Lokerse Feesten 2025 - DAG 5 - Verdwalen in de duisternis
Lokerse Feesten 2025
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-05
Erik Vandamme

We kregen eerder al een avondje met harde gitaren, de 'echte' metal dag op de Lokerse Feesten was echter dinsdag. We verdwaalden in de duisternis met Gojira, Amenra, Coilguns en Envy en genoten van een nostalgische trip naar de jaren '90 met Helmet. De donkere zielen werden hier even gevoed.

We maakten ons op voor een blij weerzien. Helmet (****) zagen we voor het eerst op een voor  ons legendarische editie van Pukkelpop met o.a. Pavement, Lemonheads, Rollins Band, Biohazard, Afghan Wigs en verder Levellers en dEUS in de tent. We schrijven 1994.
We hebben altijd oog gehad voor de band. Helmet speelde een retestrakke set. De voorste rijnen gingen ervoor, de vuist gebald en zelfs hier en daar een moshpitje, o.m. op “Unsung” “Just another victim”, “Wilma’s rainbow” en “In the meantime”. Een technisch perfect muzikaal parcours en een sterk bij stem zijnde frontman, Page Hamilton, sprak zijn publiek geregeld aan.
De set was hier nu voor de 'die hard fans' ; ook wij werden compleet veroverd . Er kwam nog een mooie ode aan Ozzy, waarna Helmet alles uit de kast haalde in een wervelende mooie finale. Pioniers voor een ganse generatie van de nu- en post-metal.

Een eerste confrontatie met de intense duisternis kwam reeds met Coilguns (****) in de Club. De band , in het spoor van o.a. AmenRa, speelt rauwe riffs met indringende vocals die hun duisternis en donkere gedachte hebben hier een meer sprankelend karakter aanbieden. Althans de springerige frontman laat geen moment onbetuigd om zijn publiek liefdevol te omarmen. Reeds bij de eerste song dook hij het publiek in en ging de fans opzoeken. Entertainment in die rits oorverdovende riffs, die de duisternis omarmde.

Het contrast met de veelkleurige Melvins (***1/2) kon niet groter zijn. De blinkende outfits, een zanger met een haardos waar we jaloers op zijn, en een opvallende spandoek met een roodharige schone. Ze nodigen uit voor een feestje in een sfeer van absurditeit. Een welgekomen verademing tussen al die donkere muzikale wolken. Zanger, gitarist en oprichter Buzz Osborne en basgitarist Steven Shane McDonald, trokken in virtuositeit als visueel de meeste aandacht naar zich toe. Het verbluffende drumwerk viel ook op. Twee drummers die ritmisch elkaar de loef durven afsteken, absurditeit en humor toevoegen aan de sound, bleek een grote meerwaarde te zijn om het feest echt te laten uitbarsten.
Melvins heeft geen grote hits nodig, met hun eigenzinnige aanpak zullen we wellicht niet iedereen even veel kunnen overtuigen. Maar wie meeging in die absurditeit genoot met volle teugen. Missie geslaagd!

Bij Envy (*****) werd ons aangeraden oordopjes mee te nemen, in de Club bewees het gezelschap meteen waarom. Een ondoordringbare muur van een klankentapijt verpulverde elk beetje zonlicht en ook onze trommelvliezen. De Club stond goed gevuld, met fans van donkere muziek die in een diepe trance mee headbangden op de verschroeiende riffs van Envy. Je werd meegesleept in hun verzengende sound. Een innerlijke confrontatie met je demonen. In die duisternis werden nog Oosterse, Aziatische invloeden toegevoegd. Wat een apocalyptische totaalbeleving met bezwerende , oorverdovende klanken en mokerslagen.

Tijd om te bekomen hadden we niet, want bij het vallen van de duisternis bood ook AmenRa (*****) ons een sacrale beleving aan, waar het stil van werd. Op een vorige passage was het geroezemoes niet te harden. Deze keer viel het goed mee. Iedereen werd meegezogen in die slepende, pompende duistere, donkere ritmiek. Nog steeds zijn we onder de indruk van hun muzikaal beleven. De band en Collin H Van Eeckhout weet ons nog steeds diep innerlijk te raken. De sound ging van zacht-hard, hard-zacht én al de registers konden worden opengetrokken. De fantasierijke visuele effecten op het scherm, zwart-wit, zijn mee bepalend.
“Razoreater” was een binnenkopper. Ook 'De Evenmens' deed iets met het publiek. AmenRa  kreeg eensterk onthaal op het gekende “A Solidary Reign”, eentje die de Zwaarste Lijst beheerst.
Het totaalplaatje maakt een optreden van AmenRa zo bijzonder. Ze verlaten het podium na een verbrijzelende “Silver Needle, Golden Nail”. Aan bindteksten doet de band niet. Een set van AmenRa dien je gewoonweg te ondergaan. Een aparte confronterende wereld met jezelf.

Tijd voor een pauze na deze mokerslagen en even te genieten en te kuieren van de kermis rond de Lokerse Feesten, aan de foodtrucks, met als aanrader o.a. het Spitsburger kraam vlakbij de Fonnefeesten. De optredens daar zijn evenzeer de moeite, dit even terzijde …

De hoofd act van de avond was Gojira (*****). De Grote Kaai stond goed vol bij AmenRa, bij Gojira was er haast geen doorkomen meer aan, een gezellige drukte dus. De band stak het Franse revolutielied in een eigenzinnig kleedje op de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Creatief, origineel, gewaagd, pakkend!
Vanaf “Only Pain” en “The Axe” sloeg de band alles tot gor, de visuele effecten waren erg mooi. Razendsnelle riffs, verbluffende drums en grauwe vocals van Joe Duplantier deden de rest. Een moshpit was niet vreemd.
Een rustpunt was er amper te bespeuren, of het moet die drum solo zijn waarbij Mario Duplantier die niet alleen zijn kunstjes als volleerde drummer bracht, maar zich eveneens ontpopt tot een groots entertainer. Wat een speelsheid, virtuositeit, gehuld in een intens donkere walm.
Ze betrkeen het publiek bij de set. Gojira bracht nog een ode aan Ozzy in Black Sabbath's “Under the Sun/Every Day Comes and Goes”. En eindigen deden ze met de ultieme uppercut into the face, “The gift of Guilt”.
Wat een vuurkrachtige headlining vanavond op de Lokerse Feesten.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren