Lokerse Feesten 2026 - DAG 7 - Van hiphopfeestjes met een hoek af naar een 'Streets'-theater
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-06
Erik Vandamme

Het begrip 'hiphop' is bijzonder breed geworden. De Lokerse Feesten haalden voor hun zevende festivaldag dan ook een bont gezelschap naar de Grote Kaai: van poëtische rap en aanstekelijke hiphopfeestjes tot een 'Streets'-theaterspektakel dat de wenkbrauwen deed fronsen.
En opvallend genoeg waren het vooral twee acts in de Club die ons het meest wisten te verrassen.

We starten op de Mainstage met Yong Yello (****). De rappende bard wordt met heel wat superlatieven overladen. We wilden zelf ervaren of al dat bewieroken terecht was. Het is ergens tussenin, al moeten we toegeven dat deze jonge rapper wel degelijk een klassepoëet is die heel wat emoties weet op te wekken.
Yong Yello, alias Yello Staelens, brengt als soloartiest een opvallende mix van Nederlandstalige hiphop, chanson, soul en funk. Zijn teksten zijn pijnlijk eerlijk, maar worden verpakt in een  arrangement van sterke melodieën en nostalgie. Precies die combinatie komt live sterk tot zijn recht. Humor en bittere ernst liggen akelig dicht bij elkaar, terwijl hij het publiek voortdurend aanzet tot meezingen.
Het meest opmerkelijke is echter de prominente inbreng van de blaasinstrumenten. Zij zorgen voor een opzwepende, groovy sound die dicht tegen de jazz aanleunt en zijn markante stem nog meer kracht geeft. Een sublieme start.

We moesten keuzes maken door overlappingen . De Jeugd van Tegenwoordig moesten we dus helaas links laten liggen.
Blu Samu (****), een telg uit de Brusselse Stikstof-stal, staat helemaal alleen op het podium, maar heeft geen moment moeite om de ruimte te vullen. Haar huppelende act, sprankelende stem en brede glimlach werken aanstekelijk. Ze weet perfect het evenwicht te bewaren tussen toegankelijkheid en experiment, zonder ooit kitscherig of oppervlakkig te klinken.
Wanneer ze de dames uit het publiek op het podium roept voor een gezamenlijk dansje, ontstaat uiteindelijk een onversneden dansfeest waar iedereen alleen maar blij van wordt.

Ook Jazz Brak (*****) weet hoe je een hiphopfeestje moet bouwen, al is het van een ander en vooral rauwer kaliber. De Club staat afgeladen vol met springende fans die gretig meegaan in de opzwepende beats en vocalen van Jazz Brak en de DJ aan de boots.
Bloedmooie songs die zich vastkleven en een rauw randje hebben. De niet-aflatende stroom van rap- en hiphop rollen als een wave over het publiek. Niet zozeer luid, wel intens. En soms beenhard uithalen waar nodig, zachtmoedig en zalvend waar het kan.
Jazz Brak jaagt de hele Club in vuur en vlam. Hoe wilder het publiek reageert, hoe dieper het gaspedaal wordt ingedrukt. Een wervelend feestje.
Het is dan ook jammer dat we de Club iets vroeger moeten verlaten wegens de overlapping met The Streets. Hier had gerust nog een halfuurtje bij gemogen …

The Streets (****) waren nochtans een belangrijke reden waarom we naar Lokeren waren afgezakt. Mike Skinner en zijn gezelschap kleuren al jaren de rap en hiphop scene. Ook op de Grote Kaai krijgen we geen klassiek hiphopconcert, maar een soort 'Streets'-theater.
Het concert is in twee delen onderverdeeld, waarbij het eerste volledig draait rond 'A Grand Don't Come for Free', het conceptalbum uit 2004. De plaat vertelt het verhaal van een man die duizend pond kwijt is en tegelijk verwikkeld raakt in een turbulente relatie met Simone. Wat begint als een zoektocht naar verdwenen geld, ontspoort in een verhaal over verliefdheid, wantrouwen, jaloezie en uiteindelijk een stukgelopen relatie.
Het verhaal wordt niet alleen verteld, maar ook uitgebeeld. Verschillende performers bewegen over het podium, terwijl het decor met o.m. een bushokje het geheel nog meer het karakter van een theaterstuk geeft. Mike Skinner staat erbij minder als klassieke frontman op het podium dan als verteller die zijn personages tot leven brengt.
Wie gekomen is om meteen een Streets-feestje te bouwen, kijkt in het eerste deel wellicht even vreemd op. Echt veel vaart zit er niet in en het zorgde voor gefronste wenkbrauwen, hier en daar.
Maar precies daarin schuilt ook de eigenheid van The Streets. Dit is geen doorsnee rapshow, maar een muzikale vertelling waarin humor, drama, dagelijkse beslommeringen en messcherpe observaties door elkaar lopen. Niet altijd even toegankelijk, maar wel bijzonder. In het tweede deel wordt er meer een feestje gebouwd, al blijft het theatrale karakter overeind. Skinner zoekt bij “Turn the Page” letterlijk het publiek op en is tot ver naar achteren te vinden. Samen met zijn kompanen schakelt hij een versnelling hoger met “Who's Got the Bag”, “Let's Push Things Forward”, “Don't Mug Yourself” en “Never Went to Church”. Via o.a. “The Escapist”, “Has It Come to This?” en “Weak Become Heroes” groeit de sfeer verder uit tot een heus Streets-feest.
The Streets toonde in Lokeren verschillende gedaantes: eerst is Mike Skinner verhalenverteller, daarna meer feestbeest. Wie meegaat in dat verhaal, ontdekt iets fijns en bijzonders. Mooi.

In de Club intussen een ontketende IJsland (*****), een band die qua muziek en teksten uitspuwen in schril contrast staat met het liefelijke landje zelf. Rauw, verpulverend en zonder ook maar één keer op te kijken ongelofelijk uithalen lijkt de boodschap.
Al gauw ontstaan wilde moshpits en circle pits, alsof we plots op een metalconcert zijn aanbeland. Met songs als “Hete Tak”, “Don't Believe de Krant” en “Eigendom is Diefstal” duwt het Nederlandse duo elk heilig huisje omver. Het dendert als een nietsontziende sneltrein. Een rustpunt is er nauwelijks.
Daarna worden de registers opnieuw opengetrokken binnen een acid-rap-hardcorevibe. Een doorweekte, badende menigte blijft achter. Een Hollandse mokerslag. Wat een pletwals!

Zwangere Guy (****) was de hoofdact op de mainstage. De Brusselaar heeft intussen een lange weg afgelegd, als performer en mens. Zijn vitaliteit lijkt grenzeloos, maar tegelijk voelt zijn aanpak rustiger aan. Vader worden en geconfronteerd worden met de eindigheid van het leven doen duidelijk iets met een mens. Zijn emotioneel beladen kantje komt nu bovendrijven, zonder dat hij erdoor in een bad van tristesse terechtkomt.
We gaan allemaal samen mee in de verhalen via zijn teksten en muziek. Geen ellenlange bindteksten, maar de muziek voor zich laten spreken. Dat er al eens een hoekje af mag zijn of een scheutje humor, zorgt voor de nodige kleur.
Net doordat Zwangere Guy de lijn bewandelt tussen het leven vieren en de weemoed in zijn teksten en voordracht, blijft hij boeien. Zwangere Guy bewijst in Lokeren dat hij de perfecte Brusselse troubadour kan zijn. Op een zelfrelativerende manier vertelt hij verhalen die niet alleen boeien, maar ook herkenbaar overkomen, onder te verzanden in oeverloos gepreek en evenmin zonder het typische feestelijke hiphopkantje uit het oog te verliezen.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren