Moods 2019 - Daniel Norgren - Zweedse blues onder Brugs Belfort
Moods 2019
Belfort (binnenplein)
Brugge
2019-08-01
Jérôme Bertrem

Na een uitmuntende passage in De Roma eerder dit jaar, stond Daniel Norgren deze keer op Moods! in het binnenplein van het Brugse Belfort. De Zweedse rootsmuzikant die blues, folk, rock en gospel mooi verweeft tot een persoonlijk patchwork, bereikte met zijn zesde en meest recente plaat ‘Wooh Dang’ (2019, Superpuma) een hoogtepunt in zijn carrière, al zeg ik het zelf.

Eens aangekomen in het sferische binnenplein was het duidelijk dat het een speciale avond ging worden. Ook al werd Daniel Norgren na een reeks Zweedse clichés aangekondigd als het - nog steeds -  best bewaard geheim uit het Noorden, toch was ook deze avond uitverkocht en daarmee alle zitjes gevuld. Nog tijdens de aankondiging betrad hij als een doorwinterde muzikant het podium op om de zomerse donderdag af te sluiten.  
De zachtaardige opener “Stuck in the Bones” legde meteen de zeemzoete bezieling bloot. Subtiel kwamen de drie andere ook geweldige muzikanten de planken op om de overgang naar “The Flow” in te zetten. Dit Neil Young-achtige pareltje weekte enkele vreugdekreten los en bezorgde ook het eerste kippenvelmoment. Nu vond Daniel eindelijk zijn flow nadat hij misschien wat overdonderd was door de setting van het Belfort of het aandachtige publiek.
In “Rolling Rolling Rolling” jongleerde de band met tempowisselingen en rolden ze telkens over naar het opzwepende refrein. De Zweede reus haalde op dat moment moeiteloos de hoge noten met zijn karakteristieke korrelige stem die prachtig weergalmde in het akoestisch perfecte Brugse binnenplein. Ook een sterkte van diens man is dat hij vanuit een ietwat duistere en onwennige setting ons naar een hoopvolle, opgewekte en hartverwarmende plaats stuurde waar we maar al te graag wilden verblijven.
Zo groot de man letterlijk is, zo veel goedheid wil hij delen met zijn kunst. Tijdens “The Day That’s Just Begun” gaf hij - op z’n Tom Waits - een masterclass in oprechte liefde. Ook in “People are Good” of nog het nieuwe “Hands” nodigde hij ons uit om liefde uit te dragen naar iedereen. Hij mag dan zijn muziek eigenhandig met zelfgemaakte instrumenten schrijven, toch laat hij live de ruimte aan zijn bandleden om er het beste van te maken. Zo sloeg Drummer Erik Berntsson zonder verpinken zijn drumstok aan flarden tijdens de beukende outro van “Black Vultures”.
Én dat alles was nog voordat publieksfavoriet “Moonshine Got Me” aan de beurt kwam. Daniel en zijn kompanen plaagden het publiek met een verrassende lange intro maar eens de gekende noten weerklonken kregen we maar niet genoeg. Moest dit nog niet het geval zijn dan was dit het moment dat het publiek welwillend de bij maanlicht gestookte blues maar al te graag lustten. De band bevestigde haar enthousiasme ook tijdens swingende afsluiter “Dandelion Time” dat aanstekelijk werkt op de dansheupen. Het bisnummertje “Let Love Run The Game” mocht uiteraard niet ontbreken.

Als Daniel door zijn geheimhouding zo’n bloedschone en eerlijke muziek blijft maken dan mag hij gerust een goed bewaarde geheim blijven!

Setlist: Stuck in the Bones - The Flow - The Power - Though it Aches - Rolling Rolling Rolling - The Day That’s Just Begun - People Are Good - Hands -  Black Vultures - Moonshine - Music Tape - So Glad - Dandilion Time - Let Love Run The Game

Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge