Festival Dranouter 2026 – Vernieuwde, vertrouwde blik tekent voor een totaal beleving van muziek, ontmoeten, sfeer en vakantie
Festival Dranouter 2026
Festivalterrein
Dranouter
2026-08-07 t-m 2026-08-09
Johan Meurisse
De 52ste editie van Dranouter was terug volledig uitverkocht en kon verspreid over het weekend 55000 bezoekers verwelkomen. Formule: Een gevarieerde line-up, het beleven met talrijke food- (heerlijke gerechten voor elk wat wils) en drinkstops (themabars), animatie en straattheateracts, het verbinden en het ontmoeten in al z’n aspecten enz. Het neemt een unieke positie in , het is één grote muziekvakantie, kortom, en vaste waarde in het festivallandschap, zonder aan eigenheid in te boeten.
En de editie van 2026 was iets bijzonders: een vernieuwd festivalterrein kunnen ontdekken met de verschillende zones, podia en nieuwe plekken op het terrein. Alles een beetje in een nieuwe, aangepaste outfit. O.m. Radio Drannie zijn de hosts in de aankondigingen en in de, indeling van de festivalzones heb je de Brouwerie (de vroegere clubtent), Nouter Park, Den Hof en aan de overkant Park Bazaar en iets verderop het Theater plein , elk met een eigen identiteit, sfeer en kleur, maar tegelijk onmiskenbaar Dranouter, met alles erop en eraan voor iedereen. Wat duidelijk in de smaak viel bij het publiek.
Comfort, beleving, vernieuwing, vertrouwd; creatief, inspiratievol en mooi uitgewerkt. ‘The new traditions’ steeds in evolutie …
Muzikaal steeds de kaart trekken van grote namen tot interessante ontdekkingen, met dit jaar de focus op Ierland. En showcases die folk & roots in de kijker plaatsen.
Er valt naast de podia het hele weekend voldoende te beleven, die de familiale sfeer, ruimte voor de kids en de ontmoetingen bevorderen.
Ook de lokale verankering blijft hierin belangrijk, die de identiteit van het festival van muziek, cultuur, beleven en ontmoeten doen versmelten.
Kortom, Festival Dranouter, een vernieuwde, vertrouwde blik voor een totaal beleving van muziek, ontmoeten, sfeer en vakantie. Een Dranouter-gevoel op z’n best!
Aftellen nu naar de volgende editie, 6 – 8 augustus 2027.
dag 1 – vrijdag 7 augustus 2026 - Mania met Belgische toppers Bart Peeters en Pommelien, die alle generaties met elkaar verbindt
Op de eerste volwaardige dag kreeg Dranouter 16000 festivalgangers, die de première van het vernieuwde festivalterrein konden ontdekken.
Al meteen een beloftevol artiest met Frans Kalf, die z’n Nederlandse roots in het Gentse verloren heeft en zorgt voor een rits aangename luistersongs met een licht zalvende droomgroove, die de brug slaan tussen Boudewijn De Groot, Ramses s-Shaffy, Brel en Spinvis. Hij is één van de nieuwe woordkustenaars, weet innemend als breed te spelen en heeft sterk materiaal uit die ons wist te intrigeren als “terwijl je voor me stond” en “en nou”. Om in het oog te houden.
Monza van Stijn Meuris blikt terug op hun 25 jarige carrière. Dit is net als Noordkaap Nederlandstalige pop op z’n best van een fijne band , even warm onthaald door een fijn publiek. We horen ’t em zo zeggen, ook als Meurissy op radio Willy.
Van de drie platen kwam de focus op het debuut ‘van God los’, met de titelsong die de beeldrijke woordvindingrijkheid van mooie popsongs besloot. “De ogen van Jenny”, “wie danst er nog” waren andere van het betere Nederlandstalige werk die we in de 90s voorgeschoteld kregen, toen van o.m. The Scene , Gorki, De Mens, Tröckener kecks en natuurlijk z’n andere band Noordkaap. Nostalgische emopoprock op z’n best.
De organisatie van Dranouter zet in op muzikale beleving ,ontmoeten en genieten bij een aangenaam zomerzonnetje. Vóór de avond viel, kregen we een spacey chillende wave van Space Quartet van o.a. Nicolas Mortelmans en Stef Kamil . Een klein uurtje instrumentale klankschalen, improviserend, in een mooi evenwichtig samenspel, in golvende beweging, van gitaar, bas, drums en sitar.
We werden gemoedelijk meegesleept in hun verfijnde, rauwe, repeterende en licht exploderend spel en muzikaal verhaal . Psychedelica jazzy pop met een Zuiderse Indiase world touch, die droom en wekelijkheid kruist.
De enthousiasmerende Mentissa introduceert haar Franstalige synthpop in Vlaanderen. De tweetalige jonge, beloftevolle artieste balanceert in haar elektronische luisterpop tussen ingetogenheid en een stevige pompende beat. Al eerder kwam ze in de spotlights via de Voice Kids en Eurosong . Met een “Desolée”, “et bam” en “faix gaffe à toi” weet ze telkens haar publiek te bespelen en ontpopt ze zich tot hun lieveling wat resulteert in een erg warm onthaal . Mooi om op die manier mee te gaan in haar materiaal met een heupwieg en een danspas.
Ze maakt deel uit van een nieuwe lichting vrouwelijke Brusselse artiesten, die ergens gelinkt zijn aan Khadja Nin, Viktor Lazlo, Angèle, Charlotte Adigéry en ook wel een beetje Rosalia , met haar heldere indringende soulvolle vocals. Blij dat Vlaanderen mij zo warm omarmde, gaf ze mee.
Dranouter houdt van breed programmeren. De focus dit jaar ligt op Ierland en één van de bands die we zagen was Ispini Na Heireann. Geënt op de Ierse traditie, geven ze een zwierige als integere rockende-punky-hiphop draai aan hun songs . Het trio switcht in banjo , akoestische en elektrische gitaar (getokkel/spel) en een (rappende) zangstijl. Met een knipoog naar een punky The Streets.
Ze weten het publiek op te zwepen. Sfeervolle ambiance dus, waarbij zelfs een volksdansje niet kon ontbreken. Leuke sfeermakers.
Over sfeermakers gesproken – Met deze drie-eenheid konden ze alle troeven op tafel gooien . Met Bart Peeters en de Ideale Mannen , Gustave brass band en Pommelien Thijs. Poker op z’n best!
De eerste troef kwam van Bart Peeters & de Ideale Mannen , die meteen op handen werden gedragen en luidkeels onthaald. Een ongelofelijke ambiance en sfeer zonder dat we een noot hoorden. En Bart Peeters himselve, 65 plus, die de veerkracht heeft van nen jonge gast, bespeelt z’n publiek, entertaint en enthousiasmeert. Hij brengt de songs, hoe intiem die bij momenten kunnen zijn (“liefde is alles”, “tot je weer van me houdt”), naar een hoger niveau door een zwierige draai, de handclaps, de meezingrefreinen , de ooh-aahs, het handjeszwaaien, de gsm lichtjes enz .
En de band is ongelofelijk op elkaar en op Bart ingespeeld. Hoe kan het ook anders, met een instrumentatie als accordeon, viool, dubbele percussie, elektronica, gitaar, banjo en bas . Ze zijn één van Dranouters smaakmakers door de jaren van folk tot new traditions heen.
Dit was een uurtje onthaasten met het beste van Bart, die een smiley op je gezicht toverde, je aanzette tot een heupwieg en de danspieren prikkelde.
En er is ruimte voor al een paar nieuwe singles te droppen, die hier vanavond niet konden ontbreken, o.m. “mannen zijn idioot” (knipoog naar gelijkwaardigheid) en “de bevalligste” (opnieuw opi geworden).
Hij is het publiek onnoemelijk dankbaar en omgekeerd van t zelfde. Iedereen een fijne avond bezorgen, uit zijn dak laten gaan ,met een “lepeletjesgewijs”, “konijneneten”, “aaa”, “Heist aan zee”, “brood voor morgenvroeg”, “zo van die zomerdagen”, verder Radios klassiekers “zwemmen in zee” (“swimming in the pool”) en afsluiter “ik hou meer van folk” (“I’m into folk’). Dit was ‘Dranoeter’, zoals hij kan kan omschrijven, op z’n best. De tent daverde. Dit was een uurtje vollen bak ambiance en sfeer … Respect!
En die ambiance en sfeer kregen we ook in de Brouwerie met de Gustave brass band, die eerder vroeg in de namiddag in de Chateau stonden . Met een uitgebreide blazerssectie, drums, wat elektronica en wat gedirigeer, maakten ze er een fijne act, performance en brassparty van door die wisselende, frisse en twinkelende melodieën , niet vies van een hiphopinjectie. Beetje tHof en blackwave. op blazers. Het deed even denken aan het Zwitserse collectief Meute. Een chaotische kakafonie die toch z’n structuur vond en het de dansspieren aansprak.
Moet er nog zand zijn tot slot met Pommelien Thijs , werd net als bij Bart Peeters alle generaties aangesproken . Natuurlijk meer jong dan ouder publiek , gezien zij wel de spreekbuis is van een new generation. En toch iedereen heeft wel een connectie met dit talent. Sterke songs , die rocken of met een (stevige) elektronica beat intrigeren en overtuigen, een sterke uitstraling, een sterke performance en verder een sterke band die geluid en beeld samenbrengen.
Zij wist de tent bijna te doen openbarsten. Evenveel volk binnen als buiten. Wat een publieksbelangstelling. Pommelien omarmt iedereen. Zij dartelt en huppelt heen en weer met een positieve vibe en onderhuids met een maatschappijkritische blik en view.
Pommelien is de ABBA van onze tijd. Een Pommelien mania eigenlijk wel, en dit nog na geen twee albums. Haar Nederlandstalige poprock ontroert en swingt van “ik moet gaan” , “entertainment”, beiden met een vette groove , de meezing van “erop en eronder” en verder “zilver”, “wat een idee”, “het beste moet nog komen”, “cassandra” en de slotreeks “ben je klaar” en natuurlijk “atlas”, de ideale afsluiter. Confetti, lichtwissels, stroboscoops, je kreeg het er allemaal op de gevoelige, sprankelende songs
Iedereen was in een ruk meegezogen. Net als bij Bart Peeters een show waar je werd omvergeblazen. Een schot in de roos . 180 in de darts. Het was even nazinderen snachts na dit optreden! Pommelien, popqueen bij uitstek!
Op naar dag 2
dag 2 - zaterdag 8 augustus 2026 - Opnieuw een dag van Belgisch talent in singalongs en politiek verweer
Het festival verwelkomde net als gisteren 16000 festivalgangers, waarmee ook de tweede festivaldag was uitverkocht. Het terrein vulde zich geleidelijk, waardoor iedereen rustig zijn weg vond en optimaal kon genieten van de acts.
De 50ste verjaardag van Kadril, een van onze smaakmakers binnen het folkrockgenre, bracht een halve eeuw muziek met Patrick Riguelle als zanger en de zangeressen Eva De Roovere en de huidige zangeres Little Kim (Kimberly Claeys). Wijzelf nemen hen persoonlijk mee tijdens hun najaarstournee, maar hun genre en muziek-is en blijft bepalend.
AO weet met het tweede album ‘malandra’ definitief door te breken . Twee jaar geleden stonden ze bescheiden in de theater stage , nu staan ze in de chateau en wat een warm ontvangst op hun even warme Zuiderse klank, die etherische pop en hun latin roots verraadt. Sfeerschepping in al z’n vormen, innemend, dromerig tot uitbundig, opwindend. Een gestadige groei, zeker nu op de festivals door de (licht) exploderende elektronicabeats en percussie. Het materiaal boeit door verrassende, onverwachtse wendingen. Zangeres Brenda maakt allerhande moves, danspasjes en brengt met een danseres de songs naar een hoger niveau, o.m. “orgulho”, “cada vez”, een uitgesponnen “aren’t you tired” en het afsluitende “talvez”, één van die puike singles van de nieuw plaat.
In performance en act is het combo nog geëvolueerd. Een voodooritueel lijkt niet veraf wanneer je volledig meegaat in dit begeesterend, bezwerend klankenspectrum. Een volle tent, een sterk onthaal. AO is groot geworden in ons landje!
Met Berlaen hebben we een Oost-Vlaming die W-Vlaanderen weet in te palmen. In het Zultse dialect geeft hij z’n nummers een leuke, ludieke, komische inslag . ‘Het leven is nie moeilijk, nie makkelijk’ horen we onderhuids, maar telkens in een poprock swing , waarbij je heel wat bekende deuntjes, melodietjes van bekende nummers herkent.
Radio 1 gaf een punch naar een definitieve doorbraak. Spontaan, losweg met z’n drie omarmen ze de Brouwerie , met nummers als “‘tlev’n es keihard”, “oe ver’est nog?”, “t beste van de reste”, “were zat” en “oltijd blijv’n goan”. Ook hier doken Little Kim en Eva De Roovere op en kwam er een fan een beetje meespelen op een koebel. Het tont aan hoe Berlaen alles z’n gang laat gaan, zonder de melodie en structuur van het liedje te verliezen. Overtuigend setje!
Dressed like boys is de uitlaatklep van Jelle Denturck van DIRK. Hier komt het emo kantje in finesse met sfeervol, gevoelig, straight from the heart materiaal aan bod, waarin hij zijn ziel steekt en met een zekere pathos. Een opkomen voor jezelf, voor wie/wat/hoe je bent (het ganse concept van de LGBTQ+) (vandaag ook op de Antwerp pride) en met enige maatschappijkritiek van wat er om ons heen gebeurt, denk maar aan Berlijn onlangs .
Sfeervol twinkelende piano/keys en de helder indringende vocals zijn de pijlers in de rakende nummers, die een sterke integere opbouw hebben, ergens tussen The Beatles, Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume genius in. De instrumentatie krijgt voldoende ruimte om de songs nog meer zeggingskracht te bieden. Hij heeft wat te vertellen en smijt zich letterlijk in de nummers als “Jaouad”, “lies” en de afsluiters “pinnacle” en de geschiedenisles in “stonewall riots forever”. Een verdiend warm onthaal in een volle tent Puik werk van deze West-Vlaming uit Ingemunster die met Dressed Like Boys een grootse band in spé heeft.
TP Le Green is het alter ego van Tim Beernaert, die na het verlies van zijn zoontje muziek is beginnen schrijven. Hij brengt het ook straight from the heart in sfeervolle, integere , dromerige rootsamericana op piano en z’n doorleefde vocals. Hij wordt hier bijgestaan door Sarah Green van Portland. Een uitgebreid combo ondersteunt het debuut ‘the extraordinary story of …’. Het is er eentje om te koesteren, de songs wisten iedereen in de theater stage te ontroeren. Ze zouden nog beter tot hun recht komen bij ondergaande zon. Doorbraak via Radio 1 met “amen” . Terecht . Voor wie houdt van het godvergeten talent Damien Rice, een must-to-see.
blackwave. van Willem Ardui en Jean Atohoun, nemen na een sabbatjaar terug de draad op, intussen vol politiek verweer. Een kleine tien jaar terug waren ze één van onze talenten binnen de hippop. Nog meer dan vroeger linken ze hun songs met een dosis maatschappijkritiek, zeker nu van wat er om ons heen gebeurt in Gaza , Ukraine, Soedan, Cuba, Congo enz.
‘The injustice in Palestina’ heeft hen enorm geraakt en net als een Rage, Kneecap roepen zij op tot ‘resistance’, zoals o.m. de wekelijkse protestacties in A’pen. ‘It’s always time to do the right thing’ , we werden het letterlijk meegegeven.
Muzikaal een uitgebreid combo van blazerssectie, keys, percussie in mellow, sfeervol, groovende jazzy en funky soulhippop in de voetsporen van een Buckshot LeFonque.
Spijtig genoeg was er hier maar een goed halfgevulde tent om muzikaal als maatschappijbewust de vibe en warme gloed van blackwave. te ondergaan (werd hun boodschap misschien wat te veel doorgedrukt?!).
Muziek met een opgestoken vuist dus , die enkele nieuwtjes liet horen, én echt maar iedereen meekreeg in een heupwieg en danspas op kleppers “elusive” ,”whatsgood” en “big dreams”.
Focus op Ierland kregen we in de Brouwerie tijdens de avond met The Wran . Het kwartet deed ons wegdromen naar de beeldrijke landschappen die het land rijk is. We werden muzikaal meegesleept in een kenmerkend instrumentarium van banjo, mandoline, accordeon, bas, akoestische gitaar en drums. Heerlijk genietbaar door het getokkel – en samenspel, de zangpartijen , die de traditionele sound/waarde in ere houdt , en het doet passen in een eigentijds jasje.
Een graag gezien gast op Dranouter is natuurlijk Flip Kowlier. Hij was hier al een pak keer, met tHof , met z’n solowerk en als gastzanger bij talrijke projecten als tBeste van tWesten. 25 jaar terug verscheen z’n eerste soloplaat ‘ocharme ik’, wat nu gevierd werd door ze integraal voor te stellen. Aangevuld met enkele ‘best of’ van Flip. Hij is intussen 50 geworden, wat kilo’s er (terug ) bij en een stem, die wat doorleefder is. Het West-Vlaamse dialect blijft goud van oud. Met z’n band doorheen de jaren op z’n solowerk, werden we eenmalig gedropt in z’n jubileumshow; een klein anderhalf uur lang, in de muzikale leefwereld van Flip, innemend, donker als uitbundig, geestdriftig.
Ook nu werden we in allerlei sferen gebracht van “ik ben moe”, “kwestie van organisatie”, “ocharme ik” naar een “ti woa” ,”verkloat”, “ne welgemeende” en “min moaten”. Die laatste zijn sfeer-ambiance makers die de tent deden daveren, met wat hoempapa, meezingmomenten ‘oohoos’, handjeszwaaien en handclaps .
Kowlier in allerlei muzikale gedaantes en stijlen dus in die 25 jaar, waarbij er nog een mooi toemaatje werd toegevoegd met o.m. “in de fik” , “bjistje in min uoft”, “mo ba nin”, “directeur”, “detox Danny” (zijn favoriet) en een nieuwtje “Mark” , in het najaar te verschijnen, die een nieuw album zal inleiden volgend jaar.
‘25 jaar is super emotioneel’ , haalt hij aan; sterk wat we hoorden, een doorwinterd levenspad van sing/songwriting in allerlei aspecten …
Dranouter weet ieder jaar elektronicabeats en dance te integreren in hun ‘new traditions’. Dit jaar kwam dit van de Aziatische Fransen Makoto San die trance en pompende elektronica mengt met slagwerk en een bamboo-stelsel van percussieve elementen. Zij wisten het publiek op te zwepen in die opbouwende lagen; de muzikale spanning steeg, explodeerde en zette aan tot bewegen en dansen. Een hypnotiserende, extatische beleving, met af en toe wat bevreemding waarbij de vier in een witzwarte tenue waren en de gezichten afgeschermd door maskers van een oogbol of van bij het schermen.
Wat een respons! Zelf waren ze evenzeer onder de indruk hoe hun performance, hun percussieve technorave iedereen raakte en hen een unieke beleving bezorgde. Een ontdekking!
Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit en op enkele jaren uitgegroeid tot één van de belangvolle vrouwelijke artiesten. Haar stekelige, dromerige, charmante pop klinkt uiterst genietbaar, groovy en dansbaar.
Twee albums uit nu, ‘montbray’ en ‘comic trip’, die een pak goede singles bevat. Al twee jaar is ze op tournee en ze mag het festival op dag 2 besluiten.
Speels, stijlvol klinkt het door een hypnotiserende, bezwerende, gemoedelijke, onderkoelde-warme sound en intense zangpartijen. Beetje Roisin Murphy en Fever Ray (The Knife).
Ze dartelt, maakt danspasjes in haar paarse opblaasjurk, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild.
Ze heeft een sterke band rond zich, de keys en de backing vocals geven kleur. We worden letterlijk gedropt in haar leefwereld. Een set vol goede nummers, maar nu net niet die meezingkleppers die we in de chateau gewoon zijn , waardoor Kowlier beter hier vanavond de afsluiter kon zijn.
We werden wel meegesleept in haar sound. “Ding dong” was de eerste herkenning. Oudjes “please to devon” en” just a touch” zijn live killers door de bezwerende world/indiase invloeden en elektronicabeats.
We kwamen terug in de dagdagelijkse realiteit met “comic trip”, “walk walk” en “ride away”, die ruimte boden aan het brede, diverse instrumentarium.
Dit is theatraliteit in melodieus groovende popelektronica., maar als afsluiter werden we live liever anders uitgewuifd ...
We zagen sterke acts van eigen bodem, met enkele fijne ontdekkingen.
Op naar dag 3!
dag 3 – zondag 9 augustus 2026 – Artiesten die zich eeuwig jong voelen en we blijven ontdekkingen aanstippen
Ook vandaag een uitverkocht Dranouter met sterke namen die allemaal wel iets te vieren hadden, Raymond , The Kooks, Zaz en De Dolfijntjes. Samen met een rits ontdekkingen was dit terug een dagje die in ons geheugen gegrift staat. ‘Kere ne keer were’ hebben we onthouden voor de volgende editie …
Eén van Vlaanderens lievelingen is ongetwijfeld Raymond Van Het Groenewoud. Hij is intussen 75 en is opnieuw op tournee getrokken. Met “primitivo” heeft hij zelfs een nieuw nummer uit, dat hier niet ontbrak. Een fijngevoelig poprockend nummer. Hij is goed omringd met Wouter Berlaen, Ward Snauwaert (gisteren te zien, Berlaen) en z’n vertrouwde muzikanten. Het kwintet is op elkaar ingespeeld en de lead gitaren worden afgewisseld. Raymond grossierde gemoedelijk doorheen z’n rijkelijk gevulde oeuvre van 50 jaar met een “maria, maria”, “je veux de l’amour”, “trek het je niet aan”, “liefde voor muziek” en “cha chacha”, die zorgden voor een meezingmoment en handjeszwaaien. Een fijne, leuke, nostalgische set. Z’n sing/songwriterschap wordt benadrukt in een “hoppah” (eerbetoon aan Josip Weber), “omdat ik van je hou” en “brussels by night”. Intiem , integer op piano en rocken doet hij met z’n band waarin ruimte is voor enkele begeesterende solopartijen .
Hij heeft nu maar een uur de tijd deze namiddag waardoor die bekende (meezing) songs niet zijn uitgesponnen. Tot slot “vlaanderen boven”, “2 meisjes” en “meisjes” zijn alles ineen van de rocker, de crooner en sing/songwriter in Raymond. Het ademt een soort ‘eeuwig jong, eeuwige jeugd’.
Sadu is een Estse kwartet met twee zangeressen die vocaal enorm elkaar aanvullen en afwisselen. Het vloeit moeiteloos in elkaar over. Een stemmenpracht. De melodieuze nummers klinken zwierig, kleurrijk met doedelzak , viool en verschillende soorten flutes. Ze nestelen zich tussen pop, roc , folk, world.
Een dynamische performance met talrijke danspasjes sieren de uiterst aangename set . Onderhuids voel je in hun materiaal hun afkomst en de vechtlust naar het streven van een vrijheidsgevoel. Een aangename kennismaking.
Leuk dat de Britse The Kooks eens konden langskomen die op tournee zijn om het twintig jaar geleden debuut ‘inside in inside out’ terug eens voor te stellen. Een debuut die tot op de dag van vandaag de groep achtervolgt met talrijke sterke, overtuigende popsongs, o.a.
“sofa song” , “she moves in her own way” , “seaside”, “oohlala” en naïve” die mooi verdeeld zaten in de set. Songs die een ‘happy sunny feeling’ hebben en nog beter klinken in de vooravond.
Luke Pritchard en co vullen het mooi aan met enkele andere bekende nummers in hun oeuvre als “bad habit”, “junk of the heart” en de meezinger “do you wanna”. Af en toe krijgen ze een stevige sneert zonder te raken aan de originele melodie. Met “sunny baby” kregen we één van de recente songs , die nog steeds een treffende melodie en ritme bieden, maar net die niet hitgevoeligheid van weleer. Het intieme “see me now”, geleest op het pianospel was gegroeid uit het vroege heengaan van Pritchard’s pa . Qua vocals heeft hij nog niks ingeboet.
Kortom The Kooks blijven een publiekslieveling door hun talrijke pophits van voorheen en hopen stiekem dat na twintig jaar het vuur niet uitgedoofd geraakt.
Ruimte voor ontdekkingen, de Brouwerie nodigt er zich voor uit. Het Schotse Talisk laat ons wegdromen, net als de Ierse artiesten die hier geprogrammeerd staan, naar de beeldrijke landschappen in hun land. Hun zo goed als instrumentale folky sound op bandoneon , akoestische gitaar, viool en foottics weten het publiek op te zwepen. Ze bouwen op, geven een zwierige draai, maar laten ruimte voor een dromerig gevoel en ingetogenheid . Sfeerscheppjng en ambiance creëren was uitermate geslaagd. Een gevierde live act.
Een graag gezien gaste is ‘grande dame’ uit Frankrijk Zaz. Na haar laatste passage vier jaar terug, heeft ze intussen een nieuwe plaat uit, ‘sains et saufs’, die hier integraal werd voorgesteld. De Franse springintveld wordt net als ons evenveel overvallen van wat er in de wereld gebeurt en vertelt ons een boodschap van geloof, hoop, liefde met gans haar hart. Hadden we voorheen in haar gypsy jazz, chanson, salsa, latin en pop - die doordrongen was van een cabareske insteek -, een energieke levenslust, dan klinkt deze nu sfeervoller, intiemer, eenduidiger, passioneler.
Tussenin krijgen we haar verhaal vertaald op het grote scherm, werkt ze met camerabeeldjes en probeert ze zelf een woordje Nederlands te spreken, wat enorm warm, respectvol onthaald werd. Op begeesterende wijze brengt ze beeld en klank samen. Altijd met de glimlach en met haar heldere, indringende, krachtige vocals in ‘een Parisienne touch’; met het hart op de juiste plaats is ze bij en tussen haar publiek. Die positive vibe doet deugd.
Een goed anderhalf uur lang omarmt ze iedereen. Ze heeft een sterke band, die goed op elkaar ingespeeld is. De songs krijgen een extra dimensie. Het nieuwe album staat volop in de aandacht in het eerste deel van de set met o.m. “je pardonne”, “mon sourire”, “mon vrai moi” en “on peut comme ça”, die balanceren tussen aanstekelijkheid en weemoed. Het is een volgend hoofdstuk in haar oeuvre . Met “les passants”, de ‘vive le vélo’-intro « Paris sera toujours Paris » en « éblouie par la nuit » krijgen we enkele sprankelende oudjes tussenin.
Zaz is overal te zien op het podium, ze gaat er totaal voor, en is zelfs middenin het publiek, om iedereen bijna letterlijk warm te omarmen. Een emo moment. Wat een geestdrift .
We krijgen een ongelofelijke finalereeks , die het vroegere ‘Parisienne gevoel’ ademt met reeds veel gedraaide nummers op de radio, “je m’imagine que tu sais” en titelsong “sains et saufs” zelf. En verder worden we opgezweept door “si j’amais j’oublie”, “on ira” en “je veux” die de definitieve doorbraak betekende naar ons landje.
Zaz wuifde ons letterlijk uit . Wat een response kreeg ze. Dit was ‘une vie d’amour et d’émotion’, kun je zeggen.
Een andere band die we aanstipten dezelfde avond was nog Aysay. Voor wie houdt van Karsu of Altin Gün was dit alvast uiterst interessant. Het multi-culturele kwartet met een Koerdische zangeres en Deense muzikanten, brengt in hun popelektronisch rockgeluid net een worldmix door traditionele instrumenten als de saz en darbuka, waarbij de zangeres met haar sensueel heldere vocals moeiteloos overstapt naar een krachtige keelzang.
In de songs horen we de repressie, de onderdrukking, de weerstand en het streven naar gelijkwaardigheid, vrijheid, liefde. Het twinkelende, sprankelende , hynotiserende songmateriaal sleepte ons mee in haar verhaal en background. Het was muzikaal kleurrijk en wist zelfs te ontroeren met een heupwieg, danspas en elkaar dicht vastpakken.
Het was gedroomde kans voor de organisatie om als vanouds terug eens kunnen af te sluiten met De Dolfijntjes, al 35 jaar bezig, die elkaar terug vonden na al hun bezigheden, bestaande uit de kern Wim (Opbrouck) & Wim (Willaert). Een stevige portie West-Vlaams vertier in al z’n aspecten. De band, met negen op het podium, staat er met blazerssectie, accordeon, keys, gitaar, bas, drums. Allemaal virtuozen kun je zeggen die aan alles een creatieve, vindingrijke jam, zwier en zwaai geven. Het leven zoals het is, een volksfeest, ludiek, komisch, ontspannend. Ze gaan in op de maatschappelijke en muzikale trends en gooien het in gevoelige, uitbundige folk, polka, hoempapa en pop. Telkens weten ze het publiek erbij te betreken en met ‘de wall of love/death’ ging iedereen loos in de Chateau.
De nummers waren allemaal even mooi uitgewerkt in verrassende, onverwachtse, avontuurlijke, boeiende wendingen … « Monique » , « Annie (eet gezond), « wit konin », « priere mie & gie » , « tous les dimanches » en « verre rie ». Kleppers waren afsluiters “marche-en-famenne” en “kere ne keer were” ; het waren sfeermakers die beklijvend nazinderden. Een ware triomftocht met majoretten tot in het publiek. Alsof Die Verdammte Spielerei erbij stond.
Er iets over horen, lezen of schrijven is iets, maar meemaken, beleven, ondergaan is een must bij De Dolfijntjes. Dit was er één vol West-Vlaamse ambiance, meezing en verbindende momenten… Chaotisch gestructureerd, improviserend, rakend en subtiel doordacht. Heerlijk sentiment en in schoonheid van een weekendje Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics via de site www.festivaldranouter.be
Remember Historiek
Festival Dranouter is en blijft een gemoedelijk en gezinsvriendelijk muziekfeest in een schitterende omgeving. Als één van de oudste festivals namen ze een unieke positie in binnen het Belgische festivallandschap. Sinds 2015 huist dit duurzame festival in het dorp van Dranouter, letterlijk tussen de huizen, de torende kerk, de uitgestrekte velden en de prachtige Kemmelberg. De mix van straffe live concerten, originele randanimatie, stevige afterparty's, verrassende kinderprogrammatie, -animatie en de verrassend mooi ingerichte drank- (themabars) en de heerlijke foodstands worden fel gesmaakt.
Geruggensteund door de slogan ‘Festival Of New Traditions’ komt de klemtoon op roots en folk, aangevuld door een zorgvuldig gekozen selectie van internationale en Belgische acts, met een rits onbekende parels.
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Nederlands 
Français 
