Lokerse Feesten 2024 – DAG 4 - Pixies – Ashcroft en Future Islands - Een lang leven aan de gitaren
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-05
Sien Ranschaert

Op deze vierde dag tijd voor de indierockliefhebber om zijn hartje op te halen met een closing final van de doorwinterde Pixies. Een lang leven aan de gitaren …

Om op temperatuur te komen was er de aanzet van het Amerikaanse Future Islands, in de stralen van de toch wel vrij warme zon op dit uur van de dag. Deze band valt meer op door de excentrieke, expressieve moves van hun frontman Samuel T. Herring , die zich volledig smijt op het podium, en met zijn krachtige, diepe stem de songs een push forward biedt. Een half gevuld plein luisterde en keek vooral naar zijn theatrale performance. Muzikaal baadde het ietwat teveel in diezelfde synthwave, ondanks dat de songs goed werden ondersteund, waarbij de muzikanten wel een loopje durfden te nemen. “ Ran” en “Seasons” blijven hoedanook de sterkhouders. Goed maar ook niet meer dan dat …

Richard Ashcroft is een graag gezien gast op de Lokerse en op onze festivals. We voelen de warmte van het weer en van mans sound. The Verve mag nu wel al een tijdje gestopt zijn, een reünie niet meegerekend, hij speelt nog steeds een rits nummers van deze populaire Britpopband. “Sonnet” zat bij de openers en iets verderop kreeg je de classics en de kleppers, “The drugs don’t work” (publiek warm krijgen op zijn ‘shalalala’s), “Lucky man” (werd al beter gesmaakt) en “Bitter sweet symphony”, waarop de menigte totaal loos kon gaan. Deze lieten de grootste response na.
Hij heeft zijn lijzige, neuzelende stem zeker nog niet verloren, maar af en toe was er sleet, gekraak te bespeuren. De nummers waren goed maar we moeten daar ook credits geven aan de muzikanten die door de, soms langgerekte solo’s, hem de support gaven waar hij toch wel nood aan had.
Intens, bezield concertje in het genre.

Pixies - Wie rondom zich de menigte gadesloeg, kon er niet naast. De Grote Kaai had zich goed gevuld; de verschillende bezoekers verraadden door hun t-shirts voor welke groep ze gekomen waren, met name ‘(death to) The Pixies, band uit Boston die eind 80s een loopje nam met de noisy grungerock en een handvol memorabele platen afleverde, met ‘Bossanova’ als absoluut hoogtepunt.
Sinds de reünie en het nieuwere werk, een kleine tien jaar terug , blijven deze nummers niet echt meer hangen . De sterkte zit ‘em in die snijdende , snedige, broeierige rock’n’rollende knallers.
Het is duidelijk dat ze nog steeds zeer populair zijn; ze moesten met hun eerste nummer “Gouge Away” wat op dreef komen. Op “Wave of mutulation” , “Head on” (van Jesus & Mary Chain btw!)) en “Isla de encanta” zat Black Francis en C° op het goede rockspoor, mooie stevige rockmuziek dus; ook op de tragere nummers mogen ze terecht trots zijn, o.m. een “Monkey gone to heaven”, “Hey” en “Caribou”. Het kon snel gaan en nummers vloeiden, rockten in elkaar over; middenin o.m. met “The Sad Punk”, “Planet of sound”, “Chicken” en “The Vegas Suite”. Wat een tempo’s!
Veel oog voor de muziek. Minder oog voor het publiek… Je kreeg er nog een rits bovenop als “Velouria”, “Is she weird”, “Mr Grieves” en “Debaser”, oudjes die het nog steeds goed doen en de tand des tijds doorstaan.  
Pixies - Altijd wel een beetje dwarsliggen in hun contact met hun publiek , hun fans, maar toch steeds  dankbaar voor het sterke onthaal. Afgesloten werd met de klassieker “Where is My Mind?”, die ons naliet met een positief gevoel. Iedereen had hier wel een beetje ‘the time of their life’ .
Hoedanook, headliner binnen de rockscene op zijn plaats …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren