Fortarock 2014 ofte Iron Maiden en supports
Fortarock 2014

Vorig jaar haalde Fortarock voor haar jubileumeditie Rammstein naar Nijmegen en sprak men éénmalig van Fortarock XXL.  Dit jaar was Iron Maiden headliner!

Opvallend hoe op weg naar het festival duidelijk minder volk op de been was, geen files meer te bespeuren waren (vorig jaar meer dan half uur aanschuiven) en vrij eenvoudig een parkingplaats werd gevonden.  Nochtans hadden we, eens op de festivalweide aangekomen, niet de indruk dat er veel minder volk was.  Onder een stralende zon was de menigte metalheads in overwegend zwarte t-shirt toch wel indrukwekkend om zien!  Het aantal bandshirts van Iron Maiden was ongetwijfeld het meest aanwezig en gaf al aan waarom tal van muziekliefhebbers naar Nijmegen waren afgezakt.

Bij het aanschuiven om binnen te geraken en tijdens het aankopen van drankbonnen hoorden we op de achtergrond de nieuwe band van Adje Vandenbergh ‘Moonkings’ uit de speakers knallen.  Het klonk eerlijk gezegd heel straf en even dacht ik dat Whitesnake op het podium stond!  Oa. “Here i go again” stond op de setlist en meteen bewees zanger Jan Hoving wat hij in zijn mars had!  Talent zat die kerel!

Trivium stond als 2^de band gepland op het hoofdpodium!  Was wel even wennen voor die kerels om zo vroeg (14u) hun optreden af te werken maar ze deden dat zoals altijd met veel enthousiasme en overgave.  Ook al was de weide nog maar goed half gevuld en was de reactie van het publiek bij aanvang van de show eerder lauw (op de ‘die hard’ fans na natuurlijk).  De set werd geopend met “Brave this storm”.  Frontman Matt had blijkbaar een paar zinnen Nederlands geleerd en bleef zijn stinkende best doen om het volk mee te krijgen.  Naar het einde van het optreden slaagde hij ook met brio in zijn opzet en ontstond een reuze circle pit tijdens ondermeer het sterk gebrachte “Down from the sky” en afsluiter “In Waves”.  Sterk optreden zonder al te veel poespas op het podium maar met kwaliteitsmetal als handelsmerk.

Op de Monster stage wilde ik absoluut enkele nummers van Skillet meepikken.  Een band die al meegaat van 1996 en vooral in thuisland US vrij succesvol is met hun ‘christelijk’ heavy rock.  Ik kende enkel hun meest gekende nummer “Monster” dat achteraan de set werd gespeeld en op veel bijval kon rekenen.  Verrassend was wel de veelvuldige inbreng van een klassieke noot in de nummers.  De intro van het optreden werd verzorgd door 2 klassieke muzikanten (viool en contrabas) in wit kostuum.  En doorheen gans het optreden zouden deze 2 heren opduiken en met wat strepen klassieke muziek de nummers een speciale sound geven (oa. “Not gonna die” en “Awake & alive”).  Speciale rol was ook weggelegd voor de drumster die alle backing vocals voor haar rekening nam en tijdens de obligate ballade zelf vooraan het podium plaatsnam om duozang te doen met frontman John Cooper.  Mijn favoriete nummers waren “Sick of it”, “Hero” en opener “Whispers in the dark” (jammer van de microfoonproblemen helemaal in het begin).  Leuk optreden, zonder meer!  Maar niet in de mate dat het optreden lang bleef hangen of uitsteeg boven de middelmaat.

Op de main stage was intussen Sabaton aan de beurt.  De weide was nu toch al behoorlijk goed volgelopen en het was afwachten wat de heren uit Zweden er zouden van bakken.  Met bijna allemaal nieuwe muzikanten in de band en de nieuwe CD ‘Heroes’ net uit was het toch wel extra uitkijken.  Blijkbaar was het voor Sabaton ook het eerste concert van hun lange festivalzomer.  Na de heroïsche intro en het horen van de eerste noten was meteen duidelijk dat de band niets aan kracht had ingeboet, integendeel!  Muzikanten waren al goed op elkaar ingespeeld, boegbeeld Joakim in topvorm en publiek meteen mee… Door de vrij korte set (50 min.) werden slechts 9 nummers gespeeld maar daarin zaten natuurlijk alle klassiekers zoals “To hell and back”, “Carolus Rex”, “Attero Dominatus” en “Swedish Pagans”.  Helemaal uit de bol ging het publiek op de afsluiters “The art of war” en “Primo Victoria”.  Sabaton bewees dat hun groeiende populariteit geen verrassing is en mocht voor mijn part een plaats hoger op de affiche hebben gestaan.  Volgende afspraak is op Graspop.

De Monster stage kreeg 2 bands op bezoek die voor mij totaal nieuw waren : Deafheaven en Graveyard.  De eerste aan de beurt was Deafheaven uit de US, ze leverden in 2013 een fel bejubelde CD af ‘Sunbather’ die door sommige media zelfs als album van het jaar werd bestempeld.  Live kon het mij alvast maar weinig bekoren.  Een vrij apatische en letterlijk bleke zanger die soms krijsend en soms ingetogen zijn ding deed op muziek die ikzelf zou omschrijven als vrij complexe scream/emo core/metal.  De éne keer hoorde je snelle noise uitbarstingen, afgewisseld met breaks en de andere keer waren het  ‘zachtere’ stukken.  Voor de echte liefhebbers zal het wel allemaal heel OK geklonken hebben maar de mindere publieke belangstelling liet me toch vermoeden dat niet alleen ik het moeilijk had om deze vloedgolf aan gitaargeweld te appreciëren.  Sorry voor de fans…

Graveyard uit Zweden (Göteborg, 2006) was dan weer de verrassing van het festival voor mij!  Met hun ouderwetse psychedelische, bluesy rock in de stijl van Led Zeppelin en andere 70’s bands waren ze eerder een buitenbeentje op de affiche maar kweten ze zich zeer sterk van hun taak en losten ze alle verwachtingen in.  Met de volledige looks en de sound van zo’n 40 jaar geleden wisten deze heren heel wat mensen te bekoren!  Keigoede en intense set, sterke zanger, solide muzikanten en authentieke sound.  Het optreden bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Lights out’ en diens voorganger ‘Hisingen blues’.  Het trage maar sferige nummer “Slow Motion Countdown” is mij alvast het meest bijgebleven! Prachtig…en een leuke verademing tussen al het ‘metal’ geweld van de dag!

Alter Bridge stond op het hoofdpodium toen ik besliste om de innerlijke mens wat te versterken en de aangekochte eetjetons om te ruilen in een puntzak ‘patat’ met zoete frietsaus en een broodje ‘bourgondische kroket’ met graanmosterd.  Na het bezoeken van de plaatselijke metal market waren we  helemaal klaar voor het serieuze werk : Slayer & Iron Maiden!

Slayer trad aan om 19u00.  Op papier was het al de luidste band van de dag, in praktijk was dat nog meer het geval!  Wat een sound! Luider dan luid van bij het begin van de set en heersend over gans de weide.  Tom Araya leek wel de kerstman met zijn grijze volle baard en mister King had nog steeds zijn ‘worstbaard’.  Maar de kerstman was goed bij stem en zijn gevolg was gul met het geven van snoeiharde en snelle cadeautjes : van opener “World painted blood” tot “Necrophiliac” en “Seasons in the Abyss”.  Niet te geloven dat deze band al meegaat van 1981 en nog steeds zo machtig voor de dag komt en fans heeft over de generaties heen!  Araya was zichtbaar goedgeluimd en zorgde voor een moment van rust halfweg te set door een babbeltje te slaan met het publiek.  Kerry King liet het praten over aan zijn gitaar en soleerde dat het een lieve lust was.  Het laatste deel van de set was een waar spervuur aan klassiekers.  Het publiek reageerde fel en blij en genoot van dit schitterende kwartet aan Slayer ‘hits’ : “Raining Blood”, “Black Magic”, “South of Heaven” en het magistrale “Angel of Death”! Tijdens dit laatste nummer werd op gepaste wijze een mooi eerbetoon gebracht aan de vorig jaar overleden ‘broeder’ Jef Hanneman.  Op het podium ontrolde zich een reuzegroot spandoek met de woorden : Angel of death, Jef Hanneman, still reigning!  Mooi gebaar!

Om 21u00 was het zover!  Alle andere optredens waren afgelopen en iedereen begaf zich richting hoofdpodium om een glimp op te vangen van één van ’s werelds meest gekende en succesvolle metalbands ooit, IRON MAIDEN!  Het was drummen vooraan tussen de Iron Maiden shirts en de weide stond nu echt propvol tot helemaal achteraan.  De podiumaankleding was identiek aan de show vorig jaar op Graspop maar bleef indrukwekkend.  Later tijdens de show vertelde Bruce Dickinson dat het allicht de laatste keer was dat deze show in de Benelux zou te zien zijn na 3 jaar touren (binnenkort oa. wel nog te zien in Arras op het festival Main Square).  De sympathieke zanger beloofde wel dat ze voor deze laatste keer de setlist hier en daar hadden aangepast.
Wat het optreden zelf betreft kan ik kort zijn : fantastisch!  Ik vond de set zelfs beter dan vorig jaar op Graspop, al zullen de meningen hierover allicht verdeeld zijn.
Maar Iron Maiden blijft uniek en Bruce blijft een fenomeen!  Goed bij stem en energieker dan ooit maalde hij weer zijn nummers en zijn kilometers af.  Chapeau om dat na al die jaren nog steeds met evenveel spirit en vakmanschap te doen!  En wat te zeggen van de muzikanten?  Ook zij gaven weer de volle pond en stonden op het podium als een horde jonge wolven aan het begin van hun carrière!  Zij het dan wel met een opkomend buikje, hier en daar wat rimpels en een dunnere haarlijn als vroeger…net als de meeste fans trouwens.
Onnodig om hoogtepunten van het concert aan te halen of om te beschrijven wat zich op het podium en in het publiek afspeelde.  Ik zou alleen maar in herhaling vallen…oordeel liever zelf bij het bekijken van de volledige setlist en besef dat Iron Maiden een geslaagd Fortarock afsloot met een geweldig optreden!
setlist: Moonchild - Can i play with madness - The prisoner - 2 minutes to midnight – Revelations - The trooper - Number of the beast - Phantom of the opera - Run to the hills - Waysted years - 7th son of the 7th son – Wrathchild - Fear of the dark 
Iron Maiden + Aces high - Evil that men do – Sanctuary

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2014/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen