In 2020 bracht Susanna het album ‘Baudelaire & Piano’ uit met teksten die gebaseerd waren op het werk ‘The Flowers of Evil’ van de Franse dichter Charles Baudelaire.
Haar liefde voor het werk van Baudelaire liet haar niet los en “Elevation” is terug gebaseerd op het werk van de 19de eeuwse Franse dichter. Ze geraakte in de ban van de gelaagde teksten na een Engelse vertaling door Anthony Mortimer. Ditmaal beperkte ze zich niet tot enkel zang en piano maar ze maakte gebruik van spoken word, soundscapes en tape opnames van Stina Stjern.
Delphine Dora is verantwoordelijk voor een resem instrumenten zoals een organ, field recordings , vocals en piano. Die inkleuring maakt dat het album rijker en iets toegankelijker klinkt.
Opener “Alchemy of Suffering” is heel mooi, zacht en helder gezongen. Halfweg de track wordt de piano bijgestaan door soundscapes die de piano proberen te overstemmen. Dit geeft een andere sfeer aan het eerder klassiek klinkende nummer. Het was tevens de eerste single en de tweede single werd opmerkelijk genoeg “Rose-Pale Dawn”. Dit is een instrumentale track die zich heel langzaam aan de hand van soundscapes en field recordings op gang trekt. De muziek bevat wel de nodige emoties die je meesleept in die eigenaardige wereld van geluid en sounds. Verder geen zang te bespeuren. Het typeert haar karakter wel een beetje door dit als single uit te brengen. Een beetje wars van wat de algemene regels en verwachtingen zijn.
“Ciel Brouillé” is in het Frans en gezongen door Delphine Dora. Haar stem is lager en past heel goed bij de Franse invalshoek. De track heeft haast iets sacraals. Hetzelfde gegeven geldt voor “L’ Aube Spirituelle”. Op “Elevation” zingt Susanna terug zelf en haar intonatie doet mij soms wat aan Björk denken. Een piano gedreven nummer waar op de achtergrond geluiden vanuit de natuur komen. Stina Stjern tekent present voor twee tracks “Light Up Your Eyes” en “It Shared Ecstasy”. Beiden zijn twee sfeervolle instrumentals.
Ditmaal is Susanna’s ode aan Baudelaire gegoten in een heel divers album. Naast de kenmerkende stem en piano van Susanna introduceert ze ook twee muzikanten die voldoende de ruimte krijgen om de muziek een nieuwe dimensie te geven. Het is een sterk album dat niet meteen hapklare voer is, maar wat had je verwacht van iemand als Susanna? Het moderne gemengd met het klassieke is voor mij hier geslaagd. De stem van Susanna is ditmaal niet het belangrijkste op deze plaat, ze gebruikt die voor een beperkt aantal liedjes en laat Dora en Stjern echt wel meewerken/horen op dit project.
Vandaar het boeiende en interessante album dat hier voor mij ligt. De cover, een mooi gestileerde tekening van de Amerikaanse kunstenares Cameron, maakt het geheel af.
Avantgarde/minimal pop
Elevation
Susanna
Het werk van Wovenhand als het legendarische 16 Horsepower van Dave Eugene Edwards heeft een generatie muzikanten beïnvloed en geïnspireerd in de hele expansieve lternatieve muziekwereld. Hun geluid is een organisch weefwerk van neo-folk, post-rock, punk, old-time, en alternatieve geluiden. Alles komt samen voor David's soulvolle expressie en constante spirituele zelf-exploratie. Soms droevig en treurig, dan weer opbeurend, Beide bands waren onvergetelijk in geest en geluid.
'Silver Sash' is een nieus album van mans Wovenhand. 'Liefde' dat voel je al bij de eerste song “Temple Timber”, een emotioneel, warme song met z’n kenmerkende intense vocale voordracht. Een klankenwereld , mysterieus, onheilspellend, donker van aard, die innerlijke rust opzoekt … , met een knipoog naar het werk van sing-songwriters als Leonard Cohen en Nick Cave. “Acacia” , “Duat Hawk” en “'Dead Dead Beat” hebben iets duisters en pakkends in zich. “Omaha” en “The lash” krijgen dan in dit specifiek geluid wat meer uptempo’s.
Wovenhand behoudt z’n unieke karakter van droefnis en gedrevenheid op deze plaat. Iets waar we ons met plezier laten in meeslepen …
Tracklist: Temple Timber 03:57 Acacia 03:29 Duat Hawk 03:25 Dead Dead beat 03:27 Omaha 03:51 Sicagnu 02:37 The Lash 04:11 8 Of 9 04:30 Silver Sash 03:24
Sing-songwriting/Rock
Silver Sash
Wovenhand
Eels is hat alterego rond ‘E’, Mark Oliver Everett. Sinds het debuut in 1996, ‘Beautiful Freak’, kregen we al een rits albums , ruim 13 studioalbums. In 2008 publiceerde E zijn veelgeprezen boek ‘Things the Grandchildren Should Know’ en speelde hij de hoofdrol in de bekroonde ‘Parallel Worlds, Parallel Lives’ documentaire over de zoektocht om zijn kwantumfysicus vader, Hugh Everett III, te begrijpen.
Het album ‘Earth To Dora’ uit 2020 kreeg veel lovende kritieken en werd door The Independent omschreven als ‘het lieflijkste album ooit’ en door MOJO en NME bekroond met vier sterren. De nieuwste release 'Extreme Witchcraft ' toont de zoveelste gedaante van ‘E’.
De muziek van EELS staat grotendeels garant voor melancholie en weemoed gedragen door de doorleefde stem van ‘E’ . 'Extreme Wichtcraft' is een lekker dansbare, kleurrijke , zonnige, feestelijke plaat in Eels normen . Het begint met een aanstekelijke “Amateur Hour” en “Good night on Earth”. Hij refereert zelfs aan Elvis Costello, door die muzikale noemer rock-weemoed.
“Learning While I Lose" als “Better Living Through Desperation” laat net dat kenmerkende ‘depri-verlating-somber’ kantje horen.
Twintig jaar na Eels' vierde album ‘Souljacker’ is John Parish terug van de partij als producer (PJ Harvey, Aldous Harding). De frisse, speelse alsook melancho aanpak siert Eels opnieuw.
Tracklist: Amateur Hour 02:32 - Good Night On Earth 03:18 - Strawberries And Popcorn 03:42 - Steam Engine 03:15 - Grandfather Clock Strikes Twelve 03:22 - Stumbling Bee 03:38 - The Magic 03:13 - Better Living Through Desperation 02:31 - So Anyway 03:22 - What It Isn't 03:48 - Learning While I Lose 02:45 - Know You're Right 03:07
Salvation slaagt erin de sfeer en de interacties van een live optreden op plaat uit te brengen . De adrenaline voel je zo aan . Trouwens, we waren er bij toen de band in het voorprogramma stond van The Mission in de Casino, Sint-Niklaas (2020).
Het verslag kun je hier nog eens nalezen. De band speelde sterk , net als de hoofdact.
Dit live beleven is overtuigend, luister maar eens naar de uitvoeringen van “The Answer”, “Ladyfaithe” en “Pain in Rose”. De band interacteert , het publiek reageert enthousiast. De spanning is te snijden op “The Shining” en “All and more” .
Salvation brengt misschien niks nieuws of wereldschokkends, maar ze steken wel de lont aan het vuur, om de boel te doen ontploffen, door hun energieke set. Het is voor ons de ideale ontlading, een gevoel van welbehagen op hun postpunk. Dit live album is een mooie aanvulling en extraatje
De luisteraar heeft nu het laatste woord. Check gerust zelf https://salvation4.bandcamp.com/album/we-gave-you-diamonds-live-at-de-casino-tscd05
Tracklist: The Answer 03:29 Ladyfaithe 03:13 (Clearing Out The) Debris 03:22 Paint It Rose 03:32 The October Hour (Now) 03:37 Puppet Master 02:57 The Shining 04:15 Pearl Necklace 04:36 Payola 03:13 All And More 03:19 Why Lie? 03:52
Postpunk/Rock
We Gave You Diamonds … Live at De Casino
Salvation
Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt.
Volgens info van de band gaat het album over ‘verslaving’: de emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones en technologie, in het bijzonder. Die vertwijfeling, soms woede, en ook frustratie komt naar boven op de meeste songs.
Het snoeiharde “To Kallisti, the most Beautiful” begint op een zachtaardig wijze maar blaast in razend tempo als een wervelstorm alle idyllische plekken in je onderbewust in een oogwenk omver.
Dat is hun aanpak in de instrumentatie , een combinatie van loudness en intimiteit, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”, met prachtige climaxen . De ene orkaanuitbarsting volgt na de andere. Wat een intensiteit en spanning , op zoek naar rustmomenten. Zoals we ervaren in de ratrace van ons dagdagelijks leven …
Het zijn fantasie prikkelende nummers; emoties die diep raken, zoals op “Phonesis”, “Nothing ever goes away” en het afsluitende “Kallos”.
Een emotionele rollercoaster is de plaat . Wat een postrock fenomeen!
To Kallisti, The Most Beautiful
Akathisia
Lucid Antidote
Dunamis
A Desert of Real
Noumenon
Phronesis
Nothing Ever Goes Away
Arid Antidote
Dogma
Kallos
Postrock
Desert of Real
Wanheda
We citeren even: 'Ambient veteraan Dirk Serries keert terug naar dit expansieve klankuniversum met een nieuw samenwerkingsalbum dat het genre herdefinieert. Samen met altsaxofonist Trösta levert het duo een adembenemend album af, net op tijd om te troosten, te kalmeren en uit te dagen in deze donkere tijden. ‘Island On The Moon’ is een symfonie van harmonie, diepte en nuance. Een troost gedrenkt in melancholie en licht, gemaakt zonder de hulp van computers maar door de handen van twee ambachtelijke muzikanten op respectvol gitaar en saxofoon, en wat outboard effecten' .
De diverse en intense klankentapijtjes van Dirk met een warme sax doen je wegglijden.
Het zijn lange nummers van wel tien tot twaalf minuten. Het zit knap in elkaar. Innerlijke rust, een meditatie met de oerkracht van een vulkaanuitbarsting. Letterlijk ‘een eiland op de maan’.
“Companion” en “Oceanus” passen meteen bij elkaar. Het is de leidraad voor verder .
Het is het totaalpakket dat telt . Een onvergetelijke trip van een sprookjesachtig landschap in een evenwel donker, duister kader, Emoties borrelen op door deze sound.
Trösta vult die duisternis aan met die aanzwellende klank van sax; het klinkt strelend, zalvend, gemoedelijk waarbij men zachtmoedig tegen de geluidsmuur aanbotst .
Sjiek hoe Dirk zich heeft weten te omringen door iemand die zijn ambiente muziek aanvoelt.
Tracklist: Companion 09:59 Oceanus 09:59 Kreep 12:10 Tranquillitatis 10:33
Ambient
Island On The Moon
Dirk Serries and Trösta
De Brusselse bassist Michel Vrydag wordt gerespecteerd in de jazz middens. Hij heeft er al een pak projecten opzitten. Op zijn nieuwste project 'Mapping Roots' laat hij zich omringen door twee virtuozen die dezelfde speelsheid en zin in improvisatie hebben, Bram Weijters (Piano) en Daniel Jonkers (drums).
Het dubbelalbum ‘First Daylight’ bevestigt dit. De negen minuten lange song “First Daylight” toont z’n muzikaal gelaat in deze samenwerking, ingetogen als extravert, waarbij de heren elkaar aanvoelen en blindelings vinden in het oneindig improviseren. Lekker loos gaan in een wervelstorm van drums, bas en piano horen we op “Dharma”. Er ontstaat een onaardse magie.
Op elke song worden we aangenaam verrast door die verschillende tempowissels en de wendingen. Avontuur en improvisatie dus. Luister maar eens naar “Tales of thousand Lakes”, “Rising tide” en “Ballade”. Ook de tweede cd is meer dan de moeite op dit vlak, en overtuigt.
Wat een veelzijdigheid op die veertien nummers.
First Daylight
Michel Vrydag Mapping Roots
Unit Records
CD1 1. First Daylight 09:01 2. Dharma 04:57 3. Tales of a Thousand Lakes 13:19 4. La Société du Spectacle 06 :17 5. Rising Tide 05 :15 6. Septentrion 07 :11 7. Ballade A3 07 :27
CD2 1. Les Moutons 06 :03 2. Chant 03 :01 3. Worlds 02 :52 4. Treize 07 :09 5. Bright 04 :19 6. Réminiscence 06:15 7. The Way of The Wizard 05:02
Diederik Nomden is een Nederlandse topper, groot geworden bij The Analogues, waarin hij zijn uitzonderlijk muzikale talent kon tentoon spreiden. Toetsen, gitaar, drums, zang, hij beheerst het allemaal en wel op zo'n geweldige wijze, dat hij één van de beste muzikanten van Nederland is.
Hij speelde ook bij bands als Johan en Daryll-Ann en werkte samen met Jacob de Greeuw. In 2014 begon hij met vier gelijkgestemden The Analogues, een Beatles tribute; wat een wijze hoe ze het aanpakten.
Ook solo liet de man van zich horen. Met ‘Wingman Returns’ wist hij ons te overtuigen in 2019. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Nu is er de nieuwe plaat 'Parallel Universe'. Nomden bewijst wat een uitzonderlijke parel hij is binnen die wereld.
Songs als “Parallel Universe”, “Tenessee Ride” of “So Long” konden zo van The Beatles zijn in instrumentatie als in de vocals. Op elke song hoor je een veelzijdig muzikant, één die veel gevoel in zijn songs verstopt en niet bang is om zijn comfortzone te verlaten. Emotievolle catchy pop songs dus. Check verder “Happy when it’s raining” en “Wasteland” maar eens. Nomden heeft er een duidelijk patent op. Ze schitteren in eenvoud en doeltreffendheid, het sublieme dat The Beatles beroemd maakte.
Het album wordt afgesloten met het breekbare "No Better Place to Be" , opgedragen aan zijn vader Jan Nomden. Een prachtige, pakkende ode.
Nomden brengt met ‘Parallel Universe’ catchy materiaal op speelse wijze , erg sfeervol , gevoelig en melancholisch van aard.
Sing-Songwriting
Parallel Universe
NOMDEN
Tracklist: Parallel Universe (3:54) Tennessee Ride (3:06) So Long (3:19) Happy When It's Raining (3:32) Miner (3:14) Wastelands (3:03) Piece of the Pie (3:07) Take It or Leave It (3:51) Masquerade (2:14) No Better Place to Be (2:40)
Brazzmatazz bracht met ‘Live At JGG Studio’, een selectie van brassband bangers, een live sessie met vijf gloednieuwe nummers en twee klassiekers. We krijgen een voorproefje van hun energieke steampunk live shows, die drum'n’bass, funk tot Balkan toevoegt , en ja zelfs we horen een piraten lied! Er zijn bijdrages van drie van hun saxofonisten en een verdwaalde trompettist. Een brassband dus , die een sterke groepsinspanning levert. zowel in het schrijven als in het opnemen.
Het werd allemaal vakkundig opgenomen in de Johnny Green Giant Studio en gemixt en gemasterd door geluidstechnicus Jonas Nyaarr (GoTo11).
Het combo verdient een vermelding … Sanne Werkers (leider van de band), Dylan Meersman (trompet), Leen Bervoets (trompet), Miro Demol (trompet), Pieter Verraes (trombone), Jasper Braeckman (trombone), Kwinten Van De Keere (altsax), Bartas Boots (altsax), Bauke Meersman (tenorsax), Stein Nuyts (tenorsax), Mathias Van Severen (baritonsax), Wim Michels (bastuba), Joël Dockx (bastuba), Klaas De Koninck (snaredrum), Jonathan Glorie (basdrum) en Emiliano Della Giovanni (percussie) … Ze zorgen voor een feestelijk gevoel en stemming. Wat een live beleven.
Ze zorgen voor een uniek sfeertje en live ervaren door dit variërend klankentapijt. Alsof je met hen in de zaal staat!
De speelsheid, humor en virtuositeit van het podium, vind je evenzeer op plaat . Dat is hoe een live album echt moet klinken. Missie geslaagd.
Brassmusic/funk/steampunk
Live At JGG Studio
Brazzmatazz
Tracklist: Fistycuffs (Live) 03:12 Clockwork Concerto (Live) 05:48 Up Across And Down (Live) 03:38 Barrage (Live) 05:16 Ocular Phenomena (Live) 06:22 Tiny Tiger (Live) 02:50 Walk The Plank (Live) 05:38
Fred Hersch is een begenadigd piano virtuoos. Op de nieuwste plaat 'Breath by Breath' werkt hij samen met het strijkerskwartet Crosby Street String Quartet. Resulaat: meditatief overtuigend!
Ingetogenheid … “Begin Again” is er meteen eentje die het onderstreept en experiment toelaat. De viool werkt bedwelmend , hypnotiserend. “Awakened Heart” , “Breath by Breath” en “Monkey mind” zijn intiem , dromerig. Een mooi klankentapijt. Een gevoel van stilte overheerst. “Rising, Falling” en “Know that you are” zitten verder in deze richting.
De plaat in z’n geheel beluisteren, is nog het best . Elke song biedt net dat meditatieve aspect, verwezenlijkt door Fred Hersch en zijn muzikanten; dit zijn Drew Gress -contrabas, Jochen Rueckert - drums, en Rogerio Boccato - percussie (op “Mara”) alsook de strijkers van Joyce Hammann - viool , Laura Seaton - viool, Lois Martin - altviool en Jody Redhage Ferber – cello.
Hierin is Fred Hersch een sterk componist , die z’n virtuositeit onderstreept en deze ingetogenheid kadert met z’n gezelschap in nieuwe elementen.
Tracklist: 1 Begin Again 2 Awakened Heart 3 Breath By Breath 4 Monkey Mind 5 Rising, Falling 6 Mara 7 Know That You Are 8 Worldly Winds 9 Pastorale (homage à Robert Schumann)
Piano/Jazz
Fred Hersch
Breath by Breath
Met 'de doden hebben het goed' trilogie had Wiegedood zijn stempel gedrukt op het donkere en grauwe binnen de Belgische muziek, ze spreken daarmee zelfs een heel ruim publiek aan. Na zo een klassieker nieuw werk uitbrengen was een moeilijke opgave. 'There's Always Blood At The End of the road' bevestigt hun muzikaal kunnen binnen die black metal.
Al meteen klinkt het verschroeiend, luid en hard, “FN SCAR 16”; Wiegedood blaast!
Het is een rauwe trip in een duister landschap. Je hoort wel een meer melodieuze insteek in sommige songs.
Het verdriet van hun trilogie willen ze achter zich laten, de bladzijde omdraaien en ietwat ontspannender klinken.
Ze behouden hun donker muzikaal pad. “'Nobless Oblige Richess Oblige” klinkt staalhard. Op de daarop volgende songs “Until it is not” en “Now will always be” krijgen we een waanzinwekkende chaos. “Wade” onderstreept een luguber, ingetogen sfeertje en staat open voor experiment.
“Nuages”, ”Theft and Begging” en het wondermooi afsluitende “Carousel” behouden hun stijl, maar tonen evenzeer een avontuurlijk karakter, o.m. door de uiteenlopende zang , de tempowissels en de melodieuze lijnen.
'There's Always Blood at the end of the road' is op die manier de perfecte opvolger van hun trilogie; hun donkere meer extreme muziek mag gehoord worden.
Tracklist: FN SCAR 16 - And in Old Salamano's Room, The Dog Whimpered Softly - Noblesse Oblige Richesse Oblige - Until It Is Not - Now Will Always Be - Wade - Nuages - Theft and Begging - Carousel
ANOZEL is een band die al van 2017 bezig is, ontstaan op een lege, mistige gemeentecamping in de "Hauts", zoals ze in de Vogezen zeggen. Ambitieus en met een ‘doe-het-zelf geest’, worden emoties, teleurstellingen verwerkt.
We hadden een interview met de band; lees hier .
We spraken vooral over hun release 'Paddy's club' en hun toekomstplannen. Een echte muziekstijl kleven is moeilijk , maar het klinkt alvast Ambient en Post-Rock gerelateerd.
Het meer dan tien minuten lange “Falaise” klinkt erg gevarieerd. Emotie is het sleutelwoord in een weemoedig kader, met een licht in de duisternis.
Algemeen klinkt het donker in dat ambient/postrock genre . De vocals doen een beetje denken aan Nick Cave en Leonard Cohen. Poëtisch, melancholiek op die manier. Nick Cave komt prominent aan bod op ”Mirliflore” en Octobre”.
Ze klinken melodieus , avontuurlijk en eigenzinnig, kruisen de diverse stijlen en durven grensoverschrijdend te zijn . Ze spreken een breed publiek aan. Sommige nummers barsten uit in een wervelwind aan emoties. Het is een boeiende trip dus.
Anozel tast de grenzen af op die manier. En weet ons ermee te overtuigen.
Een band om in het oog te houden dus . In ons interview vertelden ze '' Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things" . Benieuwd wat de toekomst muzikaal zal bieden.
Ambient/Post-rock
Paddy's club
Anozel
Tracklist: Falaise 10:36 Mirliflore 04:58 Portugal in my heart forever 02:46 Paddy's Club 05:57 Octobre 03:44
De uit Luik afkomstige saxofonist (improvisator, componist en muzikaal ontdekkingsreiziger) Manuel Hermia is een veelzijdig artiest, die voor zijn nieuwste project 'Freetet' zich laat omringen door enkele muzikanten die zijn gevoel voor improviseren perfect weten aan te voelen. De blazers staan centraal , trompet, trombone en saxofoon meerbepaald, zie maar de line-up Manuel Hermia - saxofoon / Samuel Blaser (CH) - trombone / Jean-Paul Estévienart - trompet / Manolo Cabras - bas / Joao Lobo – drums.
Feitelijk moet je deze plaat in zijn geheel beluisteren. De klankentapijtjes zijn intiem als overstuurd. Een interessant muzikaal pad weliswaar, waarbij die blazerssectie intrigeert en warm aanvoelt in z’n totaliteit. De aanstekelijke baslijnen en de verbluffende drum partijen zijn een meerwaarde. “Hidden Codes” klinkt onheilspellend mooi en fijngevoelig. “Scent of a trio” moet het hebben van die ingetogen, zwoele sax , trombone en trompet. Zachtmoedige drums en bas vullen aan. “Cat and Mouse” kunnen we ook onder deze muzikale noemer plaatsen .
Ze tasten de grenzen af . Manuel Hernia is omringd van muzikanten die de jazz verbreden en het magisch doen klinken. Eigenzinnig , passend , doeltreffend. Het straalt een vrijheidsgevoel uit in deze jazz verwante sound.
Tracklist: Serial Joker 05:41 Schisms 07:46 Ze Theme 05:08 Hidden Codes 05:56 Scent of a trio 05:24 Cat and mouse 04:34 Stuck between those we love 05:37 Here and Now 06:53 Le Temps de Cerises 04:44
Het is reeds het zesde album van The White Lies. Het moet hard zijn om telkens vergeleken te worden met je debuut en zijn opvolger die overal scoorden en prijzen wonnen. Niet dat er daarna niets meer volgde dat de moeite was maar de hype is wat weg samen met een paar onopvallende albums die volgden. Wist je trouwens dat het trio nog steeds in de originele bezetting spelen? Dat is toch al van in 2007. Een prestatie. Wat over de nieuwste plaat dan? Ze is geproduceerd door Ed Buller (die o.a. hun debuut en nog enkele andere platen produceerde) en Claudius Mittendorfer (o.a. Weezer, Panic at the Disco).
De opener “Am I Really Going To The Die” begint met een mooie sfeervolle en trage intro en wordt daarna een dansbare track. Doet wat aan Franz Ferdinand denken. Een leuke bas, synths en catchy refrein. Tekstueel blijft het natuurlijk donker en is de dood weer niet ver weg als thema. De titeltrack die erna volgt heeft een fijne synthpop-hook met een refrein dat precies al lijkt te bestaan. De track is goed maar niet zo sterk als de opener. “Breathe” is dan weer een voltreffer: terug een fijne intro, machtige ronkende bas en referenties in het refrein naar hun eerste twee platen). Oud en nieuw door elkaar.
De ritmesectie is enorm gegroeid de voorbije tien jaar en dat komt de songs ten goede. Het zorgt voor meer variatie en het brengt de muziek ook iets verder weg van de typische postpunk. Heel mooie song dit. “I Don’t Want To Go To Mars” is meer recht toe recht aan. Een heerlijke postpunk/rocksong waar de variatie hier meer in details zitten, zoals bijvoorbeeld de basbrugjes. De jankende gitaar doet de rest. “Step Outside” begint met een verrassend loopje van de ritmesectie. Er wordt mooi en zacht gezongen. Ook dit is een ferme en heel ritmische song. “Roll December” is een van de donkerste songs op dit album. Met bij momenten een vrij agressieve gitaar. Niettemin is de song bij momenten meezingbaar. “Ragworm” is een degelijke albumtrack. “Blue Drift” trekt je meteen mee. Het lijkt een opgewekte song als je de tekst niet ontleedt tenminste. Uplifting zou ik het noemen. “The End” is een mooie rustige en traag opgebouwde song. “There Is No Cure For It” is vintage White Lies. Een nummer dat voornamelijk, denk ik, over verslavingen gaat en het morbide gevolg ervan. Een mooi opgebouwde song dat een puik album afsluit.
Het zesde album van White Lies is goed, erg goed zelfs. Het producers duo Buller/Mittendorfer hebben hun werk goed gedaan waardoor ze bij momenten iets anders en toch vintage klinken. Schitterende ritmesectie en mooi opgebouwde nummers. Voila, die zal in mijn eindejaarslijstje van 2022 moeten staan.
PostPunk
As I Try Not To Fall Apart
White Lies
Nederlands 
Français 
