Lokerse Feesten 2026 - DAG 1 - Een niet te stoppen hitmachine die generaties verbindt
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-31
Erik Vandamme

Sommige artiesten hoeven niet meer te bewijzen dat ze levende legendes zijn. Diana Ross deed dat op de Lokerse Feesten ook niet. Met een indrukwekkende reeks Supremes-klassiekers en solohits, een warm en persoonlijk moment met haar dochter Rhonda Ross Kendrick en een afsluitende 'Thank You' bewees de 82-jarige wereldster dat haar muziek nog altijd moeiteloos generaties weet te verbinden. Daarbij stond ze allerminst alleen. Geflankeerd door vier blazers, een pianist, een violiste, een percussionist, een drummer en vier achtergrondzangers bracht Diana Ross een indrukwekkend totaalspektakel waarin Motown-erfgoed, soul, pop en pure entertainment samensmolten.
De lat lag daarmee meteen bijzonder hoog voor de rest van de avond.

Axelle Red (****) behoort al jarenlang tot de absolute top van de Belgische muziekscene. Niet alleen door haar indrukwekkende reeks hits, maar vooral door de veelzijdigheid waarmee ze soul, pop, funk en dansbare ritmes verweeft met de warme, emotionele uitstraling van de Franse chanson.
Die eigenzinnige kruisbestuiving maakt haar tot een unieke artieste binnen het rijke Belgische muzieklandschap en verklaart meteen waarom ze al decennialang een bijzonder breed publiek weet te bekoren.
De ondertussen 58 jaar jonge artieste zou dit jaar, na acht jaar stilte, een nieuw album uitbrengen. Of ze op de Lokerse Feesten al een tipje van de sluier zou oplichten, vroegen we ons vooraf luidop af. Een afdoend antwoord op die vraag kregen we niet meteen.
Axelle Red had er wél duidelijk zin in en porde haar publiek, na een instrumentale intro, vanaf de eerste tune aan.
Opvallend was ook hoe haar uitstekende band de muziek naar een bijzonder hoog niveau tilde, zonder daarbij afbreuk te doen aan de sterke inbreng van Axelle zelf. Integendeel: ze ontpopte zich tot de perfecte gastvrouw, zocht voortdurend contact met haar publiek en stond zichtbaar vol geestdrift op het podium.
Fijne, sfeervolle ballads wisselden af met lekker opzwepende kleppers die de dansspieren stevig aan het werk zetten. “Elle danse seule”, “Rester femme”, “Who's Gonna Help You” en “Rouge ardent” waren enkele hoogtepunten binnen haar gevarieerde, wervelende set. Uiteraard mocht ook de absolute tophit “Sensualité” niet ontbreken.
Axelle Red bleek zonder meer de perfecte opener van de eerste festivaldag. Met haar warme uitstraling, sterke band en de brede, aanstekelijke aanpak wist ze het publiek meteen in de juiste festivalstemming te brengen.

Mijn buurman vroeg vooraf: "Wie is Craig David?" We moesten het zelf ook even opzoeken. Craig David (***½) is een Britse legende binnen de R&B- en garagescene, die begin jaren 2000 mee een revolutie teweegbracht in de Britse muziekwereld. Zijn debuutalbum ‘Born to Do It’ groeide uit tot een van de snelst verkopende debuutalbums uit de geschiedenis van de Britse hitlijsten.
Meer dan twee decennia later heeft Craig David zijn status als een van de succesvolste en meest geliefde Britse artiesten nog steeds weten te behouden.
Met enkel een laptop, zijn stem en flitsende beelden op de achtergrond kregen we een opzwepend dansfeest voorgeschoteld, waarbij vooral de R&B-liefhebbers ruimschoots aan hun trekken kwamen.
Craig David bracht niet alleen eigen nummers, maar haalde ook geregeld covers boven. Vooral daarmee kreeg hij de handen op elkaar. En daar knelde het schoentje toch een beetje: zijn eigen repertoire kwam daardoor minder nadrukkelijk naar voren.
Na een wat te lang uitgesponnen middenstuk leek Craig David af te stevenen op een degelijke, maar weinig beklijvende set. In de wervelende finale herpakte hij zich echter overtuigend. Met onder meer “Insomnia”, de Destiny's Child-klassieker “Bills, Bills, Bills” en Beyoncé's “Break My Soul” kreeg hij het publiek alsnog volledig mee. Die sterke eindsprint tilde het optreden uiteindelijk naar een hoger niveau en zorgde ervoor dat Craig David op de valreep toch nog wist te overtuigen.. Zo noemt men dat wellicht: in de slotminuten de match beslissen.

En daar lag meteen het grote verschil met Diana Ross (****½). Zij greep haar publiek vanaf de eerste minuut bij het nekvel, bleef gedurende de volledige set op hetzelfde hoge niveau presteren en liet pas los na het allerlaatste nummer.
Aanvankelijk kregen we ongeveer tien minuten lang beelden te zien die een overzicht boden van haar indrukwekkende carrière. Daarna zorgden haar muzikanten met een sprankelende intro voor de perfecte opmaat. Meteen werd duidelijk dat zij veel meer te bieden hadden dan louter ondersteuning. Hun sterke en energieke inbreng tilde het volledige concert naar een nog hoger niveau. Ook de achtergrondzang speelde daarbij een belangrijke rol. Die bracht kleur en kracht toe aan de songs en ondersteunde Diana Ross subtiel tijdens de hogere passages. Zonder ook maar iets af te doen aan haar eigen prestatie, zorgde die sterke muzikale omkadering ervoor dat het volledige concert nog meer glans kreeg.
Uiteraard trok Diana Ross op diva-iaanse wijze alle aandacht naar zich toe. Opvallend was hoe goed ze, op haar hoge leeftijd, nog steeds bij stem was. Diana Ross bleef onmiskenbaar het stralende middelpunt: een geboren performer die op haar 82ste nog altijd met vitaliteit, speelsheid en charisma een groot festivalpubliek wist te begeesteren.
In verschillende opvallende outfits schitterde Diana Ross bovendien als de ultieme podium artieste. Van routine was geen sprake. Speels probeerde ze haar publiek én haar medemuzikanten aan het dansen te krijgen op Supremes-klassiekers als “Baby Love”, “You Can't Hurry Love”, “Come See About Me” en “Stop! In the Name of Love”. Tijdloze songs die al meer dan zestig jaar generaties pop- en soulfans aan het dansen en meezingen krijgen. Het publiek bleef aanvankelijk eerder rustig en echte uitbundige dansfeestjes ontstonden niet meteen. Toch had Diana Ross iedereen mee in haar muzikaal verhaal.
Was het tijd om even op adem te komen? Daar dacht Diana Ross duidelijk anders over. Van “The Boss” tot “Take Me Higher” bleef het muzikaal spannend en boeiend. De ene muzikale vuurpijl en adrenalinekick volgde de andere op.
Een van de allermooiste momenten volgde toen Diana samen met haar dochter Rhonda Ross Kendrick het prachtige “Count on Me” bracht. Hier viel vooral de bijzondere stem van Rhonda op. De appel valt duidelijk niet ver van de boom. Met “Ain't No Mountain High Enough” en “I Will Survive” volgden vervolgens twee absolute hoogtepunten, waarna Diana Ross tijdens de bis nog “Freedom” en het warme “Thank You” bovenhaalde. Dat laatste nummer vormde de perfecte, persoonlijke afsluiter van een optreden waarin een levende legende net verschillende generaties wist te verbinden.
“Ain't No Mountain High Enough” vat eigenlijk perfect samen hoe dit volledige optreden in elkaar stak. Diana Ross is een van die levende legendes die schijnbaar met de vingers in de neus iedereen rond haar vinger kan winden, zonder daar veel moeite voor te moeten doen. Maar onderschat deze kranige tachtiger niet: met dezelfde vitaliteit en speelsheid als tijdens haar hoogdagen in de jaren zestig, straalt ze nog altijd een aanstekelijke energie uit.
Het resultaat was een dampend feest waarin niet alleen verschillende generaties, maar ook verleden, heden en toekomst op een haast vanzelfsprekende manier met elkaar werden verbonden. E
en niet te stoppen hitmachine die bewijst dat echte klasse geen houdbaarheidsdatum kent.

Setlist: Overture //  I'm Coming Out  // More Today Than Yesterday (Spiral Starecase cover)//  Baby Love  (The Supremes song)  // You Can't Hurry Love  (The Supremes song)  //Come See About Me  (The Supremes song) //  Stop! In the Name of Love  (The Supremes song)  //  The Boss //  Chain Reaction  //  Tomorrow  //  Reach Out and Touch (Somebody's Hand)  // Upside Down  //  Love Hangover  // Take Me Higher  //  Ease on Down the Road  (Diana Ross and Michael Jackson song)  //  Count on Me  //  If the World Just Danced  //  Why Do Fools Fall in Love  (Frankie Lymon & The Teenagers cover)  //  Ain't No Mountain High Enough  (Ashford & Simpson cover)  //  I Will Survive  (Gloria Gaynor cover)  // Encore:   Freedom //  Thank You

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren