Gent Jazz 2024 - Het fenomeen Asaf
Gent Jazz 2024
Bijlokesite
Gent
2024-07-10
Jasper Vanassche

Beginnen doen we met Bram Vanparys en dan weten we wat we kunnen verwachten: Belpop van de bovenste plank met The Bony King of Nowhere. Het is het ideale concert op deze zonnige namiddag, al gaan de subtiele schakeringen toch niet verloren aan ons goed oplettende oor. “Are you still alive?” gaat ook niet onopgemerkt voorbij, net als de opvallende anekdote nadien: de gitarist was de dag voor het concert net papa geworden! Een enthousiaste set (helaas zonder songs vanop het debuutalbum) verwarmt de tent nog verder, met “Silent days” als hoogtepunt. Erna volgt een intense versie van “Perfect sense”. ‘The car was finally slowing down’, kermt Vanparys uit. Met de ogen gesloten klinkt hij nog meer als Thom Yorke. “Like lovers do” vormt een prima afsluiter.

Op naar de Garden Stage voor de prettig gestoorde Italianen van Supermarket. Dit is geen band, maar een collectief onder leiding van gitarist Alfredo Nuti. Met opgewekte gitaarriffs, vrolijk getrompetter, Polynesische schelpen en een geautotunede stem brengen ze een unieke mix van kitsch en zwarte humor. Het beste voorbeeld hiervan is “Pigs”, wat staat voor Portugees-Italiaans-Grieks-Spaans. Een nummer over ‘the dark side of capitalism’, zeggen ze zelf. We geloven het graag.

Terug-sprinten nu naar de tent, want daar gaat Asaf Avidan van start. Hij maakt het gezellig in zijn decor. Een zetel, een tapijt, een lampje, een kapstok voor zijn kostuumvest, het zorgt voor een live-in-de-living-gevoel. In 2012 twijfelde hij nog na het splitten van zijn band The Mojos of hij wel zou doorgaan, tot hij plotsklaps een wereldhit te pakken had met “One day” – met dank aan DJ Wankelmut. We prijzen ons gelukkig dat hij solo verderging. De Israëlische multi-instrumentalist gebruikt zijn stem perfect als instrument. Hij is ook een begenadigd pianospeler, een uitstekende gitarist, en hij kan overweg met een mondharmonica (en zelfs een ware mondtrompet). Af en toe verrast hij met een beat en (weer) een autotune. Opnieuw krijgen we vooral veel nieuw materiaal, en hoewel er met The Mojos toch iets meer variatie in de muziek stak, is dit puur genieten. Bij “Maybe you are” klaagt hij dat hij maar een uur speeltijd heeft. Hij heeft al in zijn songs geknipt, en zal geen tijd kunnen nemen om het publiek te leren kennen.
“A Man Without a Name”, en vooral de aangrijpende herhaling ‘I dont know if i can love again’, wordt extreem warm onthaald, waarop Avidan zijn bellen aan zijn been bindt. ‘Ready for sexy time?’, knipoogt de entertainer. ‘My baby, she's just a little puppy, but she's acting like a full-grown bitch’ brengt zowaar country op Gent Jazz! Hij kreeg er een staande ovatie voor. Als antwoord op een prematuur enthousiaste ‘woehoew’, brengt Avidan plots een stuk “My heart will go on”, gevolgd door een gitaarsolo met zijn drumstick. “Reckoning song” vormt de climax, maar ook “Your anchor” mag er wezen, inclusief het zingen in de klankkast. Avidan amuseert zich zo hard en speelt toch lekker 1.15u. De organisatie knijpt graag een oogje toe.

Erna brengt het Belgische duo Damien Chierici en Louan Kempenaers met Kowari zeer onderhoudende en dansbare ‘elektronisch klassieke’ muziek. Viool op beats, als het ware. Ze doen hun best om het publiek te laten dansen op de drive van hun loops, en na een woordje Nederlands lukt dat wonderwel, knap gedaan!

Tot slot genoten we ook van Sofiane Pamart, de keyboard-player uit Hellemmes, de banlieu van Rijsel (Lille). Roze haardos, helemaal in het leer gekleed, motorhandschoentjes incluis. Subtiele sensualiteit op een bedje van cool. Hij is meer dan de man die de laatste worp ‘Vivre’ van wijlen Arno ondersteunde, zo merkten we op bij “Lettre”, zijn eerste muzikale brieven aan ons. Op “Noche” toont de ‘roi du piano’ dat hij houdt van de nacht.
Een leuke afsluiter, al staat deze man toch in de schaduw van de indrukwekkende Avidan.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz