Sjockfestival Gierle 2010: zondag 11 juli 2010 - Loden hitte kan rock-'n-roll niet temperen
De opkomst leek iets minder groot dit jaar ondanks het toch schitterende programma van deze 35ste (!) editie van Sjock. Laten we het er maar op houden dat de verzengende zon en koning voetbal hier voor iets tussen zaten.

De eerste groep die ik aan het werk zag waren The A-Bones uit Brooklyn, New York. Voor alle zekerheid had ik deze groep rond het echtpaar Billy Miller en Miriam Linna, tevens bezielers van ‘Norton Records’, een paar dagen eerder gaan zien in dB's in Utrecht, bang als ik was dat hun muziek niet zou gedijen in open lucht. Die vrees bleek ongegrond want The A-Bones gaven er een stomende set en het was enkel die hardvochtige zon die me ervan weerhield om mijn oude knoken nog eens een danspasje te laten wagen. Want hun covers van obscure rock-'n-rollnummers zoals "Betty Lou got a new tattoo" werkten bijzonder aanstekelijk wat ook enkele Fleshtones tussen de eerste rijen merkten. En met Bruce Bennett, die zijn lichaam in alle bochten wrong, hebben The A-Bones een schitterend gitarist in de rangen. Zo vroeg op de middag en al een eerste hoogtepunt.

Pat Todd and The Rankoutsiders waren speciaal uit Los Angeles overgevlogen voor dit ene Europese optreden. Die Pat Todd zag ik ooit lang geleden schitteren in de Democrazy met The Lazy Cowgirls en ik was dan ook behoorlijk benieuwd wat zijn nieuwe band er na al die jaren stilte van zou bakken. Met zijn vijven brachten ze luide cowpunk gesjord door een muur van gitaren. Hun sound vond ik net iets te dichtgemetseld en als er al eens gaten in kwamen zoals in het hillbilly-nummer "Sometimes trouble has a name" of die ene trage song, opgedragen aan Brigitte Bardot, was dat een verademing. Toch blijf ik alle sympathie hebben voor Pat Todd die een prachtig performer blijft en wiens heerlijke stem nog geen spatje sleet vertoont. Het pleit ook voor hem dat hij pertinent weigerde terug te vallen op Lazy Cowgirls-nummers en liever afsloot met "Route 66".

De Antwerpse Seatsniffers zijn stilaan een instituut wat de Belgische roots betreft. Walter Broes, Roel Jacobs, Bop en Pete De Houwer waren als vanouds weer indrukwekkend en bij momenten zelfs geniaal. We kennen het intussen allemaal maar toch blijf je tot de laatste seconde geboeid volgen.

Jim Jones vond het nodig om van plaats in de line-up te veranderen om zo de concurrentie met de WK-finale, die op het terrein op een paar grote televisieschermen door hooguit een paar honderd personen gevolgd zou worden, te vermijden. Flauw en ook op het podium kon de groep die me al eens tegenviel in Le Grand Mix in Tourcoing, me weer niet echt overtuigen. Nochtans gaf Jim Jones, die het presteerde om in hemd, gilet en jasje te verschijnen (enkel het jasje ging na een tijdje uit) zich helemaal en val ik nog steeds voor de "Jerry Lee Lewis" piano van Elliott Mortimer. Jammer dat die gitaren zo gezwollen klinken, minder die met de helft en ik sluit The Jim Jones Revue in mijn armen.

Het contrast met The Dragtones kon niet groter zijn. Hier geen poseurs, integendeel, in een soort schooluniformpjes (wit hemd, das en witte trui) zagen ze er zelfs bijzonder sullig uit. Gelukkig bedriegt schijn soms nog eens en was deze band, deels uit LA, deels uit Zweden, dé verrassing van dit festival. Zelf noemen ze hun ding ‘Top fuel rock-'n-roll’ ...Tja, mooier kan ik het niet bedenken. Duidelijk gefocust op de rock-'n-roll van eind jaren '50-begin jaren '60 met twee fantastische gitaristen : Per ‘The Hammer’ Thornsell en Mike Barbwire (van The Barbwires). Die laatste genoot mijn lichte voorkeur vanwege die ene song waarin zijn gitaar zo desperaat klonk dat ik er koude rillingen van kreeg (mooi meegenomen bij die tropische temperaturen). Op bas zagen we warempel Vigilante Carlstroem van The Hives, die trouwens ook een paar maal zijn kunnen op gitaar mocht demonstreren. Frontman was zanger Luis Arriaga die er alles aan deed om het publiek voor zich te winnen en enkele keren op een niet ingeplugde gitaar speelde. Maar zelfs dat schijnmanoeuvre kon geen smet werpen op een schitterende set vol zinderende rock-'n-roll.

Daarna werd het stilaan tijd voor Nederland-Spanje. Hoewel ik The Fleshtones de laatste jaren al een paar maal aan het werk zag en dat eigenlijk ruimschoots voldoende vond besloot ik uiteindelijk toch het voetbal te laten voor wat het was en het avondje ‘Hollanders jennen’ aan mijn kompanen over te laten. Toen ik het podium naderde waren gitarist Keith Streng en bassist Ken Fox op de weide zelf aan het spelen in een poging om wat meer vuur in het publiek te krijgen. Toen ze terug het podium op klauterden stonden de voltallige A-Bones klaar om samen een donderend "Cara-Lin" de wei in te katapulteren. Meteen sloeg het vuur voorgoed in de pan. Ondanks het feit dat ik hun songs maar middelmatig vind en ze er eigenlijk uitzien als een bende jeanetten weet deze band uit Brooklyn me live toch telkens te begeesteren. Hun show leek wel een fysieke uitputtingsslag, inclusief een uitgebreid rondje pompen op het gras, die eindigde met een hilarische versie van Led Zeppelin's "Communication breakdown".

De glorieperiode van The Paladins uit San Diego dateert intussen ook al van zo'n 20 jaar geleden. Hun mix van blues, rockabilly en country klinkt nog steeds uniek en hoe Dave Gonzalez zijn gitaar beheerst grenst soms aan het onwaarschijnlijke. Toch kreeg ik meermaals het gevoel dat het net iets te bezadigd klonk. Logisch dat het wilde van de beginperiode er wat uit is maar toch blijf je hopen die vonken van toen ooit terug te zien. Gelukkig bleven die oude songs als "Big Mary's" fenomenaal klinken en werd het nog een gezellig familiefeestje toen Walter Broes en Big Sandy de band vervoegden. En wat Thomas Yearsley vroeger in zijn eentje kon, lukte hier nog eens met wat hulp van Big Sandy : de staande bas bespelen terwijl hij erop staat. The Paladins mogen er nog steeds zijn!

Afsluiter van Sjock 2010 was de gelegenheidsformatie Rocketroom R & B Revival feat. Howlin' Pelle (van The Hives). Wat op papier best aardig leek bleek live een afgang. Het begon al slecht. Uitgerekend op dit festival waar de timing echt minutieus is, vertikte de groep het om op tijd te beginnen. De heren keken liever op tv de finale uit!
£Rocketroom, een soort big band met twee verkwikkende saxen zetten een prima sound neer maar het was Howlin' Pelle zelf die de boel naar de kloten hielp. Eindeloos mekkerend en minuten lang om de liefde van het publiek schooiend haalde hij er de vaart kompleet uit. Met de songkeuze werd ook veel te veel op veilig gespeeld. Ik zat echt niet te wachten op versie van "The girl can't help it" of "I put a spell on you". In plaats van naar die ellendige match te kijken had hij beter naar The Fleshtones gaan zien, zo had hij meteen geweten hoe je het publiek voor je kan winnen zonder ook maar één woord gezever.

Sjock 2010 - althans de zondag - was weer grand cru!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Sjock, Gierle