Dourfestival Dour 2012 - vrijdag 13 juli 2012
Dourfestival Dour 2012

Op deze vrijdag de dertiende had de fikse regenval z’n sporen nagelaten . Het festivalterrein , la Plaine de la Machine à Feu werd omgedoopt tot een modderpoel en glijbaan . Voorzichtig zocht iedereen zijn weg doorheen de modder . Door het feit dat het gedurende de namiddag en avond droog bleef, werd het terrein draaglijker te door spartelen … “My name is mud” … dachten we zo op dag 2

dag 2 – vrijdag 13 juli 2012

Vóór de eigenlijke start hadden we alvast een proloog met onze V.O. , Malibu Stacy en The Tangerines , een zalvend alternatief op het modderbad . In de spotlights plaatsen we even deze Tangerines. The Tangerines, een band uit Mons, kan één van de revelaties van Dour genoemd worden. Ze speelden als eerste en terwijl menigen nog hun roes lagen uit te slapen, stonden wij met onze gummy boots klaar voor wat na afloop een straffe kickstarter van de dag bleek! Hoewel ze uit België komen lijken The Tangerines een Engelse ziel te hebben. Ze brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning. The Tangerines brengen een overweldigende show en zijn duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn! Op Facebook vind je hun onder: http://www.facebook.com/TheTangerinesband .Hun officiële site is http://www.thetangerinesmusic.com / (dank aan FC)

De frisse Franse hiphop van 1995 sloeg aan op de hoofdpodium. ‘Old skool’ hiphop van een handvol MC’s en een DJ. De eerste sprongen in de modder werden gewaagd . Even verderop was Murkage bezig, die nog feller tekeer gingen in hun hiphop met hardere, pulserende  beats en verbeten raps en zang .     

Wat houden we toch van Speech Debelle, een onderhouden sound van mellow soul en hiphop, een onnavolgbare vrouwelijke zegrap en een ongelofelijk goed op elkaar afgestemde band. En die dame kan improviseren . Chapeau .

Het was kiezen tussen de Hickey Underworld en Hanni El Khatib. Beiden zijn goed in vettige , smerige rock’n’roll. Gezien Hickey overal wel eens te zien valt , viel de keuze op het Amerikaanse trio, met hun – letterlijk – zompige rock’n’roll en de doorleefde emotievolle soms schreeuwende, brullende zang . Felle gitaarsoli, een dwarrelend orgeltje en allerhande muzikale opstootjes , die ergens tussen Jon Spencer, The Kills en Link Wray liggen.  Beestige rock’n’roll …  en dat zal het publiek bij de Hickey ook wel meegemaakt hebben …

Een van de weerkerende, graag gezien gasten is Roots Manuva, die een vaste Dourwaarde is geworden . Zijn dubreggae/funk/dancehall /pop , aangevuld met twee MC’s, werkte aanstekelijk op het hoofdpodium en kreeg heel wat heupwiegende modderbaders …

… Fanfarlo ,op Les Nuits Bota al één van de verrassingen , kwam hier op Dour sterk uit de verf .  Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop. Net als de opgelaten ballonnen en snippers zweven zij ergens tussen Belle & Sebastian, Arcade Fire, Beirut en Calexico . Heerlijk aanvulling , die synths en blazers . Gevarieerd materiaal dus en een reeks elegante, goudeerlijke songs …

Op de Cannibal Stage troffen we het Amerikaanse Municipal Waste aan. Het gedreven kwartet speelt ‘oldskool’ trashmetal; invloeden van Suicidal Tendencies, D.R.I en Slayer zijn te horen. Het metalpubliek lustte er wel pap van en stagedivers en crowdsurfers waren schering en inslag. Een leuke opwarmer voor de grotere metalnamen later op de avond.

Een plaatsje hoger daar stond Architects geprogrammeerd. De tent was inmiddels volledig gevuld voor de Britse formatie. 5 albums hebben ze al sinds 2004 , deze metalcoreband vanop het Century Media label; ze zijn een graag gezien gast op de festivalpodia; met veel variatie, breaks en power leverden ze een puik optreden af. Het nieuwe album ‘Daybreaker’ stond centraal, het publiek ging helemaal loos op de intense set van het vijftal. Wat een wervelwind!

Het energieke Against me kon in de Clubcircuit Marquee op veel bijval rekenen. Oorspronkelijk gingen ze als punkrockband van start en spelen ze nu eerder poppy rock. De intensiteit waarmee het Amerikaanse kwartet hier z'n set afhaspelde, was knap en dat kon het publiek appreciëren. Het zijn bezige gasten , gezien ze al 6 volwaardige platen hebben en kunnen terugblikken op een aardige discografie. Zonder veel verrassingen speelden ze een gesmaakte set; nu maar hopen dat ze een breder publiek kunnen bereiken.

Nostalgici kregen hun deel in de avondprogrammatie … Merkwaardig genoeg bleef het jonge publiekje wat achterwege en zocht het z’n heil al bij de dance en dj stages, maar soit , hier kwamen de ‘avontuurlijke’, ‘alternatieve’ oudjes samen voor een uitermate geslaagde avond!
Dinosaur Jr is aan z’n volgende  tweede , derde adem toe . Onder Murph – Barlow – Mascis draait de grunge machine zoals het hoort: rauw, gedreven, meeslepend en oorverdovend, zonder aan emotionaliteit in te binden. Barlow dreef af en toe het tempo bij de eigen songs en met een oerschreeuw op; de  Dinosaursound werd dus nog meer opgehitst … . “Thumb”, “No bones” , “You’re living all over me”,  “Out there” , “Feel the pain” , “Freak scene” en The Cure’s “Just like heaven” , je kreeg ze als een rauwe maaltijd op je bord …

In de Dancehall was het uitkijken naar Puppetmastaz. De poppenkastsetting op het immense podium prikkelde onze nieuwsgierigheid en na een mooi opgebouwde intro kwamen de 'poppen' tot leven...Een fascinerend kijk- en luisterspel van het Duitse hiphopgezelschap die ook rap, funk en electro vermengen . Een volle tent die op en neer ging bij de aanstekelijke rap & rhymes van het 'stelletje ongeregeld'. Een twintigtal poppen passeerden de revue, de ene al gekker dan de andere, soms rappend met 6 tegelijk. Feelgoodmusic! Een sterke interactie viel te noteren en even later kwamen 'de ware gedaantes' vanonder het doek om het publiek te groeten en enkele tracks te spelen. Puppetmastaz loste de verwachtingen in, een verademing tussen al de gitaren en de beats, met een fijn schouwspel .

St.Vincent, of singer/songwriter Annie Clark uit NYC, is niet meer die frêle dame van vroeger . Integendeel, als een Polly Harvey bijt ze sterk  van zich af in het aparte  songmateriaal , gekenmerkt van verrassende  wendingen en de behoorlijk tegendraadse ritmes, maar die een zalvende, sfeervolle, toegankelijke ondertoon hebben . Aangevuld met 2 synths kon het geheel opwindender klinken en ging het zelfs naar de electro die onrechtstreeks deed denken  aan de richting die Goldfrapp moest uitgaan.

En dan ging het van hard naar hardst  …Beenhard klonk Napalm Death , die al 25 jaren bezig zijn, één van de absolute headliners van de Cannibal stage.  De Britse grindcoregrootheid zijn Pioniers van de grindcore , sinds '81 ontstaan en al 17! albums uit, kwamen bewijzen dat ze nog niets aan kracht hebben ingeboet.
De band begon iets later dan gepland , maar dan … Supersnelle songs , dito tempowisseling en een oer brullende zanger Mark 'Barney' Greenway. Het nieuwe album 'Utilitarian' wordt goed onthaald en kreeg voldoende aandacht; ook een resem andere klassiekers zaten mooi verspreid in de playlist. .De snerpende ‘grunts’ gitaren , de mitrailleurdrums en de brulzang maakten brokken en zetten de tent al gauw op z'n kop. Napalm Death op z’n best! De  respons van de metalheads was enorm en ze leverden met “Scum” en “Instinct survival” enkele absolute splinterbommen af … Yeeaaahh …

Dan kwam Ministry , ook al zo’n vijfentwintig jaar bezig en pioneers van de industrial/hardcore/metal . Allan Jourgenson is net als Dinosaur aan hun volgende adem toe, maar de songs die echt beklijven , gaan vooral naar de vóór 90’s (o.m. ‘The land of rape & honey’) en hun doorbraak ‘Psalm 69, …’ . Maatschappijkritische, militante  teksten, videoprojecties sierden de harde,  pompende, alles zuigende sound. Een reeks classics passeerden de revue als “Rio Grande blood”, “Lies” , “99 Percenters” ,” Psalm 69” , “NWO”, “Just one fix” en “Thieves” . “Jesus built my hotrod” kon de kers zijn voor deze beukers van de ‘underground’  prairie, maar die bleef vanavond opgeborgen …

De Duitsers Mad Sin zijn al een kwarteeuw on the road. Wie zin had in een vet rock 'n roll feestje wist dat de Cannibal Stage the place to be was. De vette rockabillysound met punkinvloeden van de imposante frontman Köfte en z'n bende maakten er een explosieve show van. De vetkuiven en een flikkerende contrabas, het plaatje klopte helemaal. De ‘no nonsense’ aanpak en de snelle opeenvolging van nummers, worden gecombineerd met het obligate bier , wat deze performance een aangenaam kijk- en luisterstuk maakte.
De charismatische knuffelbeer Köfte bleef de menigte aanporren en kon na een uurtje speeltijd moe maar tevreden terugblikken op de psychobillyset. Als Quentin Tarantino nog eens een band zoekt voor een soundtrack is hij bij deze heren aan het juiste adres.

We dachten de pijngrens te hebben bereikt , maar daar kwam Godflesh nog aandraven van Justin Broadrick . Hier werd ‘Streetcleaner’ , hun spraakmakende debuut uit ’89, door de mallemolen gehaald , meteen ook de sterkste cd die ze ooit uitbrachten , die alle postrock en aanverwanten –metal - dooms en -cores versmelt . Heu wat? Een dreunende, bonkende drumcomputer en met z’n twee dissonante slepende gitaarlijnen en diep dreunende bas spelen. Wat een destructieve sound ! Pioniers waren het . Roadburn en Dour mocht dit jaar terecht fier zijn Godflesh als vanouds te strikken.

In de Red Bull Electropediabalzaal pikten we enkele acts mee. De chillende sfeer, de schitterend aangeklede tent met tientallen ‘moving heads’ en de reusachtige ledwall, die achteraan het podium stonden , waren iets unieks .Een mini ‘I Love Techno’ als het ware...
We konden nog het laatste kwart van Robert Ellis aka Pinch meenemen. Met reggae en dancehalltunes zette de Brit een relaxte vibe neer.
De tent bleek meer en meer het ideale uitrustpunt  voor de zwaar aangekoekte 'modderlijven'. Sclohmo pakte even later de decs over. De Amerikaanse DJ zorgde voor een trance achtige, dromerige sound. Indie elektronica en soft minimal house... De jeugdige crowd ging op in de zweverige golf van Henry Laufer.
Ook Mount Kimble ging op dat elan door. De postdubstep vol elektronische arrangementen klonken fris en snedig. Het Britse duo had er volop zin in. De afgespeelde beelden op de ledwall waren doordacht en een absolute meerwaarde in de verder broeierige set. De tracks van het sterk onthaalde debuut 'Crooks & lovers' zaten mooi verweven in de setlist en de tent ging eens te meer volledig op in de beats & bleeps. Af en toe hoorden we ambient en meeslepende filmmuziek met de nodige hypnotiserende loops, niet vies van wat experimental.  Uitermate geslaagd over de hele lijn.
Teengirl Fantasy, Logan Takahashi en Nick Weiss, een duo uit Brooklyn, zijn bezielers van de elektronische 'dreampop'. Hun geluid sloeg ergens een brug tussen house en disco; het lage tempo was alvast 'opvallend'. Single “Cheaters” uit debuut '7AM' was het hoogtepunt in de 'chillset'. Rustige dancemusic in tegenstelling tot de anderen, maar aan de respons van de jeugdige crowd , was de Red Bull Elektropedia Balzaal the place to be.

Tot slot de Zweedse Meshuggah die head-linede op de Cannibal stage . In een onnavolgbaar tempo brengen zij een unieke combinatie  death-, trash-, progmetal en jazz/fusion
die door de freaks en metalheads de hoogte wordt ingeprezen . En live weet deze band te overtuigen en werd de modder definitief weggesleept …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/

Organisatie: Dourfestival , Dour