Cactusfestival 2014 – zondag 13 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-13
Johan Meurisse

Op deze tweede dag hadden we een schitterende line-up , van artiesten en bands die eigenlijk enkel en alleen hier te zien waren . Een tweede Cactushoogdag . Uiterst interessant dus …

Cactus werd met de middag geconfronteerd , met een paar fikse regenbuien als de bende Jungle By Night uit Nederland  het festival op groovende wijze opende . We pikten zelf in op de ‘desert’ tunes van Bombino. De band van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Ze zorgden ervoor dat de zon meer over het pittoreske festival scheen . En maar goed ook , want hun bedwelmende sound neemt  je mee op sleeptouw door de repetitieve ritmiek, de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw en het ietwat brutalere gitaarwerk op z’n Hendrickx  . Het combo speelde gretig en reageerde erg ontvankelijk, wat het publiek erg positief onthaalde. De eerste heupwieg en danspas werd gezet en dat deed  deugd; op het eind kregen blazers van de heren van Jungle By Night wat ruimte om de gemoedelijkheid te bevorderen.

School Is Cool is z’n jeugdige onschuld ontgroeid bij die tweede (moeilijke) plaat ‘Nature fear’ . Live blijft de band  in een grotendeels veranderde bezetting energiek, gedreven en  dynamisch. Ook al zijn de nieuwe nummers niet steeds zo evident , ze triggerden door de strakke, directe sound,  de overstuurde , percussieve ritmes , de keys en de hyperkinetische leden, aangevoerd door zanger/gitarist/dirigent  Johannes Genard . Hij viel al op door z’n kapsel en z’n bokkensprongen. En hij is niet vies van een cynische knipoog naar z’n jarige bassist of zet z’n violiste in de bloemen , gezien ze maar drie snaren op haar viool kon spelen. Muzikaal werd de aandacht verscherpt door het  a cappella gestarte “Black dog painting”  en zijn ritmiek . School is Cool gaf extravertie aan de nieuwe sfeervolle, broeierige songs en tilde hen naar een hoger niveau ; de integere singles “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” kregen heel wat subtiele geluidjes mee en gewaagde kantjes ontbraken niet. Ze zijn meer toegankelijk, expressief en de intense spanning en dreiging werd draaglijker . Sjiek! Gasten die mogen gelinkt worden aan Mauro’s / Evil Superstars muzikale kronkels! Met oudjes “Warpaint”, “Road to Rome” , “The world is gonna end tonight” en “New kids in town” , meesterlijk door hun positive vibe, kregen ze iedereen aan hun kant …  

De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij op tournee gaat . De productieve rootsamericana artiest was o.m. al te zien met Bright Eyes , The Mystic Valley Band en Monsters Of Folk. Hij is een man die voor een groter publiek z’n muzikale gedachtenkronkels deelt … Onze bezige melancholicus was deze namiddag met Dawes te zien en puurde uit de Amerikaanse rootstraditie. Sfeervol meeslepende , ingetogen songs, die dromerig , gevoelig zijn en bands als Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel) en Bob Dylan natuurlijk doen opborrelen. We laten de recente perikelen die rond hem geschreven werden links liggen en nemen de uiterst genietbare songs ter harte ; het gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem nemen een prominente rol in . De dramatiek van Bright Eyes  werd afgewisseld met z’n solowerk; ook Dawes kreeg zelf ruimte om een eigen nummer voor te stellen . Oberst respecteert met wie hij op tournee gaat . We werden in zijn leefwereld ondergedompeld met  “Awe are nowhere & its now” , “Old soul song” , “Lover I don’t have to love” en “Another travelin’ song” (hoe hij festivals ervaart en verteert).  De instrumenten werden ten volle ontplooid  op “I got the reason” en “Lua”, extraverte ‘on the road’ prachtnummers die op overtuigende wijze de emotievolle set besloten.

Intergalactivc Lovers rond de bevallige Lara Chadraoui, hebben nieuw materiaal uit, wat al enorm goed werd onthaald . Er was hier veel volk aanwezig om deze beloftevolle band te zien. Inderdaad de kunst van het songschrijven zit er in. Een goed uur kregen we charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie hebben. De band staat er en Lara met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . De singles zaten mooi verdeeld. “Northern rd” , “Islands” uit de recente ‘Little heavy burdens’ hoorden we in het eerste deel en naast “She wolf” , zorgden de andere oudjes “Bruises” en “Delay” voor een schitterende finale . De songs kregen nog wat meer elan door de beheerste gitaar effects . Het broeierige materiaal werd smaakvol ontvangen . Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag worden .

Een graag gezien gast in ons landje is Mark Lanegan en Cactus was dan ook meer dan fier hem te kunnen strikken met z’n band . Trouwens met Afghan Whigs als één van de closing acts was het zeker een uitgelezen kans hem mee te programmeren . Toch altijd wel een aparte verschijning, die Lanegan . Zijn getekend bleke gelaat schuwt het zonlicht , hij is steevast in ‘t zwart , met muts of pet op (vanavond met muts!) , en als vanouds is hij gekluisterd aan z’n microstatief. De muziek: donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . We hadden een oerdegelijk optreden,  gefocust op tekst en muziek , in ‘een Bruges city  never sleeps’; het zijn innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , gedragen door z’n rauwe , hese ‘brombeer’ stem die jarenlang geteisterd was door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten  songs als “Harvest home”, “Riot in my house”, “The Gravedigger’s Song” naar rustpuntjes “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” , “Hit the city” en “Methamphetamine Blues”, waar zelfs Greg Dulli , vocaal een tandje bijstak, en de muzikale dialoog aanging met Lanegan. Een eerste glimlach verscheen .  Een uitgebalanceerde imponerende set . ‘Thank you very much’ prevelde Lanegan tussenin.  Avondlijke Pracht!

En de avond valt definitief bij de tunes van Afghan Whigs . Schitterend dat Cactus hen samen met Lanegan kon strikken, wat  een dubbel feest werd!  Ook deze ‘men in black’ zijn sinds  twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam zelfs een nieuwe plaat uit ‘ Do to the beast’. De souluitstapjes zijn tot een minimum herleid. Afghan Whigs van Greg Dulli ging volop voor de rock. Ze zette een messcherpe, strakke, krachtige set neer . De nieuwe “Parked Outside” en “Matamores” meten zich meteen aan de oudjes “Fountain & fairfax” en “Going to town” , die al vroeg in de set een eerste hoogtepunt vormden  . Een diep getrokken, pakkende, emotievolle, broeierige sound  alsof twintig jaar Afghan Whigs nog eens verdiende los te barsten, te exploderen , en dat zeker met “Debonair” , dat mooi midden in te set zat . Het nieuwe “Algiers”, “The lottery” en “Lost in the woods” toonden dit zeer zeker ook aan door die extatische uithalen . Vioolpartijen vulden aan en cirkelden omheen de  nummers .
Een erg gretig spelende band en een Dulli in de spotlight , die de ziel uit z’n lijf schreeuwde. Ook Lanegan kwam erbij, het intense “The stations” werd gespeeld , eentje van de samenwerking tussen beide heren, de Gutter Twins.
Een schitterende finale van de heren kregen we , die met het opbouwende snedige “Faded”,  waarin een stukje eerbetoon aan Bobby Womack “Across 110th street” te horen was ,  voor velen de tweede dag besloten .

Een verdomd sterke line up hadden we toch, die op feestelijke wijze definitief werd besloten door het Canadese Caribou van Dan Snaith , die al een tiental jaar bezig zijn . Het elektronicagezelschap geeft hun materiaal live een leuke , frisse , aanstekelijke, opzwepende en bezwerende punch;  hun  golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers, zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. De nummers werden smaakvol ontvangen en zetten de mensen vooraan en aan de togen in beweging . Een enthousiasmerende band en een even enthousiast publiek, die de ‘time of their life’ beleefden  met dit aangenaam geweldig dansbaar klankenspectrum . Caribou zal zeerzeker herinnerd worden …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)