Gent Jazz Festival 2012 – Paco de Lucia - Miguel Zenon Quartet
Gent Jazz Festival 2012

Gent Jazz Festival is ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde binnen het festivallandschap. Op deze 11^de editie, zoals steeds een weekje standard/traditional jazz, vanaf volgende woensdag gaat de organisatie wat breder organiseren, en komen ook andere genres aan bod.
Zoals steeds wil men met  Gent Jazz het genre in de vitrine plaatsen en krijgen jonge Belgische muzikanten de kans zich te tonen aan het publiek.

Een ware wolkbreuk gisteren bij de start. Nog voor het festival werd in gang gefloten, werd de Bijlokesite herschapen in iets wat het midden houdt tussen de gemiddelde zwemvijver en een forelkwekerij. Lees: massa’s water.
Het was niettemin opnieuw iemand van eigen kweek die de- toen nog té grote- tent, mocht gaan opwarmen. Ieder jaar passeren er voor oningewijden zoals ik, telkens van die zogezegd ongekende namen, tot je gaat kijken naar hun palmares. Daar kan je enkel maar ‘U’ tegen zeggen, mijn gedacht.

IGOR GEHENET is zo’n naam, en de man is Luikenaar en bespeelt het klavier. Hij won ooit de Sabam Jazz award voor jong talent en dat laatste heeft de man in overschot. Samen met Teun Verbruggen op drums en Sam Gerstmans op bas vormt hij een TRIO, die schoorvoetend op gang kwam (ja, met zo’n weer…), maar er gaandeweg in slaagde de voor de helft gevulde tent te vermaken.
Gehenot toont invloeden van o.a. Brad Melhdau, Jef Neve en de ECM-pianisten. Maar hij kan ook met veel punch spelen en schuwt aanstekelijke grooves niet. Er zit in hem evenveel lyriek en sensibiliteit als opwinding en zin om gek te doen. Teun Verbruggen ken je vooral als de drummer van Jeff Neve.

De beurt dan aan het MIGUEL ZENON QUARTET. De organsiatie gaat wat zuiders gaan programmeren, omdat de afsluiter van straks, ook die richting uitgaat.
MIGUEL ZENON is één van de toonaangevende saxofonisten van zijn generatie. De man is Portoricaan, en brengt een mix van Latijns-Amerikaanse – Portoricaanse – traditie en jazz.
Hij brengt o.a. werk van Portoricaanse componisten, zoals “Waves and Sand” en “Tevez”. In “Silenzio” gaat ie helemaal de salsatoer op. Check out zijn laatste plaat : ‘Al adentro’.
Al had ik hier eigenlijk wel iets méér van verwacht. Het concert bleef maar wat op zijn gat zitten, ondanks goeie pogingen van strakke drummer Henry Cole en de zichtbaar overgetalenteerde pianist Louis Perdomo. Te vaak bleef hij oeverloos soleren, tot het weer de beurt was aan Zenon om over te nemen. Beetje voorspelbaar op den duur. Maar zijn palmares nemen ze hem niet meer af: speelde o.a. samen met de groten der aarde: Brian Blade en Dave Douglas.
Het décor waarin Flamenco-artiesten doorgaans optreden moet steeds worden aangepast aan de zuiderse temperaturen van Andaloucia. Zo ook gisteren, waar twee containers palmbomen werden aangevoerd, om het hen wat aangenamer te maken. Alsof het een show betrof voor de Spaanse nationale omroep.
Het was koud, en er viel opnieuw iets uit de lucht die verdacht veel op regen leek…

Hen, dat zijn/ is PACO DE LUCIA. Getalenteerd Flamenco-gitarist, ondertussen 64 (maar de Spaanse zon doet hem nog 20 jaar ouder lijken), heeft de Flamenco met de paplepel meegekregen en ook voor een stuk heruitgevonden. Met zijn Flamenco Nueovo reist hij ondertussen al decennia lang de wereld rond.
Hij haalde mee de flamenco uit het verdomhoekje en verfijnde het genre tot gerespecteerde muziek. Hij ging geregeld op een kruispunt staan, waar hij klassieke muziek, jazz en fusion ontmoette.
Zijn band is samengesteld uit hijzelf, en een tweede gitarist (Antonio Sanchez – een Spanjaard als je het mij vraagt), Antonio Serrano op keyboards en harmonica, Alain Perez op bas en Pirana op percussie. Hij vult de band ook aan met zangers en Flamenco dansers.
De tent is voor het eerst helemaal volgelopen. Hij heeft dan ook samengewerkt met Chick Corea en grote gitaarmeesters als John Mc Laughlin en Larry Coryell. Steeds hield hij trouw aan zijn roots vast, al sijpelt de jazz hier en daar binnen in zijn composities.
Paco de Lucia is aangenaam om naar te kijken en te luisteren, al moet je écht van het genre houden. Het is zijn wonderlijke gitaarspel die me vooral in de ban houdt. Het gezang die erbij komt is overdonderend en het lijkt wel een klaagzang.
Als De Lucia gitaar speelt lijkt hij wel een te worden met zijn instrument. Met virtuoze versieringen, veel melancholie, razendsnelle loopjes, scherpe ritmes, forse explosies en majestueuze akkoorden beheerst hij het spel tot in alle finesses.
Beetje rare eerste dag. De regen zal er voor een deel tussen zitten. Flamenco in de regen, het is als een tang op een varken. Tomorrow is another day! Het wordt uitkijken naar Jim Hall en Brad Mehldau !

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent