Na "I Hear You" is “Lack Of Love” de tweede single in de aanloop naar het album 'Goofalicious'. Tom Derie (Soapstone, Ultrasonic, The Wrong, Tom E. Gunn,...) is gastzanger op deze single en dat is niet toevallig. De geschiedenis van Soapstone en The Mudgang liep op een bepaald moment een beetje door elkaar. "Lack Of Love" werd zowat 20 jaar geleden gecomponeerd door Luc Van den Berghe toen hij bij Soapstone zat, maar het werd toen nooit opgenomen.
In deze nieuwe versie is deze single het beste van twee werelden: die van Soapstone (het nummer doet inzake tempo en look & feel wat denken aan hun single “Why Should We Wait”), met de bluesy garage-licks van The Mudgang.
Pop/Rock
Lack of Love -single-
The Mudgang (feat. Tom Derie)
https://youtu.be/FmIr0hwCBLE
De titel van zijn nieuwe single (“Stront In Mijn Kop”) roept herinneringen op aan “Poep In Je Hoofd” van de Raggende Manne. Het is ook al een heerlijke scheldtirade, hier aan het adres van al wie zwerfvuil achterlaat. Of hij daarmee ook mensen zal overtuigen om geen zwerfvuil meer achter te laten, dat zal misschien wel niet, maar als catharsis en als rant tegen iedereen die ‘schijt heeft aan de wereld’ kan het zeker tellen.
Hij brengt de single met een paar welgemikte, grofkorrelige blueslicks, zodat het nog harder klinkt als een ouderwetse protestsong.
In november komt zijn nieuwe album ‘Water’ uit met nog meer licht-maatschappijkritische teksten. Deze fijne Nederlander heeft duidelijk geen stront in z’n kop.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ReIZ77bNk
Na “Multitudes” en “Wake up” brengt Paul Numi zijn derde single “So High” uit. Waren de vorige iets meer in de richting van de postpunk, dan gaat deze derde single misschien iets meer in de richting van de 90’s Britpop. Upbeat, aanstekelijk, meteen herkenbaar als Paul Numi en met een sterk refrein. De poëtische tekst beschrijft een onbeantwoorde liefde die alleen in de droom haar werkelijkheid vindt.
Opnieuw een sterke song van Paul Numi en ook de psychedelische clip is zeker de moeite. Laat dat album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=ixVmhn_r4KM
De bandnaam No Pan Kissa verwijst naar een soort van cafés in Japan waar de diensters korte rokjes en geen ondergoed droegen (no pants café). Op de vloer lagen als bonus hier en daar spiegels.
Als band bracht No Pan Kissa al een paar singles uit. Met “Spiral Of Sound” hebben ze -afgaand op de video - iets meer ambitie en dat is niet helemaal onterecht. Het is een progressieve rock/grunge-tune die een beetje leunt op Alice in Chains, Smashing Pumpkins en andere grunge-buitenbeentjes. De hoge zang voelt bij de eerste luisterbeurt wat vreemd aan, maar het kan nog net. De look & feel zit goed, maar productioneel en in het afmixen heeft No Pan Kissa wel nog wat werk. Als je refereert naar de nineties moet je ook gaan voor het volle, gelaagde gitaargeluid van die periode.
https://www.youtube.com/watch?v=W2_FPFlcqQM
De Kortrijkse rapper Matthias Debosschere aka Rijmtekkie Spansman brengt eerste single "Andelisse" uit van zijn eerste solo-album ‘Ventana’.
Debosschere is geen vreemde in de Belgische hip hop en daarbuiten. Hij heeft al meer dan 20 jaar ervaring en maakte deel uit van collectieven als Wasteland, Rijmtechniekers, Het Verdikt en M'nB's. In 2018 vertegenwoordigde hij ons land als Belgisch Kampioen Rap op het wereldkampioenschap in Parijs.
Samen met een andere ancien uit het Vlaamse hip hop-landschap, Rookwalm (Igwen Janssens), werkte Matthias z'n eerste soloplaat uit. Een aantal songs die het album niet haalden, kregen we in mei al te horen op de EP ‘Brik Los’, waarmee hij onder andere een ode bracht aan de Kortrijkse wijken Sint Jan en Drie Hofsteden. Nu volgt het album ‘Ventana’ en de eerste single "Andelisse", met gastbijdrages van West-Vlaamse zwaargewichten ButtnWesten, Rookwalm en Gemeejne Bleejkn. Aandachtige kijkers herkennen in de clip o.m. De Stroate.
"Andelisse” (aan de leiband) heeft een vette beat en bovendien honden als thema en dat laatste is uiteraard gesneden koek voor rappers. Alle beeldspraak inzake honden komt aan bod, van moeten vechten om de hondebrokken tot ruiken aan de kont van een teefje. Goed gedaan, maar ontdek het vooral zelf.
https://youtu.be/Ql4vZjKOgGM
Nog geen anderhalf jaar na hun derde album ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ brengt Fleddy Melculy een nieuwe EP uit. De titel ‘…And Just Niks For All’ is leuk gevonden. Ook in de lyrics zit opnieuw wat meer humor. Toch iets waar de band mee bekend geworden is en wat we moesten missen op het recentere werk.
Dan is het wat jammer dat de oogst toch wat mager is. Vier nummers kenden we reeds als vooruitgeschoven single (“T-shirt Van Fleddy Melculy”, “Niks”, “Freddie” en “Backstage”) en konden ons en de rest van Vlaanderen maar matig overtuigen. Voorts is er de introductie door Urbanus (‘Papa FM’) die enkel bij de eerste luisterbeurt grappig is. De nummers die we nog niet kenden zijn “Slaap” en “God Is Een Kapper” en dan er is ook nog een bonustrack: een cover van “De Gefrustreerde Automobilist” van Belgian Asociality.
Muzikaal is dit nog altijd de gespierde metalcore die we kennen van deze band: agressief en in your face. In de lyrics zitten zoals eerder gemeld opnieuw leuke grappen en bedenkingen, zoals op ‘Helgië’. Op ‘Sabbath Fleddy Sabbath’ waren die ingeruild voor bijtend sarcasme, maar de coronapauze heeft blijkbaar ook inspiratie gebracht. “God Is Een Kapper” heeft een knappe tekst, maar mist nog wat ballen. De cover van Belgian Asociality is top, maar misschien ook wat voor de hand liggend.
‘… And Just Niks For All’ knoopt aan met het beste dat we al kenden van Fleddy Melculy maar heeft te weinig punch en verrassing om vol te overtuigen.
Tijdens de lockdown en andere coronatijden zat Guido Belcanto in de Franse Pyreneeën. Het inspireerde hem voor een nieuw album en dat is altijd goed nieuws. Het album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ komt uit op 15 oktober. Het wachten wordt verzacht met de heerlijke single “Spookrijder In De Nacht”.
Deze countryklassieker van Stan Jones zullen de oudere muziekliefhebbers meteen herkennen als “Ghost Riders In The Sky” van Johnny Cash. Het nummer werd ook opgenomen door Peggy Lee en Elvis Presley, The Blues Brothers en zelfs REM. Belcanto behield de bekendste versie van de muziek, maar maakte geen letterlijke vertaling van de lyrics, wel van de songtitel. Dat levert ‘spookrijders’ op en daarop borduurde hij voort. Geen cowboy dus die achter vliegende koeien met rode ogen aan gaat, maar een al net zo huiveringwekkend en triest verhaal over een spookrijder op de snelweg.
Belcanto is een briljant vertaler/herschrijver die eerder al songs naar zijn hand zette van o.m. Bob Dylan (“Abandoned Love”/”Dan Ga Ik weg Voorgoed”), Nick Cave (“De Wilde Roos”), Matt Watts (“Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is”) en van Nancy Sinatra en Lee Hazlewood (“Summer Wine”/”Toverdrank”). Ook deze interpretatie is een schot in de roos.
https://www.youtube.com/watch?v=9eF4HwnDyZs
Saeko is de band van de Japanse zangeres Saeko Kitamae. Ze deed begin van de jaren 2000 al een eerste poging om Europa te veroveren, maar dat draaide op een ontgoocheling uit omdat labels en managers haar in een hokje duwden waar ze zich niet thuisvoelde. Dankzij een crowdfunding kon ze eindelijk terugkeren van Japan naar Europa om het album te maken dat ze al lang in gedachten had en dat is ‘Holy Are We Alone’.
‘Holy Are We Alone’ is een conceptalbum in die zin dat elke track een land vertegenwoordigt. Voor elk land is Saeko eerst gaan praten met één of meer inwoners en die persoonlijke verhalen zitten in de lyrics. Ze zingt meestal in het Engels, maar ook stukjes in het Duits, Sanskriet, Hawaiaans, Japans, …
Soms zitten er wat typische muzikale kenmerken van een land in de tracks, maar ze heeft toch de moeite genomen om voorbij de clichés te kijken. België stond niet in Saeko’s lijstje, hoewel ze hier ooit al eens optrad. Misschien kan dat op een volgend album, als dat ongeveer hetzelfde concept zou volgen.
Saeko heeft een mooie stem met veel kracht en volume. De muziek is grotendeels powermetal, maar het album gaat breder dan alleen dat. De band heeft ze met veel zorg samengesteld: de Italianen Guido Benedetti (gitaar, keyboard/Trick Or Treat) en Alessandro Sala (bas/Rhapsody Of Fire) en de Duitser Michael Ehre (drums/Primal Fear, Gamma Ray, ... ). De Amerikaan Derek Sherinian (Alice Cooper, Dream Theater, Ayreon, …) speelt een knappe synth-solo op "Russia: Heroes" en dat is meteen ook één van de beste nummers. Andere nummers die er een beetje bovenuitsteken zijn "Germany: Rebellion Mission" en "UK: Never Say Never" (met een kort stukje uit de traditional “What Shall We Do With The Drunken Sailor" dat bij ons het bekendst is van Ferre Grignard).
‘Holy Are We Alone’ is een fijn album en hopelijk kunnen we Saeko hier nog eens aan het werk zien.
De mooie blonde adonis Michiel Libberecht met zijn meeslepende en in melancholie gehulde stem doet menig meisjesharten sneller slaan. Maar de Michel en de band hebben meer te bieden dan dat alleen. Live zijn ze gegroeid en muzikaal ook wat te is horen op dit eerste full album. Met de EP en de talloze singles zou je denken dat ze al een hebben maar niet dus.
Opener “Big Enough” werd al goedgekeurd en “Bright Lights” met Meskerem Mees en die warme bas op de achtergrond ook. Maar is nog meer lekkers te ontdekken zoals “Are You Lonely too”. Een uptempo song met een warme schreiende gitaar en dito stem. Een song dat live ongetwijfeld de boel zal aanzwengelen. Een top song met eveneens een goed spelende ritmesectie. “If We Hadn’ t Met” is een track van hetzelfde kaliber en verreweg de zwaarst rockende song van het album (naar Mooneye normen). “Only Because of Her Eyes” is een midtempo nummer dat live zal uitnodigen tot meewiegen en zwaaien met de armen. Een refrein dat catchy is en blijft hangen in je hoofd.”Not The One” is terug uptempo en ondanks dat de tekst ook over de moeilijkheden van de liefde gaat heeft het nummer iets opzwepend en frivools.
Zoals je merkt staan er best wel een aantal uptempo songs op. De rest mag je als ballad of traag catalogeren maar daarom niet minder interessant. “When The Lights Turn Orange” is zo eentje. Het lijkt haast een lullaby met de stem en de gitaar op de voorgrond en de band in een ondersteunende rol. Ik hoor eveneens mooie samenzang in de song. “Fix The Heater” is een liedje dat langzaam opgebouwd wordt om naar een climax toe te werken. Met hier ook terug een aantrekkelijk en catchy refrein. Er wordt rustig en in eenvoud afgesloten met “Routine”.
Drie jaar na de Nieuwe Lichting is Mooneye klaar voor chapter 2 met dit album. Ze zijn zichzelf gebleven maar gegroeid tot een volwassen band. Ik ben benieuwd wat dat live zal geven.
Fix the Heater -single- (musiczine.net)
Big Enough -single- (musiczine.net)
Mooneye op kruissnelheid (musiczine.net)
ABBA is terug. Binnenkort met het nieuwe album ‘Voyage’, nu al met twee singles. Behalve de stemmen van Agnetha en Anni-Frid klinken de twee singles alsof de wereld in 1982, bij de split van ABBA, gestopt is met draaien: dezelfde heerlijke pop-composities, zeemzoete arrangementen, identiek afgestelde instrumenten, … De twee vrouwenstemmen herinneren ons eraan dat de bandleden inmiddels de zeventig voorbij zijn, maar je herkent ze wel meteen.
Herkenbaarheid is dus het absolute pluspunt van deze twee singles. Wat hebben we dit lang moeten missen. Bij zo’n muzikale comeback liggen de verwachtingen natuurlijk onhaalbaar hoog en lopen de emoties op. Kunnen we “I Still Have Faith In You” en “Don’t Shut Me Down” naast ABBA-klassiekers zetten als “Gimme! Gimme! Gimme!”, “Dancing Queen” of “Knowing Me, Knowing You” ? In alle eerlijkheid moeten we de nieuwe singles eerder in het rijtje zetten van “Head Over Heels”, “One Of Us” en “Under Attack”: degelijk dus, maar niet de hitsingles die je spontaan kan opnoemen of die je na 20 jaar nog steeds onder de douche staat te neuriën. Nog steeds sublieme popmuziek waarvoor andere artiesten met plezier een arm, been of nier zouden voor afstaan.
“Don’t Shut Me Down” is een zacht-kabbelende swing en heeft een sterke intro, maar zakt na een doorsnee refrein in en heeft een slot dat veel beter verdiende. “I Still Have Faith In You” is de sterkste van de twee nieuwe singles. Hoewel de titel universeel is, zullen vele fans er ook een boodschap van songschrijver Benny aan de andere bandleden in horen.
Blij dat ABBA terug is, maar hopelijk zit er in de rest van het album iets meer schwung.
ABBA - I Still Have Faith In You - YouTube
De Britse Toyah Willcox was in de jaren ’80 één van die Britse artiestes die ergens tussen de pop en new wave zat, een beetje als Kim Wilde na haar. Niet de bekendste naam in onze Lage Landen, maar ze leverde met haar band Toyah toch een paar verdienstelijke albums af. In 1981 scoorde de band in de UK met 'It's a Mystery' en 'I Want to be Free'. We waren haar hier al lang uit het oog verloren toen ze in volle coronacrisis opdook in Youtube-filmpjes met haar echtgenoot Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Ze namen in hun keuken samen covers op van popklassiekers als “Enter Sandman” van Metallica, “Sweet Dreams” van de Eurythmics, “Love In An Elevator”, “Sharp Dressed Man”, ... Als je ziet welke van die video’s het populairst zijn, weet je meteen ook dat het niet altijd voor de puike cover is, maar soms ook voor andere troeven die Mevrouw Willcox in de strijd gooit.
Maar we wijken af. Toyah heeft een nieuw album uit en dat is een heel goed album geworden. De songs werden geschreven door Willcox en Simon Darlow, die ook in de jaren ’80-bezetting van Toyah zat. Het spectrum gaat van glamrock (op “Zoom Zoom”) tot synthpop (“Barefoot On Mars”) en de composities zijn ouderwets degelijk, met interessante intro’s, knappe melodieën en arrangementen en ook de lyrics houden steek. Verwacht wel geen grote emoties of filosofische bespiegelingen, maar er zit muzikaal en in de lyrics alvast meer vlees aan het been dan bij menig nieuwe popartiest(e). Fripp speelt gitaar en dat is bij momenten fantastisch. Je wordt niet gitarist bij King Crimson omdat je ‘een beetje’ gitaar kan spelen.
De songs die het snelst kunnen overtuigen, zijn “Levitate”, “Space Dance”, “Kill The Rage” en “Rhythm In My House”. “Summer Of Love” is dan weer net iets te cheesy in de lyrics en arrangementen.
Voor veel Belgische muziekliefhebbers zal Toyah vandaag een ontdekking zijn. Check zeker haar oude werk (bv. album ‘The Anthem’), maar geef dan ook dit album zeker een kans.
https://www.youtube.com/watch?v=yF84u5PmloU
Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.
Zowat 40 jaar na het eerste Stray Cats album blijft Brian Setzer nog altijd trouw aan die gouwe ouwe rockabillysound die geschapen werd door swingende rockers als Eddie Cochran, Gene Vincent, Carl Perkins en Johny Burnette, stuk voor stuk pioniers die al tientallen jaren onder de zoden van het rockabilly kerkhof liggen. Ook de hoes liegt er niet om, Setzer stuurt zijn retro-moto rechtstreeks richting fifties en komt aan in een ballroom-blitz van dansende meiden gehuld in opwaaiende jurkjes en stoere vetkuiven gehesen in leather jackets met de meest coole rechtopstaande kragen.
‘Gotta Have The Rumble’ is dus vertrouwde kost die gebracht wordt door een ervaren rot, een klasbak die zijn gitaar lekker laat rollen.
We kunnen misschien wat morren dat het allemaal een beetje te clean klinkt, een iets rauwere sound had best wel gemogen, maar toch is dit wederom dikke fun. Echt wel het soort plaatje dat we van Brian Setzer mochten verwachten. Niet meer, maar zeker ook niet minder.
En als u ons nu wil excuseren, we gaan op zoek naar de haargel.
Trad Records doet voornamelijk, gelet op hun naam niet zo verwonderlijk, in folk en volksmuziek. Daar valt deze Naragonia ook onder. Pascale Rubens en Toon Van Mierlo vormen de band. Om aanvullingen en variatie te brengen nodigen ze veel gastmuzikanten uit. Waaronder Guy Swinnen (ja van The Scabs), wat familie en vrienden. Karakteristiek is het gebruik van de diatonische accordeon. Deze plaat is hun negende sinds 2003.
De nummers die ik hoor zijn nu eens speels zoals op de opener “Gooik” en dan weer somberder zoals tijdens “Alio”. Ook soms dramatisch en verbeeldend zoals op “De Poort van de 4 Vuren”’. Sterke track trouwens. Op “songlines” horen we Guy Swinnen die mooi blend met de begeleidende muziek. Je vergeet zijn verleden als rockzanger. Geslaagd wat mij betreft. Zo ook op het duet “We Map The Stars” dat een mooie ballad is geworden. “Amaris” werkt geduldig naar een climax toe om er dan net terug weg te zakken. “Tout Le Temps” lijkt op een Franse chanson met zijn piano, zang en andere . Voor de zang tekent Pascale Rubens present. Charlotte Van Mierlo voegt met haar zang een moderne toets aan “The Swallow”.
In totaal 14 songs waarvan twee derde instrumentaal zijn. Instrumentaal betekent zeker niet saai want ze steken er veel gevoel en melodie in.
Wat kan ik zeggen over dit? Goed gemaakt en divers maar toch telkens is hun specifieke sound aanwezig. Een aanrader voor wie op zoek is naar organische, folk muziek.
Folk, traditionele muziek
The Guesthouse Sessions
Naragonia
Nederlands 
Français 
