Het laatste festival van de zomer ligt nog maar net achter ons of het eerste festival van de herfst dient zich aan. Voor de vierde maal organiseert Frontal Noize, label & booking, in Roeselare een festival. Indie’d … Zoals de naam al doet vermoeden ligt de focus op ‘indie’, met andere woorden: groepen die bij de grote massa nog niet bekend zijn.

De eerste groep van de dag is Mr. Greedy. De lokale band werd opgemerkt tijdens een optreden in een café om de hoek en mocht terecht op het podium aantreden. Ze brengen populaire rock, die makkelijk in het oor kruipt. Het stemgeluid van de zanger geeft de muziek een eigen kleur. Zijn diepe stem (denk aan Editors) was niet altijd even zuiver, zeker in het begin van de set, maar storen deed het niet. Hoewel de band vrij jong is, zijn de leden geen jonge veulens meer. Dit zorgt voor een mature sound. Een ideaal begin van het festival!

Een band waar ik zeer hard naar had uitgekeken is Nightmare Air. Bekend zijn ze nog niet en op een full cd is het nog even wachten. Toch kunnen ze al heel wat adelbrieven voorleggen: ze speelden reeds in het voorprogramma van Sonic Youth en stonden ook al op SXSW. Dat eerste is zeker geen toeval. Hun muziek neigt zeer sterk naar de beginperiode van Sonic Youth, echter wel overgoten met een sausje van pop à la Californië. Een echte kopie zijn ze niet, daarvoor hebben ze te veel een eigen smoel. Drie mannen en een vrouw, meer is er soms niet nodig. De twee verschillende stemmen (gitarist en bassiste) worden perfect ingepast in de nummers: de vrouw neemt de zachtere stukken voor haar rekening, terwijl de gitarist het steviger werk aanpakt.
Het grootste minpunt aan de set was de korte duur, wat natuurlijk te verstaan is voor een band zonder cd onder de arm. Van mij mocht deze groep gerust nog een uur langer spelen. Ik denk (en hoop) dat ze nog zeer vaak naar België terugkomen. De sound, de nummers, de attitude zijn er. Nu enkel nog een groter publiek. Aanrader!

Audiocaeneat is een band uit de stal van Frontal Noize. Ze brengen postrock van de zuiverste soort. De beperkte gezongen stukken zorgen voor een aangenaam breekpunt in de set en deden mij soms een beetje denken aan The Sedan Vault. Ze zijn ook niet te beroerd om er enkele zwaardere stukken in te steken. Toch zijn er enkele kanttekeningen te maken. De soms lange pauzes tussen de nummers zorgt ervoor dat de vaart wat uit de set wordt gehaald. Hun muziek is ook geen hapklare brok. De vele tempowisselingen zijn vaak heel goed gevonden, maar met momenten is de samenhang binnen de nummers zoek.

“België’s best bewaarde geheim”, zo werd Motek (zie pics) aangekondigd. En ongelijk konden we de presentatoren niet geven. De Brugse band wou van bij de start van het optreden duidelijk maken dat die woorden volledig terecht waren. Voor Jan Modaal is deze band inderdaad niet bekend, maar binnen de muziekwereld zijn ze toch een klinkende naam. Motek brengt post-rock, maar niet zomaar. De nummers worden perfect opgebouwd. Er wordt niet in de val getrapt waaraan zoveel bands in dit genre zich laten vangen: te complex en te moeilijk wordt het nooit. Dit wil niet zeggen dat hun muziek voorgekauwd radiovoer is. Er is aan gewerkt, over nagedacht.
Een uur lang weten ze het publiek te boeien, te verrassen, te begeesteren. Er valt geen enkel doods moment en de set wordt met een drive gebracht waar veel bands nog iets van kunnen leren. Uitstekend optreden van een band die al jaren uitstekend bezig is.

Het sluitstuk van het festival (op enkel DJ-sets na) wordt verzorgt door AKS. Laat mij toe om u mee te delen dat ik geen grote fan ben. Maar het merendeel van de zaal was het blijkbaar oneens met mij. Bijna iedereen was voor hen gekomen. Waar bij de eerste bands de publieke belangstelling zeer klein was (behalve voor Motek), stroomde het volk nu toe. Een publiek dat voornamelijk bestond uit tieners leek er helemaal klaar voor.
En op hun honger hebben ze zeker niet gezeten. Ze werden getrakteerd op een vrolijke en dansbare mix van hip-hop, drum’n’bass, R’n’B en soms zelf een beetje jazz.
Ideale partymuziek dus waarop er duchtig gedanst werd. Het is voor mij een verademing dat in dit genre er nog plaats is voor live-instrumenten. De zangeressen worden ondersteund door een saxofoon, gitaar, keyboard, DJ’s en elektronische drum. Dit zorgt voor een zeer vol geluid, maar ook soms voor een rommelige sound. De zangeressen verrassen. Vooral Billie straalt veel charisma uit en heeft een stem als een klok.
Het publiek ging uit zijn dak. Jammer genoeg zat een bisnummer er niet in en hoorden we toch wat teleurstelling in de zaal.

Indie’d was voor mij een schitterend festival, waar er nog heel wat verborgen groepen te ontdekken zijn. Ik ben nu al benieuwd naar welke bands ze volgend jaar zullen voorschotelen.

Organisatie: Indie’d – Frontal Noize, Roeselare