Ry Cunning ontpopt zich het sterkst in sing/songwriting . In de afgelopen drie jaar was hij in tal van muzikale projecten als The Howling, minimalistische electro en was er het half- experimenteel, elektronische popgroepje The Acid . Eerder hadden we al een EP waarop het sterke nummer “Berlin” te horen was. De Australiër siert met sober, dromerig materiaal, intieme liedjes die fonkelen achter de piano of met akoestisch gitaargetokkel . “Shortline” dompelt ons meteen onder in deze intieme sfeer . Ook “Howling” neemt in met die repetitieve ritmiek . Soundscapes , keys , een lichte , broeierige percussie en zijn hemelse zang zweven eroverheen als op “Only”, “Beacon”, “Deliverance” , “Haste” en “Sweat”.
Twaalf songs die vol prachtige nuances zitten door de slepende ritmiek en de sobere elegantie. Sjieke plaat!
Een Franse band met dezelfde klasse als iconische groepen als Soundgarden, Audioslave, Queens Of The Stone Age en Nine Inch Nails? Het zou zo een van de vragen zijn op een muziekquiz van het betere jeugdhuis. Het antwoord luistert naar de naam 7 Weeks, een duo uit Limoges dat al sinds 2006 aan de alternatieve rockweg timmert.
De formatie kende vooral sinds 2013 met de release hun tweede full album ‘Carnivora’ een enorm piek in haar populariteit. De band trad een paar keer op het grote Hellfest op en opende de bühne voor Suicidal Tendencies, Placebo, Triggerfinger, The Datsuns en andere Infectious Grooves.
‘A Farewell To Dawn’ is het derde full album en is met negen heerlijke tracks een verbluffend werkstuk. Melodieuze stonerrock is de basis die wordt afgewisseld met grunge, blues, metal, alternative en klassieke hardrock. 7 Weeks komt bijwijlen zeer stevig uit de hoek maar brengt simultaan de nodige finesse, subtiliteit en heerlijke melodieën aan de dag.
Op een aantal songs refereert men sterk aan de genoemde bands (“January” zou zo uit de koker van Trent Renzor kunnen komen terwijl “A Well Kept Secret” vintage Queens Of The Stone Age is) maar 7 Weeks is dermate origineel en verfrissend dat dit geen seconde stoort.
Dit is absoluut een van onze favoriete platen van 2016!
Zeer recent bezongen we hier de lof over 7 Weeks, een Franse stonerband die probleemloos wedijvert met de grote namen uit het genre en nu is er opnieuw een band uit datzelfde buurland die ons van de sokken blaast. Arkan is een formatie die ontstond in 2005 en met ‘Kelem’ al aan haar vierde full album toe is. De Fransen namen voor deze plaat afscheid van hun zangeres en namen met Manuel Munoz van The Old Dead Tree een nieuwe frontman onder de arm.
Nu hebben we al verschillende crossover bands gehoord, maar de sound van Arkan is wel zeer bijzonder. Het vijftal maakt een mix van death metal, nu metal, folk, alternatieve rock, doom en muziek uit het Midden Oosten. Daarbij worden stevige grunts afgewisseld met cleane vocalen, de succesvolle combinatie van stevig en melodieus is trouwens de constante op ‘Kelem’. De exponent van deze gevarieerde plaat is de single “The Call” waar oriëntale klanken gecombineerd worden met stevige death metal, een streepje posthardcore en enkele vernuftige gitaarsolo’s. Hoewel ‘Kelem’ niet commercieel klinkt, is de plaat wel zeer toegankelijk voor de liefhebbers van het betere, alternatieve genre.
Veel kans dat het Franse vijftal hiermee heel wat nieuwe zieltjes zal winnen ! Zelf ontdekken kan via www.arkan.fr .
Vier jaar terug wonnen twee jonge gasten , twee broers, Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem de Humo’s Rock Rally , met een flinke hap electrorock . De EP intrigeerde met de single “The reeling’ een jaar later . Intussen werd gewerkt aan een full cd , die heel wat dansbare elementen samenbrengt van electropop , power, disco en dampende funk . De hyperkinesie van de twee op een podium injecteert de nummers .
We ervaren stadsgenoten Goose in het genre , en net als hen proberen ze een kleurrijke sound te creëren en krijgen we naast de kenmerkende synthpop , een boeiende toevoeging van blazers en een kinderkoor . Een aangenaam , groovy en sfeervol geheel. “Silver”, “Girls keep drinking” en verderop “Holy love” en de titelsong zorgen voor dansbare moves .
Jawel , de nummers zijn aanstekelijk , fris , dansbaar en werken verslavend in op het gemoed . “Remain in light” , knipoog naar Talking Heads, is er zo eentje van . Catchy materiaal horen we, een verdiende doorbraak wenkte. Sjeik!
De leden van The Adolescents zijn dan al een pak ouder dan hun bandnaam doet vermoeden, bijwijlen gaan ze nog steeds tekeer als een roedel jonge punkrockhonden. Dat bewijzen ze bijwijlen op ‘Manifest Density’, de vijfde plaat al sinds hun derde reünie in 2001. Zo zijn “Silver And Black”, “Rat Racer”, “American Dogs in Europe” en “Unhappy Hour” heerlijke, puntige tracks die bestaan uit een mix van midtempo punkrock, melodieuze hardcore en hardrock.
Het zorgt er voor dat The Adolescents een aparte positie innemen binnen de Amerikaanse hardcorescène. Jammer genoeg is het niveau van de hele plaat niet even consistent getuige bijvoorbeeld de matige opener “Escape From Planet Fuck” of het irriterende “Bubblegum Manifesto”. Dat The Adolescents op Concrete Jungle Records zit en niet op het bekendere Epitaph is dus misschien niet toevallig.
Soit, wie smult van Bad Religion, Descendents of Pennywise zal ook zeker dit plaatje kunnen smaken.
Voor wie twijfelt … Garagerock leeft!, ook al heb je al veel (nieuwe muziek) gehoord op z’n Oscar & The Wolfs en Bazarts . Wat te denken van een reeksje Id!ots, Needle & Pain Reaction, Gentlemen of Verona, Cocaine Piss , Equal Idiots en deze Double Veterans .
Double Veterans komt overtuigen met een mooie afwisseling van vurige rauwe rockers en psychedelische rock. Die psychedelica grijpt terug naar de beginjaren van Pink Floyd. Op die manier maken ze de link met het Nederlandse Jacco Gardner .
Het Belgische trio heeft Lee Swinnen (zoon van Guy) in de band . Meteen vallen ze met de deur in huis met “Cocktail” en “Graveyard”, hitsige , vunzige , snedige rocksongs . “I was gone” is slepender van aard . “Leave me alone” en “Heaven vs Hell” toont de andere zijde van de band . Na een kort intermezzo wordt het pedaal terug ingedrukt met het stevige “Slick cut” en het rauwe “The trip” . Sterkhouder is “I, You” , middenin de plaat, die de verschillende stijlen versmelt , en net de song injecteert door gitaarsolo’s en feedbackgeraas .
Deze band weet waar de gitaar moet ingeplugd worden ! Sterk debuut.
Al meer dan twintig jaar in de running is Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts die een eeuwige verbondenheid leken te hebben met vocalistes . Geike (Arnaert) en Noémie (Wolfs) hadden hier de langste samenwerking, en nemen die ervaring mee in hun solocarrière. Hooverponic heeft zo zijn verhaal . Muzikaal eerst Belgica triphop, die evolueerde naar een poppy, orkestrale kant en tot slot sijpelde diverse stijlen als rockabilly, soul , funk, psychedelica op beheerste wijze door.
Goede wijn behoeft geen krans, Hooverphonic heeft z’n vakkundigheid door de jaren bewezen en op de nieuwe huidige plaat ‘In Wonderland’ is het niet anders . Een ietwat ander gelaat door de collectie nummers met meerdere vocalisten . Vijf in totaal op plaat .
Live werken ze anders .Zijn ‘Voices of Vlaanderen’ waren twee vocalistes van eigen ‘Waasland’ bodem , Kimberly Dhondt (zus van Sean Dhondt) en Nina Sampermans . Gitarist Pieter Peirsman was de mannelijke . Net als op de plaat gaeven de drie een uniek timbre en variatie aan de nummers .
De verschillende timbres van de mannelijke en vrouwelijke stemmen tonen hoe sfeervol , kleurrijk een nummer kan zijn , met z’n identiteit en karakter . De songs zijn sfeervol , dromerig , broeierig, behouden een trippopconcept en verraden een psychedelische tune. Het dampend funky “Badaboum” (Emilie Satt en Litlo Tinz) is een schitterend platform voor de frisse aanpak , maar ook “I like the way I dance” (Bird) , “Hiding in a song” (met de Nederlander Tjeerd Bomhof) en de titelsong zijn sterkhouders . Trouwens , het eerste deel van de cd is uiterst boeiend en wisselt af , op het eind zakt het wat ineen .
Met de jaren horen we een interactieve, hartverwarmende band. Hooverphonic spreekt een breed publiek aan. De nieuwe invalshoek was alvast geslaagd, de nieuwe zijn wat directer, weemoedig.
Na twintig jaar is dat niet iedereen gegeven … Wondere Muziek In Wonderland … Missie geslaagd dus!
The Boxer Rebellion mag dan verschillende nationaliteiten (Usa – Australië – UK) hebben , ze vinden elkaar in een muzikaal concept van epische indierock met onheilzwangere wavesynths en een majestueus aanzwellende sound . Ze opereren vanuit Londen en zijn toe aan hun vijfde plaat . ‘Promises’ heeft een vervolg met ‘Ocean By Ocean’ die erg toegankelijk klinkt , sfeervol, dromerig, hemels, broeierig, maar nergens gaan ze uit de bocht. De bombast , orkestratie, zit verweven , maar nergens wordt het kitscherig. Het geheel blijft boeiend en breder, “Weapons”, “Big ideas”, “Let’s disappear” en “Redemption” zijn sterkhouders .
Goed zondermeer , boeiend en evenwichtig , maar die ene hit , daar blijft het nog eventjes op wachten.
Zo rauw als de gortdroge metal van het ongenaakbare ‘Meantime’ zal het nooit meer worden, maar dit is geen reden om de nieuwe Helmet links te laten liggen. De sound mag dan al een stuk cleaner en melodieuzer zijn, dit blijft een herkenbaar Helmet geluid met urgente gitaren en stevige songs. Page Hamilton schopt misschien niet meer zo wild om zich heen en hij klinkt bijlange niet zo kwaad als op ‘Meantime’, maar hij houdt de vinger aan de pols met straight forward vocalen en dito riffs.
Helmet is geëvolueerd naar een wat gevarieerder geluid met oog voor melodie, maar hun roots met felle alt-metal komen nog geregeld aan de oppervlakte piepen, getuige de forse openers “Life Or Death” en “I Love My Guru”. De nineties hangen nog serieus rond in dit album, songs als “Red Scare” en “Drunk In The Afternoon” doen met hun slepende en zware gitaren denken aan de betere grunge-klanken van Alice In Chains en Soundgarden.
Heel even doet Helmet ons schrikken, “Expect The World “ zet in als iets van Foo Fighters tot een logge gitaar komt binnenvallen en de song alsnog doet overhellen naar de goeie kant van de balans. “Look Alive” lijkt ons dan misschien wel iets te soft voor een band van hun kaliber, maar het gaat nu ook niet echt de dieperik in.
Eén keer maar slaan de heren de bal volledig mis, met name in de Elvis Costello cover “Green Shirt”, geen idee wat hiervan de bedoeling was, het is in ieder geval een merkwaardige en onbegrijpelijke ommezwaai op een voor het overige behoorlijk sterke Helmet plaat.
‘Dead To The World’ is zeker geen ‘Meantime’, wel eentje die mag mee spurten voor de titel van beste tweede.
Helmet is dus duidelijk terug, en als u deze legendarische alt-metal iconen nog eens aan het werk wil zien krijgt u volgend jaar uitgebreid de kans. Ze doen ze maar liefst drie keer ons land aan, op 09/02 in De Casino (St Niklaas), op 07/03 in het Depot (Leuven) en op 08/03 in De Kreun (Kortrijk).
Amörtisseur is een Antwerpse band die Motörhead-songs brengt die vertaald of herschreven werden in het Antwerps dialect. Bij Amörtisseur wordt “Ace of Spades” “Schuppenaas” en wordt “The Roadcrew” “Mannen van de Baan”. Twaalf van die covers/vertalingen staan verzameld op ‘Lemmium’, een album dat wordt uitgebracht door Starman Records. Behalve de eerder genoemde klassiekers krijg je op ‘Lemmium’ nog herwerkte versies van o.m. “Overkill (Veel Te Hard)”, “Killed By Death (Keidood)” en “Damage Case (Daar Zijn Kosten Aan)”.
Voor alle niet-Antwerpse Vlamingen krijg je bij aankoop van het album op vinyl of CD een handig tekstvel, maar dat is hier minder hard nodig dan bij bv. Fleddy Melculy. De vertalingen blijven doorgaans dicht bij het origineel en zijn behalve een beetje overdreven macho eerder grappig dan een parodie. Het blijft een eerbetoon en geen platte humor, hoewel er best wel een paar momenten in zitten die een glimlach op het gezicht van de luisteraar zullen toveren.
Een opvallende uitzondering in het rijtje is dat “Just Because You’ve Got The Power”, Lemmy’s veeg uit de pan aan het adres van al te hebberige bedrijfsleiders, vertaald werd tot “Burgemeester”, een aanklacht tegen de huidige Antwerpse burgemeester Bart De Wever.
