Lokerse Feesten 2017 – DAG 04 – Fischer-Z – Tjens Matic - Madness
Lokerse Feesten 2017
Grote Kaai
Lokeren
2017-08-07
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere

Een avondje Lokerse Feesten, het staat altijd garant voor een gezonde portie gezelligheid. Dat was vanavond niet anders: alle ‘oudjes’ verzamelden zich om een paar van hun jeugdhelden te horen spelen en waren in opperbeste stemming.

Normaal ook, want maandag stonden enkele toppers op het programma. Fischer-Z was de ‘opwarmer’ van dienst, een rol die John Watts en de zijnen graag op zich namen, zij het iets beneden hun stand. De band en het publiek moesten wel wat aan elkaar wennen. “Further from Love” is een topnummer, maar het meezingmomentje dat de enthousiaste frontzanger wilde organiseren kwam er niet helemaal uit. Maar met “Room Service” begonnen de voetjes dan toch op en neer te gaan. Fischer-Z bracht zo iets meer tempo, mede dankzij een leuke rol voor de synthspeler. Tempo dus, en tijd voor “The Worker”. Een fantastische hit, waarvoor Watts nog eens dat hoge stemmetje uithaalde en daarna nog een stek uitdeelde aan de vips op het balkon. Gelach alom bij het plebs, dat geen balkon had die avond.
Dat Fischer-Z de zware thema’s niet schuwt bleek ook in “Battalions of Strangers”. Het is een nummer over de miserie van kindsoldaten, een ‘happy song about death’. Niet veel later kregen we al “So Long”, de absolute hit van de band. Lokeren genoot van de gaafheid van de song, die na al die jaren meer dan de tand des tijds heeft doorstaan.
Maar we kregen ook wat nieuwe nummers te horen. John Watts rockte in “Wild Wild Wild Wild” en greep er zelfs even een andere gitaar bij. Verder werden we op snelheid gepakt door “Limbo” en “Wax Dolls”, waarin de drummer zijn duivels kon ontbinden. Daarna kwamen nog een paar typische Fischer-Z songs waar we niet helemaal warm van werden, zoals “Pretty Paracetamol”, “Head On” en “In England”, al bewees John Watts er wel zijn klasse mee. Zuiverder dan wat hij bracht kan bijna niet. Het was uiteindelijk wachten tot hij helemaal op het einde met “Marliese” op de proppen kwam, dat iedereen ging meezingen. OH-OH, op naar Tjens Matic, maar wat hebben we ervan genoten meneer Watts.

Wie in maart geen tickets kon bemachtigen voor Tjens Matic in de AB, kreeg vanavond op de Lokerse Feesten opnieuw een kans. Arno Hintjens heeft op zijn 68^ste zijn voormalige groepen Tjens Couter en T.C. Matic laten samensmelten tot Tjens Matic. Voor de eerste hitjes op tafel werden gesmeten, liet Arno nog even weten dat er wel wat meer anarchie aanwezig mag zijn in de huidige muziekscene. Het idee achter Tjens Matic. Samen met Laurens Smagghe, Bruno Fevery en Mirco Banovic uit zijn vaste band houdt Arno de jaren 70 rock-’n-roll in leven.
Hintjens zette meteen zijn ruige stembanden open met “Being somebody” en “Cook me”, begeleid door enkele stevige gitaar- en bassriffs. Bij “The Milkcow” maakten de gitaren even plaats voor de mondharmonica. Een ding was zeker: Arno gaf het beste van zichzelf en overtreft volgens ons vanavond zijn performance op Boomtown @ Gentse Feesten enkele weken geleden.
Fans van T.C. Matic konden genieten van “Que pasa” en “Middle class and blue eyes” en er werden ook wel eens enkele noten uit het Belgisch volkslied er tussen gesmeten. Wie zin had in ‘patatten met saucissen’ kreeg “Viva Boema” op zijn bord. (Onze excuses voor het flauwe woordgrapje).
Ook liefhebbers van Tjens Couter kwamen vervolgens aan hun trekken met “Gimme what I need”, een stevige portie rock waarbij ook de mondharmonica nog eens werd bovengehaald. “Arrivederci solo” kwam nog aan bod en daarna “ging zijnen moat even een andere gitaar nemen” om met een schitterende solo het nummer “Meet the freaks” in te zetten. Arno zorgde voor het nodige gegrom en de bijhorende ‘rock-n-roll godver…’. Dat hij af en toe  even zijn blaadje moet omdraaien, vergeven we hem uiteraard uit de grond van ons hart.
Tijd voor de hitjes! “Oh la la la, c’est magnifique” gonsde door Lokeren, armen en smartphones vlogen de lucht in. Het publiek zong zo schoon mee dat hij er naar eigen zeggen een « cerebrale erectie » van kreeg. Loeiende gitaren bij “Middle finger” en een dik applaus met veel gejuich bij “Putain Putain”. Herkenden we daar ook een Eurovisiesongfestivaldeuntje? Arno kon uiteraard niet zomaar weggaan zonder een laatste bisnummer en wist ons te bekoren met “Ha Ha”. Fingers crossed dat Tjens Matic zo nog even blijft doorgaan.

Maar voor de meesten was het natuurlijk wachten op Madness, die zichzelf na 37 jaar nog steeds beroept op ‘The Greatest Show on Earth’. En de energieke frontman Graham McPherson en saxofonist Lee Thompson doen je zelfs nog even twijfelen om het te geloven. Maar daarvoor leunt de band iets te veel op de hits uit de beginjaren, zeker om anderhalf uur te kunnen vullen. Al begonnen we al met een feestje, met openingsnummer “Embarassment”. Onmiddellijk ging Lee Thompson helemaal los. En “The Prince”, de ode aan Prince Buster van “One Step Beyond” was ook heel cool.
De Ska-helden van weleer kwamen daarna wel heel erg poppy uit de hoek met “NW5” en “My Girl”. Met “Blackbird” kregen we een nummer opgedragen aan Amy Winehouse. Het begon met de vertelstem van McPherson en eindigde met een foto van Amy. Leuk dat ze het doen, maar geen echte meerwaarde voor het optreden.
We gingen wat meer de reggae-stijl op met “I Chase the Devil”, waarin de saxofonist een griezelig masker opzette. Tegelijkertijd hoorden we opnieuw een leuk nummer, maar niet top. Bij het nieuwere “Mumbo Jumbo”, een aanklacht tegen Trump, Nigel Farage en de Brexit, werd het allemaal wat zwoeler en werden de sambaballen bovengehaald. Lee Thompson nam zelfs even over als frontzanger.
Maar toegegeven, iedereen zat natuurlijk te wachten op de echte hits. Diegene die de ouderen nostalgisch doen terugdenken aan hun energieke ska-periode. En bij het zestiende nummer was het eindelijk zover. Na een verjaardagsliedje voor trompettist Chris, werd “One Step Beyond”  ingezet, waarna een leuk optreden werd omgetoverd in een fantastische trip naar het verleden. Na “One Step Beyond” vlogen we lekker door naar “The House of Fun”. De band speelde heerlijk met het tempo en ging onmiddellijk over naar het snelle “Baggy Trousers”. Het publiek was volledig mee, en ook op het podium was overal beweging. En natuurlijk konden we niet naar huis zonder “Our House” en “It Must be Love”. Iedereen pakte elkaar vast, mannen kweelden als jonge meisjes en wij konden niet geloven dat wij er ook mochten bij zijn. Dit was de reden waarom we zo van Madness houden. Gelukkig kregen we nog twee bisnummers. Met “Madness” konden we alweer beginnen shaken en met een sprookjesachtige intro en loeiende stoomboot kregen we als afsluiter “Night Boat to Caïro”. Een fantastische hit van formaat, en iedereen blij naar huis.
Want Madness speelde in Lokeren ‘The Greatest Show on Earth’, of toch wat het laatste half uur van de show betreft.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2017/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren