Gent Jazz Festival 2010: Gil Scott-Heron en Madness
ROOT
Line up: Dominique Vantomme (Fender Rhodes, organ), Mirko Banovic (Bass & samples), Geert Roelofs (drums).
Wat mij betreft weer een rake opener. Het trio rond Vantomme liet ons zweven tussen free, classic, experimenten, psychedelica en puike harmonieen. Niet zomaar in een of ander vakje te stoppen. Mirko, gekend als bassist van Arno en Arsenal kon hier gerust zijn veelzijdigheid bewijzen op zijn bas, maar ook met zijn samples, die de schijnbare uitersten tussen de verschillende stijlen tot een uiterst genietbare maar niet pottenbrekende set smeedden. Belgie heeft nu ook zijn Herbie Hancock.

Gill SCOTT-HERON
Line up: Gill Scott-Heron (spoken word, vocals, keyboards), Glen Turner (mouth organ), Tony Duncanson (percussion), Carl Cornwell (saxophone, flute, keyboards)
Het publiek verwachtte veel van deze pionier van hip hop die enkele jaren geleden nog gezellig in een of andere goot of cel vertoefde. Hij begon de set alleen met zijn gammele Fender Rhodes en stak heel wat opa-humor in zijn bindteksten. Vergelijk het met de zatte nonkel op familiefeesten die altijd dezelfde moppen verteld. Zo hoorden we dezelfde anekdotes als op zijn passage eerder in Brussel. Deze ouwe knar met zijn schuurpapieren soulstem deed me zwaar aan Richie Heavens op Woodstock denken (we zitten wel op Gentjazz, hé). Zijn boodschappen zijn niet meer rebels, maar zeemzoeterig over love, peace en summertime. Pas tijdens het derde nummer kwam de rest  van de band op de proppen. Puike percussie en veelzijdige Cornwell. We kregen een onderhoudende en wat langdradige en voorspelbare set waarbij het geroezemoes vaak het optreden overtrof. Gill Scott-Heron werd door de betere pers sterk aanbevolen, maar heeft het niet kunnen waarmaken, op een miniclimaxje na in “We almost lost Detroit”.

MADNESS
Reeds dertig jaar geleden richtten Suggs en zijn eeuwige vriend Chas Madness op. Vandaag lijken ze nog geen haar veranderd en hebben ze nog niets van hun pluimen verloren. Het beloofde feest is er gekomen en was letterlijk waanzinnig, zodat we alweer een hoogtepunt kunnen inschrijven in de annalen van Gentjazz. Je kan natuurlijk bedenken wat ze uiteindelijk met jazz te maken hebben, zoals Suggs zelf opmerkte, maar laat u zich daardoor niet hinderen. Deze verbreding werkt wel degelijk prima.
De vlam zat er al meteen in met opener One Step Beyond, gevolgd door een hele resem hits (tsjonge, wat hebben die er véél) zoals, Embaressement”, “Our house”, “Baggy trousers”, om er maar enkele te noemen. Madness was niet te betrappen op zwakkere momenten en bleef er de pees op leggen, ook met minder bekende en recentere nummers die trouwens waardig naast hun hits konden staan. Jammer dat ze een gehuurde bassist mee hadden en dat de ‘bridges’ vaak wat rommelig overkwamen. Dat Suggs in deze oecemenische crisistijden enkele jonge knapen op het podium riep en ‘stay for ever young’ debiteerde nemen we er graag bij en kon de feestvreugde geenszins bederven. Madness kwam, zong en overwon en de afgeladen volle tent pogode. De finale misthoorn in “Nightboat to Cairo” liet symbolisch de Gentse Feesten beginnen.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent