Binnen het overaanbod aan releases ontgaan ons helaas soms pareltjes van platen die eigenlijk ook onze aandacht verdienen maar daar door die omstandigheden te vaak aan ontsnappen. Zo bracht The Sad Flowers een knappe schijf uit, 'Desolation', waar breekbare songs gekoppeld worden aan weemoed, emoties en melancholie die je niet in slaap wiegen maar als een mokerslag in je gezicht terecht komt waardoor je compleet van de kaart achterblijft.
We citeren uit de biografie: ''De teksten sluiten nauw aan op de wereldwijde problematiek.
De rode lijn van deze productie beschrijft een mogelijke evolutie van de mensheid als er niet snel een fundamentele verandering komt in het gedrag van de mens ten opzichte van de natuur en zijn medebewoners."
Inderdaad is het een album waarbij de band de aanhoorder een spiegel voorhoudt die er niet altijd even mooi uitziet. Die resulteert in een donkere intensieve atmosfeer, waardoor je in weemoedige gedachten een traan wegpinkt, zonder dat dit al te klef gaat klinken. Die sfeer komen we reeds tegen bij “Sphere”, gevolgd door een klepper van circa acht minuten: “Deep”. Een song die inderdaad diep gaat. Opvallend bij The Sad Flowers is de magie tussen piano/keyboard klanken, gitaarstreepjes die de haren op je armen doen rechtkomen en een vocale aankleding die snikkend en breekbaar je hart verwarmt. Nogmaals, zonder te klef te klinken, wel integendeel dus. Dit duo, want ja deze band bestaat uit de topmuzikanten Jan Ooms en Jany Claeskens, zorgen er ook nu weer in dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Dat trok ons bij dat debuut in 2017 al over de streep, ze doen dat bij 'Desolation' nog eens fijntjes over. Daarvoor worden alle potjes van deemoedigheid opengegooid, maar hoor je ook - binnen de donkere walmen - enkele positieve soundscapes tevoorschijn komen. Als een licht aan het einde van die duisternis. The Sad Flowers slagen er bovendien ook nu weer in newwave- en goldwavefans te verbinden met de liefhebbers van gothic en andere alternatieve rock. Luister maar naar een ijzingwekkende perfect in elkaar gestopte song als “Sad Flowers” en voel, mede door de instrumentale pracht en vocale inbreng, die haren compleet recht komen op je armen. Dat is ook de donkere draad in de daarop volgende songs “Scorpions & Snakes”, “Deception” en afsluiter “Watchtower”. Duistere intensiviteit die je met de neus op de feiten drukt, zonder een standpunt in te nemen. Dat is wat Sad Flowers doet op deze plaat. Nee, je wordt er niet depressief van, maar je wordt wel geconfronteerd met een realiteit die er niet altijd even rooskleurig uitziet.
The Sad Flowers drukken al enkele jaren hun stempel op het alternatieve rockgebeuren met een donkere twist en zetten dit nog maar eens in de verf op deze 'Desolation'. Een plaat die je hart verwarmt en je ziel doet rusten in een bad van diezelfde voornoemde melancholie. Wie de eerste plaat omarmde zal zich in deze weemoedige schijf boordevol donkere melancholie die de band je weer aanbiedt , dus zeker kunnen vinden.
Er zijn van die duetten die je wel aardig vindt en dan zijn er duetten die je van je sokken blazen. De nieuwe single van Bellemont, waarin de band de hulp krijgt van Pieter-Jan De Smet (PJDS) is er eentje van de tweede categorie. Pieter-Jan en Tracee van Bellemont overtroeven elkaar als onheilsbode, zonder uit de bocht te gaan. Dit is van het niveau van “Henry Lee” van Nick Cave en PJ Harvey (net zo doorleefd, maar nog donkerder dan het bekendere “Where The Wild Roses Grow” met Kylie Minogue). Mooi ook hoe de band zich terughoudend opstelt tegenover al die vocale ellende. Net aanwezig genoeg voor een stevige fundering, maar zonder enige franje toe te voegen. Het drumcomputergeluid zet je misschien wat op het verkeerde been, maar zodra de kerkklok-sample en de zang invallen, is er geen ontsnappen aan.
Als dit de voorbode is van een nieuw album van Bellemont, hebben ze onze aandacht. Prachtige single. Wereldklasse.
No Antidote -single-
Bellemont feat. PJDS
A Bear Called Panda is een band afkomstig uit Hasselt die bestaat uit ex-leden van de rockband Civilian. De band tovert een potje hardrock uit zijn toverstaf en kruidt die met de nodige ingrediënten die doen denken aan bands als B52's. Dat is in grote mate de verdienste van de vrouwelijke vocalen, die meermaals komen bovendrijven op dit debuut 'A Bear Called Panda'. Een best catchy en energieke schijf, die van begin tot einde aan je ribbenkast blijft kleven.
Die aanstekelijkheid, waarop stilzitten trouwens onmogelijk is, komen we al tegen bij “Henry Winkler” en het gezapige “Destruction”. “Spank Me With Love” is niet alleen een zeer grappige titel, de humor en zelfrelativering is een rode draad op de volledige plaat. Lekker uptempo poprocksongs die je aanzetten tot een feestje bouwen, dat lukt ook bij “Captain Love”,”The Mule” en “Shake It! (Till You Break It!)”. Wie hier niet vrolijk van wordt heeft duidelijk teveel azijn gedronken.
Tijdens het schrijven van deze recensie was het vrij donker en somber buiten, maar deze muziek brengt prompt een zonnetje in huis en in je hart. Zonder meer is het ook het soort hardrockmuziek waarbij uitbundig een feest zal ontstaan op het podium. In deze donkere tijden mag dat ook eens.
Rocken kunnen de heren en dame zeker en vast, dat bewezen ze met Civilian reeds uitvoerig. Maar ook binnen dit project A Bear Called Panda bewijst dat, net als het beestje de Panda, de puurste rockmuziek nog steeds niet is uitgestorven. Gepolijste songs, gestroomlijnde gitaren en drumsalvo's die opvallend snedig klinken worden bekroond met een vocale inbreng die je voortdurend aanzet tot dansen. Het grote voordeel bij A Bear Called Panda is echter de voortdurende kruisbestuiving tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen, waardoor dat dak er prompt compleet afgaat tijdens de daarop volgende songs als “Spinning World”, “Alligator” en “Live It Up”. Radiovriendelijke songs die je prompt zit mee te brullen, met de luchtgitaar in de hand en de haren in de lucht. Lekker headbangen alsof de jaren '70 of'80 nog steeds bezig zijn. Ondanks duidelijke verwijzingen naar dat verleden staat de band echter stevig met de beide voeten in het heden. Ze klinken daardoor niet gedateerd maar eerder opvallen fris en monter.
Als je eens een slechte dag hebt, wordt je prompt vrolijk en monter van deze aanstekelijke schijf van A Bear Called Panda die met 'A Bear Called Panda' een opvallend toegankelijk debuut op de markt bracht. Echter is dit vooral muziek die op het podium tot zijn recht komt, waar eens alle registers worden opengegooid, geen enkel dak er nog zal blijven opliggen. Zeker weten! Wie houdt van catchy rock zonder scrupules, raden we dus niet alleen de plaat te kopen maar ook deze band eens live te gaan zien en horen. Het loont beide de moeite!
Pet Shop Boys wordt zelden als een echte jaren ’80-band gezien, toch boekten ze in dat tijdperk hun grootste hits. Vanaf de jaren ’90 verloren ze met elk album wat meer de aansluiting met de heersende popmuziek, maar ze behouden wel een trouwe aanhang bij het publiek en ze blijven idolen voor andere muzikanten van zowat elke generatie. En ze blijven degelijk materiaal uitbrengen. Voor een breedgedragen radiohit gaan ze al lang niet meer, die strijd hebben ze opgegeven. Wel hebben ze op ‘Hotspot’ hun aloude succesformule uitgepuurd en gepimpt met een moderne twist hier en daar. In het team achter dit album is het vooral producer Stuart Price (Madonna, New Order, …) die de Pet Shop Boys in de 21 ste eeuw houdt. Haal zijn skills als producer uit dit album en je komt uit bij een flets doorslagje van albumvullertjes uit de begindagen van het Britse duo. Hij geeft de Britten een mellow en suikerzoete dreamy synthpopsound die slechts zelden retro aanvoelt. Enkel bij “Only The Dark” ontwaren we een volbloed jaren ’80-vibe.
“Will O The Wisp” heeft een sterke intro en een beat die weggelopen lijkt uit het begin van de nillies. Niettemin is het één van de sterkste tracks, vooral omdat zanger Neil Tennant hier toch enige sense of urgency in zijn lyrics legt. Op de meeste andere tracks klinkt hij eerder verveeld en van sarcasme doordrongen of net heel oppervlakkig. Die sterke song wordt meteen gecounterd met het cheesy “You Are The One”. Flauw, lauw en zoutloos en met love-lyrics van dertien in een dozijn. Ook “Happy People” is niet van een niveau dat ons blij maakt, maar het is ten minste een dansbaar niemendalletje. De tweede kers op de taart van deze ‘Hotspot’, na “Will O The Wisp”, is “Dreamland”, de single waarop Years & Years meedoet. Het moet zijn dat Tennant en Lowe zich uitgedaagd voelden, want op deze track klopt alles en zit de vibe heel juist: modern, een beetje urban, dansbaar en hitsig. Wel herken je er nog nauwelijks de hand van de Pet Shop Boys in. Daarna volgen de heel matige tracks zoals het zich voortslepende “Hoping For A Miracle” en het stuurloze retrovehikel “Only The Dark”. Het uptempo-duo ”I Don’t Wanna” en “Monkey Business” kan wel makkelijk overtuigen. “Burning The Heather” krijgt een akoestische gitaarlick van Bernard Butler van Suede, maar dat kan de saaiheid van deze slome draak niet compenseren. Je hoort Butler’s gitaar nauwelijks en zelfs een halve solo werd hem niet gegund. Een gemiste kans. “Wedding In Berlin” begint als een eurodancetrack zoals ze die in de jaren ’90 in de Belgische discotheken draaiden met in de mix het klassieke kerkorgel waarmee ze in Hollywoodfilms de huwelijksmis mee inzetten. Pet Shop Boys hebben altijd een kitscherige kant gehad, maar dit is er toch wat over.
‘Hotspot’ is al bij al een aardig album, maar geen mijlpaal in de lange loopbaan van de Pet Shop Boys. Misschien wel goed om het album een paar luisterbeurten te geven voor wie in mei naar hun show in Vorst Nationaal gaat.
Elektro/Dance
Hotspot
Pet Shop Boys
Binnen het wereldje van improviserende jazz zullen de namen Nate Wooley, Dave Rempis, Pascal Niggenkemper en Chris Corsano wellicht een belletje doen rinkelen. Samen vormen zijn de band From Wolves To Whales. Met ‘Dead Leaves Drop’ laat de band een plaat horen waar dat improviseren volledig uit de doeken wordt gedaan in het streven naar de kortste weg van het denken naar actie. Deze schijf bevat twee songs van telkens twintig minuten, het voelt echter aan als een oneindige trip die ondanks de toch wat chaotische en experimentele aanpak wel degelijk een bepaalde richting uitgaat. Namelijk deze van de emoties van de mens die zich gewillig laat meevoeren. Dat laatste is eigenlijk de belangrijkste voorwaarde om zowel de plaat als de band echt te begrijpen.
“Pakicetus” klinkt vaak als een allesverwoestende wervelstorm die geluidsmuren doet wankelen, maar eveneens als een zacht briesje waarbij je tot gemoedsrust wordt gebracht. Binnen dit aanbod gaan saxofoon- en trompetklanken telkens het verfijnde gevecht aan met die typische druminbreng en baslijnen die je ofwel de adem benemen ofwel je in angstzweet achterlaten. Dat schipperen tussen verschillende uiteenlopende emoties is de reden waarom je als aanhoorder gekluisterd aan je stoel blijft zitten, luisterend naar muzikanten die ware meesters blijken te zijn in tot in het oneindige improviseren. Hoewel je in eerste instantie een chaotische brij opmerkt, zorgt deze virtuositeit wel degelijk voor enige structuur. Althans als je verder kijkt dan wat er aan de oppervlakte drijft en je daadwerkelijk gaat verdiepen in de inhoud van wat je wordt aangeboden. Improviserende muziek is dan ook een muziekstijl die je niet moet horen maar vooral voelen. Binnen die schijnbaar vormeloze puinhoop die we ook bij “Ambulocetus” opmerken , schuilt een energie die op je gemoed inwerkt, eens je die trip echt ondergaat. De schijnbaar onlogische aanpak van saxofoon- of basklanken, of vervormde trompetgeluiden en een drummer die zijn vellen bedient alsof hij een nieuw instrument heeft uitgevonden; keert niet alleen terug op deze tweede song, het is de rode draad op de volledige schijf.
De mogelijkheden en de vrijheid gebruiken om met hun instrumenten gewoon klanken uit te vinden of grenzen af te tasten waar geen grenzen zijn, trekt ons dan ook over de hele lijn over de streep.
Elk van de muzikanten tasten die mogelijkheden van hun instrumenten dan ook tot in het oneindige af en vullen wonderwel elkaar blindelings aan binnen die schijnbare chaotische aanpak.
'Dead Leaves Drop ' is dan ook geen voer voor luisteraars die houden van een afgelijnde structuur in de muziek die ze beluisteren. Zij die echter houden van een avontuurlijke aanpak en het ontdekken van klanken binnen die voornoemde instrumenten waarvan je het bestaan niet kende - waaronder wij onszelf ook rekenen - zullen zeker hun gading vinden in een samensmelting van meesters in improvisatie, die al hun toverkrachten samenbundelen om een magie te doen ontstaan waardoor je wegzweeft naar een kleurrijke en onontgonnen wereld binnen sax, drum en bas. Die dus alleen bestemd is voor zij die willen voelen, en niet alleen luisteren. Om zo inderdaad de kortste weg van het denken naar de actie daadwerkelijk te ontdekken.
Tricycle is het project rond accordeonist Tuur Florzoons. De band werd in1999 opgericht naar aanleiding van een circusvoorstelling in Duitsland en was dus eigenlijk bedoeld als een eenmalige muzikale begeleiding daarvan. Samen met altsaxofoon- en basfluit-virtuoos Philippe Laloy en contrabastovenaar Vincent Noiret werd echter een mooi vervolg daaraan gebreid in de vorm van platen als 'Orange For Tea' (2004), 'King Size’ (2008) en ‘Queskia?’ (2011). Met hun vierde plaat 'Zoom' viert de band zijn twintigste verjaardag op een zeer filmische wijze, die bovendien alle kanten uitgaat.
Net door voortdurend schipperen tussen folkse sferen, en jazz klanken waarbij improviseren tot het oneindige, de rode draad vormt blijf je geboeid zitten luisteren naar het visueel aanvoelend klankentapijt dat de band uitspreidt. De feestelijke stemming die we heel subtiel opmerken bij songs als “But Bout Bought A Boat” of “Oakland” wordt mooi gecombineerd met songs in een eerder intieme atmosfeer, met een experimentele tongval die gelukkig niet al te zwaar op de maag ligt. Zoals bij “Zoom”, een lekker lang huzarenstukje, het geval is. De muzikanten binnen deze band zijn uiteraard geen groentjes, en bespelen hun instrumenten niet gewoon. Ze zijn er mee vergroeid, alsof dat instrument een onderdeel van hun lichaam en geest is geworden. Dat zorgt voor een onaards virtuositeit, die gelukkig de spontaniteit niet in de weg staat.
Het mooiste aan 'Zoom' is dat je drie muzikanten hoort die na al die jaren nog steeds enorm veel spelplezier uitstralen en elkaar perfect aanvullen. Is dat in een lekker uptemposong, zoals ook bij voornoemde song naar boven komt drijven. Of eerder die gevoelige snaar raken. Het blijkt meermaals dat elk van de muzikanten hun gewicht in de strijd werpen om een filmisch geheel te bekomen dat jazz, wereldmuziek en folkmuziek perfect met elkaar verbindt. Dat laatste blijkt nog maar eens uit het bijzonder intieme “Symphony For E.L.”, een song die je een krop in de keel bezorgt. Nog een opvallend punt aan deze schijf. Daar waar jazz, en vooral experimentele jazz, vaak moeilijk te verorberen stukjes vlees zijn voor de globale muziekliefhebber is deze ‘Zoom’ een bijzonder toegankelijk pareltje geworden, waarbij je het dus als liefhebber van voornoemde muziekstijlen niet te ver moet gaan zoeken. Net die eenvoud in aankleding, is eveneens het bewijs wat voor een getalenteerde muzikanten dit trio toch is. Dat wordt ook op de daarop volgende songs als “Happy Sam”, “Still” en afsluiter “Welgezind” uitvoerig bewezen.
Zonder meer is ‘Zoom’ een naslagwerk van twintig jaar improviseren met muziekstijlen die op het eerste gezicht eigenlijk niet in dezelfde verlengde liggen, maar door de hemelse en feestelijke aanpak, komt Tricycle hier zonder problemen mee weg en brengt een parel van een plaat uit die deze stijlen nog maar eens verbindt tot een magisch mooi geheel.
Wim De Craene was een aimabele en ongeruste ziel. Iemand die enkele klassiekers heeft nagelaten zoals “Rozane”,” Tim”, “Marcelino” en “Breek Uit Jezelf”. Om de één of andere reden heeft hij tijdens zijn leven nooit de erkenning van andere generatiegenoten gehad alhoewel hij die verdiende. Die erkenning is er pas achteraf gekomen. In de jaren ‘80 had hij het wel moeilijk als artiest. Hij zocht naar manieren om het grote publiek aan te spreken. Dat werd niet altijd goed onthaald. Eén ding is zeker: dat hij integer was als artiest en dat ook belangrijk vond.
BLP Records brengt nu van zijn eerste drie albums telkens 500 gelimiteerde vinyls uit. In kleur en/of zwart. ‘Wim De Craene’ uit 1973 was zijn debuutplaat. Een echte kleinkunstplaat met scherpe observaties over het patronaat en het gewone volk. Dat is te horen op “De Kleine Man” (een update van de versie van Louis Davids uit 1929). Opener “Boudewijn De Eerste Straat” zal bij een groot aantal luisteraars wel bekend in de oren klinken. “T Is Om Te Poen Te Doen” is een magistraal nummer, weliswaar geschreven door Jaap Van Der Merwe. Het jazzy gevoel hier komen we later nog tegen in een reeks van zijn bekende nummers. In het jaar erna verzamelde hij een band rondom zich om live sterker voor de dag te komen. Ze begonnen nummers voor een volgende plaat op te nemen. Op de vooravond van de resterende opnames van de nieuwe plaat verongelukt Paul Lambert en raakt Raf Lenssens zwaargewond na een optreden in een auto-ongeluk. Zo moet hij snel een nieuwe band zoeken want de platenmaatschappij wil snel de plaat af hebben.
Daarbij spreekt Wim De Craene, Jean Blaute aan om die te produceren. Blaute trommelt een aantal muzikanten op en zo komt ‘Brussel’ (1975) tot stand. De protestliedjes zijn iets minder prominent aanwezig maar de rake en scherpe observaties blijven wel aanwezig. Muzikaal klinkt alles iets volwassener. Je hoort ook wel bij welke songs Jean Blaute betrokken was. De arrangementen zijn net iets sterker. Ook “Rozane” werd samen met hem gemaakt. Een nummer dat niet meteen bijster veel verkocht, maar dat hem wel op de kaart zette en veel optredens opleverde. “Rozane” groeide met de jaren wel tot een heuse klassieker uit. Ook “Brussel” is een geweldige song. Sfeerrijk en met een leuke tekst. Muzikaal doet het mij wat aan The Doors denken.
In hetzelfde jaar brengt hij, onder druk van de platenmaatschappij, een opvolger uit (‘Alles Is Nog Het Oude’) met zijn allergrootste hit “Tim”. Een nummer dat hij opdraagt aan zijn pasgeboren zoon Ramses (vernoemd naar zijn mentor Ramses Shaffy) maar dat hij Tim noemt omdat dat beter zingt. Jean Blaute heeft ook hier een hand in het arrangement. Een nummer dat mij nog steeds kippenvel kan bezorgen. Ook op “Rozerood-Oranje” worden alle registers opengetrokken. Een sterke song die uit veel lagen opgebouwd is. Zo ook met “Portret Van Gisteren” dat als kleinkunst begint maar mooi openbloeit. Ook de cover “5 Uur” van Ramses Shaffy staat op deze plaat. Shaffy is van groot belang geweest in beginjaren van zijn carrière en hij laat dat middels deze cover nog eens blijken. Afsluiter “Piepoe (Morgen Wordt Beter)” bezit een heel catchy refrein.
De heruitgave van de eerste drie platen van Wim De Craene is een mooi souvenir voor de fans of voor mensen die hem nu pas ontdekken. Of wanneer je oude exemplaren grijsgedraaid zijn en aan vervanging toe zijn. In elk geval een uitstekende zet van BLP Records.
“Poolnacht” is de nieuwe single en video van De Delvers. Een nieuwe track die niet op hun alom bejubelde debuutalbum staat. De song is een losse release en staat niet op vinyl of CD.
De song bevat alle typische kenmerken van de band: een streep wave en postpunk, donkere en melancholische Nederlandstalige teksten en een gevoel voor melodie. Ze kregen voor deze track hulp van o.a. saxofonist Floris De Smet (o.a. Naft) en extra percussie van drumster Anke Verslypt (o.a. Fortress ).
Ontdek de track hier: https://youtu.be/g_EhUpRrYhM
Begin 2019 ontstaat The Mars Model. Het is een bont gezelschap bestaande uit Walen, Fransen en Vlamingen. Vandaar waarschijnlijk de naam van hun EP: ‘Francobelga’. Ze hebben allen uiteenlopende muzikale smaken maar als je de muziek hoort dan houden ze allen wel van stevige en gedreven songs vermoed ik.
Nog geen jaar later is er hun eerste optreden en hun eerste EP. Soms kan het snel gaan. En het moet gezegd worden dat je het niet hoort aan de muziek. Die zit vakkundig in elkaar en klinkt professioneel genoeg om te denken dat ze al eventjes bezig zijn. Opener “Lifewire” is meteen raak. Een donkere intro van synths zet aan tot de rest van de song. Een pakkende gitaarriff en zang trekken het nummer vooruit. De overgang en het refrein zelf doet mij denken aan Killing Joke ten tijde van “Pandemonium”. De bass en synths benadrukken de donkere sfeer. De drum zorgt voor een patente ritmesectie. De muziek is een mix van industrial, postpunk en zo. Ja, ik ben na één nummer al fan en dat zeg ik niet om, vooral het bandlid dat ik ken, hen te plezieren. “Amazon” klinkt iets luchtiger en neigt iets meer naar gothic rock. Het bevat voor de rest dezelfde elementen als de vorige song. Op “Failing Forward” gaat het tempo wat hoger en klinkt het geheel terug steviger. Ik hoor een catchy riff die zich doorheen de track kronkelt en rockt. Het refrein is iets minder sterk dan die van “Lifewire”. Afsluiter “Terminus” opent terug met synths die vooral echt uit de startblokken schieten. Ze bevat een heerlijk pulserende bas in de verses, een sterk refrein en een dystopische sfeertje. Sterke song.
‘Francobelga’ bevat vier tracks waar geen enkele misser tussen staat. Persoonlijk vind ik “Lifewire” en “Terminus” twee songs die er bovenuit steken vanwege het stevig geheel, de opbouw en de sterke refreinen. Knap debuut.
Danny Blue And The Old Socks is een Antwerpse band die rammelende funkrock afvuurt in de stijl van Parquet Courts, Pavement en The Pixies. In januari 2018 werd de band bij StuBru finalist van De Nieuwe Lichting en in april 2018 stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally. Ze toerden non-stop in binnen- en buitenland.
Op hun nieuwe single “Boys” sturen ze het beste uit hun vaders platencollecties door de pedalenplank en komen ze zo uit bij heerlijke, nerveuze pokkeherrie met een volbloed 80’s-vibe. De single klinkt heel wat experimenteler dan hun debuut-EP ‘Backyard Days’ van eind 2017, maar sluit wel mooi aan op de single “Freakshow”. Prachtig hoe een jonge band risico’s durft te nemen, maar helemaal overtuigen doet deze single niet. Daarvoor gebeurt er gewoon te veel in de bijna vier minuten van “Boys”.
In maart 2020 brengen ze hun tweede EP uit. Die zal ook ‘Boys’ gedoopt worden.
https://www.youtube.com/watch?v=4VeD4o5JI50
Agnes Obel behoeft weinig introductie. Deze Deense werd internationaal bekend met de single “Riverside” die ze in 2010 uitbracht bij het Belgische label Play It Again Sam. Ook het album ‘Philharmonics’ deed het hier bijzonder goed, met veel airplay op verschillende radiozenders. Haar volgende album ‘Aventine’ was degelijk, maar miste eenzelfde sterke single. Het daaropvolgende album ‘Citizen Of Glass’ ging nagenoeg onopgemerkt voorbij en daarna scheiden de wegen van Obel en haar Belgische label.
Inmiddels vond Agnes Obel onderdak bij Deutsche Grammophon, een label met een lange en rijke traditie in vooral klassieke muziek. Een label dat misschien nog beter past bij de kalme, ingetogen pianomuziek (aangevuld met cello) en de zachte stem van Obel. In hun aanpak verschillen ze bij Deutsche Grammophon niet veel van Play It Again Sam: de sterke single “Island Of Doom” gaat vooraf aan het album ‘Myopia’ dat op 21 februari uitgebracht wordt. De term ‘sterk’ vraagt enige nuance. Het is een sterke single voor wie al vertrouwd is met haar werk. Voor wie enkel “Riverside” kent, is deze “Island Of Doom” net iets zwakker. Je hebt wel opnieuw het moeilijk te duiden mysterie in de muziek en die zachte, breekbare engelenstem die het mysterie nog uitvergroot. Maar het pakkende refrein ontbreekt. Als luisteraar heb je zelfs met de titel erbij geen flauw idee waar dit over gaat en dat is net iets te veel mysterie.
Toch kijken we uit naar dat album.
Death/thrash-band Chalice bracht in 2018 het schitterende album ‘Ashes Of Hope’ uit dat heel wat deuren opende. Nu al met een nieuw album komen zou wat snel zijn, maar ze hebben alvast een nieuwe single uit. “Why” wordt door de band al een tijdje live gebracht. De single bouwt voort op het materiaal van ‘Ashes Of Hope’, met misschien nog net iets meer agressie en power in de gitaren en meer variatie in het drummen. Een pittig en bij momenten zelfs nerveus nummer met tal van tempowisselingen dat toch heel wat klassieke elementen uit death en thrash verenigt. Prachtig dat een band na meer dan 20 jaar nog steeds bereid is om te evolueren en nieuwe paden te verkennen.
https://www.youtube.com/watch?v=VTD9DGLOh38
Nits zijn al decennialang een begrip in de Nederlandse popcultuur. Zoveel jaren brengt de band muziek uit waarbij niet binnen de lijntjes wordt gekleurd, vaak met een zeer poëtische tongval met dank aan meester verteller Henk Hofstede. De band kwam en komt daar nog steeds mee weg en blijft anno 2019 nog steeds zijn stempel drukken op datzelfde muziekgebeuren. Met 'Knot' wordt een nieuw pareltje afgeleverd waarbij deze stelling nog maar eens in de verf wordt gezet.
Doorheen de plaat zit een zeer persoonlijk verhaal, dat op vaak dromerige wijze wordt verteld waardoor je als aanhoorder meerdere keren een traan wegpinkt. “The Concrete House” gaat over het ontruimen van het ouderlijke huis. Bij “The Garden Center” heeft ie het over zijn moeder. En zo kunnen we nog even doorgaan. Nits brengen die muziek op een sprookjesachtige en pakkende wijze, waardoor je er als mens stil van wordt. Je kunt een speld horen vallen, als de band je weer een zeer geïmproviseerde krop in de keel bezorgt bij “Une Petite Allumette”. En dat is uiteraard in grote mate de verdienste van Henk zijn warme stem die je emotioneel diep raakt. De luisteraar zit aan zijn lippen gekluisterd te luisteren naar zijn en hun eigen verhaal. Want tenslotte wordt ook het uwe verteld. Op de muziek van Nits kon je nooit echt een label kleven, dat is de reden waarom wij ook altijd stiekem een beetje fan zijn geweest. Ook dat oog voor experimentele, binnen een weliswaar intieme omgeving, keert voortdurend terug op deze knappe plaat. Nits doet duidelijk niet aan afleveren van routineklusjes, ook al hoeft de band ondertussen niets meer te bewijzen. De ondertussen 24ste plaat is wederom een meesterwerk waar poëzie en intimiteit worden samengevoegd met improvisaties en voorddurend experimenteren met geluiden, zonder die geluidsmuur af te breken uiteraard.
Nits raakte steeds op subtiele wijze zeer gevoelige snaren en doet dat anno 2019-2020 nog steeds met volle overgave. Dat maakt ons na al die jaren nog steeds overgelukkig. Want deze Nederlandse topband blijft ook nu nog steeds buiten de lijnen kleuren en zichzelf heruitvinden omdat rust namelijk roest. Bovendien is deze schijf, een ode aan het verlies van een ouder en hoe daar mee om te gaan, een zeer persoonlijke plaat geworden die ieder van ons diep raakt die met verlies is geconfronteerd. Want hoe ga je daar mee om? Daar komt geen antwoord op, want wellicht weet Henk het antwoord ook niet echt. Dat je met vragen blijft zitten en de gevoeligste snaar van een mens wordt geraakt, zonder klef te klinken maar eerder door op een magisch mooie wijze je ziel te raken? Dat is nog een pluspunt dat ons doet beseffen dat Nits grensverleggend was, en dat nog steeds is gebleven. Dat wordt op deze bijzondere plaat die aan je ribben blijft kleven nog maar eens bewezen.
We citeren even de biografie over Izakaya Heartbeat: 'Het Noorse collectief Izakaya Heartbeat is weer terug met meer psychedelisch rockgeweld. Na ‘Ancient Asobi /In Arcadia’ (2010) en ‘Enter/Rainbow Lake’ (2013) verschijnt nu hun derde album ‘Subterranean Sunset’. De band werd de laatste jaren nog veelvuldig in het Europese livecircuit gesignaleerd met hun ‘extravagant, loud and noisy hypno-rock’, en ook de nieuwe LP toont na zes jaar weer deze ‘sonic wall power’ met een ‘mellow dreamy tone at times’. Als grote fans van Sonic Youth en My Bloody Valentine, maar ook van Can, Trumans Water, Unwound, Om, Mogwai, The Black Angels, Earthless, Melvins, Boris en Mudhoney, hoor je een lekkere mix van ‘drony stoner/sludge-rock with indie shoegaze rock and alternative post-rock, with dark psychedelic electronics to make it all sound even more dirty and creepy’.
Het resultaat mag er zijn. “Hallucanting Past And Future” is zo een bevreemdend aanvoelende song die je alvast doet zweven over de dansvloer eens onder diepe hypnose gebracht. Deze muziek gaat ook alle kanten uit, waardoor je niet echt een stijl hierop kunt kleven. Gemakshalve noemt men het daarom psychedelische rock, waar de band uiteraard dicht tegen aanleunt. Vooral wordt een donker en intensieve atmosfeer gecreëerd die je letterlijk bij de keel grijpt. Luister maar naar een song als “Planetarium High”, een song waar je letterlijk high van wordt als je je laaft aan de oase van psychedelische tonen die de band je aanbiedt. De registers, of althans de drum inbreng die aanvoelt als bonkende mokerslagen op je hoofd, bij “Primitive Psyche” klinken dan weer zodanig angstaanjagend dat je met het angstzweet aan de lippen verweesd achterblijft. Izakaya Heartbeat maakt het de aanhoorder niet gemakkelijk, je moet je echt letterlijk laten meedrijven doorheen die bonte en zeer vreemd aanvoelende wereld, boordevol rariteiten komenten uit een spookachtige wereld.
Griezelig en ergens wel vuil en donker, dat je ook terugvindt bij bijvoorbeeld shoegaze, keert eveneens veelvuldig terug. Een song als “Into The Ocean” met een zanglijn die een donkere gemoedsrust over jou doet neerdalen, is daar een mooi voorbeeld van. De band slaagt er over de gehele lijn je in een droomwereld te doen belanden, en dat is de verdienste van elke schakel binnen deze band die even belangrijk is. Frivole melodieën, stuwende drum en baslijnen en mannelijke en vrouwelijke vocalen die elkaar perfect aanvullen zijn de rode draad op de daarop volgende songs “Endless Kiss”, “Sometimes” en "Collective unconsciousness" een prachtige afsluiter waar al die bovengenoemde stellingen nog maar eens in de verf worden gezet.
Deze zeer gevarieerde schijf van Izakaya Heartbeat is een aanrader voor elk beetje liefhebber van shoegaze en psychedelische rock, met de voorwaarde dat je houdt van bands die buiten de lijntjes kleuren op een eigenzinnige wijze. Want dat is wat Izakaya Heartbeat over de hele lijn doet, dat is de reden waarom ook wij vallen voor de band en plaat.
Eens onder hypnose gebracht belanden we namelijk in een trance waaruit we niet willen en kunnen ontsnappen. Een zalig gevoel overvalt ons, net omdat dit zo tastbare muziek is die je niet gewoon dient te beluisteren, maar inderdaad te voelen.
Nederlands 
Français 
