Sick Thoughts - Strakke en verrassend melodieuze punk
Dit was pas mijn eerste optreden dit jaar in The Pit's, maar het was er meteen eentje die kon tellen.
De eerste band was Sick Pack, nog maar eens een nieuwe telg uit de wijdvertakte Antwerpse undergroundscene. De prijs voor de meest originele naam zullen ze niet winnen want er bestaan al groepen met die naam in zowel de VS als Rusland. Maar dat ze hun naamgenoten het nakijken zullen geven, daar twijfel ik geen seconde aan.
Ik herkende meteen de gitarist, Brent Pauwels, die me onlangs nog bijzonder aangenaam verraste als zanger-gitarist van Bront, in het voorprogramma van Psychedelic Porn Crumpets in De Zwerver. Hier liet hij de zang over aan Kevin Schuit, de helft van het synthpunk duo Badtime. Om het helemaal tot een supergroep te maken schoof Dennis Van Hoof van Mitraille aan als bassist.
Deze drie muzikanten, elk met een heel uiteenlopende achtergrond, bleken samen een verrassend geslaagde symbiose te vormen. Strakke psychrock voorzien van een onontkoombare drive gebracht met een gezonde punkattitude.
Het trio boetseerde een verbazingwekkend krachtige sound waarin de licht psychedelische gitaar van Brent Pauwels op een heel creatieve manier haar weg vond. Het deed een paar keer denken aan Osees in hun betere dagen en liet allerminst vermoeden dat het hier om een pas opgerichte band ging.
Knappe set die doet uitkijken naar een eerste plaat!
Sick Thoughts is de groep, met voortdurend wisselende muzikanten, van multi-instrumentalist Drew Owen, opgegroeid in Baltimore maar intussen reeds geruime tijd gesetteld in New Orleans. In 2016 was de band al eens te gast in The Pit's maar uit mijn notities blijkt dat dit toen geen onverdeeld succes was. Owen hypothekeerde het optreden toen door niet bepaald nuchter achter het drumstel te kruipen. Ditmaal leek hij niet onder invloed en had hij bovendien een drummer bij zich, wat als frontman een stuk handiger is.
Naast die drummer zagen we nog een gitarist en een bassist terwijl hij zelf ook gitaar speelde. De telkens met een 'one, two, one, two, three, four' gelanceerde nummers bleken stuk voor stuk pareltjes die verrassend melodieus en helder klonken.
De door sommige bronnen voorspelde chaos bleef uit en Owen bleef het strak en transparant houden. Dit was heerlijke punk die gulzig putte uit glamrock, hardcore, garagerock, hardrock en powerpop.
Ook nuchter bleek Owen niet bepaald de aangenaamste kerel, zo bleek toen hij na een gebroken snaar onbehouwen om een andere gitaar vroeg. Gelukkig wist de bassist de aandacht te verleggen door wat te dollen met het basloopje van "White rabbit".
Enkele tellen later had hij dan toch lovende woorden voor The Pit's: hij vond het hier beter dan in Luik en Gent, waar hij eerder had gespeeld. Dat had vermoedelijk alles te maken met de weliswaar wat laat gevormde, maar daarom niet minder intense moshpit.
Drew Owen wordt vaak vergeleken met Jay Reatard, met wie hij dat nukkige karakter gemeen heeft, iets waar ik me in kan vinden, al vind ik hem net iets toegankelijker dan de overleden held uit Memphis.
Hij slaagde er in The Pit's trouwens in wat op zijn platen niet lijkt te lukken: van de eerste tot de laatste noot boeien. Dat was uiteraard mede te danken aan de drie uitstekende muzikanten die hij meebracht.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Elias D'Hooge Trio – Wat een subtiliteit aan prikkeling
In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. Diezelfde zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio (****) het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'. Ze zijn ermee op tour. Het bracht hen op deze zondagnamiddag naar De Casino, Sint-Niklaas.
Wij waren er ook bij en genoten van de subtiele prikkels subtiliteit van het trio, meer dan een uur lang.
LINE-UP: Piano: Elias D'hooge - bas: Zjef Van Steenbergen - drums: Tom Peeters
Al vanaf de eerste piano aanslag hoorden we hoe virtuoos en speels Elias tewerk ging. De samenvoeging met de baslijnen van Zjef en de drums van Tom zorgde er uiteindelijk voor dat er een soort magie in de lucht hing, die de oude jazz verbond met frisse en nieuwe ideeën.
De band kwam uiteraard zijn nieuwe plaat voorstellen, het merendeels van de songs werden deze namiddag gespeeld. Zoals het prachtig “Tis Wadee”, eentje waarbij een kwinkslag niet ver af was. Want naast hun virtuositeit, is Elias zelve ook een ware entertainer, die zijn publiek mee neemt in zijn verhaal. Na elke song spreekt hij iedereen dan ook op gezapige wijze aan.
We werden dan ook verder op spontane wijze meegevoerd, o.m. op “Glad to see you” en “Humpy Dumpty” die heel mooi waren op intieme wijze om dan plots open te breken in die drie-eenheid van bas/drum en piano geweld, zonder al te chaotisch of te overdreven luid te gaan klinken.
Soms zet het trio ons op zelfs het verkeerde been, zowel samen als in de solo's; o.a. drummer Tom, die naar het einde toe zijn cimbalen zo uitgekiend bespeelt, en ons een paar keer bij de neus neemt door zijn solo schijnbaar af te werken om er dan plots weer een ander hoofdstuk aan te breien. Leuk, ontspannend, aangenaam.
Elias D'Hooge Trio zijn duidelijk sublieme verhalenvertellers op dat podium, en laten zich compleet gaan op songs “Maybe Not” en “Drowsy”. Een boeiende versmelting van speelse klanken en improvisatie.
Elias D'Hooge Trio bleef die gevarieerde aanpak verderzette met o.a. het mooie “Circulatieplan”. Iets wat veel steden voorstellen als 'de ideale oplossing' maar bij de bewoners ervan niet altijd in goede aarde valt. Het viel ons op hoe ze die beide stellingen ook muzikaal weten uit te beelden.
Elias D'Hooge Trio komt nog terug voor een bisronde, “One More Dance” en “Swimpulse”, die nauw aanleunen op stelling.
Wat een subtiliteit in de instrumentatie , wat een prikkeling van deze drie , die ons een gezellige, boeiende namiddag bezorgden.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten
Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.
Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde
De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.
Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin. Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …
En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.
Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.
Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula
Cosmic Psychos - Compromisloze bulldozerpunk
Cosmic Psychos
De casino
Sint-Niklaas
2026-04-17
Ollie Nollet en Johan Meurisse
Cosmic Psychos uit Melbourne lijkt populairder dan ooit. De Casino (capaciteit 650) was zelfs zo goed als uitverkocht. Een verklaring is misschien te zoeken met de heropleving van jonge punkbandjes .
Hun laatste plaat, "I really like beer" kreeg wat meer media-aandacht dan gebruikelijk, maar een meesterwerk kun je het bezwaarlijk noemen. Maar met de titelsong, waarvan er twee versies op staan: "I like beer" en "I really really really like beer", staat er wel een anthem op, dat hen op het lijf is geschreven. Een lijflied dat je eerder op een debuutplaat verwacht dan bij een groep die al vierenveertig jaar meedraait. Of werpt dat eindeloze touren dan toch zijn vruchten af?
Cosmic Psychos had zelf zijn voorprogramma meegebracht: Good Sniff, dat uit de buurt van Geelong komt. Het jeugdige duo - de mannen van Cosmic Psychos konden hun (groot)vaders zijn - koos voor een niet-alledaagse bezetting van bas en drums die me meteen deed denken aan Death From Above 1979 (later viel dat jaartal eraf). Een duo uit Canada dat begin jaren 2000 met hun dancepunk een bescheiden hype ontketende en me toen live compleet van de sokken blies.
De kans dat ook Good Sniff een hype wordt is onbestaande. Meer nog, hadden de heren van Cosmic Psychos hen niet meegebracht, dan hadden we er waarschijnlijk nooit van gehoord. Niet dat het nu zo slecht was, alleen ontbeerde het relevantie. Lachie Brown bleek een fenomenale drummer die bovendien een stem als een spreekwoordelijke klok had. De razende roffels van deze uitermate sympathieke jongen bleven tot het eind fascineren.
Zijn maatje, Elias Hodson, speelde simpelweg gitaar op een bas. Lijkt me verschrikkelijk onhandig maar de knul had er duidelijk geen enkel probleem mee. Het leverde wel een apart geluid op, snedig, pittig, maar wat de meerwaarde ervan was is me nog steeds niet duidelijk.
Op hun Bandcamp-pagina wordt hun muziek omschreven als garage punk-rock maar dat bleek helaas niet te kloppen. Ik hoorde vooral een soort grunge waar ik niets mee heb en die, ondanks hun jeugdig enthousiasme, af en toe belegen klonk. Tja, naast Death from above borrelden gaandeweg de set ook een Royal Blood, Blood Red Shoes, Band Of Skulls, Silverchair, The Chats en in de grunge elementen een Nirvana op. Maar misschien kan deze tour met hun mentoren alsnog een kentering in hun muzikale koers teweegbrengen.
De mannen van Cosmic Psychos zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit de pub, waar ze na een dag hard labeur op het veld enkele pinten waren gaan pakken, het podium waren opgestapt. Image building! Maar dan van de goedkoopste soort. Links: zanger-bassist Ross Knight in een rafelige korte broek en met een tot op de draad versleten petje op de knikker, rechts: gitarist John " Mad Macka" McKeering met een Westmalle Tripel van 75cl binnen handbereik. BC Michael Marks van Dune Rats is de drummer tijdens deze tour want de twee jaar geleden opgestapte Dean Muller werd nooit vervangen.
Deze ‘I really like beer’-tour staat dus in het teken van het bier, alsof dat ooit anders is geweest in hun leven. De set begon dan ook heel toepasselijk met "Pub" en "Nice day to go to the pub". De toon was meteen gezet voor een uurtje bulldozerpunk zonder enige vorm van nuance. In een ‘houtklievers/beertempo’ volgden de nummers elkaar snel op.
Cosmic Psychos laat je deels twijfelen of je ze stupide dan wel geniaal moet vinden. Hun rechttoe rechtaan pubpunkrock klonk zoals altijd erg rudimentair en compromisloos terwijl Mad Macka's gitaar bleef steken in goedkope hardrock.
En toch had dit een onweerstaanbare aantrekkingskracht die de zaal moeiteloos op sleeptouw nam. Geen gezever, beuken maar en het helpt natuurlijk dat ze altijd zichzelf zijn gebleven. Muzikaal amusement, ergens tussen Ramones en Motorhead in.
Een leuke set zondermeer. Zo deelde Ross Knight een flesje bier uit aan iemand in het publiek om even later zelf drie Duvels toegestopt te krijgen van een gulle fan.
De nummers mochten al eens inwisselbaar klinken, tijdens de finale lieten ze toch enkele prijsbeesten los: “Dead roo”, Go the hack”, "I like beer"(uiteraard!) gevolgd door "Fuckwit city" en "Lost cause", die lonkt naar de stofferige, meeslepende stoner.
Voor het laatste nummer, "David Lee Roth", dat reeds op hun allereerste plaat stond, trok Mad Macka heel theatraal zijn Marcelleke uit zodat we zijn enorme bierpens in alle glorie konden bewonderen. Na dit schitterende slotakkoord volgde het traditionele afscheidsritueel waarbij ze elkaar uitgebreid feliciteerden om daarna met zijn drieën op een rij, de rug naar het publiek, hun broek af te steken.
We misten nog oude kleppers “Hooray fxx” en “Can’t come in” in hun meedogenloze set. Bisnummers zijn nog steeds niet aan hen besteed en zo lag de weg naar de dichtstbijzijnde kroeg meteen wijd open.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Cosmic Psychos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9520-cosmic-psychos-17-04-2026?Itemid=0
Good sniff
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9519-good-sniff-17-04-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Unsane - Louterende furie
Met Unsane en Kowloon Walled City haalde Les 4 Écluses twee groepen, die ook op de affiche van Roadburn in Tilburg blinken, in huis en dan weet je wel hoe laat het is: oordopjes worden geen overbodige luxe.
… Hoewel dat bij de eerste band eigenlijk best meeviel. Kowloon Walled City komt uit het Californische Oakland en ontleent zijn intrigerende naam aan een extreem dichtbevolkte enclave in Hongkong, die oorspronkelijk een Chinees fort was. De groep is sinds 2017 actief en heeft vier platen uitgebracht, waarvan de laatste twee op Neurot Recordings, het label van Neurosis. Dat schiep toch enige verwachtingen maar die werden toch niet volledig ingelost.
Kowloon Walled City nam een vreemde start. Het leek wel alsof de twee gitaristen en de bassist zonder duidelijke lijn hun zuinige snaaraanslagen kozen. Toen de drummer eindelijk inviel ontstond er dan toch een bevreemdende sound die zich ergens tussen noiserock en doommetal situeerde. Vrolijk werd je er niet van. Dit klonk somber, kaal en verwrongen. Soms leek het zelfs alsof je drie basgitaren hoorde. Als één van de gitaren zich dan toch even aan hogere noten waagde, was het alsof een eenzaam zonnestraaltje door de zwaar bewolkte hemel priemde.
Kommer en kwel leek ons deel maar het had wel iets. Jammer dat de monotoon declamerende zang van Scott Evans wat kracht miste. De groep koos meermaals voor een hard/zacht-dynamiek maar slaagde er, in de zachtere passages, niet in de spanning op te bouwen. Die klonken eerder saai en stuurloos.
Kowloon Walled City deed er alles aan om iets geheel eigens te creëren, maar struikelde daarbij net te vaak om van een revelatie te kunnen spreken.
Unsane, noiserockpioniers uit New York en bekend om zijn bloederige platenhoezen, bestaat inmiddels bijna 40 jaar. Niet evident want de groep kende de nodige tegenslagen. Zo stierf drummer Charlie Ondras in '92 aan een overdosis heroïne en werd zanger Chris Spencer in '98 door vier man aangevallen na een concert in Wenen, met inwendige bloedingen en een zware operatie als gevolg. Maar de groep krabbelde telkens weer overeind tot Spencer er in 2019 de stekker uittrok om een nieuwe band, Human Impact, te beginnen.
Maar zijn liefde voor Unsane liet hem niet los en amper twee jaar later blies hij de groep, met een nieuwe drummer en bassist, nieuw leven in. Negen jaar na hun vorige passage stonden ze opnieuw in Les 4 Écluses.
Een nieuwe plaat om voor te stellen, zoals toen met ‘Sterilize’, nog steeds hun meest recente werk, was er dit keer niet. De focus lag op het oudere materiaal en vooral op ‘Occupational hazard’, een plaat uit 1998 die dit jaar een geremasterde versie kreeg. Niet dat dit veel verschil maakte want Unsane moet het vooral van energie hebben.
Chris Spencer is een man van weinig woorden, maar eerst moest hem nog een welgemeend ‘Fuck Trump!’ van het hart vooraleer de hel kon losbarsten. En of die losbarstte! Het zat er meteen bovenarms op met de mokerende drums van Jon Syverson, de middenrif splijtende bas van Eric Cooper en de ongenadig kervende gitaar van Chris Spencer. De oerschreeuw vol opgekropte woede van Spencer, die nog niets aan kracht heeft ingeboet, maakte het plaatje compleet. Hij schreeuwde zich letterlijk de longen uit het lijf of althans de inhoud ervan. Rochels en snot spatten kwistig in het rond. De korte nummers, die je telkens de adem benamen, werden strak, beenhard en luid gebracht.
Dit was onophoudelijk beuken tot iedereen murw was. Chris Spencer leek er ongelooflijk veel zin in te hebben en kon het blijkbaar goed vinden met zijn nieuwe groepsleden. Hij botste voortdurend tegen de bassist aan en vond tegelijk de tijd om de drummer op te jutten. En ondertussen bleef zijn gitaarspel vrij indrukwekkend klinken. Grappig hoe hij zijn gitaar telkens leek uit te wringen wanneer hij een laatste noot liet vibreren.
Hoogtepunten zoeken in een set met zo'n constant hoog niveau voelt wat zinloos aan. Toch sprongen er voor mij enkele nummers wat uit. "This plan" door die verzengende slide, "Scrape" en "Empty cartridge" omdat die staan op ‘Scattered, Smothered & Covered’, de plaat uit 1995 die me liet kennismaken met Unsane.
Na een verwoestend intense set volgde nog één bisnummer, "Only pain", waarna ik de zaal met een gelouterde geest verliet
Organisatie: Les 4 Écluses, Dunkerque
Stereoseat – Energiek en diversiteit troef
De Gentse formatie Stereoseat mag pronken binnen de huidige scene en de rits groepen. Ze zijn al sinds 2013 bezig, ooit begonnen als een studioproject van Tom Van Dorpe en Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded). Stereoseat is met de toevoeging van David Van Glabeke, Maarten De Meyer en Jelle Lefebvre uitgegroeid tot een band die je zomaarniet in een hokje kunt duwen.
Hun muziek bevat atmosferische metal, stoner en rock met sterke riffs en soms met wat meer passages. Beluister maar eens de plaat 'Moanster '. Lees gerust de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De band is ondertussen op tour om die plaat voor te stellen, lees een eerdere live https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101663-stereoseat-een-interessante-band-met-een-eigen-smoel-en-sterke-live-presence
Wij waren aanwezig in het gezellige muziekcafé De Giraf in Zwalm met een bijna full house.
Als je De Giraf binnenkomt, valt het op hoe de geest van Lemmy er rond waait … aan de toog hing een fles Jack Daniels, met rood licht en een opschrift over Lemmy en Motorhead. De sfeer aan de bar ademde pure rock-'n-roll. En dat is net wat een band als Powerstroke (****) sinds 2007 ook doet. Ondanks de wisselende bezettingen staat de band er nu nog steeds stevig als wat. Wat een overweldigende sound, riffs en drumsalvo’s die om de oren vliegen.
Het gaspedaal wordt eenvoudigweg moeiteloos ingedrukt en er is een brulboei van een charismatische zanger. Een rechtooe-rechtaan geluid, zonder al te veel poeha, pure rock-'n-roll dus.
We vernamen tussenin dat de band aan een nieuwe plaat bezig is. Er werden dan ook vijf nieuwe songs gespeeld die laat horen dat Powerstroke nog steeds zichzelf heruitvindt. Powerstroke is na bijna twintig jaar nog steeds springlevend! Het knetterde en knalde overtuigend.
Stereoseat (****1/2) tapt uit een ander vaatje, de rock-'n-roll is en blijft aanwezig, maar integreert het met een pak stijlen 'on stage' die de comfortzone van de rock durft te verlaten. Live gaan de bandleden als een wervelstorm tekeer op het podium, o.m. toetsenist Maarten de Meyer maakt allerhande capriolen met z’n keys. Jerry Lee Lewis zou trots zijn op Maartens spelwijze. Pure rock-'n-roll.
Ook de andere bandleden zijn energiek. Tom Van Dorpe stormt zelfs tot voor het podium, en op een bepaald moment omgort hij een fan zijn gitaar, waarop deze een verbluffende solo speelt. Schitterend. Wat een charisma. Verder de scherpe kantjes van David Van Glabeke en het verbluffende drumwerk van Jelle Lefebvre.
Uiteraard komen de songs van de recente plaat het sterkst aan bod. “Erbay”, “Moanster” en ”Artique” wisten meteen te overtuigen. Wat een dynamiek en diversiteit live.
“Sluthead' of 'Stroll” klinkt gedreven , extravert, opwindend. Ze brengen nogal wat verrassnede wendingen aan wat het geheel boeiend houdt. “Arcade” en “Waltz” zijn mooie voorbeelden.
Nieuw en oud waren te horen. Een veelkleurige, energieke, diverse, boeiende aanpak, die intrigeerde. Een ruim publiek wordt aangesproken.
Setlist: Erbay // Moanster //Artique // Landskin //Eskobar // Sluthead//Stroll // Troisi // Arcade// Waltz
Organisatie: Muziekcafé De Giraf, Zwalm
Son Little – Breekbaar, beheerst en beklijvend
Een nobele onbekende met breekbare soul en toetsen van blues, folk en funk. Zo laat Son Little zich het best omschrijven. Met zijn inmiddels vijfde plaat onder de arm streek hij opnieuw neer in België, dit keer voor een intieme passage in de Orangerie, waar hij samen met twee bandleden een klein maar aandachtig publiek wist te omarmen.
De avond werd geopend door de Belgische artiest Lisette, die ondanks het vroege uur voor een nog bescheiden publiek meteen wist te charmeren. Met een warme, innemende set balanceerde hij tussen gevoelige pianoballads en speelse soul. Zijn zwaar aangezette Frans werkte ontwapenend, zeker toen hij na wat aanmoediging vlot overschakelde naar het Nederlands. Nummers als “I Will Not Run” en “More Than Enough” toonden zijn gevoel voor melodie en drama, terwijl afsluiter “Can’t Buy Me” swingend en lichtvoetig de zaal voorzichtig in beweging bracht. Geen overdonderende start, wel een oprechte en geslaagde opwarmer.
Son Little zelf koos voor een sterke opening met “Rabbit”, waarin zijn korrelige gitaarspel en warme, haast fluisterende stem meteen de toon zetten. Zijn moderne soul, ergens tussen r&b, blues en folk, laveerde voortdurend tussen kwetsbaarheid en beheersing. Het beperkte podium werkte daarbij in zijn voordeel: elk detail, elke nuance kreeg ruimte. Achter de sobere aanpak schuilt een uitgepuurd vakmanschap, waarin minimalistische melodieën en subtiele grooves elkaar versterken. Ook “Cherry” bracht een steviger, bijna bluesrock-achtig randje, terwijl “O Me O My” en “Mad About You” net de breekbaarheid opzochten. Het publiek volgde gewillig, soms muisstil, dan weer zachtjes meedeinend. De chemie met zijn band zat goed, met voldoende ruimte voor subtiele solo’s van zowel drummer als toetsenist.
Toch kende de set een middenstuk waarin de spanning wat wegebde. Het tempo zakte en enkele nummers misten net dat extra haakje om echt te blijven hangen. De intimiteit bleef, maar het geheel voelde daar iets te gezapig aan. Son Little herpakte zich gelukkig tijdig en herinnerde waarom hij zo’n intrigerende artiest blijft.
Afsluiter “Never Give Up” vormde het perfecte slot: broos opgebouwd, langzaam openbloeiend en uiteindelijk meeslepend zonder bombast. Het concert miste hier en daar wat scherpte, maar zijn combinatie van fragiele soul, doorvoeld gitaarspel en een fluwelen stem maakte van deze avond alsnog een klein, zacht pareltje dat bleef nazinderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Lilith & The Noise Boys - Psychobilly uit het land van Tadej
Meestal baseer ik me op de albums of, als ik weinig tijd heb, op de recensies daarvan om te beslissen of ik een groep ga zien. In dit geval was het koffiedik kijken want het Sloveense Lilith & The Noise Boys heeft nog geen volwaardige plaat uitgebracht (ze zijn er naar verluidt druk mee bezig), en baarde enkel een viertal singles die alleen digitaal verkrijgbaar zijn. Vooral de eerste daarvan, "Hearts on Fire", klonk veelbelovend, maar het was toch vooral hoe ze hun muziek zelf omschrijven - garage rock-'n-roll - die me naar Waardamme lokte. Dat ik daarbij de onvermijdelijke koffietafel op paasmaandag kon ontwijken was mooi meegenomen.
Lilith & The Noise Boys is ontstaan uit de restanten van Clockwork Psycho (uit Ljubljana), de allereerste Sloveense psychobilly band met een frontvrouw. Tevens een groep met een stevige reputatie en een viertal platen op het conto. Een erfenis die Lilith & The Noise Boys niet konden wegmoffelen maar gelukkig werd er vaak genoeg naast de pot gepist want psychobilly kan me slechts in beperkte doses boeien.
Het viertal nam een eerder makke start met twee hillbilly-achtige songs. Daarna werd het rock-'n-rollgehalte gevoelig opgedreven en sloeg het vuur in de pan. De nummers werden afwisselend gezongen door Lilith Clockwork en gitarist Jure Lenarcic, een man met in whisky gemarineerde stembanden.
Daarnaast ging Lilith met veel enthousiasme tekeer op haar contrabas. Ze moest haar poging om wat acrobatieën met het instrument uit te halen echter staken door te veel feedback. Een derde bepalende factor was leadgitarist Choo Lee, zonder twijfel een virtuoos, maar niet altijd even gelukkig in zijn tussenkomsten, die soms te veel naar metal neigden.
Af en toe liet de band horen meer in haar mars te hebben dan psychobilly zoals in "Marusya", een Oekraïens volkslied of in "Murphy", het enige nummer waarin het tempo werd gedrukt en dat blijkbaar over een hond ging.
Verder viel er ook een obscure cover te noteren: "Bad Habit" van Dypsomaniaxe, een Schotse, volledige vrouwelijke psychobilly band die in 1992 haar enige album maakte.
Hét hoogtepunt zat helemaal op het einde van de set: "Cattin' around", pure rockabilly, strak en kurkdroog gespeeld zoals het hoort. Ook de behoorlijk rock-'n-roll klinkende bis ("Rock Around"?), die we eigenlijk al eens eerder in de set gehoord hadden, was zeker het onthouden waard.
Lang niet alles was even beklijvend, toch hoorde ik voldoende moois om me te laten uitkijken naar die eerste plaat die eraan zou moeten komen. Dit was hun laatste dag van een zeven dagen durende tour door Europa.
De volgende dag stond de terugreis van veertien uur gepland om dan nog een dag later opnieuw te gaan werken. Rock-'n-roll!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot
Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld
In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.
Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.
Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
50 Y of Punk - Deadletter - Rauw talent in ontwikkeling
Postpunk kent de laatste jaren een weelderige wildgroei waar veel goeds uit komt. Een van die bands is DEADLETTER die sinds 2020 met hun energieke, geslepen sound en catchy, scherpzinnige lyrics aan hun carrière timmeren. Voor hun tweede langspeler ‘Existence is Bliss’ beitelen ze verder aan hun eigen sound.
Het is met die nieuwe muziek onder de arm dat ze nog eens afzakken naar een Belgisch publiek.
Goed op tijd en zelfs te vroeg, warmde het Dublinse Bleech 9:3 het publiek op. De prille band speelde voor het eerst op een Belgische podium en deed dat met volle overgave. Soms wat vlagen Fontaines DC, dan al eens Stone Roses of nog Wunderhorse. Toch drukten ze graag hun eigen stempel door met een dreigende “Underrated”. De frontman schuwde het contact met het publiek niet waardoor er toch al vroeg op de avond een eerste pogo te zien was. Ook het initieel breekbare en later uitspattende “Cannonball” was meer dan raak. De vocals van de frontman, tijdens onder andere “Jacky”, waren best indrukwekkend. Met pure furie in “Ceiling” sloten ze overtuigend af en werden ze overladen met dankbaarheid van het publiek.
Onder de epische tonen van Ennio Morricone betraden de zes leden van DEADLETTER het podium van de AB Box, een bijna filmische intro die meteen contrasteerde met de industriële spanning van opener “Purity I”. Wat traag en dreigend begon, barstte halverwege open in een eerste uitbarsting waarbij frontman Zac Lawrence zich zonder aarzelen het publiek in stortte. Die fysieke présence, half prediker half dansende agitator, werd de rode draad van de avond. Nieuwe nummers als “To The Brim” en “He, Him, and Himself” klonken gelaagder en ambitieuzer, met saxofoon, percussie en subtiele instrumentkeuzes die hun postpunk verder openbraken. In “Mere Mortal” kwam alles mooi samen: een strakke opbouw, een sax die snijdt en een publiek dat gretig mee opgaat in het momentum.
Toch zat er niet altijd dezelfde flow in de set. De band schakelde soms bruusk tussen nummers, met korte stiltes die de vaart uit het optreden haalden. De balans tussen ouder, directer werk en de meer uitgewerkte nieuwe songs voelde nog zoekende aan. Waar nummers als “Bygones” en “Fit for Work” zonder moeite een kolkende massa op gang trokken, leken andere passages iets te snel afgehaspeld of net te uitgesponnen. De intensiteit bleef, maar de spanningsboog werd niet altijd strak gehouden. Zelfs wanneer Lawrence opnieuw de zaal introk of het publiek in tweeën spleet voor een moshpit, voelde het soms alsof de band nog zoekende was naar de juiste cadans tussen controle en chaos.
En toch, ondanks die kleine haperingen, bleven ze overtuigen. Er zat meer dan genoeg energie, spelplezier en muzikaal vernuft in de set om de zaal mee te krijgen.
Hoogtepunten als “Mere Mortal”, “Binge” en het opzwepende slot met “Hero” en “Cheers” bewezen dat de band perfect weet hoe ze een publiek in beweging krijgen.
De nieuwe plaat ‘Existence is Bliss’ klinkt live rijker en ambitieuzer, maar vraagt nog wat finetuning om live echt volledig te landen.
DEADLETTER leverde zo een goed, bij momenten zelfs zeer sterk optreden af, al ontbrak dat laatste tikje scherpte om het geheel echt naar een hoger niveau te tillen.
Setlist
Purity I - To the Brim - Mere Mortal - He, Himself, and Him - (Back to) the Scene of the Crime - More Heat! - Bygones - Songless Bird - Deus Ex Machina - What the World Missed - It Flies - Among Us - Fit for Work - It Comes Creeping - Frosted Glass — Binge - Hero - Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9518-deadletter-2026-04-07?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgque, Brussel
Franz Ferdinand - Tussen nostalgie en vernieuwing
Het concert van Franz Ferdinand in de l’Aéronef in Lille voelde als een botsing tussen verleden en toekomst, precies zoals de band het zelf al aankondigde. Twee decennia na hun ontstaan in Glasgow staan ze nog altijd met dezelfde honger op het podium, maar met een vernieuwde blik die perfect aansluit bij hun recente werk.
Vanaf de eerste tonen van “The Dark of the Matinée” zat de sfeer goed. Wat een knaller om mee binnen te komen! De setlist balanceerde slim tussen klassiekers en nieuwer materiaal, waarbij vooral de overgangen opvielen: het energieke “No You Girls” vloeide moeiteloos over in recenter werk als “Night or Day” en “Audacious”. Het publiek werd geen moment losgelaten: de band speelde strak, zelfverzekerd en zichtbaar met plezier.
Frontman Alex Kapranos bewees opnieuw waarom hij zo’n sterke podiumpersoonlijkheid is. Charismatisch zonder geforceerd te zijn, wist hij het publiek voortdurend te bespelen in een Frans met een schattig accent.
Een bijzonder moment kwam bij “Take Me Out”, wanneer hij het publiek vroeg om hun telefoons weg te stoppen; een zeldzaam en effectief verzoek dat zorgde voor een collectieve, ongefilterde concertbeleving. Ook hier weer volgde een vloeiende overgang naar het nieuwere “Hooked”, hoewel de reactie van het publiek hier wel wat terugviel.
Muzikaal bleef het optreden trouw aan de kenmerkende mix van postpunk en dansbare indie waar Franz Ferdinand groot mee werd. Nummers als “Do You Want To” en “Michael” klonken nog steeds fris (hoewel de hoge tonen niet altijd meer lukten voor Alex), terwijl “Love Illumination” en en het nieuwe Griekse-sirtaki-klinkende “Black Eyelashes” de set extra dynamiek gaven. De nieuwere tracks uit het album ‘The Human Fear’ lieten een band horen die niet stil is blijven staan, maar zijn geluid blijft verfijnen.
Het slotstuk zorgde voor nog een extra laag ambiance. Na een sterke encore met onder andere “Jacqueline” en het verrassende “Glimpse of Love”, eindigde de avond explosief met “This Fire”. Tegen die tijd was de hele zaal volledig mee, alsof niemand eraan dacht dat het ooit zou stoppen.
Wat dit concert vooral duidelijk maakte: Franz Ferdinand is geen nostalgie-act. Ze eren hun verleden, maar spelen met de energie van een band die nog altijd vooruit wil. In Lille bewees de groep dat hun liefde voor muziek springlevend is, en dat ze die nog steeds moeiteloos kunnen overbrengen op hun publiek.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Vorst Nationaal op 3 april 2026 @Romain Ballez
Franz Ferdinand
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9413-franz-ferdinand-03-04-2026
Irnini Mons
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9415-irnini-mons-03-04-2026
The Great Leslie
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9414-the-great-leslie-03-04-2026
+ Fr review
Un concert varié, intense et généreux…
Organisatie: Aéronef, Lille
Rudi Vranckx + artists, ‘Door de ogen van …’ – Een pakkende verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden, tekeningen en muziek
Rudi Vranckx + artists
Een beklijvende avond vol verhalen, beelden en muziek door de ogen van vrouwen en van Rudi Vranckx
Hij nam ons mee in de wereld vol oorlogen van Oost-Europa tot het Midden-Oosten door de ogen van de vrouwen in de oorlog en de ogen van Vranckx zelf. Sommige zijn helden, andere slachtoffers. Jong of oud, moedig of wild. In al die decennia heeft hij er velen ontmoet. En nooit vergeten. Zij beschrijven wat ze zien en hij laat hen hun verhaal vertellen. Om over na te denken en stil van te worden.
Rudi Vranckx is een Belgisch oorlogsjournalist. 35 jaar lang volgde hij voor de VRT oorlogen en conflicten en maakte hij documentaires. Vranckx ontving voor zijn werk als oorlogsverslaggever in conflictgebieden terecht vele prijzen. Voldoende conflictstof om over te vertellen …
Onze verteller Rudi Vranckx laat zich muzikaal begeleiden door zangeres/actrice Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en muzikanten Wigbert, Serge Feys (Arno/T.C. Matic …) en Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs). Zij speelden passende songs bij de aangrijpende verhalen en beelden in een rootsamericana/psychedelische aanpak.
In 'Door de ogen van' geeft dit gezelschap een gezicht en een stem aan iemands moeder, iemands kind … die in de moeilijkste omstandigheden boven zichzelf uitstijgen en het verschil maken in hun eigen leven en dat van anderen.
Een inspirerende, bezielende voorstelling, de (wan)hoop nabij .
Muzikaal start hij met een krakende tape opname van Simon & Garfunkel, “The sound of silence”, die ons onderdompelt in al de verhalen. Het start met de oorlog aan de frontlinie in Ukraine, met de song “The last train to Maruipol” van Suzanne Vega, meteen een sneert aan Poetins waanzin, over wat de Ukrainese mensen er meemaakten met die niet te verstane aanvallen en de oorlog. Hij leidt ons doorheen de killer zone, ‘the wasteland’.
Machthebbers gooien olie op het vuur, de wereldvrede staat plots op de helling en er is een nieuwe wereld na corona; “Fuel to fire” van Agnes Obel wordt spaarzaam in een mooie dromerige, dreigende versie gespeeld.
Het brengt ons bij de figuren van de dag Netanyahu, Trump en Poetin, hun hitsende (oorlogs) taal , het fake news en de huidige ook al niet te verstane ontwikkelingen in Iran. “Lonely at the top” (Randy Newman) beheersen ze de wereld. Ze zijn “The masters of war” (Bob Dylan). Dit nummer uit 63 btw, brengt Vranckx eerst in een spoken word zelf, en zal de avond besluiten op z’n krakende tape.
Zaken die evident waren, worden nu geweerd. Vrije meningsuiting zit in de koelkast en heeft een wrange nasmaak gekregen. Hij refereert aan ‘1984’ (George Orwell) en ‘Brave new world’ van Aldous Huxley.
ICE komt aan bod, Bruce klopt hier aan met z’n “Streets of Minneapolis”, opnieuw prachtig emotievol, gevoelig gespeeld door onze vier muzikanten. Vranckx houdt ons bij de leest met dit alles.
Het brengt ons naar de trieste splinterbom verhalen van Gaza. Pakkende verhalen in z’n geheel en –zeker, naast het bestrijden van Hamas, van al die Palestijnen, de kinderen, hulpverleners, journalisten enz die worden aangevallen of gedood. De menselijkheid wordt begraven. Er is de slingerbeweging van machteloosheid, radeloosheid, onbegrip, woede, afkeer.
Het veilige gevoel is definitief opgeborgen. “Peace, love & understanding” ( a world of insanity) (van Nick Lowe/Elvis Costello) verbrokkelt.
De verhalen, de beelden en de muziek, het is even doorslikken en je krijgt er kippenvel van …
Op adem komen, nee hoor, er zijn verder de drugkartels in Z-Amerika , de protesten in Iran, er is de propaganda oorlog, de bommen, de raketten die gedropt worden. “Dancing in the dark” horen we nu.
Het brengt ons naar de IS in Syrië met de vrouwen als martelaar, slachtoffer of als heldinnen, duivelinnen (vanuit het beleven van IS).
Oorlog is ook afscheid nemen. En we nemen afscheid van de wereld(vrede) die er was.
De verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden en tekeningen, het zijn de portretten van Vranckx, het gezicht, de ogen van de oorlogen. Politiek activiste Patti Smith (“Gloria”) en Gerry Rafferty’s “Woman right down the line” waren muzikaal niet te ontbreken afsluiters.
We werden er allemaal stil van, iets om nooit te vergeten. Mogen we toch streven om dat sprankeltje hoop te hebben en te behouden, een streven naar de meest ideale wereld van ‘love, peace & understanding’.
Organisatie: Kras events (ism CC De Bouckere, Torhout)
Nederlands 
Français 
