Na een geslaagde eerste dag keek De Bijloke uit naar opnieuw een veelbelovende line-up.  Diva-in-wording Judi Jackson deed ons als eerste naar adem happen. Een zelfzekere dame met pit, dat is ze. Op blote voeten en met een veel te grote zonnebril , liet ze ons kennis maken met haar sterke, ietwat hese, stem. Het publiek at uit haar hand en klapte lustig mee wanneer ze op piano “With You” bracht, over iemand die ironisch genoeg nu weg is. Als afsluiter presenteerde ze een eigenwijze versie van “House of the Rising Sun”. Dit concert was af en smaakt naar meer!

De singer-songwriter van Arid Jasper Steverlinck met de engelenstem gaf ons ook meer. Opener “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert. Jasper bracht vooral songs uit ‘Night Prayer’, maar ook nieuw materiaal en covers van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie. Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”, misschien wel zijn mooiste. Begeleid door drie strijkers volgde “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt.
Na een interessante bewerking van Within Temptation’s “Ice Queen”, sloot Steverlinck af met “On This Day”, tevens het laatste nummer van zijn cd. Genieten in de vooravond, heet dat dan.

Het bleef namelijk uitkijken naar headliner Jamie Cullum. Na zijn passages in 2009 en 2013 was hij nu helemaal klaar om zijn hattrick te vervolledigen. Hij liet ons kennismaken met zijn nieuwe ‘Taller’, een fijne plaat waarop hij zijn succesvolle toverformule om poppy jazz als vanouds toepaste. Scoren deed hij een eerste keer met zijn aangepaste teksten voor het Belgische (vrouwelijke) publiek, en ook met zijn covers van Nina Simone’s “Sinnerman” en “The Man” van The Killers. Een tweede schot in de roos was een nummer uit zijn eerste worp “Pointless Nostalgic” als bedankje omdat zijn eerste optreden buiten de U.K. in België was.
Hattrick Jamie, hij kent het Gentse publiek en zij kennen hem. Het vormt een match made in heaven, een heerlijk samenspel tussen een rasentertainer in bloedvorm en een erg dankbaar publiek. Talentvol en veelzijdig als hij is, weet Cullum als geen ander een perfect gebalanceerde afwisseling van trage en uptempo nummers op te voeren, er kan zelfs een gospellied over de nakende(?) Brexit bij.
Gent Jazz danste en bewoog, de stappenteller stond op 10.000 na zijn show. Ook Jasper Steverlinck kwam op het einde tussen het publiek staan, en zag Jamie zelf achter drumstel én de camera kruipen.
Met “Mixtape” scoorde Jamie zoals altijd de afsluitende penalty in blessuretijd. Mooi in de hoek gekruld, hattrick compleet, zou je denken. Maar dan komt “High and Dry” van Radiohead en nog een streepje “Amazing Grace” en krijgen we zowaar kippenvel bij 27℃. Geen drie, maar wel vier uitschieters; nodig die man volgend jaar gewoon voor de vierde maal uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent