DFA is het New-Yorkse punkfunk/disco not disco/no wave label van onder meer LCD Soundsystem, The Rapture en The Juan Maclean, en was vooral rond 2005/2006 toonaangevend. Zo een zeven jaar later is er geen sprake meer van een New-Yorkse punkfunk-scene, hield LCD Soundsystem er mee op, en zijn er andere trends en genres in opgang. Niettemin blijft DFA nieuwe releases uitbrengen, en zoals zoveel labels heeft DFA zijn horizon ondertussen verbreed: de bands die vanavond door DFA op de affiche van Les Nuits geplaatst werden komen uit heel andere plaatsen dan de Big Apple: Portsmouth, Berlijn en Portland, Oregon.

Prinzhorn Dance School, het met een drummer uitgebreide Engelse duo Tobin Prinz en Suzi Horn, mochten de avond aftrappen, met hun kale, erg aan The Gang of Four of The Fall refererende geluid. Heel erg spannend was dit niet: Kim Deal baslijntjes, metalige gitaarfunkriedeltjes, een drummer die vooral accenten speelde en Prinz en Horn die dit alles lardeerden met sloganesk geschreeuw. We hebben jongen/meisje -duo’s dit al veel beter weten brengen.

Yacht (zie foto) was veel en vele malen beter: tonnen podium-presence bij frontman en frontvrouw Jona Bechtolt en Claire Evans: dit zou een feestje worden: de typische vuile DFA mix van electronica en rock (ja ja, een koe-bel mocht niet ontbreken): vette beats, opzwepende ritmes, maar wel met een poppier geluid: als je LCD Soundsystem met The Human League mixt, kom je bij Yacht uit. De danspasjes en moves van frontvrouw Evans mochten er wezen, zo tolde ze als een derwisj rond om de microfoonkabel rond haar taille te wikkelen, zodat ze genoeg meters kabel had om in de zaal te duiken en het feestje daar verder te zetten. Hoogtepunt van de set was een pulserende cover van Brigitte Fontaine,  “Le Goudron”, met licht absurde teksten zoals “ Le temps est un bateau, la terre est un gateau”. Denk aan Vive La Fête, maar dan beter.  Een echte festivalband dus, Yacht, ze moeten er zeker in slagen een tent op zijn kop te zetten.

Planningtorock leerden wij kennen door haar inbreng op het dubbelalbum ‘Tomorrow in a year’, de Darwin-opera van The Knife, met een hemeltergend A-kant (Diamanda Gallas, iemand), maar een schitterende B-kant(één van de albums van 2010). Planningtorock is het alter ego van Janine Rostron,  een Engelse die kunstonderwijs volgde en tegenwoordig vanuit Berlijn opereert. Vorig jaar bracht ze haar debuut ‘W’ uit, een avontuurlijk album dat zowel naar de high energy disco van Sylvester als naar donkere new wave knipoogt. Als je Cocorosie, Antony Hegarty en Hercules and Love Affair kan smaken, dan is Planningtorock ook iets voor jou.
Qua podiumverschijning is Planningtorock een bizarre verschijning: een grote, stevig gebouwde dame, ruime amorfe gewaden, een hogepriesteres met een vreemdsoortige haviksneus en wenkbrauw-masker (doet denken aan een of ander sci-fi wezen of aan het gothic personage The Crow).
Live werd Rostron vanavond bijgestaan door een dj, die hoog in haar DJ-box uittorende boven het publiek.  Planningtorock speelt bewust met gender, ze vervormt haar stem zodat het niet altijd duidelijk is of er een man of een vrouw op het podium staat. Rostron heeft smaak, we werden getrakteerd op een cover van Guided by Voices (“My valuable hunting knife”) en Arthur Russell (“Janine”). De set was heel sfeervol, diep en dubby, varierend tussen donkere, depri new wave en levendige cosmic disco, met als climax een uitgesponnen mix van “Living it out”, waarbij de zaal kolkte. Donna Summer is niet meer, maar haar opvolger staat klaar en heet Planningtorock.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2012)