Lokerse Feesten 2012: DAG 01: Selah Sue – Damien Marley - Orbital
Lokerse Feesten 2012

Geslaagde opener van wat meer dan waarschijnlijk een topeditie zal worden

Selah Sue
Miss Beehive is al enkele jaren dé grote belofte, promoveerde van een bedeesd en verlegen voorprogrammaatje her en der naar headliner én een persoonlijke favoriete van een der allergrootsten (nou ja) Prince.  Selah en de zijnen brachten een meer dan puik optreden. Ze heeft ijzersterke muzikanten achter zich, heeft nog steeds een soulvolle stem als een misthoorn, maar jammergenoeg was het grootste deel van het publiek overduidelijk niet voor haar afgezakt naar de Grote Kaai... maar voor Damien Marley.  De nieuwe geluidsnormen zorgden er ook voor dat het geroezemoes voor ons toch wat storend begon te werken. Ze brengt veel variatie in haar muziek, gaat zeer speels om met diverse invloeden. En het is haar laatste optreden van de zomer. Ze toonde zich een opgewekte verschijning die met de nodige geste eigen aan een diva, haar muziek brengt.  Onthou dat ze nog piepjong is en dat we nog niet alles van haar gehoord hebben.

Damien Marley
Op een boogscheut van Reggae Geel staat hier één van de grootsten en dé zoon van de grootste  - ik vergeet even Lee Scratch Perry) – op LF. 
Het publiek kwam duidelijk voor Damien Marley, de fans waren present: de obligate rasta's waren aanwezig, weedgeuren hingen over het terrein. Met dreadlocks tot ver over zijn gat bracht hij stomende versies van  “Make it bun dem”, enkele nummers van de ouwe en dan nog voor ons totaal onbekende nummers, die stuk voor stuk luid werden meegescandeerd door het in leeftijd heel variërend publiek.  Hij bewees meteen ook , wellicht onder invloed van zijn samenwerking met Skrillex (zie hoger) , dat reggae niet perse eentonig en altijd hetzelfde hoeft te klinken. Het was een zeer energiek optreden, met o.a. een vlaggenzwaaier het ganse optreden door.  We zijn niet zo heel thuis in het genre, ons idee: hij brengt niet de trage reggae met een strakke bassline maar eerder uptempo wisselende reggaenummers. Enkele nummers van vader Bob ontbraken niet in zijn setlist. Net toen ik voor de eerste keer begon te genieten van wat reggae zou moeten zijn, hield Marley en co het een kwartier voor tijd bekeken. Jammer.

Orbital
Op naar het volgende genre van de avond. Vaste waarde Orbital. Samen met The Chemical Brothers, Underworld en The Prodigy zetten ze een kleine twintig jaar geleden elektronica en Britse rave op de kaart. Tja, het moet niet altijd Britpop zijn. Het duo bracht een goede mix van ouder en nieuwer werk, ze kunnen intussen ook buigen over ettelijke jaren ervaring. Hun nieuwe cd ‘Wonky’ moet niet onderdoen: Paul en Phil’s recept blijft ongewijzigd bestaan uit verzorgde plakkende melodieën en stampende beats die, mits onbeperkte geluidsnormen, je ingewanden zo wat uit je lijf slaan. Het moet gezegd: Deze keer beschikt Lokeren over een zeer verfijnde klankinstallatie.
Hun set bestond uit lekker lange nummers, waarbij de nummers allen mooi waren opgebouwd. Hun show bracht een mengeling van 1001 verschillende elektronische stijlen en invalshoeken. Ik meende hier en daar Bon Jovi’s en “You’re so vain” gesampled te horen, maar vooral bij Kraftwerk hebben ze mosterd gehaald. Het oog wil ook wat in dergelijke genres en  hun brilletjes met lampjes hadden ze op. De visuals refereerden hier en daar naar technovideoclips, doch met een gevoel van dit-heb-ik-toch-wel-eens-gezien. De broeders Hartnoll weten als geen ander dancetracks uit hun machines te toveren, op de grens van het kitscherige en het cartooneske af.

Met dank aan Christel , Nicolas en Geert

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren