Paaspop 2018 : verslag van een 3-daagse muzikale Efteling in Schijndel
Paaspop 2018
Festivalterrein
Schijndel
2018-03-30 t/m 2018-04-01
Hans De Lee

Wat een heerlijk muzikaal pretpark is Paaspop toch!  3 volle dagen in een knap aangekleed en verlicht sprookjesdorp, beleefden  afgelopen weekend,  81.000 (!) muziekliefhebbers  de trip van hun leven.  Paaspop kent eigenlijk zijn oorsprong in 1974 maar gaat in werkelijkheid vanaf 1985 traditiegetrouw door op Pasen.  En met groeiend succes!  Editie 2018 werd, ondanks het minder goede weer, alvast een topeditie met een recordaantal bezoekers en een heel divers maar kwaliteitsvol  en knotsgek programma van 250 acts verdeeld over 15 podia!

Van schlagermuziek tot death metal, van hip hop tot punkrock en van stand up comedy tot techno rave.  Het was allemaal te bewonderen op één van talloze kleine en grote podia in de soms spectaculair uitgedoste tenten en ‘themahokken’.

Ziehier een uitgebreid verslag van Paaszondag, de laatste festivaldag.
Terwijl in Oudenaarde wielrenner Niki Terpstra een Vlaamse Klassieker toevoegt aan zijn palmares, pakt op identiek hetzelfde moment Guus Meeuwis uit met een andere Vlaamse Klassieker als opener van zijn optreden op het hoofdpodium : “Ik wil je” van De Kreuners wordt ingezet en zorgt meteen voor de nodige sfeer en zangkoren in de goed gevulde tent.  Guus is nog altijd heel populair in eigen land en heeft naast pakken ervaring intussen ook een aardig buikje.  Hij vervolgt de set met zijn recente hitsingle “Je staat niet alleen” en met “Tranen gelachen”.  Op weg naar het volgende concert horen we nog net de hele tent uit zijn dak gaan op het eerste echte hoogtepunt van Guus , het alomgekende “Het is een nacht” zijn megasucces van alweer meer dan 20 jaar geleden (1996!).

In de ‘Roxy’ tent pikken we enkele nummers mee van de Amsterdamse rapper Yung Nnelg.  Hij spuwt in eigen taal en op een stevige beat, een zondvloed aan woorden uit over het jonge hiphop volkje in de warme en kleurrijk verlichte tent.  Nummers als “Hoofdprijs”  en “Tempo” zijn best wel te pruimen en zorgen zelfs voor een (bescheiden) mosh pitje.

James TW maakt intussen zijn opwachting in de tent genaamd ‘Phoenix’.  Het blijkt een talentvolle Britse singer songwriter te zijn van amper 20 jaar.  Hij is uitgerust met een gitaar en een bijzonder aangename, zuivere en breekbare stem die veel weg heeft van Belgische collega’s zoals Milow of Tom Dice.  Luister maar eens naar zijn nieuwe single “Say Love” en oordeel zelf over de duidelijke gelijkenissen.  De brave doch frisse popsongs worden goed onthaald door het publiek en blijven zonder moeite in het geheugen hangen.  Opener “For you” en “Please keep loving me” zijn daar het mooiste bewijs van.

We hadden ons voorgenomen zoveel mogelijk bands en muziekstijlen te ontdekken vandaag en in dat opzicht gingen we een kijkje nemen naar de Nederlandse band  met Turkse roots, Altin Gün, op de Jack Daniëls stage.  Dit 6-koppig heerschap (wel met zangeres) brengt een originele mix van enerzijds etnische klanken en anderzijds electro, rock en psychedelische invloeden.  Het geheel wordt afgewerkt met de stem van de Turkse zangeres Merve Dasdemir en klinkt behoorlijk eigenzinnig en uniek!  Leuke kennismaking maar net iets te speciaal voor ondergetekende om meer dan paar nummers te boeien. 

Op het hoofdpodium werd iets na 17u30 de Belgische trots Triggerfinger aangekondigd.  De band behoort al enkele jaren tot de absolute top in eigen land maar heeft in Nederland duidelijk nog niet dezelfde status verworven.  De grote tent is bijgevolg wel lekker gevuld maar zeker niet helemaal volgelopen.  Ruben, Mario en monsieur Paul zijn voor de gelegenheid versterkt met extra gitarist Geoffrey Burton en steken meteen stevig van wal met openingsduo “Colossus” van de gelijknamige laatste CD uit 2017 en “Upstairs Box”.  De band krijgt misschien niet dezelfde enthousiaste respons van het publiek als in hun thuisland maar trekt zich daar helemaal niets van aan en beukt naarstig verder in op de trommelvliezen van de aanwezigen met een uitgebalanceerde en ongepolijste set!  De cover van Rihanna’s “Man Down” krijgt vanuit de tent duidelijk het meeste bijval.

Op weg naar het optreden van Frank Carter en zijn ratelslangen, nemen we vlug een kijkje in de Royal Loco tent.  Die Lustige Schlagerfreunde doen de naam van de tent alle eer aan met hun kitsch en rock versies van allerlei Duitse schlagernummers en andere billenkletsers.  De tent staat nokvol en de ambiance doet denken aan de hoogdagen van karnaval.  Heerlijk complexloos en behoorlijke fout maar dat zal de fans van het lichtere genre worst wezen, ze brullen uit volle borst “Wunderbar” mee van Tenpole Tudor.  Heerlijk schouwspel!

