Rock Werchter 2023 - Vier dagen muziekbeleving - dag 2 - vrijdag 30 juni 2023 - Rock Werchter rockt!
Rock Werchter 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-29 t-m 2023-07-02
Johan Meurisse

Rock Werchter rockt! Op deze twee dag worden we ondergedompeld in de aparte werelden van Viagra Boys, Fever Ray en Warduna, die elk hun eigenheid hebben. De Belgische Haunted Youth, Tamino stonden hier terecht in de schijnwerpers. Er was de ‘back to the bone’ doorleefde bluesrock van The Black Keys en we werden voldaan van een goed beheerst spelende Peppers, die nu toch wel waardig ouder zijn geworden.

Eén van de betere Belgische bands is ongetwijfeld The Haunted Youth die het voorbije jaar intrigeerden met prachtnummers, een zinderend Pukkelpop concert, een rits overtuigende zaal concerten en hun debuut ‘Dawn of the freak’. Deze Nieuwe Lichting Winnaars hebben het gewoon om goed in het gehoor liggende indie/droompoprock te schrijven. Slotsom is dat zo goed als elk nummer een single is.
De songs hebben live een ruwer randje en worden omarmd met shoegaze en gepaste pedaaleffects. Verdomd, wat hebben die nummers als ‘broken’ , ‘i feel like shit and i wanna die’, ‘gone’ en doorbraak ‘teen rebel’ en ‘coming home’ , intensiteit, groove en diepgang. Een kleine 45 minuten werden we in die benevelde leefwereld van Joachim Liebens en C° meegezogen.  En die is niet bepaald echt vrolijk hoor. Liebens had een shirt aan ‘don’t kill yourself , i love you’, waarbij hij een dierbaar iemand die zelfmoord pleegde, een warm hart toedraagt hierboven.
Muzikaal kwam Sam De Nef en één van de leden van The Guru Guru de band ondersteunen. MGMT en Slowdive zijn gepaste referenties. Liebens is een frontman die band en z’n publiek bij elkaar houdt. Sterke opener. Na de festivalzomer terug in het clubcircuit te bekijken.

Al een kleine dertig jaar is het Amerikaanse Spoon uit Austin/Texas bezig rond zange/gitarist Britt Daniel en hebben ze een tiental platen uit. De laatste jaren wordt af en toe een nieuw album gedropt zoals ‘lucifer on the sofa’, waaruit we een drietal nummers konden horen als ‘wild’, ‘the hardest cut’ en ‘my babe’.
De band laat een waas van melancholie schijnen over hun sing/songwriting indie rootspop , die live op een festival een frisse, extraverte touch krijgen en minder melancholie. De muzikanten krijgen op hun instrumenten voldoende ruimte om de songs te laten aanzwellen en een broeierige spanning te bieden. Ze creëerden een warm gevoel, dat nog eens werd beklemtoond met John Lennons ‘isolation’. Spoon gaf hier een sfeervolle, snedige, kleurrijke set , die het vroegere innemende op het achterplan duwde. Iedereen genoot.

Viagra Boys uit Zweden zijn uitgegroeid tot één van de publiekslievelingen. Een zootje ongeregeld rond zanger Sébastien Murphy , die een soort nihilistische rock’n’roll onderdompelen in een smerig, zompig, vunzig poeltje. Een muzikale no-rules mentaliteit op het podium, het stoomt, bruist, sist en met die kolos van een zanger, een volgetatoeëerd bovenlijf, die lekker, leuk en gek de nummers aan elkaar rijgt.
De songs bouwen op, hebben aanstekelijke ritmes, rollende grooves en free jams. Ze weten iedereen op te zwepen. We worden zomaar spontaan, losweg meegevoerd in die sound. We kunnen uit ons dak gaan door die ronkende bas, de broeierige gitaarpartijen, de droge drumpartijen en de intrigerende, ontspoorde keys en blazer. Een ‘unstoppable train’ in een walm van fuzz en noise die onstuimig, chaotisch als wild demonisch geschift klinkt. Een feestje muzikale gekte dus met songs als ‘ain t no thief’, ‘slow learner’, ’ain’t nice’, ‘ADD’ en ‘research chemicals’. Voor wie dacht dat Fat White Family zot klonk, had buiten dit Zweeds combo gerekend.

Even bekomen moesten we na deze weirde set van The Viagra Boys, maar als snel kwam daar het Britse Hot Milk die z’n energie put uit de emorock/powerpop/indiepunk. Het duo Hannah Mee - Jim Shaw ging fel tekeer om het publiek op te jutten. Zij viel op met haar scherpe, schelle vocals, hij eerder met screamo’s, in die snedige, stevige sound waarin synths werden toegevoegd. Het publiek lustte het, sprong, klapte, wuifde en schreeuwde en ging zeker in de beginfase overstag. Ook toen er ietwat minder vaart was en het minder ruig klonk, genoot iedereen ten volle. Weinig verrassend, maar leuk genoeg.

Een andere invalshoek kregen we dan opnieuw met het Britse Squid uit Brighton in de klub c, die postpunk, krautrock met jazz en psychedelica mengt. Een niet voor de hand liggende sound van het kwintet die wisselend nummers uitdiepte van hun twee verschenen platen. ‘Narrator’ klonk rechttoe-rechtaan, hoekig , krachtig met een schreeuwzang , maar daarna  kregen we een breedspectrum van tempowissels, verrassende wendingen en experimentjes, die ergens Motorpsycho deed opborrelen. Een alternatieve sound die voldoende intrigeerde en  spannend klonk, maar hier misschien in welke tent ook op Werchter iets te hoog gegrepen was.
Wijzelf hielden van die uitwerking met een repeterende, opbouwende, explosieve, ontspoorde ritmiek, die een rave gevoel verwezenlijkte, zeker in het tweede deel van de set met  ‘after the flash’, ‘Peel st’ en ‘the blades’. Al konden ze niet iedereen muzikaal triggeren, straf klonk het alvast.

Op een goede zes jaar tijd is onze Tamino uitgegroeid tot een groots artiest. Songs die innemend klinken op gitaar en gedragen worden door z’n warme, indringende, hemelse stem. Introspectieve, pakkende pop. Hij brengt voldoende stemvariatie aan om de gevoeligheid op te drijven. In een afgeladen barn was het wat afwachten of het publiek stilweg kon genieten. Er was wel wat geroezemoes , maar Tamino wist op z’n Jeff Buckley’s die gevoelige, dromerige nummers met z’n goed op elkaar ingespeelde band mooi uit te spinnen, of ze klonken soms wat meeslepender, krachtiger.
Tamino had oog voor het live beleven, zeker als er veel volk is . ‘The flame’ en ‘fascination’ klinken kleurrijk, mede door de cello, en overtuigden in de openingsfase . ‘Sunflower’ en ‘indigo night’ werden naast stem en gitaargetokkel sober omlijst en hielden het publiek in de ban. Op ‘w.o.t.h.’ klonken ze zelfs nogal stevig en hing er een waas van noise. Om dan te eindigen in complete intimiteit met doorbraak ‘habibi’, die hij opdroeg aan een overleden vriend.
Tamino wist sober-gewijs stelselmatig het publiek voldoende te raken.

Het Amerikaanse Black Keys van Dan Auerbach en Patrick Carney werd in hun ruim twintigjarige carrière een heuse band , die het een kleine tien jaar terug schopte tot een grootse rootsrockende band. Momenteel terug meer back to basics , back to the bone met doorleefde licks op z’n Jimi’s. De gekende nummers in die roes van hun succesperiode, zaten mooi verdeeld in de set, ‘tighten up’, ‘fever’, ‘lo/hi’ en zeker op het eind werd er stoom geblazen op ‘gold on the ceiling’, ‘wild child’, ‘little black submarines’ en meezinger ‘lonely boy’ die overtuigend de sterk afsloot. Tussenin viel er heel wat lekkers te noteren binnen de rauwe, zompige bluesrock met openers ‘i got mine’, ‘ your touch’, ‘have love/will travel‘, ‘heavy soul’ en op het eind ‘she’s long gone’. The Black Keys hebben op die manier terug mosterd in hun sound en da’s het best zo .

Het Canadese PUP hield  het gaspedaal een klein uur stevig ingedrukt op hun grunge/stoner/punkrock. Letterlijk een slope sound, stevig, energiek , gedreven en wild om zich heen slaand. Het kwartet wond het publiek op met gierende, ronkende gitaren, wat een lust. Vooraan ging iedereen uit z’n dak . PUP knalde op songs als ‘reservoir’ en ’waiting’. Strak & Straf Spul!

Fever Ray is het muzikale project van de Zweedse Karen Dreijer Andersson, gekend van het elektronicaproject The Knife . Die invloed van koele, warme , sensuele charmante elektronica en bevreemdende, mysterieuze, mystieke uitstraling is te horen in de klub c. Filmisch allemaal, minimalistisch opbouwend met een eigenzinnige, theatrale touch. Synthpopkunst. Minder aanwezig zijn de Indiase invloeden. Elektronica en drums sieren de set samen met twee backing vocalistes, die een act uitvoeren. De zangpartijen hebben een echoklank.
Het geheel is donker, ijzig, huiverend als duivels destructief, erotiserend . ‘What they call us’ brengt ons meteen in die leefwereld. Oudje ‘when I grow up’ krijgt al wat meer beats en is dansbaarder. Het publiek wordt letterlijk meegezogen. Het is en blijft iets apart. Extravertie naar het eind toe met de dansbare grooves van ‘carbon dioxide’ en ‘now the only time i know’, die ons aanzetten tot een heupwieg. Een totaalbeleven, uniek en geniaal uitgewerkt , die ergens z’n roots vandaan haalt van Aphex Twin.

Even apart, mysterieus, eigenaardig, uniek , magisch was de set van het Noorse Wardruna in de klub c. We merkten enkele bandleden op onder het publiek tijdens de set van Fever Ray. Donkere metalfolk met een terechte link naar mythes en de ‘bestseller’ tv serie ‘Vikings’. Ze hebben een rits niet-alledaagse, (eigen gemaakte) oude instrumenten (snaarinstrument, luit , boomstronk , wasbord, …) die zomaar de Middeleeuwen oproepen. Het brengt de traditie van de Vikings naar boven, die we ook zagen in de klederdracht. Een bezwerende, meeslepende sound in opbouw en intensiteit, door de zangpartijen, gezangen en keelzang, de instrumentatie, de hoornblazers en de dubbele percussie. ‘Solringen’ is uitnodigend. Een epische hymne in een filmisch concept, dat beeldrijk is en een totaalervaring biedt.
We worden op het eind zelfs in het hiernamaals gedropt  op ‘helvegem’ , met verlichte fakkels, om dan terug de bewoonde wereld in te stappen .
Bevreemdend mooi . Originaliteit en creativiteit troef door deze twee laatste acts in de klub .

Tot slot nog The Red Hot Chili Peppers, die vorig jaar erg wisselend Rock Werchter besloten. Matige nieuw nummers werden afgewisseld met wat groovy jammende funkrock, enkele sfeervollere classics en enkele gepeperde klassiekers. In datzelfde jaar 2022 werden twee cd’s op ons losgelaten , die maar weinig rode chili meer hadden . 
Elk kon terug wat zijn ding doen vanavond … We kregen een diep snijdende bas, een verheven gitaarsoli en energieke drums. Er waren een rits broeierige songs als ‘can’t stop’, ‘the zephyr song’, ‘dani california’, ‘right on time’ , ’californication’ en ’by the way’. Muzikaal blijven ze dus lekker hangen in hun werk van twintig jaar terug . De twee classics ‘mother’s milk’ en ‘bloodsugarsexmagik’ zien we aan ons voorbij gaan .
Flea is en blijft het basspelend duracell-konijn en Anthony Kiedis zit verwrongen aan z’n microfoon, maar was een ietsje pietsje beweeglijker en wat meer van zeg.
Bon soit, het is allemaal iets te cool, duidelijk was wel dat de Peppers  nog steeds goed spelen, en ze brengen hun materiaal melodieus beheerst met een jam hier en daar , maar ze zijn zeerzeker niet meer de sfeermakers van weleer die de weide moeiteloos platspelen. ‘Under the bridge/Give it away’ zorgt tot slot voor die springende massa die we maar al te graag eens zien.
The Peppers zijn nog goed in hun dampende funkpop (het rockt!), maar ze zijn oud(er) geworden.

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter