On Atlas' Shoulders is een Duitse Epic metal band die al een kleine vier jaar bezig is.
De band bracht in 2020 'Invictus' uit, die erg goed werd ontvangen. We waren onder de indruk van de inspiratie en het enthousiasme van het combo. 'Hyperion' is nu een volgende stap in het genre en in de evolutie van de band.
Epic metal is het uitgangspunt , maar het is meer dan dat. Ze gaan verder in het genre , verlaten de comfortzone en trekken op avontuur. “The Executioner” is meteen een goed voorbeeld; de riffs klieven lekker en de drumsalvo's worden mooi opgedreven.
De emo vocals van de zanger Marius Bönisch is iets aparts, vooral als hij het op een gillen zet, komt het niet altijd overtuigend over. Het past niet steeds binnen het plaatje dat de band aanbiedt. We houden meer van zijn ingehouden stembereik in de nummers.
Hij weet voldoende te variëren , wat tot slot goed is .
De instrumentatie is sterk door de lekkere soli en de bonkende drums. Zo hoort het in de heavy epic metal. Luister maar naar die aanstekelijke riffs op “When Heavens Collide” “Age of Fire” en het afsluitende “Brothers in Arms”; om mee te brullen …
‘ Hyperion’ is dus een verrassend plaatje en toont een fijne evolutie van de band aan in het epic metal genre. Sjiek.
Tracklist: The Executioner 03:22 5 Billion Years 03:39 Ruins 04:00 When Heavens Collide 05:56 Age of Fire 02:59 To the Wolves 04:00 Flight of the Falcon 04:10 Interceptor, Truth Protector 03:56 Biohazard 03:03 Brothers in Arms 04:53
We besteden al aandacht aan het nieuwe project van Udo Van Roosbroeck 'Granola Import'. Zie verder.
Hoog tijd om de EP onder de loep te nemen. Singer-songwriter Udo Van Roosbroeck een componist, muzikant die ook op z’n buikgevoel afgaat. 'Scratch The Surface' is een interessante EP onder z’n naam Granola Import.
Udo laat zich voor dit project zeer goed omringen. Hij krijgt vocale ondersteuning op “Ambitions”, “Scratch the Surface” en “Deceny” van Patricia Van Gutsem en Joanna Luan. Op “Sea Blues Crush” gooit Slow Bear zijn stem in de strijd.
De productie werd verzorgd door Dirk Miers die ook percussie speelt op vier van de zes songs. De klarinet is van Jan Van Poyer terwijl Jeff Assey contrabas speelt op “Deceny” en Frank Wuyts speelt dit op “Scratch the surface”. Jef Verheyden tenslotte, speelt bedwelmende tuba op “Sea Blue Crush”. Udo profileert zich tot multi-instrumentalist en heeft een bijzonder warme stem.
Het donkere, weemoedige is belangrijk , net als een dosis humor. Er is een uniek, persoonlijk tintje terug te vinden. Algemeen ervaren we gemoedsrust. Een intense verscheidenheid, die een enorm pluspunt is, waardoor Granola Import een beetje doet denken aan een wilde combinatie van Leonard Cohen, Tom Waits en Nick Cave.
Hier is sprake van zes overtuigende nummers.
newsflash Granola Import - Scratch The Surface - 6-track debut EP, released in April 2021 (musiczine.net)
Tracklist: Ambitions 03:16 Scratch The Surface 04:51 Iranian Marketing Girl (From Toronto) 04:20 Decency 03:54 Sea Blue Crush 02:58 Maria 03:10
We citeren even "De Brusselse zangeres Tessa Dixson deed tijdens de lockdown een beroep op een eclectische groep collega-artiesten om hen hun tanden te laten zetten in tracks van haar debuutalbum ‘Genesis’.
Gelijkgestemde artiesten als The Subs, Glauque, Yellowstraps, Compact Disc Dummies (opererend onder hun Silver Sisters moniker), NightFunk, DJ Licious, KRANKk, Rheinzand, Borokov en vele anderen zetten hun eigen unieke stempel op Tessa's indrukwekkende verzameling songs."
Op haar debuut bewees ze reeds haar veelzijdigheid als pop artieste, Het debuut 'Genesis' overtuigde . Ondanks de corona lockdown slaagde ze erin haar nummers opnieuw te bewerken en nieuw leven in te blazen. Ze krijgen een nieuwe input in de samenwerkingen. Ingenieus alvast.
Tessa Dixson weet als muzikante en componiste haar publiek te bespelen.
Uit de eerste disc halen we die eigenzinnigheid van ‘uitkleden’, ‘ontleden’ en een ‘heel andere wending geven’, wat we horen op o.m. “Tender Me”, “Burn” en “Promised land”. Tessa Dixson heeft een bedwelmende ontroerende stem , duidelijk een meerwaarde in het songmateriaal!
Deze 'Genesis (Expanded)' is een avontuurlijk plaatje geworden op die manier. Songs die een andere wending krijgen door de remix, en groovy klinken, door de rits artiesten en haar eigen talent. De Rheinzand remix is er eentje om van te snoepen door de funky raves.
Ze bracht een opmerkelijke single uit “Creep” , die de veelzijdigheid onderstreept.
https://www.youtube.com/watch?v=60ZcsqnMR3w
Disc 1: Tender Me 03:36 My Mind 03:35 Burn 03:57 Promised Land 02:19 My Love (feat. Yusuf) 04:06 How High 04:06 Keep Going 04:12 Stealing Eyes 03:51 Coming Home 03:13 Hurting So Good 03:43 Morning Light 04:02
Disc 2: Coming Home (DJ Licious remix) 03:00 How High (Yung Malfliet Remix ) 04:32 Coming home (Silver Sister Remix) 05:21 Promised Land (NightFunk remix) 05:05 Stealing eyes (Yellowstraps remix) 03:22 Keep Going (KRANKk remix) 03:32 Tender Me (Stereoclip remix) 03:47 Coming Home (The Policy Remix) 04:43 How High (John Noseda remix) 03:39 Keep Going (Borokov Borokov remix) 03:59 My Mind (La Nuyt's Acid Mix radio edit) 04:59 Tender Me (Sander W remix) 02:28 Promised Land - Glauque (Glaque remix) 02:48 Keep going (Rheinzand Dub mix) 08:28 Coming home (Andy Faisca Remix) 06:45 Keep going (Rheinzand remix) 07:57 Tender me (the subs remix) 03:40
Works Of The Flesh bestaat uit muzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend.
Works of the Flesh speelden op Catacombfest Open Air hun allereerste concert. Zanger en frontman Tim De Meyer schudt met zijn rauwe, bulderende stem iedereen wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer' en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been.
Deze samenwerking bewijst trouwens dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City.
We hadden over 'Works of the flesh' een heel mooie babbel met zanger Tim De Meyer. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook die plaat eens onder de loep te nemen.
Overrompelend , als een rollarcoaster en als een sneltrein, klinkt de plaat . Na twintig minuten is het al gedaan, je krijgt zelfs niet de kans om even op adem te komen.
“Constant Pressure” geeft de toon aan, snel, rauw en verschroeiend. Elke riff , drumpartij en vocals zijn als een vulkaan uitbarsting, de lava stroomt en alle leven verzwelgt onder het gewicht van die razendsnelle riffs.
Zonder oponthoud blijft Works of the Flesh het gaspedaal induwen, tot je compleet murw geslagen bent. Ze stralen zo’n spelplezier uit dat je thuis zelf begint te moshen en uit de bol gaat.
Deze plaat is gewoon te kort. Na die twintig minuten smaakt dit naar meer; je krijgt er niet genoeg van ; je wordt compleet omver geblazen en blijft verweesd achter .
Wat een verslavend rauw inwerkende death metal. Missie geslaagd.
Tracklist: Constant Pressure - God Is the Gospel - The Great Dictatewhore - Double Standards - Anti-Social Media - Eat Kill Fuck Repeat - Murder Is My Name - Go Feed the Maggots
Death Metal/Crust
Works Of The Flesh
Works of The Flesh
Miesha & The Spanks bieden een dynamische mix van punk, garage, en hard rock. Verder rechttoe-rechtaan tekstueel , een gruizige productie en hard-hitting optredens. Ze zijn geïnspireerd door proto punk klassiekers The Runaways, MC5 en The Stooges, en 90s riot grrrl/grunge bands als L7 en The Gits .
Het is een energieke sound van killerriffs Een zweterige concertzaal stellen we ons voor bij zo’n sound.
Ze hebben een nieuwe EP uit, simpelweg ‘Singles EP’ genaamd. Wat bedoeld was als een mixtape van op zichzelf staande tracks werd een verzameling songs ; ze zijn beïnvloed door de effecten en veranderingen die het leven tijdens de lockdown betekende.
Vanaf “Unstoppable” voel je aan welke richting de plaat uitgaat. Energiek, aanstekelijk, lekker strak en rechttoe-rechtaan punk/garagerock.. Het zijn songs gedrenkt in een badje van opgekropte frustraties die worden uitgespuwd. Niets meer , niet minder , maar altijd wel goed!
Luister verder maar eens naar “Wanna Feel Good”, “Mixed Blood Girls” en “I used to care (I don't care)”. Geen somber sfeertje creëren dus , maar eigenzinnig , goed te werk gaan en lekker om zich heen stampen is de boodschap .
Miesha & The Spanks doen niet echt iets vernieuwend muzikaal , maar ze brengen wel degelijke punk en garagerock vol adrenalinestoten. “SOS” en afsluiter “We Were Never Meant to be alone For this Long Together”.
Eenvoudig knap Plaatje dus!
Unstoppable 03:12 Wanna Feel Good 03:16 Mixed Blood Girls 03:02 I Want Fire 02:44 I Used To Care (I Don't Care) 03:00 SOS 02:32 We Were Never Meant To Be Alone For This Long Together 02:59
Punk/Garage rock
Singles EP
Miesha and the spanks
Bosum lanceert na eerste singles "Blinding Lights", "Smell Of Your Hair In The Morning" en "Cherry" het debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei.
Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden als dromerig.
‘Ghostwood Country Club’ is niet het eerste werk van Bosum. Tussen 2018 en 2019 hadden we de overtuigende losse singles "Marvin" en "Golden Rain", die op wat airplay konden rekenen.
Zweverig, filmisch en inderdaad dromerig is de beste omschrijving. We horen het al op “Ghostwood Country Club Pt. 1”. Songs als “Cherry”, “Second hand sweater” en “Waves” doen bevreemdend aan en doen je wegzweven. Het biedt enig mysterie in de sound.
Het is een zachtmoedige trip die de fantasie prikkelt naar beeldmooie landschappen. Een muzikale natuurpracht.
Naast de zeemzoet klinkt hij ook aanstekelijk, en kan hij wel eens verwoestend uithalen.
“Billy”, “If tot 'Blinding Lights”, “ Ghostwood Country Club pt.'2” overtuigen verder.
'Ghostwood Country Club' spreekt een breed publiek aan, een sound die balanceert tussen zachtmoedigheid, filmisch en lichtjes bevreemdende schoonheid. Dromerige sing-songwriting dus.
Tracklist:
Ghostwood Country Club Pt. 1 01:13
Cherry 04:08
Second Hand Sweater 03:38
Waves 04:16
Billy 03:36
If 03:49
Smell of Your Hair in the Morning 02:10
Blinding Lights 03:32
Ghostwood Country Club Pt. 2 01:38
De Belgische jazz pianist Jean-Marie Machado zal bij het grote publiek vooral bekend zijn van zijn samenwerking met een internationaal sextet, nl. op trompet de Duitser Claus Stotter, op trombone de Amerikaan Gary Valente, op saxofoon de Brit Andy Sheppard, op contrabas onze landgenoot Bart De Nolf en op drums de Noorderling Jacques Mahieux.
Met zijn nieuw project 'Majakka' stelt Jean-Marie Machado een heel ander kwartet voor: Op bariton-, sopraansaxofoon en fluit Jean-Charles Richard, op cello Vincent Segal, op percussie (met name de zarb, een trommel van Perzische oorsprong) Keyvan Chemirani. Een versmelting van talenten, die een filmisch kader bieden en de fantasie prikkelen.
De vier muzikanten tasten hun eigen mogelijkheden af in de groep. Het is genieten van het samenspel. Luister maar eens naar het wondermooie « Les Pierres Noires » « Um Vento Leve » en « t 'Gallop Impulse » .
Jean-Marie Machado zet het bedwelmende sfeertje verder in een uiteenlopende cultuur van songs als « Outra Terra » en « La Mers Des Pluies », een filmische verbinding met de natuur. Hier klinkt de totaalbeleving door , het is het totaalplaatje dat telt . Je wordt verwonderd door de gemoedelijke , rustbiedende klanken. Ideaal voer voor de (jazz) jiefhebbers.
Tracklist: Bolinha 6:24 Les Pierres Noires 5:19 Um Vento Leve 4:26 La Lune Dans la Lumière 3:28 Gallop Impulse 7:01 Outra Terra 3:48 Emoção de Alegria 6:05 La Mer Des Pluies 6:32 Les Yeux De Tangati 8:16 Slow Bird 5:49
Oorspronkelijk begonnen als een soloproject, is Arsenic Tea Party het duo van Richard Cynic (zang, drums, toetsen, gitaar, teksten) en Ron, beter bekend als Ryan Szewczyk (gitaar, bas). Hun sound wordt omschreven als punk-infused avant metal/rock op het titelloze debuutalbum in 2019.
Meer tot z’n recht komt het allemaal echt op ‘The Really Not Good Times EP’ eerder dit jaar , gevolgd door de onlangs verschenen nieuwe punk/avant-garde parel 'Arsenic Tea Party 2'. Tijd om deze band en schijven eens onder de loep te nemen.
Eigenlijk sluiten beide platen op elkaar aan, al laat 'The Really Not Good Times EP' vooral een verschroeiend kantje horen. Er wordt geëxperimenteerd, buiten de lijntjes gekleurd en de band stampt lekker om zich heen.
Op 'Arsenic Tea Party 2' hoor je een meer ingetogen kantje van dit duo. Al gaat het nog steeds die punk toer op, met een folky tune. Het is wel onbegonnen werk hier een label op te kleven.
Het duo snijdt, grijpt, knauwt en drijft graag het tempo op tot een punt van waanzin, In die avant-garde stimuleren ze het visuele aspect en prikkelen ze de fantasie. Bittere ernst en een dosis humor vinden elkaar. Ze zorgen voor heel wat variatie, stekeligheid en een kenmerkend feestje blijft niet uit. De muziek smeekt om een podium.
Info van deze bijzonder straffe band op https://arsenicteaparty.com/home
Tracklist: 'the really Not Good Times EP
12 Gauge Exit Strategy 03:50
Milk of Tragedy 04:02
Daddy Delicious's Kum Klub 04:27
Tommy the Cop 04:02
Tracklist: Arsenic Tea Party 2
Straight Razor Swing 04:32
12 Gauge Exit Strategy (00 Mix) 03:58
Tommy the Cop (187 Mix) 04:03
Milk of Tragedy (Pasteurized Mix) 04:03
Sweat Pants, Good Pants 05:09
Corn Now! 04:18
Daddy Delicious' Kum Klub (Creamy Mix) 04:25
I Saw a Man F*cking a Horse 03:37
12 Gauge Reprise 03:13
Avant-garde/punk
The Really Not Good Times EP/Arsenic Tea Party 2
Arsenic Tea Party
Eigen Beheer/Shameless promotion PR
We citeren even de introductie op de bandcamp pagina :'' Mode for Titan bewijst dat de bas een melodieuze en ambient kracht op zich is. Schrijvend op - en exclusief voor - de bas verkent Josh Werner nieuwe dimensies van compositie en improvisatie, moeiteloos bewegend door variërende sonische texturen, alles zonder een conventionele ritmesectie.
Producer Bill Laswell helpt de doorwinterde componist en performer (en abstract schilder) Werner door nieuwe instrumentale gebieden te loodsen, waaronder de sitar bas, de zevensnarige bas en fretloze bas. De brede waaier aan invloeden op ‘Mode for Titan’ weerspiegelt Werners enorme ervaring en diverse vaardigheden, maar toch behoudt de muziek een introspectieve focus en een ingetogen minimalistische schoonheid. ''
Zie ook: https://modreloaded.bandcamp.com/album/mode-for-titan
Baslijntjes die zo intens klinken dat de muren gaan barsten, zonder dat de geluidsnormen worden overschreden, is eigenlijk de conclusie. “Traversal” is een hypnotiserende song die intiem, ingetogen mooi klinkt. Na “The crossing” hoor je de lichte experimentjes van Josh. Op “Danger Road” lijkt het alsof hij de registers gaat opentrekken, maar hij blijft mooi hangen in dat minimalistische, waardoor je compleet wegzweeft. Ingenieus zet hij die aanpak verder. Josh Werner haalt alles uit zijn bas om het boeiend te maken en te houden . Een onaardse schoonheid.
Traversal 03:57 The Crossing 03:32 Subversion 04:19 Mode For Titan 03:39 Quiet Star 02:11 Arcane Path 04:38 Light of Other Suns 03:48 Danger Road 03:06 Free Matter 03:47 New Compass 02:50 Ship of Theseus 04:19 A Return 04:07
Ambient
Mode For Titan
Josh Werner
We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenmans death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''
In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release."
Meer informatie: https://humanitydefiled.bandcamp.com/album/so-humanity-burns-2
Met 'Disconnect' wordt de toon reeds gezet. Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af. De grauwe stem uit de duisternis, de knetterende salvo's en de klievende gitaarriedels zorgen ervoor dat hartpatiënten beter op hun tellen passen. Die zang is trouwens telkens heel duidelijk hoorbaar, geen onverstaanbaar geschreeuw, wat toch een pluspunt is .
Op “Hell Graduate” kun je nog steeds terug naar het licht maar je wordt meegezogen in een donkere walm die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
De combinatie van die muzikale duisternis en de vocale grauwheid is sterk en overtuigend. Waanzinnige beelden weten ze te creëren. Ook de ingetogen momenten zijn dreigend en angstaanjagend. Wat een huiverende trip. Op het tien minuten lange meesterwerk “Ringed by dark - engulfed in light (instrumental)” worden die aspecten op ingenieuze wijze onderstreept. Een pad van je eigen hel met demonische wezens uit je donkerste dromen … Je bent gewaarschuwd …
Dit is een klasse split, die je verweesd doet achterblijven. Een aanrader in het genre.
Tracklist
disconnect 05:06 hell graduate 03:24 ringed by dark - engulfed in light 10:06 disconnect (instrumental) 05:06 hell graduate (instrumental) 03:24 ringed by dark - engulfed in light (instrumental) 10:06
Metal/Prog/Noise
So humanity burns
Humanity Defiled and Déhà
Back From The Grave Records
Piano virtuoos Jean-Francois Maljean drukt al vele jaren zijn stempel op de muziekwereld. Hij is afkomstig uit Verviers en werkte lange tijd samen met Pierre Rapsat voor hij zijn eigen carrière uitbouwde en ontwikkelde.
In februari 2020 bracht hij een lied uit, in duet met zijn dochter Noémie, ter ondersteuning van de stad Wuhan, die zwaar getroffen was door de Covid-19, ‘Chime of the dawn bells’. Onlangs kwam de solo schijf 'Living Together' uit, een parel van piano in zijn puurste vorm .
In de opbouw van de songs staat natuurlijk de piano centraal. Jean-Francois brengt een klankentapijt dat je emotioneel diep raakt.. De titelsong “Living Together” is er eentje van pure eenvoud.en diepgang.
Zijn piano left, door de speelse klank en de emo tussenstukken. Hij experimenteert ook , en brengt je in vewondering. Hij houdt ervan de comfortzone te verlaten en grenzen te verleggen, wat het geheel avontuurlijk maakt. Hij werkt gedreven naar een climax toe of houdt het ingetogen, pakkend, mooi.
Wat een kunde, klankenspectrum en een fijne, kleurrijke variatie. Het maakt 'Living Together' groots. Luister maar naar wondermooie songs als “Pour Laure”, '”Wallonia”, “Waves”.
Jean-Francois Maljean is een uitzonderlijk pianist , componist en muzikant.
De Amerikaanse singer-songwriter Ethan Gold maakte in 2011 zijn veelbelovend debuut met het album 'Songs From A Toxic Apartment'. Kort daarna was hij betrokken in een spijtig ongeluk en liep hij een hersenletsel op.
Zeven jaar na dat ongeluk was er het coveralbum 'Live Undead Bedroom Closet Covers' en het jaar daarop verscheen de instrumentale synthesizerplaat 'Expanses (Teenage Synthstrumentals)'.
Nu is er dan eindelijk een volwaardig tweede album 'Earth City 1: The Longing'. Zoals de plaat aangeeft, is er een eerste deel, dit in kader van een trilogie.
Ter gelegenheid van de release van het eerste deel hadden we een leuk gesprek met Ethan van zijn vele reizen, waarover deze trilogie gaat , surplus een tip over hoe je ervoor zorgt dat je de volgende ochtend je dromen blijft herinneren. Een boeiend gesprek trouwens.
Het interview kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook het prachtige album 'Earth City 1: The Longing' onder de loep te nemen.
Ethan bewandelt een weemoedig pad op songs als “Bright & Lonely City” en “Alexandria & Me”. Dromerige songs, die je doen verlangen naar lange winteravonden aan het haardvuur. Emotievol material dus. Je hoort het verder op “Our Love is Beautiful”, “It's never enough” en “Storm Coming'”.
Soms is het donkerder van aard ; of kan aanstekelijker, opzwepender zijn, luister maar naar "Firefly"; het is een tip voor deel twee. Ethan liet ons in het interview weten, '' Ja, een beetje een hint voor deel twee , energetisch misschien. Je bent een goede luisteraar. Als ik naar albums luister, alsof ik op reis ga, is het belangrijk om het bloed te laten stromen. Verschillende tempo's, en dat soort dingen zijn nodig. Ik wilde momenten in de platen hebben die de energie aanwakkeren, en dat is een nummer dat een kleine uitbarsting van energie geeft. In elke plaat waar ik echt van hou, zijn er nummers die totaal verschillend zijn."
We horen hier energieboosts, kleine uitbarstingen en ingetogenheid o.m., “Storm Coming”, alsof je een wandeling maakt en de zaken rondom je bekijkt, opneemt , zonder al te veel wild geloop . Op “In New York” komt het jachtige iets naar boven Maar voor de rest vermijdt Ethan dit bewust.
Het is een intieme, melancholische, kleurrijke plaat .
Tracklist: Bright & Lonely City 03:18 Alexandria & Me 03:51 Our Love is Beautiful 04:08 It's Never Enough 04:18 Storm Coming 03:40 Pretty Girls 03:28 Firefly 03:45 Living Without You 04:04 Terese 03:09 It's Okay, Sid 02:49 In New York 03:06
Zijn The Stranglers een retro-band die live vooral hun oude hits moeten brengen? Die nog enkel het nieuws halen als één van hun oorspronkelijke leden het loodje legt? Think again. Luister naar de bijtende single “This Song”. Het is een militante, grofgebekte, rauwe breaking-up-song die inzake intensiteit eerder aansluit op het begin van The Stranglers (“Something Better Change” en “No More Heroes”) dan op pakweg “Always The Sun” of “Skin Deep”.
Er zit een nieuw album aan te komen (‘Dark Matters’), dat een ode moet zijn aan de vorig jaar overleden toetsenist Dave Greenfield.
The Stranglers spelen op 30 oktober op Sinner’s Day in Sint-Truiden.
Geen zorgen als je niet meteen de ‘zanger’ herkent in de video. Dat is voetbal-legende Stuart Pearce (van o.m. Nottingham Forrest) die de rol van zijn leven speelt.
https://www.youtube.com/watch?v=5fMiCcPO5tY
Mauger’s single “Tomorrow’s Gone” is een nieuwe parel aan de kroon van MayWay Records. Dit viertal uit het Gentse grossiert in eenvoudige, intimistische dreampop. Twee van de bandleden (Jan Duthoy en Jacob Nachtergaele) speelden jarenlang bij Absynthe Minded en dan weet je al ongeveer welk vlees je in de kuip hebt. In 2019 was Mauger’s debuutplaat ‘Sunday Competition’ één van de eerste wapenfeiten van MayWay Records.
De singles van dat album (“Streets Run Dry”, “Route Du Soleil” en “No Time To Look At You”) vonden makkelijk hun weg naar Radio 1 en dat zal voor deze nieuwe trage indieballad vermoedelijk niet anders gaan.
Een klein verhaal, een dunne tranche de vie die op een bijzonder eerlijke manier kan overtuigen.
https://www.youtube.com/watch?v=Hk4b3kpSCSo
Nederlands 
Français 
