Het Amerikaanse Pontiak van de bebaarde broers Carney zijn niet aan hun proefstuk toe en hebben al een debuut en wat EP materiaal uit , maar komen nu terecht meer in de picture met hun potige seventies retro’stoner’rock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
We krijgen afwisselend werk te horen, wat betekent broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk , waarbij pedaaleffects konden worden toegevoegd ; de eerste songs “Lack lustre rush”, “Ghosts” en de titelsong hebben meteen onze aandacht . Iets verderop overtuigen ze met “Surrounded by diamonds” en “Beings of the rarest” . Of we hebben een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , “It’s the greatest” en “Darkness is coming” , soms aangevuld met keys . Ook kan het tempo worden opgeschroefd, zoals op “Noble heads”, “Shining” en “We’ve got it wrong”.
Een reeks boeiende songs dus , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane oproepen, puntig en gretig gespeeld, kortom deze band verdient onze aandacht !
Eriksson – Delcroix – Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben , te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk . Niet direct vreemd eigenlijk , gezien Bjorn Eriksson een muzikale veelvraat is , een begenadigd gitarist die al een mishmash haalde uit z’n gitaar bij o.m. Zita Swoon en Admiral Freebee . Hij heeft ook nog z’n eigen band Maxon Blewitt , die al cirkelt in dit genre. En onze hyperkineet bracht al met Nathalie Delcroix , die we natuurlijk kennen als één van de dames van Laïs , in 2007 een countryplaat uit onder The Partchesz .
In het verlengde van zijn verdienste bij en van The Broken Circle Breakdown , waarvan de film en de soundtrack vol bluegrass lovend werd onthaald , kristalliseerde hij met z’n partner verder het materiaal in een reeks pure, eerlijke, broeierige , innemende sfeervolle songs .
Een southern geluid , dat elan krijgt door het gitaargetokkel , de slides , de banjo en hun stemmen, die elkaar afwisselen of ondersteunen . Een beetje Howe Gelb meets Emmylou Harris.
Een boeiend album dat ingetogen pracht kenmerkt als “Home is where the angels roam” , “The sound of you” of “At the car graveyard”; verder hebben we uitgewerkte, vollere nummers als “The last thing on my mind”, “The valley”, “Black jack david” en “Nashville Tennessee”, die zich onderscheiden door een huppelende ritmiek ; of er ademt een soundtrack gevoel door de twee instrumentals “Snakes” en “Riding on a snake with a bottle of tequila in my hand”, dat zelfs ruim zeven minuten duurt .
We houden van de samenwerking van deze partners in crime , die het countrystof nog wat meer doen opwaaien .
Met de vorige plaat ‘The Laughing Stalk’ en de bijbehorende tournee was al duidelijk dat de melancholische folk meer en meer plaats moest ruimen voor vaak snoeiharde rock. Tijdens de optredens bleven zowel barkruk, banjo als trekzak achter de coulissen en stond Dave Eugene Edwards iedere avond wijdbeens een portie withete rock te serveren.
Op het nieuwe album is de lijn gewoon doorgetrokken. Hoewel Edwards zijn inspiratie nog steeds uit de bijbel haalt klinkt zijn onvermurwbare muziek duivelser dan ooit, op ‘Refractory Obdurate’ laat hij zijn band op de meest furieuze en helse manier losbarsten. “Good Shepherd”, “Field of Hedon” en “Hiss” zijn striemende lappen rock, zo hard als dit hebben we Wovenhand nog nooit meegemaakt. Toch weet de groep nog altijd dat typische bezwerende en verslavende geluid dat hen nu al jaren kenmerkt te behouden, alleen staan de gitaren nu nog een stuk luider.
De bezieling en intensiteit van “Corsicana”, “Masonic Youth” en “Salome”, de organische woestijnklanken van “Obdurate Obscura” en de indringende onweerswolken boven “El-bow”, het is allemaal fraais die er voor zorgt dat ‘Refractory Obdurate” de heftigste, meest extatische en misschien ook wel gewoonweg de beste plaat is in het indrukwekkende oeuvre van Dave Eugene Edwards (en dat is inclusief de sublieme werkjes van Sixteen Horsepower).
Als bezeten lui als Dave Eugene Edwards (of onze andere favoriete zwartgallige rockpriester Nick Cave) de heilige schrift zo fervent en meedogenloos blijven prediken, dan willen wij elke zondag naar de mis gaan, ook al zijn we atheïst tot in de toppen van onze tenen.
Bij Musiczine is er ruimte voor werkelijk alle muziekgenres: dat zetten we met de bespreking van dit plaatje extra in de verf! ‘Monsters!’ is een uitgave van het geschifte Kaotoxin Records en bevat een compilatie van nummers van zes verschillende grindcore-bands: Total Fucking Destruction, Department Of Correction, C.O.A.G., Miserable Failure, Unsu en Infected Society. Zoals de bandnamen en het bijzondere artword laten vermoeden, de herrie die we op dit plaatje horen is absoluut niet van de poes.
Zo is er Total Fucking Destruction met een extreme combinatie van metal, jazz en hardcore . TFD valt op met “Is Your Love A Rainbow”, misschien wel het meest toegankelijke nummer op dit schijfje.
Department Of Correction brengt razende mathcore doorspekt met een portie crust- en hardcore.
C.O.A.G. voegt dan weer een portie black metal toe aan hun compromisloze grindcore. Miserable Failure is met hun razendsnelle, agressieve stijl misschien wel de meest extreme band van de zes en dit wil gerust iets zeggen!!
De composities van UNSU hebben een opmerkelijke groove en dan is er nog de uiterst brutale hardcore met metalinvloeden van Infected Society. Van dit geschifte album zijn er amper 10000 exemplaren gedrukt. Wie er eentje op de kop wil tikken, kan dat via www.kaotoxin.com
Geen spek voor ieders bek, deze ‘Toughtscanning’ van de Franse band WE ALL DIE (laughing). Het betreft het nieuwe project van muziekjournalist en vocalist Arno Strobl (ondermeer bekend van zijn vorig werk met Carnival in Coal) en van Déhà (voorheen bij Maladie en Deviant Messiah). Op deze plaat staan slechts 2 songs. Openingstrack “Toughtscan” eist alle aandacht naar zich toe want het uiterst gevarieerde nummer klokt af iets boven de dertig minuten. Daarnaast is er de Amy Winehouse-cover “Back to Black”, wat ons betreft een overbodige song.
De sound van het tweetal kenmerkt zich door een perfecte symbiose van melodie en neerslachtigheid.
WE ALL DIE (laughing) smelt daarvoor verschillende genres samen tot één naadloos geheel. Dit betekent een mix van extreme metal, progressieve rock, black metal, gothic en een streepje doom.
Het introspectieve, depressieve en donkere geluid wordt daarbij versterkt door de hoofdzakelijk cleane vocalen waarbij men refereert naar grote voorbeelden als Anathema, H.I.M en andere Katatonias.
Wie zelf dit eigenzinnige en bijzondere Franse duo wil ontdekken, kan dat via www.kaotoxin.com .
Dit is bijtende garage rock uit Schotland met een maniakale zanger/gitarist (Dale Barclay) die zijn gevolg doorheen een groezelig garage/blues/punk moerasgebied sleurt. The Amazing Snakeheads prediken de blues zoals ook The Birthday Party, Beasts Of Burden, The Cramps of The Gun Club dat konden, gedreven door primaire oerinstincten en met een constante dreiging en bezetenheid.
De venijnige rocker “Here it comes again” is de snelste en meest frontale song van de plaat, elders klinken The Amazing Snakeheads vooral gloeiend, opborrelend, sluimerend en gebeten. “I’m a Vampire”, “Where is my knife” en “Flatlining” zijn doortrapte gifslangen die heel gericht naar hun prooi toe sluipen. Een verdwaalde sax is de onverwachte gast op een griezelig “Every guy wants to be her baby” , een song-noir die pas op het einde zijn duivels ontbindt.
Er huist een kwaadaardig beest in quasi elke song, de ene keer brult dat al wat vervaarlijker dan de ander maar ten allen tijde is het klaar om toe te slaan. Enkel in de laatste twee songs “Heading for heartbreak” en “Tiger by the tail” lijkt het monster wat in slaap gesust en is de nacht definitief ingetreden.
Giftig plaatje, sterk debuut. Op 22/05 op Les Nuits Botanique.
Neneh Cherry with RocketNumber9
Neneh Cherry is een gerespecteerde artieste . Ze wist 25 jaar terug sterk van zich af te bijten met haar debuut ‘Raw like sushi’ en ‘Homebrew’. “Buffalo stance” , ” Manchild” , “Inna city mamma” waren maar enkele krakers uit haar beginperiode . Verder waren er nog “Money love” , “Woman” en “7 seconds” met Youssou N’dour.
Tja, heel wat vrouwelijk artiesten wisten zich aan haar op te trekken .
Naast het eigen werk waar hiphop , pop, rap en groove met elkaar versmelten , hadden we talrijke samenwerkingsverbanden . In haar begindagen noteren we deze met Rip Rig & Panic , verder hadden we Massive Attack en The Thing; wat freejazz is duidelijk in haar geworteld .
Momenteel , na wel 17 jaar komt Neneh Cherry aandraven met ‘Blank project’, een collaboratie met RocketNumber9 en producer Kieran Hebden aka Four Tet .
Een overtuigend album , met een reeks spannende broeierige nummers als “Spit three times”, “Out of the blank”, “Dossier”, “Everything” en de titelsong , die een bezwerende trippende groove hebben en bepaald zijn door elektronica , keys, drums en prettig in het gehoor liggende pulserende beats, gedragen door haar indringende , zwevende vocals .
Neneh Cherry mag dan al 50 (!) zijn , afgeschreven is ze zeerzeker niet! Een geslaagde samenwerking alvast .
Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de sterk onderschatte melancholische, dromerige Amerikaanse indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse, geluidsbepalend instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en van het productiewerk met Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green.
Al die invloeden zijn eigenlijk wel te horen in de hartverwarmende sound van de twee . Hun ‘kamer/bedroom’ elektronica verraadt Giorgi Moroder , New Order in de sound, Damon Albarn in stem en raar maar waar ook ergens borrelt Godley & Creme op in de naturelle houding en opstelling. Referenties btw die meer dan de moeite waard zijn! Tja, een muzikale leefwereld , die eerder nostalgisch aandoet.
Dit is fluister ‘kamer/bedroom’ elektronicapop met een extraverte push! En dan kom je vooral uit bij de reeks “Perfect world” , “Holding on for life” en de titelsong , inderdaad broeierige indietronica, gedragen door die zalvende , dromerige , indringende zang.
Ruimte wordt gecreëerd om het nog sfeervoller , subtieler en semi-akoestisch aan te pakken; “Leave it alone”, “Medicine” en “Lazy wonderland” overtuigen hier het meest .
Hun materiaal intrigeert door die fascinerende sound en die finesse aanpak . We zijn meer dan ooit te vinden voor die reeks lekker wegdromende , rustig voortkabbelende en vrolijke kamer/indietronica die met prachtsfeerlichtjes nog meer elan kan krijgen!
Samen met Azealia Banks is ze één van de opkomende talenten in de hiphop , maar spijtig genoeg weren de dames elkaar . Ze heeft het wel hoor, een begenadigd raptalent, een bevallige dame, de looks en een grote mond. Ook wij hebben er hier eentje Coely , met name . De Amerikaanse rapster Angel Haze maakt deel uit van de Rudimental stal en was vorig jaar al te zien op Rock Werchter , maar heeft na heel wat heisa en beslommering nu pas haar debuut ‘Dirty gold’ uit , nadat ze die eigenlijk zelf eerst op het internet zwierde . We hebben te maken met een goed debuut , waarbij vooral de songs “Sing about me”, “Echelon (it’s my way)”, “A tribe called red” en “Battle cry”, even ‘fight’gericht zijn , venijnig, scherp, verbeten en gedreven klinken door een spervuur aan raps , die letterlijk worden afgevuurd in rhymes en flows op z’n Beasties, opgezweept door keys, percussie , beats en grooves.
Maar ze neemt ook gas terug en dan komt eerder sfeervoller hiphopmateriaal (o.m. “Deep sea diver”, “Black synagogue” en “Angels & airwaves”) bovendrijven , met een zang (zeg) rap , die eerder kunnen gelinkt worden aan Missy E en Lauren Hill. Of op “White lilies/white lies” die gekenmerkt is van een Eminem opbouw en sound .
Niet steeds even overtuigend is het materiaal , maar er valt voldoende afwisseling te noteren in z’n geheel , wat ons brengt tot een goed debuut!
Skull Defekts is een Zweedse dwarse band die al een viertal platen experimenteert met post-punk, industrial en no-wave. De band resideert in spannende weerbarstige rock met neigingen naar Birthday Party, Nine Inch Nails, Jesus Lizard, Girls Against Boys, Einsturzende Neubauten, Leather Nun en Virgin Prunes.
Geen hapklare brok dus, hoewel dit nieuwe album naar hun doen vrij toegankelijk is. De tegendraadse sound is in ietwat meer gestructureerde vormen gegoten, doch alles klinkt nog altijd begeesterd, donker en hypnotisch. Messcherpe en vaak in stukken gesneden gitaarriffs gaan de strijd aan met een dreigende industrial sound en grimmige jungle drums.
Dit levert een stel verbeten en bezwerende songs op. Opener “Pattern of Thoughts” en het frontale “The known unknown” dragen een kille en verslavende groove met zich mee, het grillige “The Fable” drijft op knarsende gitaren die een rauwe riff verspreiden en tegelijkertijd stoorzender van dienst zijn en “King of Misinformation” staat stijf van de onderhuidse dreiging. In “Venom” varen de nijdige gitaartjes Beefheart-gewijs lekker tegen de stroom in en “Little Treasure” is Primal Scream die uit het vriesvak tracht te klauteren.
‘Dances in dreams of the known unknown’ is een weerbarstige plaat van een band die op een eigenzinnige en boeiende manier diverse paden verkent.
Die Screaming
Satan’s Satyrs
Met de vorige plaat ‘Wild Beyond Belief’ liet Satan’s Satyrs ons vorig jaar kennismaken met de meest gruizige, vunzige en gore metal die een mens aankan. Een soort garagerock versie van Electric Wizard die leek te zijn opgenomen in een gure kerker tientallen meters onder de bewoonde wereld.
Met opvolger ‘Die Screaming’ lijkt de groep nu toch een heuse studio te hebben ontdekt, de sound is een stuk helderder en de vocals komen niet langer uit een dwangbuis, maar de smerigheid is onaangetast gebleven. Satan’s Satyrs blijft zich schuilhouden in de ranzige spelonken van de metal, oorden waar de ratten hun verderfelijke activiteiten uitvoeren onder de tonen van Black Sabbath, Melvins, Windhand en Kyuss. De vunzige metal maakt nogal wat uitstapjes richting garage rock, een retro orgeltje geeft zo een vuile sixties toets mee aan opener “Thumper’s Theme” en laat de band vertoeven in een smerig kot waar ook Lords Of Altamont ten dans spelen. En mocht Ty Segall zich ooit aan een metal plaat wagen, dan zou er zo iets als “Show me your skull” kunnen uitkomen, een ongure lap fuzzrock. Met het snelle “Black Souls” graaien ze zelfs gretig in de punkbakken en stoten daar op een portie Black Flag en Misfits restanten. Afsluiten doen ze dan weer in ware Sabbath-stijl met de slepende titeltrack, een lome en dreigende klomp onheil die 12 minuten lang tegen onze hersenpan aanschurkt.
‘Die Screaming’ is minder gortig dan ‘Wild Beyond Belief’, maar nog altijd vuil genoeg om breed uit te smeren in de loopgraven van de cult-metal.
Musiczine had het voorrecht om het volgende album van Simi Nah, dat pas op 6 juni wordt vrijgegeven, nu reeds te beluisteren. Voor degenen die haar niet kennen, is Simi een zangeres en muzikante afkomstig uit Frankrijk die nu in Oostende woont. Ze heeft in de mode-wereld gewerkt en speelde bas in diverse bands, waaronder Praga Khan, The Chicks,...
Sinds een paar jaar werkt ze aan een solo project met haar 'partner in crime', de Belgische muzikant en producent KGB aka Kenny Germain B, een project waaraan Safyée, alias Alice Thiel, de dochter van wijlen leider van Snowy Red, ook deelneemt.
Na twee albums, « Cherchez La Femme » en « 5 », enkele singles/EP en remixes, komt Simi vandaag terug met een cover album, ‘Be My Guest’, die nieuwe versies van alternatieve klassiekers uit de jaren '80 bevat. Een zeer aangename verrassing is de aanwezigheid van beroemde personen uit de Belgische new-wave scene in de nummers. Het resultaat is een explosieve cocktail, met mooie EBM-accenten: een echt succes!
Na de hypnotische « Cheree » (Suicide), gezongen met Wim Punk, uit The Wolf Banes, vinden we een cover van « Eisbaer » (van Grauzone) met de zang van Simi Nah en Danny Mommens (uit Vive la Fête), een song die Mommens goed kent gezien hij die live met zijn eigen band ook speelt. Een sterke start !
De volgende song is meer verrassend: het is « Follow Me », ja, de hit van Amanda Lear. De 'guest singer' hier is Nikkie van Lierop, de zangeres van new-beat legende Lords of Acid, met een lage stem en de sfeertje die zeer electro is : Ideaal voor in de clubs ! In het volgende nummer, doen Simi Nah en KGB de klassieker « Nag Nag Nag » (Cabaret Voltaire) herleven. Hier hebben ze Dirk Da Davo, de helft van The Neon Judgement, uitgenodigd om te zingen.
« Disco Rough » was een hit uit 1980 door het Franse Mathematiques Modernes duo, productie van Jacno, die zelfs werd gekozen als ‘single of the week’ door de NME. Hier is de versie langzamer dan het origineel, met een heerlijk new-beat accent ; niemand minder dan de grote Luc Van Acker (Revolting Cocks,...) verleent hier zijn stem. Dan nog een leuke verrassing met een cover van « You Spin Me Round (Like a Record) » van Dead or Alive met de stem van een andere legende van de Belgische new-wave, Dirk Ivens (Absolute Body Control, The Klinik, Dive, Sonar). De transformatie is echt fantastisch en het resultaat is een echte 'club killer'.
Logischerwijze wordt « Euroshima (Wardance) », de hit van Snowy Red, overgenomen door Safyée, de dochter van Marcel Thiel. We hadden deze versie al bij concerten van Simi Nah ontdekt, maar op deze studio-versie is het effect nog sterker. We zijn overweldigd door de emotie die uit dit eerbetoon straalt. Mooi!
Op het laatste nummer, de klassieker « Fade to Grey » (Visage) nodigt Simi haar partner, KGB, uit om mee te zingen, wat perfect werkt. Als 'bonus tracks' krijgen we twee titels van Simi Nah die tot nu toe enkel onder digitaal/web formaat bestonden, « Dressing Room - the Naked mix » en « Flashback ».
Conclusie : dit album is een zeer mooie verzameling van tracks waarmee zowel jongeren als 'de ietwat ouderen’ het rijke erfgoed van de new-wave, evenals een aantal legendarische persoonlijkheden kunnen herontdekken. Nice job, guys!
Om de teaser te beluisteren: https://soundcloud.com/simi-nah/l-simi-nah-l-be-my-guest-album-teaser
Om het album te bestellen : http://www.freewebstore.org/why2k-music-store/-PRE-ORDER_060614_Be_My_Guest/p1524163_12128317.aspx
Vrijgave: 6 juin 2014
Productie : Simi Nah & KGB
Opname en mastering : AtOMiC studio Belgium
Artwork : Why2k Graphics
Simi Nah: www.siminah.com of https://www.facebook.com/simi.nah.music
The Sore Losers zijn een gretig spelend jong kwartet , die vier jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterig, bloedheet klein zaaltje.
Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar een Black Keys , QOSA , Datsuns , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Ze hebben nu hun tweede plaat uit , waarbij het kwartet de knepen van het vak erg goed kent, ze op elkaar sterk zijn ingespeeld en daarmee een knappe , overtuigende plaat afleveren . Inderdaad , opnieuw hebben we een reeks afwisselende potige , vurige, dampende , smachtende , verschroeiende nummers en dan komen we o.m. uit op “Tripper”, “Working overtime”, “Girl’s gonna break it” , “Blue shoes”, “All my friends” en het rustig innemende “Reasons”. Leadgitarist Cedric Maes soleert sterk, steekt af en toe een tandje bij en kan een nummer hierbij opzwepen; Jan Straetemans op z’n beurt zweeft sober en elegant over de nummers heen. Verder zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Af en toe wordt het gaspedaal wat afgeremd hoor, maar op die plaat vinden we in z’n ‘generalité’ straf spul. Onderga het maar!
Eén van die aangename , frisse ontdekkingen binnen de postrock is Sleepmakeswaves , die de postrock van Explosions in the sky, Mogwai , Pelican, 65daysofstatic bundelt en samenbalt in een reeks fijnlagige, broeierige songs , gekenmerkt van een slepende opbouw en een donkere, spannende intensiteit van postmetal ; ups & downs waar ruimte is voor een vleugje elektronica, xylofoon en vioolpartijen.
Deze enthousiaste Aussies gaan nergens uit de bocht of exploderen niet meteen, maar zorgen wel voor een wall of sound . Ze blijven niet vasthangen in sfeervolle tussenstukken , maar door de afwisselingen houden ze het uitermate boeiend. Een filmisch concept en een verademing door die bredere kijk op de postrock . Hun werk ‘And so we destroyed everything’ , de remixes op ‘And they remixed everything’ , de allerhande EP singles en deze ‘In today already walks tomorrow’ (hun debuut uit 2008), nu opnieuw beschikbaar, nodigen je uit tot deze ontdekkingsreis!
Nederlands 
Français 
