Ze lieten wat langer op zich wachten dan gewoonlijk als je de productiviteit van de vorige cd’s op nahoudt , maar OK, een kleine drie jaar later, is het weer tijd voor de feestelijke, genietbare, dansbare en hitsige electropop van Els Pynoo en Danny Mommens .
Ze deden beroep op de Belgische producer Jo Bogaert. Opnieuw een pak songs , 12 in totaal , die fris en vettig klinken ; en houden van uitstapjes wave en Balkan, aanstekelijk, groovy en luchtig. De verleidelijke, kirrende stem van Els is de barometer. Hun ‘Produit de Belgique’ mag er gerust zijn. Goede cd .
Het Gentse trio Wallace Vanborn mag fier zijn . Hun tweede cd ‘Lions, Liars, Guns & God’
is er eentje om van te snoepen . Ze konden David Bottril (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...) strikken als producer. En dat zal hen wel deugd gedaan hebben, want we hebben hier een uitermate boeiende en gevarieerde cd binnen het concept van aanstekelijke, opwindende , toegankelijke, catchy rock , die houdt van een vleugje stoner. Triggerfinger , Black Box Revelation , Channel Zero, Blood Red Shoes, Kyuss en QOSA zullen onherroepelijk verbonden worden met de heren, maar geen nood , het kan het trio maar een hart onder de riem zijn . “Found in LA”, “Marching sideways” en “Cougars” zijn al meteen intens snedige kleppers, maar ook de broeierige, afwisselende aanpak op “The plunge” , “Enemy of serpentine” en “A smack as a potion” moeten niet onderdoen aan kwaliteit. En “Pawns” biedt ademruimte . Toegegeven, Wallace Vanborn biedt niet echt iets vernieuwend , maar ‘goede‘ rock kunnen we maar een warm hart toedragen .
De familie Zeebroek van Kamagurka , Boris en Sarah Yu , uit het Gentse hebben met Geoffrey Burton (ex- Arno) een vriend en begenadigd gitarist bij en samen met nog twee andere leden, brengen zij een zomerse cocktail van pop, rock, electro , disco en funk in een glamoureus kitsch pakje . En ze zijn niet vies om wat Oosterse muziek in dit concept.
Een avontuurlijk, aangenaam en gevarieerd debuutalbum die een eerder verschenen EP opvolgt , waarop o.m. het van You tube geweerde oude “Lesbians are a boy’s best friend” staat.
We dachten aan een rockende Scissor Sisters soms , die aanstekelijke muziek en jeugdig enthousiasme versmelten en hiermee sterke live prestaties neerpennen . Opwindende, sfeervolle, leuke muziek, aandacht voor detail, fijne samenzang én een Sarah die als een krolse kat zingend en gillend kan bezig zijn.
Hong Kong Dong gaat niet onopgemerkt voorbij . Op het debuut ‘Sweet sensations’ horen we een band vol optimisme en met een positive vibe!
De sing/songwriting van Gemma Ray baadt in fifties country, sixties ballads, rockabilly, hillbillyblues, surf , folk noir en pop . De Britse zangeres is al aan haar vijfde cd toe en viel in 2010 op met de coverplaat ‘It’s a shame about Gemma Ray’ .
Ze brengt op haar platen enorme varianten aan , wat het geheel uitermate boeiend en spannend houdt . De afwisseling van fris, trippend , speels en ingetogen, dromerig materiaal vormt het kader van een Saloon Bar van een Q. Tarentino film of van een sprookje. Een best leuk muzikaal recept met haar indringende, heldere vocals .
Op die manier houden we van de afwisseling op “Allright! Alive”, “Put your brain in gear”, “Runaway” , “Troup de loup” (knipoog naar Calexico zelfs!) , “Flood & a fire”, “Rescue me” en de opbouwende “Bring ring ring yeah”. De twee extra tracks luisteren naar Tori Amos door het subliem pakkende pianospel .
Gemma Ray , een sing/songschrijfster ‘all styles’ , pur sang , eerlijk, vol passie en emotie.
‘The Sound Of Your Beating Heart’ is de derde plaat van deze Scandinavische artieste. Het is een samenwerking met producer Johannes Berglund – bekend van werk met landgenote Lykke Li. Ondanks de zeer lelijke hoes, verbergt deze plaat prachtige popliedjes die perfect geproduceerd zijn. Enig minpuntje is dat ze soms te zeer neigt naar de vroege Madonna of dat ander jaren tachtig icoon Cyndi Lauper. Hoogtepunten zijn “Wolf Hour”, “Hard to come by” en “Falling”.
Ze zat vroeger onder de vleugels van Devandra Banhart . Jana Hunter heeft even haar freefolkende stijl in de koelbox gestopt en komt aandraven met een nieuw project, Lower Dens . Hier gaat ze met haar band ergens tussen The Antlers, Beach House, Slowdive en Stereolab. We horen een bedwelmende , hypnotiserende sound door een minimalistische repeterende onderbouw , donkere, onheilspellende ritmes en haar indringende zang. Dreampop, indie wave en krautrock zijn nauw met elkaar verbonden en zorgen voor dromerig, huiverend, meeslepend intrigerend materiaal, die door de soundscape-opbouw en de effects onrustig kunnen zijn . En ze zijn niet vies om af en toe snedig en met meer beats te klinken . Hoogtepunten: “Brains” , “Lion in winter” en het uitgesponnen , uitgemergelde “In the end is the beginning”.
Santigold , de ‘o’ door een ‘i’ gewijzigd, heeft vier jaar op zich laten wachten , na ‘Santogold’, haar debuut. De inmiddels 35 jarige Santi White heeft niet de beste periode gekend , maar dat is zeker niet te horen op de zomerse, speelse, zwoele en smachtende songs. Een frisse cocktail van hippop, funk , soul en electro , hyperkinetische dancehall - dubby pop en donkere, dromerige liedjes, bepaald door de zingende, rappende, kirrende en hijgende Santi – Gold . The Yeah Yeah Yeahs en leden van TV on the radio zijn uitgenodigd op de een of andere manier en de invloed van een Missy E. en M.I.A. is onmiskenbaar bij het materiaal. Een boeiende afwisseling van catchy, toegankelijk liedjes , van een hitsende “Go!”, een groovy “Disparate youth” , naar een slepende “Fame” , een dansbare “The keepers” tot een bezwerende “Look at these shoes” . Fijn plaatje dus !
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Stonerpsychedelica en lang uitgesponnen nummers . Heerlijk zoiets …
Maar het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , en de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, catchy, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes , gedoseerde noise en pedaaleffects , ondersteund van een goed uitgebalanceerde, dromerige zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend. Deze muzikale evolutie brengt Sleepy Sun richting The Music, een onvolprezen Britse band van een paar jaar terug , door de broeierige , meeslepende , aanstekelijke poppy melodieën. En er mag meer sprake zijn van finesse , songs als “She rex”, “Siouxie blaqq”, “Creature” , “Martyr’s mantra” en “Yellow end” tillen Sleepy Sun naar een hoger niveau …
De immer sympathieke Britse Keane rond de tandem Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin klinken op de vierde cd ‘Strangeland’ minder geforceerd en gekunsteld . De elektronica die meer armslag kreeg , is terug naar af en de songs klinken meer als op het sterke debuut ‘Hopes & Fears’, compacte , romantische liedjes, een soort onbevangen aanstekelijke droom ’ballad’ pop . Gevoelig materiaal , met een zalvend weerhaakje, aangevuurd door zeemzoeterige piano/toetsen en de emotievolle zang van Chaplin. Los, ontspannen ‘feelgood’ heerlijke songs , niet vies van een hapklare Coldplay en Snow Patrol . Het levert een reeks toegankelijk singles op , “Silenced by the night” , “Sovereign light café” en “Day will come” .
Keane heeft z’n oude glans teruggekregen , eerlijke pop , leuke mee neuriënde refreintjes en een knuffelbeergehalte. De toegankelijker melodieuze Keane molen draait opnieuw op volle toeren!
Los van de schreeuwlelijke hoes is ‘Freak Out’ een opmerkelijke plaat van een zeer opvallende band! Teenage Bottlerocket komt uit het Amerikaanse Wyoming, bestaat sinds 2001 en is toe aan haar vijfde album.
Het artwork van TB-platen bestaat steevast uit het bekende logo met op de achtergrond een specifieke kleur die de sfeer van het album moet weergeven. Het is mij een raadsel welke sfeer de band met de lelijke roze achtergrond in gedachten had, maar ‘Freak Out’ is een knaller van een punkpopplaat.
We horen 14 korte, snedige tracks die zich zeer snel in je hoofd nestelen. Het viertal kan met songs als “Freak Out”, “Headbanger”, “In The Pit” en “Mutilate Me” moeiteloos wedijveren met het betere werk van Screeching Weasel, Green Day, Millencollin en Lagwagon. De teksten zijn zo eenvoudig als dat ze geniaal zijn en handelen over stripverhalen, vrouwelijke schoonheden, headbangers en andere onbenulligheden zoals Maverick van Top Gun. Snel hollen dus naar de platenboer en deze leuke schijf oppikken!
De Californische multimiljonairs van The Offspring weten duidelijk van geen ophouden... ‘Days Go By’ is ondertussen al het negende studio album van de hitmachine die vooral rond de eeuwwisseling hoge ogen gooide. De echte topperiode van deze band is al een tijdje voorbij en te horen aan de nieuwe plaat zal daar niet veel verandering in komen.
‘Days Go By’ kent nochtans wel enkele fijne songs die refereren naar betere tijden. Openingstracks “The Future Is Now” en “Secrets From The Underground” zijn lekker klinkende punkrocktracks en ook “Hurting as One” kon zo op doorbraakplaat ‘Smash’ gestaan hebben. Ook de snelle slotsong “Diving By Zero” kan er mee door en dat geldt ook voor Dirty Magic”, een heruitgave van een nummer dat op debuutplaat ‘Ignition’ staat. Niet slecht maar ook niks nieuws voor de echte fans.
Jammer genoeg staan er op ‘Days Go By’ flink wat missers en dan drukken we ons nog licht uit: Zo is de titeltrack een flauw nummer dat wel heel erg op de muziek van Dave Grohl en de zijnen gelijkt. Verder is er “Cruising California”, met voorsprong het slechtste nummer dat we dit jaar van een ‘punkband’ hoorden , “All I Have Left Is You” is een saaie ballad en “OC Guns” is een heel flauwe poging om wat afwisseling in het album te brengen.
‘Days Go By’ kun je dus geen goed album noemen, enkele degelijke tracks niet te na gesproken.
Moeilijk definieerbare indiepop van een beloftevolle band uit Portland horen we op deze tweede plaat van vier multi-instrumentalisten van o.m. Corrina Repp en Joe Haege (31 Knots).
Een erg boeiende , sfeervolle en gevarieerde cd van bezwerende, atmosferische droompop, overladen, voortgestuwd en gedreven door percussie en synths, en gedragen door hemelse, verleidelijke, zwoele , maar scherpe vocals .
De songs intrigeren door een broeierige opbouw en een onderhuidse spanning, dreiging met een gepaste dosis bombast . Ze zijn met finesse uitgewerkt en hebben een verslavende werking.
Overtuigende plaat met voldoende afwisselende nummers als het intens broeierige “Anchor” , het donkere “A pose for no one” en het gedreven “Skin & bone” ; iets verderop het slepende “In the center of powder white” , het onheilspellende “To break into” en de soundscapes van “Bones”, die ervoor zorgen dat we hier een boeiende muzikale wereld gepresenteerd krijgen, ergens gelinkt aan Bat For Lashes en Florence Welch.
Wat zijn en blijven we onder de indruk wat Jaz Coleman en de zijnen muzikaal verwezenlijken. De apocalyptische voorspellingen ten spijt is het einde der tijden er tegen 21 december volgens de Maya kalender; de dreigende, donkere spannende gothicmetal/synthwave van deze zanger/egyptoloog/priester kan er ook niet omheen … De eerste drie nummers “Pole shift” - maar liefst negen minuten, zonder één seconde verveling -, “Fema camp” en “Rapture” zijn de ideale soundtrack . De galmende zang , de oerschreeuwen, de snijdende gitaren, de pompende bas , een losgelaten drums en de synths van het vijfde lid Reza Udhin, die een prominente rol innemen. De originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker, Martin ‘Youth’ Glover en ‘Big’ Paul Ferguson etaleren hun klasse. Deze nummers barsten letterlijk open! Heerlijk apocalyptisch dus !
Al 33 jaar draaien ze (door) , deze Engelse doemdenkers . Toegegeven , de plaat zakt dan wat ineen, , maar iets verderop worden alle registers nog eens opengetrokken op de (Heilige Onderwereld) Drievuldigheid “Glitch”, “Trance” en “On all hallow’s eve “. Boeiend materiaal door de tempowisselingen en de hard-zachte aanpak, die hun muzikale relikwie voltrekt . Killing Joke is voor niets (een) Killing Joke …
Uit Australië, Melbourne komen ze overgewaaid , dit kwartet van songschrijver Husky Gawenda. Dromerige , sfeervolle, broeierige indiepop horen we onder z’n hemelse, droefgeestige stem . En net als bij bands Fleet Foxes , Grizzly Bear, Midlake, Bon Iver en Isbells hoor je hier een prachtige backing stemmenpracht , die de songs kleur geven.
Eerst hadden ze in eigen beheer ‘Quiet little rage’ uit (2008) , maar met deze plaat (eigenlijk) een tweede debuut, mikken ze op Europa . Dertien afwisselende , ontroerende songs die lekker wegdromen en je meevoeren op de golven van de zee.
Geniet van de subtiel kracht en finesse van songs “Tidal wave” , “History’s door (sterkste nummer van de cd !), “Hunter” , “Don’t tell your mother” , als de soundtrack neigende “Instrumental” en de titelsong.
Een ontdekking waard en nu maar hopen dat ze hier airplay verkrijgen …
Nederlands 
Français 
