Newmoon – Op hoog niveau!
Newmoon, Teen Creeps, Sunflower
Cactus Club @Biekorf
Brugge
2018-03-30
Didier Becu
De Belgische undergroundscène is tot veel in staat. Bewijs: de grote opkomst in De Biekorf voor drie bands die naar airplay kunnen fluiten, maar door een goed doorgedreven mond-aan-mond reclame steviger in hun schoenen staan dan menig ander band.
Het mooiste aan het verhaal is zonder meer de diversiteit van de genres. De ene kon rekenen op de support van de local scène, terwijl de andere het moest hebben van een tweetal jaar hard zwoegen en nog een ander voor een release waar hard naar werd uitgekeken.
Noem het voor onze part slimme marketing, feit is dat de drie Belgische bands in de Brugse Biekorf bewezen dat de muziekscène van het vaderland steviger dan ooit op zijn poten staat.
Amper twee dagen terug zagen we hoe Sunflower de Gentse Charlatan feilloos inpalmde. We wisten wat we moesten verwachten, maar we hadden in amper 48 uur enorm weer zin in nog een portie Sunflower. Na afloop vertelde iemand die het kan weten dat deze Brugse band hem deed herinneren aan een kruisbestuiving van The Jesus & The Mary Chain en Joy Division. Een vergelijking die ons ook wel iets zegt, want zanger Brent De Wulf lijkt al even bezeten te zijn als Ian Curtis, en die shoegaze (of zo u het wil dreampop) hoor je er zeker in. Voeg daar ook nog wat Iceage aan toe en je komt eigenlijk uit op een band die je doet concluderen dat je met stevig gerief bezig bent. Hoe lang het gaat duren weten we niet, als het al niet gebeurd is, maar Sunflower is een ijzersterke speler in de Belgische scène.
Genialiteit gecombineerd met subtiliteit. De verdrijving van demonen…en als we dat schrijven komen we bijna uit op de tweede act van de avond: Teen Creeps.
‘Birthmarks’, het debuut van Teen Creeps, en wel eentje op PIAS. Fuzzgedreven gitaarnoisepop met wortels in de jaren 90, maar nooit vergeten dat de kalender op 2018 staat. Voor één keer is het geluid van de plaat bijna gelijk aan die van de liveset en in hun geval is dat alleen maar goed, gewoon omdat Teen Creeps voor rauwheid staat. De manier waarop Bert Vliegen zijn teksten zingt (met gevoel, en hoe!), de wijze waarop Joram zijn gitaar behandelt (er alles uitkrijgen wat er in zit) of hoe Ramses zijn drums net niet naar de verdoemenis mept. Buffalo Tom, Dinosaur Jr. of zelfs Nirvana zijn nooit ver weg. Of we dat een bezwaar vinden? Neen, want Teen Creeps laat u op minder dan een uur tijd opnieuw beseffen dat er bloed door je aderen stroomt.
Oefening baart kunst hoewel we geen seconde aan de kunde van Newmoon hebben getwijfeld. Als de teller juist staat is het twee jaar geleden dat hun debuut ‘Space’ uitkwam. Een plaat over het zoeken naar je plaats op de wereld en het besef dat alles niet zo uitzichtloos is of het soms lijkt, aldus frontman Bert.
Het is hoog tijd om een nieuwe plaat in te blikken en dat beseffen de shoegazers zelf ook maar al te goed. Het concert in Brugge was een soort van voorlopig eindstation, maar een perfect aanknopingspunt op de triomf van vorig jaar (hun optreden op Cactusfestival).
Nieuwe nummers werden niet gespeeld. Die zijn er toch niet, of toch niet in de fase dat Newmoon ze wil. Wat wel opvalt is het alsmaar hoger wordende niveau. Je kan wel zeggen dat dit normaal is, hoe meer je speelt hoe beter je wordt, toch staat Newmoon op een zeer hoog niveau. Een optreden dat tot in de puntjes was geperfectioneerd. Nu de studio in en ons wederom verbazen. Makkelijk wordt het niet, wel zijn we zeker dat ze het zullen doen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Fleddy Melculy - Retestrakke metal met humor
Fleddy Melculy
Vooruit (Balzaal)
Gent
2018-03-29
Sam De Rijcke
Fleddy Melculy is geen parodie. Het is eerder een band die een beetje de draak steekt met metal maar tegelijkertijd enorm veel respect betuigt voor het genre en de fans.
Nog waar weinig bands hebben het aangedurfd om hun metal in het Nederlands te brengen, waarschijnlijk uit angst om een beetje potsierlijk over te komen. Bij Fleddy Melculy echter lukt het wonderwel, en dat omdat de band zichzelf niet te serieus neemt en een flinke portie humor in de songs en de act steekt. Zanger Jeroen Camerlynck en de helft van zijn band zijn qua Nederlandstalige rock natuurlijk niet aan hun proefstuk toe, met De Fanfaar draaien ze al jaren mee in het circuit en hebben ze al een viertal platen op hun conto. De Fanfaar toerde ook al regelmatig als begeleidingsband van Urbanus, dus vanwaar de humor komt , moeten we ook niet ver gaan zoeken. De Fanfaar is echter nooit echt doorgebroken, en toen men aanvankelijk voor de grap het metal combo Fleddy Melculy in het leven riep en de single “T-Shirt van Metallica” lanceerde is alles in een stroomversnelling gekomen.
Bij Fleddie Melculy draait het om de fun. De mensen moet zich amuseren, stoom aflaten, er is al genoeg kommer en kwel in de wereld. Doch het moet gezegd, dit is niet zomaar een fase waarin men efkes wat metal wil bedrijven om daarna weer gewoon te doen. Die gasten hebben de metal in de genen en in het bloed en lijken er mee te zijn opgegroeid. Het is met passie en vuur dat ze het genre beheersen. Ze gaan snoeihard, lanceren de ene monsterriff na de andere en hebben de tijd van hun leven. De beukende metal van Fleddy Melculy is hoegenaamd niet voor doetjes, dit is geen hair-metal of AOR rock, het neigt veel meer naar bands als Pantera, Madball of Hatebreed, allemaal geen softies.
Qua ambiancefactor is de combinatie Nederlandstalige metal en mokerslagen van riffs een win-win situatie voor zowel band als publiek. Het is immers mooi meegenomen dat er tijdens de moshpits lekker kan meegebruld worden op anthems als “Feestje In Uw Huisje”, “2 Dagen Te Laat”, “668”, “Apu Van De Nightshop”, “Geen vlees Wel Vis” en natuurlijk “T-Shirt Van Metallica”.
Live zorgt Fleddy Melculy dus voor een dijk van een feestje, en dit met retestrakke en loeiharde metal. Al headbangend stoom aflaten. Hiervoor hulde aan Fleddy Melculy.
Organisatie: Democrazy, Gent
Brutus - Stevige sound, schorre stembanden en statisch publiek
Brutus
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-29
Masja De Rijcke
We kunnen niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keren we Brutus al aan het werk gezien hebben. Al van toen deze band nog maar in de kinderschoenen stond , waren we aanwezig op bijna al hun concerten. Zelfs al speelden zij meerdere keren in diezelfde week, niets of niemand hield ons tegen om opnieuw een glimp op te vangen van Stefanie’s overweldigend percussiespel en het onoverwinnelijke gitaargeweld van Peter en Stijn. Toen zij vorige jaar met hun debuutplaat ‘Burst’ op de proppen kwamen , waren wij opnieuw volledig verkocht, en we waren niet alleen. Brutus was niet meer weg te denken uit de Belgische muziekindustrie en werd vervolgens ook opgepikt door Hassle Records die hun platen verdeelde over Europa en Sargent House die dit fantastische plaatje nu ook in de US in de winkelrekken legt.
Na een bewogen 2017 en het vele toeren kwam dit trio nog eens een bezoekje brengen aan de Muziekodroom. We werden bij aankomst al meteen getrakteerd op een nieuw nummer dat op z’n minst gezegd even energiek, stevig en veelbelovend klonk als al het ander geweld dat zij al op hun naam hebben staan.
Al was het publiek niet echt van de nodige energie voorzien. Het viel ons op dat de gemiddele leeftijd in de zaal op en naast 40 à 50 jaar was en een bewegend feestje helemaal niet op prijs stelde. Iedereen stond als hersendode stokstaartjes naar het podium te staren. Jammer, want we kunnen ons heel goed voorstellen dat dit als metalband niet echt motiverend is. Het trio trok zich hier echter niet veel van aan ging gewoon door met hun pittig setje. “Justice De Julia”, “Drive”, “March” en “Bird” werden bovengehaald maar we merkten al snel dat Stefanie’s vocals deze keer wat te kort schoten. We hebben haar keel al in betere omstandigheden mogen meemaken. Nu ja, doe het haar maar eens na, massief drummen en terzelfdertijd uw stembanden volledig schor brullen. Halfverwege de set herpakte de Leuvense schone zich sterk en gooide ze hun parel “Horde” en het intens opbouwende “Dancing on the Face of a Panther” in de strijd.
Vervolgens mochten we nog eens luidkeels meebrullen met “Baby Seal”, “All Along” en “Looking for Love on “Devils Mountain” terwijl het publiek op dat moment nog steeds steevast aan de grond vastgenageld stond. We zijn dan maar op ons eentje beginnen rondspringen.
Eerlijk toegegeven hebben we Brutus al veel beter gezien. Het was helemaal niet zo strak als we gewend zijn. Maar zo een on-enthousiast en saai publiek hebben ze absoluut niet verdiend.
… Volgens ons hadden de aanwezigen zich van concert vergist en waren zij ongeduldig en gefrustreerd aan het wachten op één of andere akoestische luistersessie …
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Het was alweer acht jaar geleden dat Feeder op Belgisch grondgebied speelde. Toen was dat in Trix in Antwerpen, nu kwamen ze naar een bijna volgelopen Kreun in Kortrijk. De band is ondertussen drie albums rijker, met de ‘greatest hits’ die ze vorig jaar uitbrachten meegerekend. We wisten dus wat we konden verwachten, een ‘best of’ van Feeder. In de Kreun zorgde Feeder voor een uitgebreide set waarin stevige gitaren toch wel de kroon spanden. Grootse rock met een streepje subtiliteit, het is een raadsel waarom Feeder nooit is doorgebroken in België.
Openen mochten de rockers van The RG’s. In mei komt hun eerste album uit en daar kregen we nu al een voorsmaakje van. Het drietal bracht een soort van bluesy noise die op het eerste gehoor uniek klonk en zo ook een halfuur bleef boeien. De stem van de frontman is furieus en ze lieten de instrumenten genoeg ademen om zo een strakke set af te leveren die het potentieel van de band bevestigd. The RG’s spatte een halfuur aan een stuk uiteen als een splinterbom, en het was hemelse pijn.
Begin jaren 90 werd een band opgericht die onder de naam Feeder verder ging. Het duurde een tiental jaar voor de groep uit Wales echt succes verwierf. Dit deden ze met een gigantische hit onder de naam “Buck Rogers”. Het album waarop dat stond, ‘Echo Park’, werd in eigen land geprezen, maar bleef buiten Groot-Brittannië vooral onbekend. Het grote succes bleef uit en de band kon nooit echt doorbreken. In Azië daarentegen zijn ze hotter dan hot, vreemd toch? In De Kreun bleek alvast dat ze veel meer verdienen dan dat ze nu krijgen. Ze hebben sterke songs en ook een strakke set.
Met elf albums op je conto, kan je al eens wat overvloed aan keuze hebben. Bij Feeder is dit zeker het geval. De band kreeg een curfew opgelegd van de zaal en mocht initieel maar een uur en een kwartier spelen. Toch bleek op het einde dat Feeder deze curfew gewoon aan hun laarzen ging lappen, en ze nog een halfuur langer verder speelden. Dat toonde meteen ook aan hoe graag de band op het podium staat. Als je na bijna dertig jaar samen spelen nog steeds een groot spelplezier ervaart, dan ben je als band goed bezig.
Dat spelplezier was er van bij het eerste moment in de set. Frontman Grant Nicholas kwam met een gigantische smile op het podium en deze smile ging gedurende het volledige optreden niet meer van zijn gezicht. Je zou denken dat de band best teleurgesteld zou zijn om in zo’n kleine zaal te spelen (ze zijn grotere gewoon), maar nee hoor. Ze leken het wel tof te vinden dat ze eens iedereen in de zaal konden aanraken. De muziek die de band bracht, is wel groots en gemaakt voor grotere plaatsen, maar om dit in zoiets kleins te horen, heeft ook zijn charmes.
Als we bij opener “Feeling A Moment” meteen ook de ‘ooh ooh ooh’s’ horen weerklinken, vrezen we even dat we weg zijn voor een avondje van simpele meezingers, maar niets blijkt minder waar. De stem van Grant Nicholas heeft iets ruw en is tegelijk toch heel afgelikt waardoor de muziek melodieus krachtig is, maar nooit over the top. Het blijft voor iedereen toegankelijk en de stem is net een fris zalfje op een vurige wonde. Dat vuur is meestal vooral te horen bij de gitaren. Daar kan het eens heel zompig en furieus uit de hoek komen, denk maar aan “Shatter” of “Lost & Found“.
Ieder nummer heeft iets in zich wat je na enkele luisterbeurten meteen kan meezingen. Dat kan er voor zorgen dat je het gevoel hebt alles al gehoord te hebben, maar bij Feeder is dit helemaal niet zo. Ze weten in hun nummers zelf ook de nodige tempowissels te stoppen waardoor het altijd boeiend blijft. Niet alles is trouwens stevige rechtdoor rock, er is altijd plaats voor wat zachtheid. Zo laat “High” een zucht van verlossing op het publiek los en brengt “Just The Way I’m Feeling” het publiek voor het eerst in extase. Als daarna “Buck Rogers” als klap op de vuurpijl komt, gaat het publiek helemaal los.
Dan verlaat de band het podium. Dat was niet voor het eerst deze avond. Na “Piece by Piece” had de band dit trucje al eens gedaan, maar werd er wel een muziekje via tape afgespeeld. De band wil gewoon even rust in zo’n strakke set waarin het ene nummer meteen op het andere volgt. Nu was het volledig stil, buiten het publiek gerekend dan. Op de setlist stonden drie bisnummers, want de band had geen tijd om er meer te doen. Feeder amuseerde zich wel heel hard deze avond. Zo hard, dat ze gewoon zes bisnummers speelden.
Dit tot groot jolijt bij het publiek, dat eigenlijk de volledige bisronde in het rondsprong. Niet volledig weliswaar, de eerste twee songs werden akoestisch gebracht en zetten de stem van Nicholas nog maar eens in de verf, een unieke stem zoveel is zeker. Daarna knalt de band gewoon het ene harde nummer na het andere door de speakers. Telkens wanneer je denkt dat het gedaan is, spelen ze gewoon nog ééntje. De apotheose volgt in “Just a Day”, een strakke no nonsense rocker die zelfs voor moshpits zorgt. Nadien wordt de band dan ook uitbundig toegejuicht, iedereen heeft duidelijk genoten van deze lange set.
Feeder speelde 21 nummers en nergens voelde het aan alsof de set te lang was, van ons mocht het zelf meer zijn, straf! Feeder is eigenlijk een grunge band die niet ruig genoeg klinkt om er één te zijn, maar ook niet te plat om als een tweede Nickelback te worden gezien. Een streepje pop punk, een streepje country rock, een streepje indie, het zit er allemaal in. Ze zijn in geen hokje te duwen en brengen hun muziek vol liefde en overtuiging.
Met een avondje Feeder, kan je eigenlijk niet missen. De band heeft goede songs, speelt vol plezier en zelf krijg je er alleen ook maar een goed gevoel bij.
Setlist: Feeling A Moment – Shatter – Renegades - Pushing The Senses - Lost And Found – High - Universe Of Life – Insomnia - Figure You Out - Piece By Piece (tussenstuk Intro Eskimo) – Eskimo - Come Back Around – Borders - Just The Way I’m Feeling - Buck Rogers
Bis: Silent Cry - Children Of The Sun - Yesterday Went Too Soon – Turn - Seven Days In The Sun - Just A Day
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/feeder-28-03-2018/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rgs-28-03-2018/
Organisatie: Jobrock ism Wilde Westen, Kortrijk
Vorige woensdag stelde Baloji zijn nieuwe plaat ‘137 Avenue Kaniama’ voor in NTGent. Niet geheel toevallig dat de Luikse rapper dat in Gent doet. Baloji woont al een achttal jaar in Gent, al zal hij er zich naar eigen zeggen nooit helemaal thuis voelen.
Er zijn weinig Belgische bands die zo internationaal gelauwerd zijn en er ook naar klinken. Baloji is er zeker één van, toch horen we hem niet al te veel op onze radio. Het heeft waarschijnlijk met de gigantische variatie in de muziek te maken, die niet in een radiovakje te stoppen is. Ook woensdag kregen we een mix van elektrobeats, hiphop en Congolese soukous, zonder in de typische wereldmuziekstijl te vervallen.
Een optreden aftrappen deed de rapper met Congolese roots natuurlijk met “F.I.N.I.” Als er tegen de haren ingestreken kan worden, waarom niet. Het was een uitstekende opener voor een swingend concert in de nogal ongewone zaal van NTGent. Al gauw konden de benen losgegooid worden en tijdens “Bipolaire” was de frontman met zijn lange lijf werkelijk overal op het podium te vinden. Het was waarschijnlijk het meest ‘Afrikaans’ klinkende nummer van de set. Voor die vibes zorgde vooral de 75-jarige (!) gitarist Dizzy Madnjeku, die met zijn rumbariffs net zoveel de ster van de avond was als Baloji zelf. Duidelijk een doorwinterde artiest, die subtiele riedeltjes gebruikte om alles af te werken. Niet voor niets speelde de man ook nog bij Zap Mama. Ook altijd fijn als de muziek wordt verzorgd door een echte band, en niet door de computer. Baloji doet het ook met de glimlach, verfrissend bij een hiphopoptreden, en zeker bij de soms zwaarmoedige teksten die hij brengt.
Na “Bipolaire” kregen we nog “Tropisme” met zwaardere bas en een rustmoment met “Peau de Chagrin – Bleu De Nuit”. Beide nummers zijn te horen op de nieuwe plaat. Daartussen hoorden we “Nazongi”. Maar één van de toppers bleek “Soleil de Volt” te zijn. Anders dan de andere songs, met veel meer funk en gekke elektrobeats langs alle kanten en de synths die zich konden uitleven. Met steeds versnellend tempo zwierden de mensen op het balkon recht uit hun zeteltjes om mee te dansen met Baloji. Ondertussen ging de zanger zijn drummer gaan helpen door de simbalen bijna helemaal door de grond te slaan.
Daarna daagde Baloji ons uit door de intro van “Spoiler” niet helemaal uit te spelen. Een tweetal keer moest het publiek nog even geduld tonen, om daarna los te barsten. De frontman sprong terwijl nog eens lekker tussen de dansende Gentenaars. Tijdens “Congo Eza Ya Biso” werden er nog een megafoon en typisch fluitje bovenop de gewone instrumenten gegooid. Wij maalden er niet om.
Afsluiten deed Baloji met “Ensemble – Wesh”, een heel snel en op tempo nummer. Het publiek was echter nog niet klaar met dansen. Gelukkig kreeg het nog twee nummers. “L’Hiver Indien” was voor alle voetbalfans in de zaal. Niet verrassend, want het is één van de songs op FIFA 18 en bijgevolg waarschijnlijk ook de meest bekende. Een steengoede song, met een perfecte mix tussen melodieuze ondersteuning en raps.
Jammer genoeg was het daarna al tijd voor de laatste van de avond, al werd die wel 10 minuten uitgesponnen. Tijdens “Tout ceci ne vous rendra pas le Congo” werden solo’s van toetsenist en basgitarist ingepast, speelde Papa Dizzy even nonchalant gitaar achter zijn hoofd en paste moeiteloos het melodietje van ‘en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet, bijlange niet’ in het nummer. Baloji beloonde de oude man samen met het publiek door ingebeelde bloemen naar hem te werpen. Daarna kwam de onweerstaanbaar schattige dochter mee zingen en dansen op het podium. Er gebeurde dus van alles, en dat terwijl er constant een fantastisch nummer werd gespeeld. Zelden zo’n sfeer meegemaakt op een concert.
Wie zijn gat tijdens dit optreden niet heeft bewogen moet een ongelooflijke zuurpruim zijn, of de journaliste die doorheen de set gericht werd aangesproken en berispt door Baloji.
Kortom, Baloji is een absolute aanrader voor de komende festivalzomer. Het is één van die bands die een ongelooflijke bonus brengt als je ze live gaat bekijken. Voor herhaling vatbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/baloji-28-03-2018/
Organisatie: Democrazy, Gent
Wiegedood – Loodzware live ervaring!
Wiegedood + Newmoon - Een gewaagde maar geslaagde combo
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-28
Masja De Rijcke
Het was eerlijk gezegd een beetje schrikken toen we Newmoon en Wiegedood samen op een affiche zagen. Dromerige shoegaze en Black-metal zijn nu niet persé een ideale combo, maar wij houden ervan als er buiten de lijntjes wordt gekleurd.
Newmoon valt ook niet meteen in een vakje te plaatsen en is een mengeling van een beetje van alles. We horen shoegaze maar evengoed ook wat garage en psych-rock in hun muziek passeren. Ze brachten in 2016 hun eerste album ‘Space’ uit en speelden al eerder samen met Universe het voorprogamma van Oathbreaker in de AB op 20 december. Voor deze mannen was het ongetwijfeld geen gemakkelijke opdracht om een hoopje black metalfans volledig van hun sokken te blazen maar zij zijn daar tot onze grote verbazing goed in geslaagd.
Een statisch doch stevig setje werd ons voorgeschoteld en single “Helium” nam hier ongetwijfeld de bovenhand. Hun sound is over het algemeen vrij traag en opbouwend maar weet af en toe te verrassen met enkele driftige wendingen. Veel kenden we nog niet van dit jonge geweld maar we houden het zeker in de gaten.
Muziekodroom legt de laatste tijd zijn metalfans stevig in de watten en nodigt het Gentse Wiegedood uit om een snedig setje te geven. Ze schoten recht in de roos met hun debuut ‘De Doden Hebben Het Goed’ en mikten nog eens even hard met de opvolger ‘De Doden Hebben Het Goed II’.
Met hun agressieve black-metal gaan zij hun collega’s van Amenra achterna, de trotse oprichters van de Church Of Ra die eveneens onder het Gentse label Consouling Sounds zitten, maar dan enkele versnellingen hoger.
De hypnotiserende black-metal verwijst met het muzikale geweld stevig naar dood en vernieling en maakt dit meteen duidelijk wanneer ze hun massieve, explosieve en intens woeste riffs uit de kast halen.
Hun set bestaat uit enkel 6 nummers waaronder “Svanesang” dat maar liefst 13 minuten lang uw oren molesteert en de “De Doden Hebben Het Goed II”. Van binteksten bleven we gespaard maar daar zat eerlijk gezegd ook niemand op te wachten.
De stiltes lieten ons even op adem komen vooraleer we dit barbaarse geweld opnieuw ondergingen. “Ontzieling” raasde ook voorbij, wat zowat de meeste herkenbare schakel van hun nog kleine repertoire is, gevolgd door het kwellende “Smeekbede”.
Het eindschot werd afgevuurd met “Onder Gaan”, een nummer dat zijn naam in geen geval gestolen heeft en een samenvatting vormt van wat we het afgelopen uur gedaan hebben. Wiegedood is een loodzware live ervaring. Een band die zonder twijfel nog grotere potten zal breken dan dat ze tot nu toe al gedaan hebben.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Greta Van Fleet - Back to the seventies
Greta Van Fleet – Birth Of Joy
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-03-27
Sam De Rijcke
Het Nederlandse Birth Of Joy overtuigt met potige seventies hard-rock die wordt voortgedreven door een groovy hammond orgel. Een kloeke song als “Join The Game” klinkt als Deep Purple op hete kolen. Verder brengt Birth Of Joy stomende hardrock die zich maar al te graag inlaat met vette garage-rock. Er zit flink wat peper, rock’n’roll en vaart in hun set en het is zeer jammer dat dit al na een half uurtje gedaan is. Smaakt absoluut naar meer. Check het nieuwe album ‘Hyper Focus’, een dijk van een plaat.
Als we u moeten berichten over een avondje Greta Van Fleet dan is de vraag : hoeveel keer zullen we de woorden Led en Zeppelin moeten bovenhalen. We zijn daarin heus niet alleen, de nieuwe band uit Michigan USA wordt overal omschreven als de reïncarnatie van de legendarische 70’s helden.
Die stem, jongens toch. Zanger Josh Kiska komt zo akelig dicht in de buurt van de jonge Zep dat het lijkt alsof Robert Plant gewoon werd gekloond. De inmiddels bejaarde Robert Plant kan gewoon zelf nooit meer zo dicht in de buurt komen van zijn eigen jonge uitgave, dus iemand moet het doen.
Probleempje met Josh Kiska is dat hij maar al te goed weet dat zijn stem tot hoog boven de wolken reikt, hij bezondigt zich dan ook meermaals aan vocale overacting. In “Mountain Of The Sun” bijvoorbeeld gaat hij zodanig in overdrive dat het vals en bij momenten irritant klinkt. Het is meteen ook de zwakste song van de avond. Toch maar een beetje opletten met dat hoog zingen, Josh. Zijn sterkte is dus ook een beetje zijn zwakte, daar moet hij nog wat evenwicht in zoeken.
Hoewel de band geen Zep-covers speelt -dat zou het er een beetje te dik op leggen- hangt de geest van Zeppelin rond in zowat elke song, elke drumslag, elke gitaaraanslag en elke stemverheffing. Ook de seventies looks, outfit en haardracht van de bandleden winden er geen doekjes om, dit kan gewoon geen toeval meer zijn.
De enige cover die ze spelen is “Evil” van ouwe bluesman Howlin’ Wolf, maar Greta Van Fleet’s versie leunt veel dichter aan bij de struise uitvoering van Cactus, ook weer niet toevallig een hard-rock band uit de vroege seventies.
Uiteraard hebben de jonge snaken nog lang niet zo veel klassiekers hun valies zitten als hun grote voorbeelden, ze hebben trouwens nog maar één plaatje uit (‘From The Fires’) met daarop amper 8 tracks. Een aardig album, dat wel, maar je hebt maar één hand nodig om de echte krakers er op te tellen. Deze passeren wel allemaal de revue. Opener “Highway Tune” heeft nog wat te kampen met een zoektocht naar het juiste geluid maar blijft wel overeind. Bij “Edge Of Darkness” zit alles wel perfect en de song ontpopt zich meteen tot één van de absolute sterkmakers van de avond, en dat is vooral te danken aan een weergaloze gitaarsolo die de song een ferm stuk boven zijn studioversie doet uitstijgen. Hebben ze naast de nieuwe Robert Plant dan ook al de nieuwe Jimmy Page in huis ?
Die sterke flow kan Greta Van FLeet helaas niet aanhouden, halverwege begint de motor lichtjes te sputteren, en dat ligt voor een groot stuk aan wat minder songmateriaal en een vaak wat rommelige aanpak. Nieuwe songs als “When The Cold Wind Blows” en de lauwe ballad “You’re The One” bewijzen waarom die het nog niet tot een release gebracht hebben.
Naar het einde toe komt er terug volop pit en leven in de zaak. Het nieuwe “Lover Leaver Taker Believer”, Een forse hard-rock song met beide poten stevig gebetonneerd in de seventies, mondt uit in een jam waarin terloops ook nog wat vette blues passeert (“Rollin’ and Tumblin’”). Daar lusten wij wel pap van.
Greta Van Fleet eindigt in volle hevigheid met “Black Smoke Rising” en “Safari Song”, de twee strafste tracks uit ‘From The Fires’, en doet zo de balans zonder twijfel naar de positieve kant overhellen. Iedereen content, en duidelijk te horen ook een zeer enthousiaste uitverkochte AB Club.
Greta Van Fleet lijdt misschien nog aan een paar kinderziektes en heeft een knoert van een Led Zeppelin-fixatie, maar het is een band met klasse en potentieel. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen en of ze van onder dat Zep juk zullen vandaan geraken. Als ze dat al willen, tenminste.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Volgens een veelgehoord cliché gaat er achter een artiest vaak een timide, getroubleerde persoonlijkheid schuil. Paradoxaal genoeg vervult uitgerekend een podium met publiek voor hen een rol van transformator waarop alle innerlijke belemmeringen wegvallen. Afgaande op het wel erg scherpe contrast tussen de rauwe, geëmotioneerde uithalen op de songs en het schuchtere gefluister tussendoor lijkt dit plaatje ook perfect van toepassing op Adrianne Lenker, de fragiele frontdame van Big Thief.
Verrassender was dat Big Thief, nauwelijks een drietal jaren opgericht in Brooklyn, met slechts 2 platen onder de arm blijk gaf van een uitzonderlijk talent voor song writing, waarop de blutsen en builen die onvermijdelijk gepaard gaan met de jeugdjaren amper te tellen waren. Niet voor niets werd hun tweede plaat ‘Capacity’ in 2017 nog geprezen als één van de meest schandelijk over het hoofd geziene albums in de betere eindejaarlijstjes.
Muzikaal klinkt de indie folkrock van Big Thief nochtans nauwelijks vernieuwend. Daarvoor zetten PJ Harvey, die eveneens in een trio bezetting debuteerde, of Kristin Hersch van Throwing Muses een kwarteeuw geleden al de standaard en genieten ze, wat ons betreft, vandaag nog steeds over een ongenaakbare status. Al deed het wel deugd dat recent enkele opmerkelijke nieuwe gezichten zoals Sharon Von Etten of Angel Olsen aan de oppervlakte kwamen piepen binnen dit genre.
In een volledig uitverkochte Rotonde eiste Big Thief haar plaats in dat rijtje van beloftevolle nieuwkomers op. Dat ze qua muzikale stijl aan sommige nummers nog een extra laagje country Americana rock à la Neil Young of Ryan Adams toevoegden werd bij ons des te meer gesmaakt.
Na een ietwat onzekere en nerveuze start, waarbij de uitstekende debuutsingle “Masterpiece” al (te?) vlug prijsgegeven werd, greep Big Thief ons pas echt bij ons nekvel op “Real Love”, dat uitmondde in een weerbarstige vintage Pixies gitaarsolo die nog steeds door onze oren loeit.
“Shark Smile” en “Coma” klonken als uitlaatkleppen voor opgekropte trauma’s en frustraties uit een niet al te gelukkige jeugd. Je zou voor minder als je, althans volgens de bio, als kind aan je lot overgelaten werd ergens in een mysterieuze Amerikaanse sekte.
“Mary” was zelfs dermate intens en breekbaar dat een emotionele instorting op het podium nabij leek.
En dan moest het beste nog komen. Het op een groovy drumbeat ingezette “Mythological Beauty” klonk nóg mooier en weemoediger dan de titel doet vermoeden (check trouwens ook eens de Game of Thrones in slow motion achtige clip van dit nummer!). ‘Sterk, sterk, sterk’ zaten we na afloop in onszelf te mompelen, en de bebaarde jongeman naast ons knikte instemmend terwijl hij nog eens van zijn pintje nipte.
Big Thief heeft die avond veel zieltjes veroverd in Brussel. Een handvol nieuwe songs, waarvan enkele nooit eerder live gespeeld, doet ons zelfs vermoeden dat het beste nog moet komen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Rhye - Woman bracht Rhye faam, Blood bracht de AB aan het dansen
Rhye
Ancienne Belgique (Ballroom)
Brussel
25-03-2018
Jasper Laureyssens
Niet zo heel lang geleden hadden wij een gezellige babbel met Rhye. Wij zagen toen een erg ontspannen Milosh, die net een tweede plaat had afgemaakt. In de maanden na de release van ‘Blood’ werd het album door honderden recensenten gefileerd en als wij al diegenen mogen zijn die een conclusie mogen trekken, dan kunnen we stellen dat Rhye de muzikale lat hoog heeft gelegd. Wij waren dan ook benieuwd of die lat ook live bereikt kon worden.
Een uitverkochte AB was al weken klaar voor de hoogmis van de electrosoul. En dat deze hoogmis op een zondag doorging, kon gewoon geen toeval zijn. Jens Kuross mocht ons opwarmen. Dit probeerde hij, maar echt slagen deed hij echter nooit. Zijn flauwe mix van James Blake en Coldplay in hun begindagen botste al snel op verveling en werd maar lauwtjes ontvangen.
Het publiek had duidelijk honger en zat te wachten tot deze werd gestild. Dat gebeurde onmiddellijk wanneer Rhye het podium betrad. Een wel erg ingetogen begin in de vorm van “3 Days” mocht de spits afbijten. De sfeer van de avond werd gezet, maar het ijs was nog niet meteen gebroken. Ook niet na fantastische stemmanoeuvres en percussiewerk van Milosh. Laat het ons dan met “Please” gaan proberen moet Rhye gedacht hebben. Een prachtig nummer met een hoog soulgehalte die voor mooi samenspel zorgde tussen de zeskoppige band. Hier en daar kwamen er al wat heupen los en wij hoopten dat dit moment niet beperkt werd in tijd.
Er zijn zo van die nummers die je onlosmakelijk verbind met een band. Zo is het machtige “The Fall” er eentje die ons direct aan Rhye doet denken. Vanaf de eerste noot horen we het publiek de eerste maal uitbundig juichen. Sterk samenspel en alweer een stem in topvorm, lossen de verwachtingen in die aan dit nummer verbonden zijn.
Milosh is duidelijk in zijn element en lijkt de touwtjes goed in handen te hebben. Toch is er bij “Minor Love” wel sprake van onzekerheden en technische mankementjes. Niet in die mate dat je oren er van gaan pijn doen, maar toch. We kunnen ons inbeelden dat Milosh er zich in al zijn perfectionisme toch druk om heeft gemaakt. De Sade toets in Rhye’s muziek is nooit veraf, ook al zegt Milosh dat zij geen invloed heeft gehad op zijn werk. Bij nummers als “Softly” en “Stay Safe” durven we zelf even de ogen te sluiten om de vergelijkende test te doen. En ja hoor, it’s a match.
“Woman” bracht Rhye faam, “Blood” bracht Rhye een dansend publiek. “Count To Five” en “Taste” openen funky en missen hun doel van het dansbaar willen zijn dan ook niet. De vettige bas op “Count To Five” leidde ons naar een muzikale climax waar het publiek duidelijk even stil van werd. Een grandioos applaus is de enige logische uitkomst. Opvallend is dat Rhye iets te vaak het uitrekken van zijn nummers opzoekt, waardoor het soms voorspelbaar en minder spontaan werd. “Last Dance” en “Count To Five” waren in het zelfde bedje ziek, maar we verloren er ons goed humeur zeker niet door, want op andere momenten verheffen de viool en de schuiftrompet nummers als “Waste” en “Phoenix” naar een hoger niveau.
Er was wel degelijk sprake van intimiteit tijdens de set. Bij “Stay” en “Wicked State” hangt de voltallige AB bijna letterlijk aan Milosh’s lippen. Werkelijk momenten om stil van te worden. Na de traditionele bandvoorstelling onder gebruikelijk geklap, volgde een gezellige apotheose. De band schonk ons het prachtige ingetogen “Song For You” in een nog dikkere jas, dan dat die op de plaat te beluisteren valt.
Na een gul anderhalf uur stuurde Rhye ons richting bed, met een warme gloed die onze maandag iets dragelijker deed maken.
Setlist: 3 Days – Please - The Fall - Major Minor Love – Softly - Last Dance – Waste - Count to Five – Phoenix – Taste - Wicked State – Open – Him – Hunger - Song for You
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eefje De Visser geniet misschien niet de allergrootste bekendheid maar toen ik haar laatste album hoorde (‘Nachtlicht’ , begin 2016”) wist dat we hier met een unieke artieste te maken hadden. Ze wordt meestal in de singer/songwriter hoek geplaatst , maar eigenlijk is ze meer dan dat. Ze maakt een mengeling van electro, kleinkunst en indiepop. Denk aan een kruising van Goose en bijvoorbeeld Norah Jones. Ze doet momenteel solo een kleine tournee door België en Nederland om daarna de studio in te duiken.
Ondanks dat ze alleen was stond het podium vol met materiaal: bas, gitaar, synths en talrijke pedaaltjes. Ze kwam op en was vrij schuchter vond ik. Maar na de openingssong kwam ze helemaal into haar moment. Met songs als “Scheef”, “Wakker”, “Luister”, “Ongeveer” en o.a. “De Bedoeling” wist ze het publiek een inkijk onder haar hersenpan te tonen. Haar teksten zijn introvert en ook ergens kleine observaties. De manier waarop ze met de Nederlandse taal omgaat en het doet klinken is geweldig.
Er passeerde ook een nieuwe song “De Parade” die op het nieuwe album zou moeten verschijnen. Een heel fijne track alvast. Ze was dus alleen op het podium en ze had wel wat werk met al haar instrumenten, alsook het bedienen van de pedalen en loops. Dat haalde er bij momenten de sfeer er een klein beetje uit maar elke track stond wel als een huis. Veel songs die als indiepop songs begonnen om dan uit te groeien in een electrotrack.
Mooi gedaan alsook de visuals op de achtergrond en de lichtshow. Na een uurtje was het helaas al over maar ze kwam graag terug voor een bisnummertje.
Eefje de Visser is een ferme madam die resoluut voor eigenheid, en niet voor de gemakkelijkste weg, kiest. Er mogen gerust meer zo’n madams op het podium kruipen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/eefje-de-visser-22-03-2018/
Organisatie: Wilde Westen
Stikstof - Brussel leeft en Brussel is van Stikstof
Stikstof
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
20108-03-21
Julie Heyvaert
We konden ons gisteren niet meer Brussels voelen dan in de uitverkochte AB Box, in een zaal vol in zwarte sweaters geklede Brusselaars (maar wat deden die twee Franstalige meisjes daar?) die als broers en zussen familiaal de zaal vulden. De voorspelling van Stikstof vooraf was ‘selffulfilling’: 'HET KOT GAAT TE KLEIN ZIJN!' De AB was uitverkocht, wat na hun derde album ‘Overlast’ geen verrassing kon zijn. Met teksten die tot in de diepste metrogangen van Brussel kruipen en Brussel van kritiek en zelfverklaarde odes voorzien, werd het een meer dan goed onthaald album.
En het publiek onthaalde hen even goed in de AB met een fluitconcert toen Deejay Vega achter zijn tafel kroop. 'C'est pas la campagne' zei een Brusselse tussen zijn scratches door. Het was de ideale opstap naar opener "2010", dat Omar-G, ofte Zwangere Guy, venijnig en scherp opende en daarmee de hele zaal meetrok. De zelfreflectie die hij maakte in "Def" deed ons kippenvel krijgen en kreeg de zaal emotioneel mak.
In "Zoizo" zat de dynamiek tussen Jazz, Astrofisiks en Zwangere Guy in de juiste flow en vulden ze elkaar snel aan en de komst van Brihang op het podium in "1000 Milligram" deed daar alleen maar te goed aan. En Brihang was niet het enige gastoptreden, want tijdens het on point "Dobberman" kwam Rosko, ex-lid en vierde man, ook even meerappen. Het publiek smulde ervan. En niet alleen daarvan. "Gele Blokken" werd massaal meegebruld en in "De Toestand" was het makkelijk aanvullen op 'stik' met 'stof'. Simpel. Begeleid van een visual van een paard, liet het hiphopcollectief de armen op en neer gaan in "Ja Dan". 'Wa hebde zoal liggen in de winkel?' werd een mantra waar ze zelf op repliceerden. 'Zonder jullie hadden we niks in de winkel!', riep Zwangere Guy. Waar blijft Ingeborg met haar "Gratitude" als je haar nodig hebt?
De setlist was een opbouw naar de bisronde die een algemene 'fuck you' gericht naar iedereen en alles uitstraalde. Agressief, hitsig en vooral krankzinnig, was hoe ze afsloten met "Frontal" en "Alambetant". 'gijse vieze vuile fucking hoerenzoon' hadden we nog nooit zo makkelijk meegebruld. Het publiek ging mee, en de liefde kwam van beide kanten. Ze bewezen dat de raps niet strakker konden, de visuals niet verblindender en het publiek kon niet gelukkiger naar huis gaan.
Wie er niet bij kon zijn heeft wat gemist. Je kan nog een ticket kopen voor hun show in Het Depot, waar ze Brussel naar Leuven halen. Op 12 mei breken ze daar ‘t spel af. Op zondag 1 juli staan ze op Couleur Café.
Setlist: 2010 – Def - Gele Blokken – Zoizo - 1000 Milligram (feat. Brihang) – Alles - Ja Dan -
Stilte Voor De Storm – Rein - Brussel Bruisend – Resonantie - Tsjingel Tsjangel – De Toestand- Wisselwerking - Samourai Blanche – Overlast – Dobberman
Bis: Frontal – Alambetant
Ism Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
30 Seconds To Mars –Band met Praatjes, Praatjes , Praatjes …
30 Seconds To Mars
lotto Arena
Antwerpen
2018-03-20
Niels Bruwier
We moeten het wel toegeven, Jared Leto is één van de weinige personen die er in slaagt om zowel een succesvolle, muzikale carrière als een acteercarrière te hebben. Die eerste zit tegenwoordig wel in het slop omdat Leto heel druk bezig was met acteren in onder meer ‘Blade Runner’. Het gevolg is dat het vijf jaar wachten was op een nieuw album van de band. Op 6 april komt de nieuwe plaat van 30 Seconds To Mars uit, wat we in de Lotto Arena toch een tiental keer mochten aanhoren. Om die plaat wat meer in de verf te zetten, en gewoon nog eens wat shows te spelen, besloot Jared Leto om zijn band nog eens bij elkaar te rapen. Het werd een show waarin we twaalf nummers hoorden in bijna twee uur. Er werd dus heel wat tijd gerekt.
In de Lotto Arena zagen we enkel de broer van Jared Leto en twee muzikanten aan het werk. Tomo Milicevic had de tour vroegtijdig verlaten en dat zorgde er voor dat het centraal podium in de Lotto Arena slechts twee muzikanten herbergde. De twee andere muzikanten werden tactisch achter het podium gedropt zodat ze niet te veel opvielen. Het tijd rekken begon al om 21u. Toen begon een dreigende deun een kwartier lang te spelen om zo de spanning op te drijven. Wij kregen er vooral frustraties door. Gelukkig kwam de band net het podium op toen we op het punt van breken stonden.
Met een dramatische opener op de drums ging de spectaculaire lichtbalk de lucht in. We schetsen even hoe het podium er uit zag. Midden in de zaal werd een platform gezet waar een balk van licht boven stond. Die balk ging dus bij het begin van de set omhoog en nam gedurende de show verschillende vormen aan. Dat was ook bijna het enige noemenswaardige aan de set. Meteen daarna begon “Up In The Air” te weerklinken. Een sterke opener dat meteen alle meisjes tot krijsen aanzet en Jared Leto laat zien waarom hij ook als frontman zijn credits verdient.
Zingen kan hij spijtig genoeg niet altijd evengoed, maar gelukkig had Leto daar een oplossing op gevonden. Bij bijna ieder nummer, maar echt ieder nummer, moest het publiek enkele “ooh ooh ooh’s” nazingen. Dat was nog niet het enige. De vriendelijke Jared liet ze ook nog verschillende refreinen nazingen, sympathiek! Dat hij met het publiek begaan was, bleek wel toen hij na enkele nummers iedereen verplichtte recht te staan en te zingen. Ook de ene man die echt geen zin had om recht te staan en te springen, werd door Leto persoonlijk verplicht om te springen, ocharme.
Verder was er natuurlijk nog een muzikaal aspect te vinden in de show. Hoewel, muzikaal was het niet altijd. Door het gebrek aan gitarist, moest dit allemaal met tape worden gespeeld. Jammer, want hierdoor kon er nergens iets uniek worden bijgebracht. Opvallend, het statief van Jared Leto bevatte plectrums, maar die hield het hele concert geen gitaar vast. Bizar. Het was allemaal groots, speels en bedoeld om het publiek te amuseren. Meer moest er ook niet gebeuren en dat merkte je ook aan het publiek dat volledig wild werd.
Toch waren er ook enkele dipjes. Vanaf dat “Dangerous Night” passeerde, was het kalf al half verdronken. Eerst speelde de band dit akoestisch. Daarna moesten enkele mensen op het podium komen (we weten nog altijd niet waarom) om mensen te bedanken. Tot slot speelde de band het nummer nog eens, maar dit keer niet akoestisch. Als we dan nog eens zeggen dat dit nummer echt erbarmelijk is, dan weet je dat dit geen goed plan was. We waren zes nummers ver en hadden al een uur ‘muziek’ gezien, al was het toch vooral praten, praten en nog een praten. Dat kunnen we jou ook zien doen in je films Jared. Wij komen voor muziek.
Met “The Kill” was er nog een powersong in de set gekropen. Het nummer is eigenlijk het enige hoogtepunt in de set. Je zou denken: “Oke, nu gaat de band verder op dit elan”, maar neen. Een overbodige akoestische cover van Rihanna en het dramatische “City Of Angels” zorgde er voor dat iedereen weer ging zitten. Dit ging zo door tot “Rider”, dat misschien wel het dieptepunt (muzikaal dan toch) van de set was. De fans van “Dangerous Night” hadden geluk, want voor de bisronde knalde de band het nummer gewoon nog maar eens door de speakers. Dat ze zo’n zwak nummer door onze strot durven rammen, verdient gewoon een werkstraf.
“Walk On Water” en “Closer To The Edge” sloten de set af. Beide hadden wel een bepaalde epicness in zich en waren wel groots. De laatste song duurde wederom een kwartier. Hoe doet de band dit toch? Wel Jared Leto had de behoefte om de helft van het publiek op podium te vragen en dat een tiental minuten aan een stuk. Drie minuten duurde het nummer eigenlijk, maar de band rekte het zodat het vijf keer zo lang duurde.
Als een echte ster verliet Jared uiteindelijk het podium en kunnen we concluderen dat Thirty Seconds To Mars niet de kwaliteit kan brengen die je verwacht van een band met zo’n fanbase. Dat je een halve set vult met “ooh’s”, praatjes en andere bijzaken, was niet enkel voor ons storend. Gelukkig was er een mooie lichtshow en kregen we enkele fijne songs te horen. Het kon wel meer zijn, maar dat is duidelijk niet voor deze tour weggelegd.
Setlist: Up In The Air - Kings And Queens - Search And Destroy - This Is War - Do Or Die - Dangerous Night - The Kill (Bury Me) - Stay (Rihanna cover) - City Of Angels – Rider - Walk On Water - Closer To The Edge
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-21-03-2018/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
