Kleine jongens worden groot… dat geldt ook voor het kwartet van Freaky Age. Waren ze in 2006 en hun deelname aan Humo’s Rock Rally nog snotapen van amper 14, dan zijn de heren ondertussen een stuk ouder en bouwden ze in die periode een fraai curriculum vitae uit.  Het aantal hits kunnen deze indierockers niet meer op één hand tellen, ze waren op zowat alle Vlaamse festivalpodia te gast en tourden intensief in het buitenland.
Met ‘(From The Heart Of) Glitter Lake’ zijn ze bovendien al aan hun derde plaat toe!  Het nieuwe album bevat wat ons betreft dezelfde, vertrouwde Freaky Age-ingrediënten: diverse frisse songs met de herkenbare vocalen van frontman Lenny die bijna allemaal de potentie hebben om tot flinke StuBru-hits uit te groeien.  Zeurpieten zullen opmerken dat de invloed van diverse (voornamelijk Britse) bands als The Strokes en The Libertines nog steeds prominent aanwezig is...
Wat ons betreft heeft de band ondertussen wel degelijk een eigen smoel en een patent op het schrijven van catchy en instant meezingbare nummer.  Luister zo maar eens naar “You Were My Everything”, “What If”,  “So Much Like You” en afsluiter “As Long As You Want”.  Ook de zwoele single “Masks” draaien we met veel plezier verschillende keren na mekaar.  Het geluid van Freaky Age is trouwens ook iets rijker en experimenteler geworden middels het gebruik van een aantal strijkers en piano’s.
Kortom, de Brusselse band is  stilaan tot volle wasdom gekomen en heeft definitief zijn plaats veroverd binnen de Vlaamse rockscène.

Met het in 2010 uitgebrachte ‘My father will guide me up a rope to the sky’ kwamen ze terug na een stilte van meer dan 10 jaar en meteen bleek dat ze nog niets van hun duistere krachten hadden ingeboet.
Met ‘The Seer’ hebben ze ook nu weer een hoogst indrukwekkend epos gesmeed, het is een weinig hapklare brok geworden die maar liefst 120 minuten uw brein teistert. Neem er uw tijd voor, dit is niet bepaald easy listening. Als u gewoon bent om naar plaatjes van Coldplay, Kings Of Leon of Linkin Park te luisteren, haak dan maar meteen af.
Zo draaft de titeltrack maar liefst 32 angstaanjagende minuten door en blijven de onweerswolken de ganse tijd als gieren boven de song hangen. Of wat te denken van ‘A piece of the sky’ dat begint met twee minuten regengekletter gevolgd door nog eens een tergend lange aanhoudende dreiging van bloedende instrumenten die elke vorm van ritme schuwen om pas na 10 minuten om te schakelen naar wat we voorzichtigheidshalve een song zouden durven noemen.
 “93 Ave. B Blues” is niets minder dan een wandeling door een spookhuis en “Avatar” is een bezwerende brok onheil. Om toch nog eens wat beter te kunnen ademhalen wordt bij wijze van verpozing een iets rustiger weiland betreden met de mijmeringen “The daughter brings the water” en “Song for a warrior” (met een prachtige Karen O als vertolker van de zwanenzang).
Wie de 120 minuten van ‘The Seer’ in één ruk kan uitzitten zal er verward, begeesterd en verweesd uitkomen, doch alweer een ervaring rijker, één die nergens thuis te brengen is.

Onze tip : Ga ergens in een godvergeten gat, kilometers weg van de bewoonde wereld, een ouwe vervallen Middeleeuwse burcht opzoeken, begeef u naar de diepste kerkers van het lugubere gebouw, ga daar in je eentje op de kille grond zitten en jaag ‘The Seer’ loeihard door uw koptelefoon. De tijd van uw leven. En als je daar Michael Gira tegenkomt, doe hem de groeten.
Huiveringwekkende plaat.

Iedere verstokte rock- en metalliefhebber heeft zo een aantal plaatjes uit z’n jeugdjaren die hij met graagte nog eens uit de kast haalt.   De titelloze debuutplaat van de stonerrockers van Karma To Burn is er voor ons zo eentje.  Dit gezelschap werd medio jaren opgericht en mocht meteen een eerste schijf releasen op het op dat moment zeer prestigieuze RoadRunners Records-label.  Hoewel de Amerikanen uit West-Virginia eigenlijk een instrumentale stonerrockband waren, namen ze onder druk van RR toch een zanger in de figuur van Jay Jarosz.  Wij waren alleszins onder de indruk van het debuut en vonden de lijzige stem van Jarosz meer dan passen bij de donkere, dreigende, alternatieve muziek.
Blijkbaar waren de heren zelf niet zo tevreden met deze schijf aangezien ze nu met een flink herwerkte versie op de proppen komen. Op één track na (ingezongen door niemand minder dan John Garcia) zijn alle nummers instrumentaal.
Ook de volgorde van de songs zijn gewijzigd net als de titels ervan (nu is er gewoon sprake van songnummers).  Het resultaat mag er zeker zijn en ligt in de lijn van ander en later  Karma To Burn-werk.  De focus ligt dus meer op krachtige, logge gitaarrifs in een dikke, psychedelische stonerrocksaus.  Hoewel de songs al meer dan vijftien jaar oud zijn, klinkt alles verdomd fris en is de plaat een must have voor de liefhebbers van het genoemde genre!

Moon Duo is het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada  en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Derde groepslid is een drumcomputer die, gezien het repetitieve karakter van de songs, regelmatig in de repeat stand mag staan.
De muziek van Moon Duo ligt ook niet echt mijlen ver weg van Wooden Shjips, iets meer krautrock misschien en iets minder psychedelica. Voor ons heeft het quasi dezelfde verslavende werking, en dat dankzij de immer voortdrijvende ritmische onderbouw van orgel en synths met daarbovenop die borrelende gitaren en de ingehouden vocals van Johnson.
Praktisch elke song drijft verder op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert. Alan Vega en Suicide hangen wederom constant in de lucht maar ook het zwaar onderschatte en inmiddels al lang vergeten Wipers, die fantastische band van Greg Sage, dwarrelt in deze plaat rond.
‘Circles’ van Moon Duo is het bewijs dat repetitieve muziek immer boeiend kan zijn. Dat heeft The Velvet Underground destijds aan de wereld geleerd. De volgelingen zijn ontelbaar.