Muzikaal blijft Amörtisseur dicht bij de originele versies van Motörhead: soms een beetje nonchalant, maar altijd met veel energie. Dat is voor een deel te danken aan gitarist Luk Van De Poel, die we nog kennen van punkband The Kids. De rauwe en grofkorrelige strot van Bart Deckers komt ook vaak dicht in de buurt van die van Lemmy.
‘Lemmium’ is een fijn album voor wie de klassiekers van Motörhead nog uit het hoofd kent en die klassiekers ook graag eens in een alternatieve versie wil horen.
Het Canadese Black Mountain rond Stephen McBean en Amber Webber neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal .Allerhande projecten doorkruisen dikwijls het schema in de eigen songs .
‘In the future’ was een kleine tien jaar terug de doorbraak en was een pareltje , ‘The wilderness’ had een afgelijnder concept en als we de soundtrack niet meerekenen van ‘Year zero’, is dit na ruim vijf jaar de opvolger .
Tja, Ze brengen met regelmaat van de klok een nieuwe plaat uit dus , en ook met deze zitten we goed als we de uitgesponnen tracks beluisteren. “Mothers of the sun”, “Over & over the chain” en “Space to Bakersfield” klokken boven de acht minuten , en ervaren we als een hypnotiserende trip door die grandioze opbouw , gitaarsolo’s en de ruimte voor keys. Zweverigheid vindt z’n weg en de beheerste vocals dwarrelen onder de nummers . Een filmisch decor in onvervalste retro/stoner/pop , met een psychedelische tune en 60s invloed . Hier kruisen Hawkwind , Pink Floyd , Led Zeppelin , Swans en Sunn o))) elkaar . Nergens te zwaar , maar ook niet te licht … “Defector” en “You can dream” boksen tegen deze langgerekte tracks aan . In de andere nummers ervaren we een gemoedelijkheid door het sfeervolle karakter . Die rustpunten komen altijd wel in hun platen voor , maar zitten netjes gevangen in die zinderende spanning.
Black Mountain heeft een technisch vernuftig album uit . Sterk!
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Bombino brak defintief door in 2013 met het album ‘Nomad’ , geproduced door Dan Auerback van The Black Keys.
Bombino durft rauwer , bruter te klinken . Hun sound behoudt z’n traditie , gaat ‘back to basics’, kent een broeierige ritmiek en intrigeert door z’n opbouwende , aangename grooves. De tien tracks overtuigen. Het zijn genadeloze rocktracks ( o.m. “Tamiditine tarhanam”, “Iyat ninhay/Jaguar”) die afgewisseld worden met rustiger passages (als een “Igmayagh dum” en “Ashuhada”). Ze zorgen voor een meeslepende roadtrip , subtiel , lekker , verrassend.
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Het is en blijft een heerlijke luisterervaring in het roots/world genre!
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels 45. De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . De eerste platen, het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift. Daarna was de muzikale carrière van Cuomo er eentje van nogal wat ups en downs … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit. Maar ze zijn aan een volgende adem toe , de vorige ‘Everything will be allright in the end’ , van vorig jaar, wist ons opnieuw voldoende te overtuigen … Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune.
En deze is ook ouderwets ongecompliceerd, eenvoudig , speels , vaardig met kleine spitsvondigheden , o.m. “California kids”, “Girl we got a good time”, “Do you wanna get high”, “Endless bummer” en het sfeervolle “Jacked up”.
Een alleraardigst album , die ons opnieuw raakt!
Dvkes in een interessant kwartet ; die eerder al een EP uitbracht en de halve finale van HRR bereikte . Met producer Mario Goossens van Triggerfinger krijgen we een groots gespierde plaat, met enkele fijne , broeierige rockers , die een psychedelische tune verraden .
We worden overdonderd door een handvol songs . Opener “We finally pushed through” scherpt meteen de aandacht , meer dan zes minuten lang worden we meegevoerd, – gesleept door een intense spanning , energie , kracht , die intrigeert door repetitieve , stevige ritmes, in reverb gedrenkte gitaarriffs en durft te exploderen .
Die toon wordt verder gezet in “Put to bed” en de afsluitende reeks “The boy who cries wolf” en “Apoca lips”. Vier knallers die de muzikale sterkte tonen , het songschrijverstalent ondersteunen en wat deze band in zijn mars heeft. In de andere songs dringt de psychedelica wat meer door .
Een gerijpte indruk! In het oog te houden .
Nederlands 
Français 
