Al meer dan twintig jaar in de running is Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts die een eeuwige verbondenheid leken te hebben met vocalistes . Geike (Arnaert) en Noémie (Wolfs) hadden hier de langste samenwerking, en nemen die ervaring mee in hun solocarrière. Hooverponic heeft zo zijn verhaal . Muzikaal eerst Belgica triphop, die evolueerde naar een poppy, orkestrale kant en tot slot sijpelde diverse stijlen als rockabilly, soul , funk, psychedelica op beheerste wijze door.
Goede wijn behoeft geen krans, Hooverphonic heeft z’n vakkundigheid door de jaren bewezen en op de nieuwe huidige plaat ‘In Wonderland’ is het niet anders . Een ietwat ander gelaat door de collectie nummers met meerdere vocalisten . Vijf in totaal op plaat .
Live werken ze anders .Zijn ‘Voices of Vlaanderen’ waren twee vocalistes van eigen ‘Waasland’ bodem , Kimberly Dhondt (zus van Sean Dhondt) en Nina Sampermans . Gitarist Pieter Peirsman was de mannelijke . Net als op de plaat gaeven de drie een uniek timbre en variatie aan de nummers .
De verschillende timbres van de mannelijke en vrouwelijke stemmen tonen hoe sfeervol , kleurrijk een nummer kan zijn , met z’n identiteit en karakter . De songs zijn sfeervol , dromerig , broeierig, behouden een trippopconcept en verraden een psychedelische tune. Het dampend funky “Badaboum” (Emilie Satt en Litlo Tinz) is een schitterend platform voor de frisse aanpak , maar ook “I like the way I dance” (Bird) , “Hiding in a song” (met de Nederlander Tjeerd Bomhof) en de titelsong zijn sterkhouders . Trouwens , het eerste deel van de cd is uiterst boeiend en wisselt af , op het eind zakt het wat ineen .
Met de jaren horen we een interactieve, hartverwarmende band. Hooverphonic spreekt een breed publiek aan. De nieuwe invalshoek was alvast geslaagd, de nieuwe zijn wat directer, weemoedig.
Na twintig jaar is dat niet iedereen gegeven … Wondere Muziek In Wonderland … Missie geslaagd dus!