Les Nuits Botanique 2023 - Bill Callahan - Bill Callahan maakt zijn reputatie als grote meneer waar
Les Nuits Botanique 2023
2023-04-27
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2023-04-27
Jasper Vanassche

De muziek van de Amerikaanse vijftiger Bill Callahan is voor mij altijd fascinerend geweest, vooral vanwege zijn unieke stem die met lage tonen en bijna gesproken woorden onmiddellijk de aandacht trekt. Hij is een poëtische meesterverteller die je met zijn rake teksten tot nadenken stemt over de toestand in de wereld.
De kale, uitgeklede begeleiding zorgt simultaan voor een rauwe ongemakkelijkheid en toch ook een gevoel van warmte. Het is alsof hij tegelijkertijd slaat en zalft. Benieuwd wat dit live teweegbrengt in de Chapiteau in Brussel. Een vriend waarschuwde me als volgt: “Een lach en een traan zijn altijd wel gegarandeerd, met zo nu en dan wat erupties van kippenvel”.

Het concert begon met het melancholische "First Bird", de nummers "Everyway" en "Bowevil" volgden, waarbij de melodie en de gitaarakkoorden van laatstgenoemde een blijvende indruk van grilligheid achterlieten. Callahan schotelde een mooie mix voor van Callahan's Smog-covers en nummers van zijn laatste album, ‘YTI⅃AƎЯ’ (= de realiteit op zijn kop?). "Hit the Ground Running" vormde zeker en vast een hoogtepunt, gevolgd door het sterke, nieuwe "Coyotes". De veelzijdigheid en tegelijk herkenbaarheid van deze kunstenaar blijven me verbazen, het is haast paradoxaal. De stem van de singer-songwriter, begeleid door de lo-fi gitaar en zachte drums, geven alle nummers een extra dimensie, er komt als het ware een venijnig, apocalyptisch folk-laagje bovenop.
Bij "Keep Some Steady Friends Around" en het dromerigere, zelfs zweverige "Naked Souls" blijkt dat de nummers ten tijde van (al dan niet tussen haakjes) Smog nog steeds goed worden ontvangen door het publiek. Ook de spookachtige pianomelodie bij "Cowboy" sloeg aan. "Partition" en "River Guard" waren nummers die dan weer het vertellend vermogen van Ome Bill toonden. De altijd ingetogen bard koos vervolgens voor meer up-beat nummers zoals "Drover" en "Drainface”, en "Planets" vormde een heerlijk symfonisch einde. Callahan creëert al sinds begin de jaren 1990 zijn eigen bezwerend geluid, maar maakte ook zelf een zichtbare evolutie door tot dynamisch performer, ik denk dat dat de hele essentie van het optreden samenvat.
Na 18 platen (wat een rijk oeuvre!) kan Bill het zich zelfs permitteren om niets vanop meesterwerk ‘Sometimes I Wish We Were an Eagle’ te spelen. Toch voelde ik me een arend, het concert was een raadselachtige ontdekking, een emotionele reis, waarbij deze rasartiest uit de muzikale eredivisie zijn langzame, introspectieve liedjes naadloos verweefde van oud naar nieuw.
Het publiek was gedurende het hele optreden in de ban, Callahan heeft duidelijk een toegewijde fan-base tot ver buiten thuisbasis Austin, die net als ik vinden dat zijn 'post-coronaplaat' een uitstekende aanvulling vormt op zijn indrukwekkende discografie.
Een nieuwe kleur op zijn prachtige pallet.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)