signs & Signifiers’, immers terug naar de fifties. Daarmee plaatst hij zich in het rijtje van gelijkgezinden als Nick Waterhouse en Pokey Lafarge, jonge gasten die nietsontziend terugreizen naar een tijd waarin hun grootouders in volle glorie op de dansvloer floreerden.
Als er één album is waarvan de vlag de lading dekt, dan is het dit wel. Aan zo een albumtitel kunnen we eigenlijk weinig toevoegen, behalve dat dit een fris en sprankelend vetkuifplaatje is waar de rock’n’roll van af druipt.
Rockabilly, blues, doowop, soul,… Mc Pherson gaat hier met meerdere genres aan de slag, maar alles brengt hij terug naar een pure en onvervalste authenticiteit. “Bridgebuilder” is een oprechte fifties-slow, een plakker zoals ze die op vandaag niet meer maken. Het lekker wegrockende “It Shook Me Up” is dan weer onverdunde Little Richard. Het inmiddels stokoude rock’n’roll icoon leeft nog altijd, alle respect, maar zo vitaal zal hij zijn eigen songs niet meer kunnen brengen.
Maar denk nu niet dat JD Mc Pherson hier zomaar zijn rock’n’roll idolen staat na te spelen, hij geeft overal een gevatte schwung aan dat we hier van een prikkelende eigen sound kunnen spreken, en dat komt vooral door zijn uitmuntend gitaarwerk, zijn soulvolle stem en een stel hartverwarmende songs.
Stap die teletijdmachine in, steek uw vetkuif in de gel, trek die lederen jekker aan en gooi de beentjes los op heerlijke rockertjes als “You Must Have Met Little Caroline”, “It’s All Over But The Shouting” en “Mother Of Lies”, het zal u niet beklagen.
Wij konden dit talent eerder dit jaar al aan het werk zien in de AB Club, check onze review van dit superbe concertje. Toen was dit heerlijke plaatje nog niet uit, dus hier moeten we spoedig nog eens naar toe, want dit is rock’n’roll in zijne puren.

Geen toegankelijk, makkelijk luistervoer die Bjork de laatste tien jaar weet uit te brengen. De nieuwe plaat ‘Vulnicura’ verschijnt drie jaar na ‘Biophilia’; singles kun je hier praktisch niet meer uithalen . Wat wel binnen dezelfde lijn ligt van vorig plaatwerk, is die grimmige, sfeervolle elektronische pop , ondersteund van orkestratie, trage , slepende (op z’n LFO (wijlen Mark Bell)) beats , en lichte, donkere , neurotische drum’n’bass , die een soort soundtracksfeertje ademen onder haar frêle , hemelse elfenzang  . Er is er eentje met Antony Hegarty (“Atom dance”) terug te vinden.
Een klankenpalet, geluidskunst, die de scheiding moet verwerken met Matthew Barney , van bemoeilijkte communicatie , onzekerheid naar afscheid en verdriet .
Besluit in dit ganse concept: Bjork blijft toch aparte muziek maken .

The Charlatans - Britse band uit de Madchester scene die we koesteren , samen met de Inspiral Carpets en The Boo Radleys , in de voetsporen van een The La’s, Happy Mondays, Blur, Oasis en Stone Roses. De muzikale carrière van Tim Burgess in die 25 jaar en de zijnen is er eentjes van pieken en (diepe) dalen. De 90s eerstelingen ‘Some friendly’ en ‘Up to our hips’ gaven de Britpopscene kleur en elan.
De band heeft al wat te verduren gehad . De verslavingsproblematiek van Burgess, het dodelijk ongeluk van Rob Collins en de drummer Jon Brookes die anderhalf jaar door een hersentumor kwam te sterven . Brookes hiep nog mee aan de plaat en het was zijn wens dat ze verder afgemaakt werd .
We krijgen enkele sterke bezwerende pop psychedelische songs door het mooie samenspel drums – orgel en dromerige zang als “Talking in tones” , “So oh”, “Come home” , “Baby, I need you to know” en “Lean in” .
Het was nooit de bedoeling hier nu zware , donkere kost te serveren , maar eerder zalvende, aangename pop aan te bieden , waarin ze en verve geslaagd zijn.

Achter Douglas Firs schuilt sing/songwriter Gertjan Van Hellemont, die zich twee jaar terug al onderscheidde met het debuut ‘Shimmer & glow’ , een mooi americana/rootspop album , waarin hij z’n schrijftalent onderstreept . De muziek van onze jonge gast is zeerzeker de moeite en leunt nauw aan bij een Ryan Adams , Wilco of de Jayhawks . Tja , misschien wel het broertje van onze Bony King Bram Vanparys en eentje die ook kan aankloppen bij Eriksson-Delcroix ….
Een herfstig klankenpalet en een dromerige ritmiek hebben we hier in het genre met een reeks afwisselende songs , die subtiel , mooi uitgewerkt zijn of ingetogen gevoelig zijn, “Caroline”, “Don’t buy the house” , “That kind of thing” of “Pigs in the sky” zijn maar een paar voorbeelden die een hartverscheurend sterk album tonen!