Frank Carter and the Rattlesnakes dan maar!  Een optreden waar we enorm naar uitkeken aangezien het zowat de enige echte punkrock band was die op deze laatste festivaldag de affiche sierde en aangezien de band gekend staat om zijn intense en energieke liveshows.  Buiten was het aan het miezeren en werd het frisjes maar in de Jack Daniëls tent was het behoorlijk warm. 
Door de grote belangstelling voor deze band was de tent aardig gevuld en rond 19u maakte mister Carter zijn opwachting op het podium.   De frontman van de Rattlesnakes is een rasechte entertainer en één brok rauwe energie!  Van bij de start host hij ongecontroleerd met zijn smal en pezig lichaam over het podium en duikt hij zelfs geregeld zonder angst het publiek in.  Nummers als “Juggernaut”, “Vampires” en “Wild Flowers” zijn echte muzikale splinterbommen en worden dan ook lekker explosief gebracht!  Frank nodigt alle dames uit om veilig te crowdsurfen en zorgt halfweg het optreden voor de grootste circle pit van het festival en brult zich midden in de menselijke kring een pleuris, getooid in een warme jas die hij afsnoepte van een fan.  Achteraan de set zitten de meest gekende nummers zoals “Lullaby” en afgesloten wordt met “I hate you”. 
Schijndel zal zich de doortocht van deze band nog lang herinneren!  De band zelf mag de volgende dag alweer hun zelfde kunstjes doen in een uitverkochte Melkweg!

Daarna was het tijd voor het allerluidste orkest van de dag : Obituary!  Deze death metal pioniers uit Florida gaan al meer dan 30 jaar mee en zullen toch wel even raar gekeken hebben wanneer ze de diverse affiche te zien kregen van dit festival.    De bandleden, allemaal met lang haar en baard, openden met een dreigend instrumentaal stuk alvorens frontman en zanger John Tardy op het podium verscheen.  Hij  liet het niet aan zijn hart komen dat de tent niet volledig gevuld was en trok met zijn band meteen een ware wall of sound op.  Tardy deed zijn stinkende best maar als neutraal toeschouwer kon je toch al snel zien en horen dat de jaren hem beginnen parten te spelen om dergelijke intense optreden constant op een hoog niveau vol te houden.  Zijn stem was niet altijd even krachtig en na elk nummer moest de man toch even op adem komen.  Respect evenwel voor zijn immense gedrevenheid!

Rond 21u zakten we voor het eerst af naar de ‘Theater’ tent.   Minpuntje hier is dat de tent gesloten is tussen de optredens of acts en dat het publiek bijgevolg telkens moet aanschuiven om binnen te geraken.  Dit gaf soms aanleiding tot heel wat duw en trekwerk met soms benauwde en bijna onveilige toestanden.  Zeker een aandachtspunt voor volgend jaar! 
Het gedrum had wel een goede reden : de Memphis Maniacs zouden namelijk iets na 21u hun opwachting maken.  De Memphis wie?  Het bleek om een mash-up band te gaan uit Nederland die geniet van een immense lokale populariteit en reeds voor de 11^de keer te gast was op Paaspop!  Hun optreden zorgde voor typische ‘hollandse’ uitbundige ambiance.  Gezellige sing-along toestanden met bijhorende danspasjes door jong en oud.  Zanger Roy van de Maniacs voelde zich zichtbaar in zijn sas op het grote podium, evenwel zonder zichzelf en de band al te ernstig te nemen.  En het moet gezegd , de ‘mash-ups’ die ze brachten klonken best wel ok en werden met veel enthousiasme gebracht.  Wat denk je van “Human” van Rag’n’Bone Man dat naadloos gemixt  wordt met “She’s a maniac” uit Flashdance of een feilloze mengelmoes van nummers van The Beatles, AC/DC, Beastie Boys en Queen?  Weinig vernieuwend of origineel maar wel heel vermakelijk amusement. 

Terug naar het serieuze werk dan maar.  Black Label Society maakte onder leiding van de legendarische Zakk Wylde zijn intrede in de ‘Phoenix’ tent.  De intro van Led Zeppelin liet alvast een fijn optreden vermoeden en dat werd het ook.  Een heerlijke portie  vette en onversneden, krachtige en oerdegelijke US (hard)rock en metal!  Zakk Wylde, intussen de 50 jaar voorbij, is naast een geweldig gitarist ook een niet onaardige zanger.  De band speelde een potige set met oud werk dat werd afgewisseld met songs uit het zeer recente CD ‘Grimmest Hits’;

De Jeugd van Tegenwoordig had de eer om editie 2018 van Paaspop af te sluiten op het hoofdpodium.  De heren hebben enkele weken terug een nieuwe CD uitgebracht met als titel ‘Luek’.  Van bij de start palmen de 3 snelle praters als een perfect geoliede machine het publiek in, terwijl MC Bas Bron voor een spervuur aan snelle elektronische beats zorgt.  Willy Wartaal is wat mij betreft de meest getalenteerde rapper van de 3 en neemt meestal wel de leiding.  Nummers als “Sexy beesten” en “Gekke Boys” klinken niet slecht maar zijn natuurlijk enkel bedoeld als opwarmer voor de grote hits van de band die ongetwijfeld later in de set de revu zullen passeren.  Ik gok op “Watskeburt”, “Een Barkie”, “Get Spanish”, “Deze  donkere jongen komt zo hard” en ga zo maar even door…Maar tegen die tijd zat ondergetekende al in zijn auto richting België.  Moe maar voldaan.  En vastbesloten om volgend jaar terug van de partij te zijn want Paaspop is echt top!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paaspop-2018/
Organisatie: Paaspop