Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Cactusfestival 2026
Minnewaterpark 2026
Brugge
2026-07-10 tot 2026-07-12

Op papier leek de affiche mij vooraf niet meteen een topeditie te beloven, maar uiteindelijk bleek het tegendeel waar. Vooral de bijzonder sterke mix van stijlen en genres wist mij aangenaam te verrassen. Ik vermoed dat de nieuwe artistieke coördinatie onder Felix Van De Loock daar niet vreemd aan is. Ook de uitbreiding van het festival met een extra podium voor opkomend talent verdient een pluim. Het zorgt voor een duidelijke meerwaarde.
Alles wat over ons heen laten komen en genieten van de brede waaier, gewoonweg muziek beleven, was de bedoeling … En natuurlijk keek ik uit naar mijn favoriete liveband, The Afghan Whigs.
Voor het zover was, stonden er nog enkele andere bands op het programma. De openingsdag kreeg af te rekenen met een laattijdige annulering én met stevige concurrentie van de kwartfinale van de Rode Duivels tegen Spanje. Daardoor was het op vrijdag merkbaar rustiger dan tijdens de uitverkochte zaterdag en zondag.

dag 1
High Hi mocht het hoofdpodium openen. Ik had de band eerder dit jaar al aan het werk gezien en wist dus ongeveer wat ik kon verwachten. Toen stonden ze nog met drie op het podium, nu werden ze versterkt door Daan Schepers, bekend van Bazart. Die extra muzikant gaf de songs meer body en zorgde ervoor dat het geheel ook op een groot festivalpodium beter tot zijn recht kwam. Hoewel het nog niet druk was voor het podium, speelde de band met volle overtuiging en kreeg ze het aanwezige publiek moeiteloos mee.

Daarna was het de beurt aan SONS. Ik heb deze band ondertussen al meermaals live gezien, dus ik houd het kort. Na hun passage op Rock Werchter stonden ze bijzonder scherp te spelen. De energie spatte van het podium, al bleef het vooraan opvallend rustig. Hun recordpoging om zoveel mogelijk crowdsurfers tegelijk boven het publiek te krijgen strandde uiteindelijk op exact één crowdsurfer. We steken het maar op de hitte. Muzikaal draaide alles als een geoliede machine en de band zorgde voor een stevige opwarmer

Met Stone ging de energiemeter nog een flink stuk hoger. Alle bandleden leken een overdosis cafeïne of energiedrank achter de kiezen te hebben voor ze het podium opstapten. De frontman rende onophoudelijk van de ene naar de andere kant van het podium, dook vervolgens het publiek in en besloot zelfs een boom naast het podium te beklimmen om van daaruit nog een nummer te brengen.
Het was een explosief optreden van een band die hier misschien nog niet zo bekend is, maar die het publiek moeiteloos wist mee te sleuren. Absoluut een naam om in de gaten te houden wanneer ze opnieuw een zaalshow aankondigen.

Daarna was het eindelijk tijd voor The Afghan Whigs. Om een clash met de voetbalwedstrijd te vermijden, speelde de band iets vroeger dan oorspronkelijk gepland. Uiteraard ben ik niet helemaal objectief wanneer ik over hen schrijf, maar opnieuw bewezen ze waarom ze mijn favoriete liveband zijn. Deze zomer spelen ze een beperkt aantal festivals als voorbereiding op hun najaarstournee, waarmee ze hun veertigjarig bestaan vieren. Greg Dulli en John Curley staan al sinds het midden van de jaren tachtig samen op het podium en dat leverde een set op die mooi door hun indrukwekkende carrière wandelde. Sommige klassiekers bewaren ze wellicht voor de jubileumtournee later dit jaar.
Er werd onlangs ook een nieuw album aangekondigd, maar dat kreeg tijdens deze festivalset nog relatief weinig aandacht. Misschien volgt er na de jubileumtour wel een aparte albumtour. Een mens mag blijven hopen. De huidige bezetting speelt ondertussen al geruime tijd samen en dat hoor je ook. Alles klonk bijzonder hecht. Enkel vaste drummer Patrick Keeler ontbrak, omdat hij op tournee is met Jack White. Bryan Lee Brown nam zijn plaats achter het drumstel over.

Na The Afghan Whigs trok ik samen met enkele vrienden naar de andere kant van het terrein om de voetbalwedstrijd te volgen. Daardoor heb ik Glintsal en Zwangere Guy aan mij laten voorbijgaan. Er stonden tenslotte nog twee volle festivaldagen op het programma.

dag 2
Voor mij begon zaterdag pas laat. Rond vier uur in de namiddag wandelde ik het festivalterrein op. Lézard en Nusantara Beat hadden toen hun passage op het hoofdpodium al achter de rug.

Joshua Idehen was bezig het publiek volledig in te pakken. Als een moderne festivalprediker bracht hij, samen met een dj en twee backingzangeressen, een bijzondere mix van spoken word, dansmuziek en inspirerende boodschappen. Het enthousiasme bereikte een hoogtepunt toen hij een massale aerobicsessie aankondigde. Alles gebeurde met veel humor en zelfrelativering. Na zijn optreden bleef hij nog een tijd in de frontstage hangen om platen, cd's en boeken te verkopen en uitgebreid met het publiek te praten. Heel wat bezoekers gingen met een gesigneerd exemplaar naar huis of maakten van de gelegenheid gebruik voor een selfie.

Daarna volgde Dry Cleaning, een band die de laatste jaren stevig wordt opgepikt. Hun combinatie van indie en alternatieve rock doet soms denken aan Wet Leg. Frontvrouw Florence Shaw bleef vrijwel onbeweeglijk op haar plaats staan, terwijl de rest van de band met hoekige bewegingen en zichtbaar spelplezier het tegenovergestelde uitstraalde. Vooral gitarist en bassist trokken de aandacht met hun ironische podiumpresence. Ik begrijp perfect waarom deze groep zoveel lof krijgt en ook waarom ze op deze affiche thuishoorde.

Omdat een festivaldag ook af en toe om een rustmoment vraagt, liet ik Kevin Morby aan mij voorbijgaan. Als achtergrond klonk het alvast aangenaam en van verschillende mensen hoorde ik achteraf dat het een sterk optreden was.

Aldous Harding bracht vervolgens een bijzonder ingetogen en gevoelige set. De Nieuw-Zeelandse singer-songwriter put duidelijk inspiratie uit de Britse folktraditie, al hoor je af en toe ook echo's van PJ Harvey, wellicht versterkt door haar samenwerking met John Parish. Het was een optreden vol songs die blijven nazinderen en een groot contrast vormden met wat daarna volgde.

Bij de aankondiging van Madness stelde ik me vooraf toch wat vragen. Tegelijk begreep ik ook waarom ze geprogrammeerd waren. Hun mengeling van ska, pop en humor blijft nog altijd bijzonder aanstekelijk. Ze begonnen sterk met “One Step Beyond”, gevolgd door “Embarrassment” en “My Girl”. Tussen de nummers door werd er veel gepraat en gegrapt, waardoor het tempo wat uit het optreden verdween. Pas na een achttal nummers volgde opnieuw een aaneenschakeling van klassiekers met “House of Fun”, “Baggy Trousers”, “Our House” en “It Must Be Love”.
Tijdens de bisnummers “Madness” en “Night Boat to Cairo” kreeg het publiek nog een laatste keer waar voor zijn geld, waarna “Always Look on the Bright Side of Life” de perfecte afsluiter vormde.
Ik had de band eerder op een nostalgiefestival gezien en vond hun plaats op Cactus aanvankelijk wat vreemd, maar dankzij de brede programmatie werkte het uiteindelijk toch. Alleen het middengedeelte van de set had iets strakker gemogen.

Goose sloot de zaterdag af met een stevig dansfeest dat nog lang de nacht inging. Goose en Brugge blijft een geslaagde combinatie.

dag 3
De zondag was als eerste volledig uitverkocht. Dat had ongetwijfeld veel te maken met Editors, die als afsluiter geprogrammeerd stonden.

De dag begon bijzonder sterk met Bleech 9:3. De band leek zo uit de grungescene van Seattle uit de jaren negentig te zijn weggelopen. De muziek deed geregeld denken aan Soundgarden en de zanger riep af en toe herinneringen op aan Chris Cornell. Dat is uiteraard een grote vergelijking, maar het potentieel is zonder twijfel aanwezig. Ook op Rock Werchter kregen ze al lovende reacties en die bevestigden ze moeiteloos in Brugge. Er waren weinig bindteksten en de zanger had even tijd nodig om los te komen, wat op een vroege festivalmiddag perfect begrijpelijk is. Nadat hij zich excuseerde voor de uitschakeling van de Rode Duivels en grappend opmerkte dat Ierland zelfs niet deelnam, riep iemand uit het publiek dat ze dan maar wereldkampioen muziek moesten worden. Even later dook de zanger ook nog het publiek in.

Hiqpy bracht vervolgens dromerige, zweverige indiepop die af en toe aan Sylvie Kreusch deed denken. Niet alleen muzikaal, maar ook de manier waarop de zangeres zich over het podium bewoog riep die vergelijking op. Het was een bijzonder aangename ontdekking en een optreden dat absoluut naar meer smaakte. Wie hen gemist heeft, krijgt later dit jaar trouwens nog een herkansing in Cactus Club.

Daarna volgde Ão, die ik eerder dit jaar al eens live zag. Opnieuw bewees deze band hoe breed de programmatie van Cactus kan zijn. Hun Portugese invloeden brachten het publiek meteen in vakantiesfeer, zeker in combinatie met het zomerse weer. De set wisselde gevoelige nummers af met opzwepende ritmes en werd extra kracht bijgezet door dansers die voor een mooie visuele meerwaarde zorgden. Een bijzonder geslaagd optreden.

Jehnny Beth was voor mij een van de absolute hoogtepunten van de dag. Verschillende mensen hadden mij op voorhand verteld dat ik haar zeker niet mocht missen en ze overtrof alle verwachtingen. De voormalige frontvrouw van Savages werkte samen met onder meer Gorillaz, Noel Gallagher en recent nog Mike Patton. Ook live straalt ze een enorme intensiteit uit. De band speelde een van de laatste concerten van de tournee en ik hoop oprecht dat er snel een nieuwe reeks zaalshows volgt. Voor liefhebbers van postpunk, indie en alternatieve rock is dit verplichte kost.

Los Bitchos zorgde vervolgens voor een totaal andere sfeer. Persoonlijk had ik er iets meer van verwacht, maar tegelijk vormde hun optreden een aangenaam rustpunt tussen de meer explosieve concerten. Het gaf mij ook de gelegenheid om iets te eten en te drinken voor de volgende storm losbarstte.

Die storm kwam er in de vorm van Osees. De band veranderde door de jaren heen meermaals van naam, maar bleef altijd trouw aan zijn eigen mix van garagepunk, krautrock, psychedelica en folkinvloeden. Ook de podiumopstelling was bijzonder, met twee drummers vooraan, John Dwyer links op het podium en de backingzangeres haast verborgen achteraan. Osees beschikt duidelijk over een bijzonder trouwe fanbasis. Ik zag onder meer leden van Maria Iskariot en Ronker enthousiast tussen het publiek staan. Van begin tot einde werd er gecrowdsurft en bleef de moshpit onafgebroken doorgaan. Hopelijk keren ze snel terug voor een Belgische zaalshow.

The Haunted Youth bewees daarna waarom de band in zo'n korte tijd is uitgegroeid tot een absolute publieksfavoriet. Eerder dit jaar zag ik hen nog in een kleine zaal in Nederland, die toen eigenlijk al te klein was geworden voor hun populariteit. Hun sterke live-reputatie maakten ze ook op Cactus volledig waar. De opbouw van de set zat uitstekend in elkaar en heel wat nummers voelen nu al aan als moderne klassiekers.

Editors heb ik ondertussen al verschillende keren live gezien en deze keer was Tom Smith en C° opniewu het beste van zichzelf met een resem hits en enkele nieuwkomers van ‘surface, echo & sound’ als “the rush”. Optimaal genieten dus van deze band.

Het was een dagje  vol nieuwe ontdekkingen en verrassingen. Na Osees stroomde het terrein vooraan bovendien helemaal vol met mensen die speciaal voor Editors waren gekomen en The Haunted Youth als ideale opwarmer zagen.

Tot slot wil ik Felix Van De Loock feliciteren met de keuzes die hij als programmator maakte. De afwisseling tussen stijlen, de kwaliteit van de affiche en de vele verrassingen maakten van deze editie een van de aangenaamste van de voorbije jaren. Ook alle medewerkers die achter de schermen instaan voor de praktische organisatie verdienen een welgemeende pluim.

Cactusfestival 2026 was voor mij een bijzonder geslaagde editie, en met dit versalg wou ik even de klemtoon leggen op persoonlijke indrukken en muziek beleven …

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9960-cactusfestival-2026?Itemid=0

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival)