Esperanzah 2013 – zaterdag 3 augustus 2013
Esperanzah 2013
Abdij van Floreffe
Floreffe

Cody ChesnuTT redt de dag
Op zaterdag mocht Sana Bob de 'Côté Cour' openen. De begeleidingsgroep, allen in Burkinese outfit en uitstekende muzikanten, deden de festivalgangers reeds vroeg bewegen. De afro reggae die de groep speelde was perfect om je rustig wakker te dansen. De band werd echter te snel naar de achtergrond verwezen toen Sana Bob himself het podium beklom en het meteen een pak minder klonk. Aan de kleren lag het niet, de frontman was uitgedost in een prachtig wit Afrikaans kostuum, maar zin om te zingen had de man zo vroeg op de dag precies wat minder. Onverstaanbaar, ok dat heb je wel vaker op Esperanzah en dat mag nooit in de weg staan van een geslaagd concert, maar soms leken stem en muziek eerder te vechten dan een harmonieus geheel te vormen. Doe daar bovenop nog het gespeel met zijn megafoon en wat er overbleef was enkel nog meer lawaai en verwarring. Op dit vroege uur leek ik eerder de enige die daar allemaal last van bleek te hebben want het reeds aanwezige volk vond het allemaal geen probleem, zoals wel vaker op dit festival.

La Yegros is een Argentijnse zangeres die net haar debuutplaat 'Viene de Mi' uitbracht. Die kwam ze dan ook graag aan het publiek voorstellen. Haar muziek doet denken aan de typische traditionele muziek uit haar geboorteland, maar dan met voldoende elektro en tropical invloeden die het geheel meer kracht geven en een pak hedendaagser doen klinken. La Yegros zelf is kleurrijk uitgedost en heeft een eerder rauwe, harde stem die zich mooi mengt met de eerder traditionele, zachtere invloeden. Live komt er echter een pak elektronica bij kijken, en speelt haar laptop de hoofdrol, computer-cumbia als het ware. Wanneer het materiaal in het begin van de set er dan ook de brui aan geeft, blijf je met een erg magere vangst over. Naarmate de set vorderde geraakte La Yegros echter meer en meer in haar element en kon ze ook het publiek wat overtuigen.

Na La Yegros was het tijd voor nog een andere frontvrouw, de Amerikaanse muzikante/dichteres Akua Naru: live werd ze bijgestaan door een echte funk band, strak in zwart kostuum. Terwijl de begeleidingsband dus eerder funky grooves en ritmes over de weide strooide, drapeerde Akua Naru daar haar rhymes overheen. Deze mix tussen old school hip hop, een dj die de hele tijd leuke samples mooi in de muziek verwerkt; en de funky bas gitaar en drum solo's klonken vet en de geëngageerde frontvrouw maakte dit geheel compleet. Jammer genoeg bleef de dame de covers aan elkaar rijgen en was er dus weinig te merken van haar eigen karakter en sound. Het talrijk opgekomen publiek vond dit dik ok, ik had liever de echte Akua Naru aan het werk gezien.

Langs andere podia en optredens liep ik langs, zette me even neer, maar niets dat verder mijn aandacht kon vasthouden. En dat lag niet enkel aan mij, maar al te vaak aan de mindere kwaliteit van de optredens en genres die wat minder doen bewegen en waar men wat vaker moet luisteren. Iets wat in het warme weer en op het overvolle festival terrein geen sinecure was.

Cody ChesnuTT, na bijna tien jaar afwezigheid terug aan de oppervlakte verschenen, was heel de lange, hete namiddag mijn reddingsboei waar ik me halsstarrig aan vastklampte. Iedereen die kwam klagen en zagen moest van mij horen dat Cody ChesnuTT die dag de reddende engel zou zijn. En nu niet enkel om te zeggen dat ik gelijk had, maar ik had gelijk. Na zijn geniale debuut moesten fans lang op hun honger blijven zitten, maar met 'Landing on a Hundred', met Patrice als co-producer, is de man terug. Minder geflipt dan voorheen gaat hij veel meer de soul tour op. De ziel van de oude meesters is nooit veraf op de nieuwe plaat (opgenomen in de studio van Al Green) en ook het preken is nooit veraf. Bindteksten gaan vaak over 'feeling good' en heel de show lang blijft hij het publiek aanmanen om mee te zingen en te bewegen. Maar als het optreden goed is kunnen we dat wel eens door de vingers zien. Waar andere artiesten eerder op de dag vaak minder kwaliteit te bieden hadden, speelden Cody en band moeiteloos iedereen naar huis. Muzikaal gezien het beste optreden en een plaat die ik afgelopen jaar niet had opgemerkt en dus absoluut in huis moet halen.

Orquestra Buena Vista Social Club mocht zaterdag de 'Côté Jardin' afsluiten en deed dat op zijn gekende wijze. Ook al heeft het grootste (oudste) deel van de originele bezetting reeds andere oorden opgezocht, de muzikale erfenis blijkt gegarandeerd. Maar bij gebrek aan grote sterren bleef de set toch wat onder de verwachtingen. Ondertussen blijft de band dan ook de hele wereld afschuimen met zijn oude hits. En hoe goed de nieuwe zangers en muzikanten ook hun best doen,  aan de oude garde valt nooit meer te tippen. Vergane glorie die mij, weemoedig, wat vroeger naar de camping deed terugkeren.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/esperanzah-2013/

Organisatie: Esperanzah