De tweede plaat van het charismatische Britse gezelschap uit Oxford Stornoway ligt in het verlengde van hun debuut . Het zijn eenvoudig doeltreffende, dromerige, indiefolkpoppende songs , die rijk aangekleed kunnen zijn , maar zeker niet bombastisch klinken . ‘Tales from Terra Firma’ is minder imposant dan het debuut , maar de onschuldige sound , de catchy vibes en de vocale pracht  blijven het handelsmerk.
Stornoway van zanger/songschrijver Brian Briggs biedt meeslepend en broeierig materiaal, een lieflijke luistertrip, vernuftig in elkaar gestoken. Hier springen niet direct enkele songs uit als bij hun debuut.
Stornoway plaveit zich een weg tussen Belle & Sebastian , The Decemberists, The Unthanks en Megafaun.

Eén van de meest creatieve projecten is Dans Dans , een Belgisch instrumentaal trio rond gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), drummer Steven Cassiers (Dez Mona) en bassist Fred ‘Lyenn’ Jacques, die al werkte met Marc Ribot en Mark Lanegan.
Dans Dans is een uniek project , niet onder een noemer te vangen; hun instrumentale muziek is een crossover van garagerock , rock’n’roll , psychedelica , blues , jazz en surf , badend in een film noir soundtrack . Ze zorgen voor een pak eigenzinnige bewerkingen van andermans composities die muzikaal , inhoudelijk en qua spirit een andere interpretatie , invalshoek en dimensie krijgen .
Een uitzonderlijk spel van de drie heren, die avontuur, subtiliteit en grilligheid van nummers kunnen doen opbouwen en naar een climax brengen, in de beste Tortoise sferen. Een zevental songs krijgen een totaal nieuwe outfit , “Yesterday is here” (Tom Waits) , “Some are” van David Bowie, “East timor” van Robert Wyatt of deze van Charles Mingus (“Meditation”) , “The sicilian clan” van Ennio Morricone, “Mothers of the veil” van Ornette Coleman en een Sun ra song. Bijzonder plaatje in een productie van Koen Gisen.

Een paar jaar terug wist het Britse Hurts door te breken met twee venijnig popsongs “Wonderful life” en “Better than love” , voorbeelden van synthpop en onderkoelde electropop, niet vies van een vleugje bombast en kitsch.
Meteen werd de link gelegd en zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. En dit zijn invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral meer ABC en de Pet Shop Boys.
De tweede plaat van het duo ligt in het verlengde van ‘Happiness’, maar de stijl, de melodramatiek , de emotie, de orkestraties , de bombast, de kitsch en de integere, indringende getormenteerde zang refereren aan Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers in hun sfeervolle synthpop. Tja we halen hier een pak namen voor de geest bij een bandje als Hurts. En ongelofelijk, in een handvol songs doet de band nog denken aan werk van Muse en Depeche Mode . Song als “Miracle” en het ingenomen “Help!” zijn sterk, maar algemeen raken de nummers minder dan hun debuut . Soms een beetje teveel van hetzelfde , wat afdoet aan hun meer afwisselend debuut. Goed , maar niet meer dan dat ! …

De Amerikaanse blonde zusjes Jennifer en Jessie Clavin uit Californië (op z’n Blondies) laten een heerlijk rockend debuut van korte, kernachtige (overwegend) ‘twee-en-half minuut’ songs op ons los. Indie garagepop , die een ‘beach’gevoel  creëren , eentje waarvan het zand eens deftig mag opwaaien, waar nodig .
Een afwisseling van snedig , gruizend rockend materiaal ( o.m. “Next stop”, “Dead in your heart” , “Waiting by the telephone”) en enkele broeierige meer zomerse melodieuze ‘bubblegum’ pop (“Outta my mind”, “Dreaming without you” en de titelsong ). Ze brengen een plezierige, levendige, bruisende dynamiek , die z’n gevoelig, dromerig , onschuldig tienergevoel niet verliest. Fijn boeiend plaatje!

De Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, Sam Beam, is al een pak jaar bezig en is eigenlijk het enige vaste lid . Eerst werd z’n folkamericana gekenmerkt van introvertie en weemoed . Puur, oprechte, eenvoudig , rakend songmateriaal! Maar we hoorden al meer bredere arrangementen doorsijpelen en ook klonken er al nummers wat levendiger en optimistischer.  Op de nieuwe plaat horen we uitbundigheid , extraverte vs sober- en ingenomenheid.
Popsensibiliteit , die een verscheiden gemoedstoestand opwerpt en niet vies is enkele zijpaden van jazz en funk te bewandelen . Een mooie afwisseling van songs als je het viertal “Caught in the briars”, “Joy”, “Grace for saints & ramblers” en “Lover’s revolution” van de cd beluistert, die de groepsnaam nu alle eer aandoet .

Dear Reader aka Charilyn MacNeil uit Z-Afrika is niet aan haar proefstuk toe en heeft opnieuw een mooie plaat uit, die sferisch, hemels, warm , gevoelig , innemend , dromerig en breekbaar klinkt, en aardig in de buurt komt van Joanna Newsom en Agnes Obel .
De dame is afkomstig uit Z-Afrika , maar op de plaat hoor je net geen Afrikaanse instrumenten . De songs zijn sober gehouden en geleest op piano , percussie en haar stem , waaronder “Good hope” en “From now on” en “Back from the dead” . Sommige nummers zijn van cello , hoorns en achtergrondkoortjes omgeven, of hebben een lichte folk inslag , waardoor ze orkestraal aandoen .
Afwisselend plaatje van luistersongs , die een geschiedenisles omhelsen over Z-Afrika.

Rock Werchter 2013 – dag 1 - donderdag 4 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

2013 - Editie 39 van Rock Werchter was er terug eentje om van (na) te genieten …
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
Rock Werchter 2013 was volledig uitverkocht. Het telde 340.000 bezoekers, een evenaring van het record van vorig jaar. Er waren dagelijks 67.000 mensen van een combiticket en 18.000 losse bezoekers. Dat maakt 139.000 unieke bezoekers over vier dagen.
De styling van het festival ging verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en is dus een blijvertje geworden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Ook een blijvertje door de jaren …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ zijn én blijven …

Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …

Tot op 40^ste editie van Rock Werchter in 2014. Cheers!

Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …

Rock Werchter 2013 – dag 1 - donderdag 4 juli 2013
Parcours dag 1 had al meteen een paar rammelende ontdekkingen , nl. Fidlar en Palma Violets. Biffy Clyro wist hier het grote publiek te bereiken; we zagen een magistrale set van The National , één van de bands van het moment en Bloc Party, waarvan de stekker stiekem nog wat mag ingedrukt blijven; tot slot Netsky die het samenhorigheidsgevoel dansbaar aanwakkerde. En het was vandaag ideaal festivalweer  …

Veel tijd om de vervangende Pyramid tent te showen kregen we niet , want één van de opkomende talenten Fidlar (Klub C) hadden hun stekkers stevig ingeplugd . Blik op oneindig en verstand op nul serveerde het Amerikaanse kwartet in een klein half uur een pak short minute rammelrockende nummers op de leest van de Ramones . Vier jonge  gasten met punky bruisend, energiek, compromisloos materiaal. Een heerkijke rockshot dus!
Fidlar staat voor ‘Fuck it, dog, life’s a risk’ s, en dat gevoel kreeg je tussen de oren gespietst met woeste “Cheap beer”, “Stoked & broke”, “Wait fo the man” en “Wake bake skate“, waarbij de zanger het publiek indook . Een punkfeestje bij de start van het festival …

Fidlar bracht ons in de juiste rock’n’roll mood; andere , Britse jonge wolven Palma Violets (The Barn), wringen zich tussen de schouders van The Libertines , Arctic Monkeys en The Vaccines. Een heerlijk potje rauw, ongepolijst melodieus garage rock’n’roll, voldoende afgewisseld met een heerlijk zalvende toets en broeierig, dromerige , sfeervol materiaal. Gitarist Sam Fryer en bassist Chilli Jenson vullen elkaar aan of wisselen elkaar af in de zanglijnen. Fel van leer trokken ze met “Rattle snake highway” , stappen , lopen over naar de  melodieuze rauwheid van “Best friends” en “Last of summer wine”, blazen uit met het sfeervolle “14” en eindigen stevig met “Three stars” .

… In de vroege namiddag werden we dus gauw wakker geschud en kregen we met deze twee opkomende talenten letterlijk een Rockend Werchter …

Airbourne (Main Stage) deed het stof van AC DC opwaaien . Niks beter dan AC DC , bijgevolg zijn zij maar een klein deelverzamelingetje uit datzelfde Australië ; dezelfde ritmes en hooks, gitaarriffs , drumslagen ,  maar met minder kracht en jus. Aan show en huppelgedrag ontbrak het niet maar muzikaal klonk het veilig , inwisselbaar en weinig origineel .

The Black Angels (The Barn) brengen al een handvol langspeelplaten psychedelische retrorock’n’roll, die een bezwerende, hallucinante droomwereld en een hypnotiserende, bedwelmende trip oproepen, met pedaaleffects, distortion, fuzz, elektrodrones en een zweverige dromerige galmende zang. Een band die al  jaren meer van hetzelfde speelt , waarvan je moet houden. In die leefwereld waar het heerlijk vertoeven kan zijn , kan een geestesverruimende injectie toegediend worden, maar is er weinig plaats tot interactie .  Paddenstoelenmuziek en een ideale geleider op de set van BRMC .

Al een kleine vijftien jaar zijn ze bezig , de heren van Black Rebel Motorcycle Club (Main Stage) , zanger/gitarist Peter Hayes en bassist Robert Levon Been . Na een welverdiende rustpauze , o.m. met het onverwachts overlijden van Beens pa twee jaar terug , maken ze hun return met ‘Specter at the feast’ . Ondanks de zwarte leren jekkers dito zonnebrillen zijn ze intussen niet ‘rebels’ meer ; ze worden aangevuld met de drumster van The Raveonettes.  Een gezonde dosis gitaarrock’n roll , bluesy slides, die explosief kan klinken, blijft het handelsmerk. Een afwisselende set hoorden we , waarbij de Main Stage niet iets te hoog was gegrepen om volledig geraakt te worden van hun broeierig , slepend soms scheurend materiaal . “Berlin” , “Six barrel shotgun” , “Whatever happened to my rock’n’roll” en “Spread your love” bouwden op, waren stomende knallers en zorgden voor die onderhuidse spanning , maar samen met de andere , meer broeierige en sfeervolle nummers, gingen ze beter tot hun recht komen in de twee tenten, gezien de respons minder warm was dan de gemiddelde  julitemperatuur …

Na de ronkende, donkere romantiek van BRMC , kwamen de zonnestralen piepen op de  speelse, toegankelijke pop van het amicale NY-se gezelschap Vampire Weekend (Main Stage) , die een zomerse ‘positive’ vibe ademt; afro , exotische tunes zijn geïntegreerd in hun westerse pop . De nieuwe plaat ‘Modern vampires of the city’ klinkt breder en live moeten nummers daaruit ietwat hun plekje vinden . Op de Main Stage nodigen ze minder uit tot een heupwieg of danspas en zijn ze iets minder aanstekelijk. Opgelet , “Diane young” en de single “Step” hebben nog altijd die punch, maar het waren oudjes “Cousins”, “White sky”, “Cckk”, “Holiday”, “A punk” , “Giving the gun” en het stevige “Walcott”, die hier de sfeermakers waren en een stralende zomerzon boden.

Het Schotse Biffy Clyro (The Barn) staan in de UK steeds torenhoog op de affiche . Hier  kreeg Biffy Clyro van de broers Johnston en Simon Neil, aangevuld met twee andere leden, sinds kort de verdiende respons met de nieuwe cd ‘Opposites’ en de single “Black chandelier”, opbouwende , slepende, gedreven en snedige mainstreampop, met een gedoseerde balans bombast en progrock. Puike gitaarriffs , krachtige drums en een heldere zang tekenen voor boeiende power’stadion’rock. De spil van de band ging in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , stevig tekeer en betrok hun fans bij de songs. “The Captain” en “Many of horror” werden half meegezongen. Een fel gebalde “Bubbles” en een opbouwend “Black chandelier” besloten de set  . Biffy Clyro bracht een ‘wall of sound’, die majestueus, verschroeiend kon klinken . Groots in wording …  

Het verhaal van The National (Main Stage) is zowat gelijklopend met Elbow: Gestadig hebben ze gewerkt aan hun muzikale carrière , die door hun bezield materiaal en hun gedreven livegigs uitgegroeid zijn tot een grootse band . De zoveelste plaat in de rij , ‘Trouble will find me’, is opnieuw overtuigend . Tja , op die manier gaan Matt Berninger en C° met hun donker dreigende , spannende muziek grootmeester Cave achterna .
Meer dan uur houden zij hun publiek in de ban, boeien door de bezwerende opbouw en de aanzwellende , krachtige ritmes, aangevuld met twee blazers , die duidelijk een meerwaarde vormen en voor koude rillingen zorgen . Hier hebben we een gretig spelende band  en een gebrild filosoof/zanger die volledig opgaat in muziek en tekst. Hij laat zich drijven door de fans . Al meteen shooten ze enkele prijsbeesten, “Squalor Victoria”, “Don’t swallow the cap”, “Bloodbuzz Ohio” en “Ghost”. We bleven in hun nationaal web geweven door “Demons” , “Afraid of everyone” en “Abel” . Berninger deed z’n microstatief en – kabels afzien en hij was dan ook dicht bij de fans . De security had hun handen vol om Berninger te ondersteunen. “Graceless” en “England” waren iets verderop weer opnieuw twee knallers. Tijdens “Mr November” was hij het publiek ingedoken , die hem bijna letterlijk opslorpte en intussen speelde de band zich de longen uit het lijf. Schitterend! Dit is een festivalband ‘pur sang’ , die sinds mensenheugenis geen slecht optreden meer heeft gespeeld. Groots dus!

Bloc Party mag dan binnenkort op non-actief komen , we zullen van de Britse postpunkrockers een ongelofelijke sterke set onthouden . De band rond Kele Okereke blijft populair; de vaste drummer Matt Tong werd intussen al vervangen door een goed meppende dame Sarah Jones ( van de New Young Pony Club en Hot chip ) , die niet moest onderdoen. Gerust mochten ze op de Main Stage staan , gezien The Barn tot in de nok gevuld was. Toegegeven , op de laatste twee cd’s is Bloc Party ergens blijven hangen en klinkt het materiaal maar zusenzo , maar een ‘Best of’ van hun tienjarige carrière was net als op Pukkelpop meer dan moeite . Songs , die live overeind staan en het publiek triggeren.
We kregen vanavond “Octopus” , ”Hunting for witches” , “Positive tension” die de set openden . Dat een pauze ingelast wordt , is niet vreemd want het nieuwere materiaal beklijft minder . “Banquet” , “One more chance” , “This modern love” ,“Flux “ en “Helicopter” gooiden het op een akkoordje, strakke , levendige songs die de band op dreef houden en een glimlachende Okereke tekenen, die het contact met zijn publiek goed onderhoudt . Hier ging het dak van de tent er bijna af . Een set, die een tijdje in het geheugen zal gegrift staan.

Net als drie jaar terug op Werchter konden we weer twee en half uur weg met de ‘Typical American Show’ van de punkrockers Green Day (Main Stage). Iets minder spektakel dan toen , maar opnieuw een niet bij te houden lijst van songs (hebben ook niet voor niks drie cd’s uitgebracht op een paar maand tijd!) , maar het waren vooral de oudjes die ‘em deden, “Know your enemy”, “Holiday”, “Boulevard of broken dreams” , “Welcome to paradise” , “When I come around”, “Longview” en “Basket case” .
Billy Joe Armstrong staat ook bekend om z’n publiek te entertainen , springt van de ene naar de andere kant , en ook vanavond was dit van ’t zelfde … show ,  meezingmomenten , handjeszwaaien , moshpits, medleys en ga zo maar door . Er wordt dan iemand uit het publiek gehaald, mag dan een nummer trachten mee te zingen en na te spelen .Tja , dat speeltje was er drie jaar terug ook .
Als ze goed op dreef waren , was het dan ook geweldig en krachtig ; doe het hen maar na om continu bij de leest te zijn. De hits gingen er in als zoetenkoek.
Bij een set van een anderhalf uur kan gefocust worden op de (strakke) punkrock van Green Days maar een twee en half uur durende set , zorgt voor overacting en is het show-entertainment gehalte te pas en te onpas storend op wat punkrock nog kan zijn. Desondanks noteren we nog een boeiend slot met “American idiot” , “Jesus of suburbia” en een uitgesponnen “Minorty”, waarbij alles nog eens kan van gekte.

We voelden het al een beetje aankomen na hun set in de AB, een paar maand terug . The Bloody Beetroots (Klub C) kunnen er nog een muzikale gekte van maken door hun harde, furieuze, hitsige , verwoestende beats , maar de ontladingen die hen groots hebben gemaakt knallen nu minder door de orkestratie en pianoloops . Inderdaad , de danspunk, het beukend geweld van deze gemask(e)erde heren , klinkt soms zalvender. Een koerswijziging waarin wat meer kalmte kan heersen …

Netsky live kan niet ontbreken op de dansfeestjes op Werchter .Vorig jaar was hij er al , Pukkelpop besloot hij op één van de avonden , en ook hier mag hij nu de Main Stage afsluiten. Er is geen sprake meer om beroep te doen op DJ’s als Chemical Brothers of Underworld.
Iedereen valt voor de huidige drum’n’bass en dance met poppy invloeden van de bescheiden Boris Daenen. Stond hij vroeger wat op het achterplan met z’n decs , dan treedt hij nu op het voorplan en krijgt hij meer ruimte om zijn ding te doen, met zelfs enkele vocale prestaties op vocoder , zoals op “Anticipate” . MC (Script) rapte de nummers aan elkaar, hitste het publiek op, Michael Shack zorgt voor de nodige adrenaline op de drums , en twee gastzangeressen (Diane Charlemagne en Scarlet(?)) vulden aan en zorgden voor grootse uitvoeringen van “Moving with you”, “Love has gone”,  “Give & take” en “Come alive”.
Een heerlijk leuk , dansbaar en stomend concertje , met special effects , papiersnippers en ga zo maar door . Iedereen shakete er op los! Net als op Pukkelpop haalde hij er z’n ouders bij. Een mooi hartverwarmend gebaar. Respect. Schitterend concert! 

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2013 – dag 2 - vrijdag 5 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

Dag twee – Eerbetoon aan artiesten …
Blur kwam na tien jaar terug opduiken om de Britpop op te stoffen en hoe ze is uitgegroeid . Kings Of Leon rockten volgens het boekje . James Brown herleefde op Charles Bradley die op z’n 65 ste één van de ontdekkingen binnen de soul is, en Gary Clark Jr brengt hulde aan  Jimi Hendrickx. Erotiek werd luguber ervaren bij Kesha , maar werd dan even later opgevangen door de hete seks en de lapdance van Major Lazer , die hier een wild stomend feestje boden. Kijk voor elk wat wils dus …

Charles Bradley & Extraordinairies (Klub C) … Moet kunnen , 65 zijn, en nu pas je doorbraak kennen voor het grote publiek. De man heeft een uniek levensverhaal dat je zeker eens moet nagaan . Op pensioengerechtigde leeftijd beleeft hij de ‘time of his life’. De zon brak meteen door op z’n warme soulpop met funky tunes. ‘Afternoon delight’ op vrijdag middag. Z’n doorleefde, hese, rauwe indringende vocals sieren gospel en klieven je simpelweg middendoor; de songs waren soms breed gearrangeerd, en Bradley heeft dit te danken aan een goed op elkaar ingespeeld combo van o.m. blazerssectie en toetsen. En kijk James Brown is ‘back to life’ door z’n sensuele danspasjes, - standjes , de sex machine en de gewaagde tot de verbeelding sprekende moves met z’n microfoonstandaard. Entertainment dus! En de songs ? Ook heb je niet meteen een soulhart, nummers als “Loving you” en “Strictly reserved” raakten en wisten je in te palmen. Bradley was ‘één’ met z’n publiek .Gepassioneerd en overtuigend ging het combo te werk en terecht werden ze sterk onthaald.

Gary Clark Jr (The Barn) - De redactie had me alvast meegegeven dit concert niet te missen. Gary Clark Jr overrompelde ons met een staaltje retro rock/blues in de beste traditie van The Jimi Hendrickx Experience . Hier was Jimi onder ons . Hier spraken de instrumenten en de tekst haalden we op den duur zelf voor de geest. Een stevige sound met krachtige riffs , die soms konden gieren. De gitaarpartijen van Clark Jr werden in de verf gezet . De souluitstapjes op plaat werden tot een minimum beperkt . Wij op luchtgitaar genoten van de spannende, doorleefde retromuziek van een gitaarvirtuoos en een goed op elkaar afgestemde band, die eigentijds klonk, met respect voor de traditie.

Rock Werchter creëert voldoende ruimte voor opkomende talenten . Eéntje die we best in het oog houden binnen de hiphop  is de Amerikaanse rapster  Angel Haze (Klub C), die na twee afgelaste concerten in de AB uiteindelijk toch op het festival te zien was . Een onnavolgbaar salvo van raps vuurde ze in rhymes en flows, geruggensteund door keys en live drums. Verbeten, scherp en overtuigend klonk ze . “Werking girls” , “Gossip folk” ervaarden we wat hyperkinetisch , maar dit ving ze goed op door af en toe wat vaart terug te nemen in haar raps; ze zong dan eerder op soulfulle wijze richting Missy E en Lauryn Hill. En is er ergens die link met ons eigen Coely? “Hell could freeze” was één van haar doorbraak nummers (met Rudimental btw!) , “Crown” verwees naar de Beasties periode van ‘Check your head’ en op het afsluitende “New York” dweepten groovy ritmes . Angel Haze op kruissnelheid dus …

Het jonge , dynamische Two door cinema club (Main Stage) speelde een rits huppelende; sprankelende spring-in-‘t-veld nummers, die erin gingen als zoetenkoek . Onschuldige, licht verteerbare gitaarpop met twinkelende ritmes die aangenaam ontvangen werden door het publiek . Een zorgeloos bestaan in hun muzikale wereld kreeg je meteen met “Sleep alone”, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. De songs van de nieuwe plaat zijn iets gelaagder en zijn deels een dipje binnen hun frisse aanpak , maar met “Something good can work” , “Handshake” en het afsluitende “Eat that up” werd het tempo op vriendelijke wijze opgetrokken  . Fijn concertje dat bubbelt van levenslust en optimisme .

Even de wenkbrauwen fronsen en liefst niet met een wijdopen mond staan gapen als de Amerikaanse Kesha (Klub C) op het podium verschijnt . Haar girl power in de voetsporen van Britney, Lady Gaga kunnen we nog ok beschouwen , want het jonge publiekje houdt er van . De tent zat afgeladen vol , maar verfijnd entertainment was een andere zaak . Haar erotiserende act en uitdrukkingen tartten soms elke verbeelding . Liefde , erotiek en seks krijgen choquerende wendingen die werkte op de lachspieren of de ogen sloot . De pussy likes, de eyeballs , de immense opblaasbenen – en varkens , de Belgische kleurkip, de roller skating uitdagende vrouwen van lichte  zeden , travestie, … Je kreeg het allemaal … met een korreltje zout te nemen … Niet van goede smaak, maar misschien moet het niet meer dan dit soort freakshow en wat fun zijn . En er was muziek die wel eens rockte , danste, en dan kwam je uit op songs als “Warrior” , “Dirty love” en haar doorbraak nummer “Tik tok”.

Ook een uitpuilende tent voor de Amerikaanse The Lumineers (The Barn), al een tijdje bezig, maar door de boost van Mumford & Sons en Of Monsters and Men nu pas toe aan de verdiende erkenning.  Een afwisselende leuke set hoorden we van uitbundige, sprankelende, meeslepende folkpop door een volle, rijkelijke instrumentatie en lichtvoetige, dromerige, lekker in het gehoor liggende pop . Ze zijn dan ook met vijf en naast akoestische , elektrische gitaren, banjo’s , mandoline, vullen cello , bas, drums en tierlantijntjes aan .
Een campfire gevoel hebben we, op handen gedragen met de nodige singalongs in de zin van “Ho hey” , Oohooh”, “Aah aah” , “Eeh eeh” , en door het getokkel, de stampende ritmes , de foot- en drumtics, de handclaps en de meerstemmige zangpartijen altijd wel iets aanstekelijks , luchtig, fris en opbeurends. De muziek van deze neofolkies zit duidelijk in de lift en de tent barn ging dan makkelijk uit zijn dak ; naast de obligate meezinger “Ho hey” hadden zij nog een handvol sterke huppelende en ontroerende songs . Net als Arcade Fire in hun begindagen , waren ook The Lumineers met een paar middenin het publiek te bespeuren.
Teerrechte titel voor de set was het afsluitende “Big parade”. Eenvoud en klasse … The Lumineers hebben alle kansen aangegrepen om groots te kunnen worden . Rock Werchter was duidelijk hun bondgenoot .

We waren al goed onder stoom van Kesha en goed op dreef gekomen op  The Lumineers, maar Major Lazer (Klub C) ging met de hoofdvogel naar huis op Rock Werchter 2013. Een uitzinnig feest in een barstensvolle tent en ver daarbuiten , want Major Lazer is ‘hot today’. Vorig jaar nog klein in de Bota , dan maar groter op Pukkelpop en in de AB, maar letterlijk op handen gedragen op RW . Geen echte songs waren te horen , maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples reggae, rock en dancehall . Alles werd door de hitmachine van Major Lazer gehaald .
En dan spraken we nog niet van de crew: twee wulpse deernes , die naast danspassen hipshakes als professionele bezigheid hebben , een applausmeester , een DJ en Diplo, spil van de band die het publiek opjutte . Een wild stomend feestje , een ‘harlem shake’ door de mashup van hun materiaal, waarbij natuurlijk flarden “Bubble but” , “Get free” en “Watch out for this , bumaye”  uitgroeiden tot hymnes van het weekend .
Maar de belangrijke boost van Major Lazer was de Hot Stuff en het Entertainment ; t-shirts uittrekken en omhoog gooien , handjeszwaaien, opblaasballen op z’n Flaming Lips, champagnedouches, lapdance, en ga zo maar verder . Iemand werd op de schouders genomen en tot buiten de tent gecrowdsurft .
Is Major Lazer het nieuwe alternatief voor jouw seksueel beleven?! Opwindend heet was het wel … Het was van Beasties geleden dat de tent nog zo daverde . Enkele plankenvloeren sneuvelden … De tent ontplofte! Waar was da feestje ook al weer?

Een handvol gegadigden in de Barn kenden Richard Hawley nog van bij Pulp . Intussen heeft hij als sing/songwriter al een handvol soloplaten uit die voor een warme gloed zorgen: Live werd er soms een stevige geluidsmuur opgetrokken . Boeiend materiaal die tussen intieme pracht en broeierige rock’n’roll balanceert . Van een reeks luistersongs “Don’t stare at the sun” , bracht hij ons naar een romantische “Tonight the street are ours”, het psychedelisch rockende “Leave your body behind” behield een optimale stemming, die tot slot uitmondde in enkele forse uithalen op “There’s a storm a comin’” . Het siert wat de man allemaal met z’n band weet uit te voeren . Fijne set!

Een Franse indierockbandje die onze aandacht weet te  trekken is Phoenix (Main Stage) van Thomas Mars . De band had met de vorige cd een handvol hits , “Lasso” , “Lisztomania”, “Run run run” en “Girlfriend” die hier vanavond niet ontbraken en zorgden voor de meeste respons . “If I ever feel better”, “1901”, “Rome”  en nog drie andere nummers van die cd ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’ trokken op het eind de set op . Hun uiterst genietbare, gevoelige, gepolijste pop klinkt net iets te weinig strak, vettig en verbeten om iedereen in beroering te brengen , en het nieuwe materiaal van ‘Bankrupt’ moet verder nog wat inwerken. De eerste single “Trying to be cool” werd alvast al goed onthaald. Een publieksjump gaf nog wat animo, maar hun suikerzoete pop kleefde net onvoldoende op een Main Stage . 

We kunnen aankloppen bij John Legend voor een uurtje relaxt zoerse, passionele soulpop. Relaxte zomerse pop , die uitnodigt tot een danspas en gedragen wordt dfoor de romatische stem van legend zelf . eOok is hij niet vies een superbekend nummer als light my fitre van doors en solo bridge over tru-obled water een andere of sobere wending te geven . Hij nodigde ook iemand van het publeik tot een pasje, ging op de knieeen overhandigde haar een roos  en ontpopte zich als een romanticus pir san,g . een pak lovesongs , waarbij het Niet verwodnerlijk dat de man goed in de makkt bij het (jonge) vrowviolk .

De familie Followil, Kings Of Leon (Main Stage), kunnen goede rocksongs spelen , maar zijn nu niet de animators van dienst bij een optreden . Ze zijn aangevuld met een extra lid en geven hun materiaal een vitale punch , wat ons brengt tot een gedegen rockshow . Er werd rijkelijk gegrossierd uit hun catalogue en een nieuwe plaat is onderweg . De onderlinge verschillen en spanningen voelden minder aan dan twee jaar terug . Stevig werd van start gegaan met o.m. “Crawl” en “Four kicks”. Het opbouwende “Be somebody” klonk snedig, zat ergens middenin, en met “Bucket” hadden we nog één van die oude sterkhouders . Stadionrockers “Use somebody” en “Sex on fire” ontbraken niet en deden hier even de wei ontploffen .

Blur (Main Stage) was in de early 90s met Oasis en Suede één van die bepalende bands in de Britpop scene . Een creatieve band btw, die op originele wijze de paden van de pop verkende en het moeiteloos mengde met rock, dance , psychedelica,  gospel en orkestratie. Of zelfs niet vies was een punkstoot toe te dienen .
Albarn is een muzikale duizendpoot en was aanwezig bij talrijke producties waaronder Gorillaz ons nog het meest bijblijft. De jeugdige indierockers konden hier even hun roots checken of lieten zich verleiden tot de dance van Boys Noize .
Ze zagen er wat afgeleefd de 4 heren , maar spelen en rocken kunnen ze als geen ander . Ze hadden hier acht uur op gewacht en vlogen er meteen in met het groovy “Girls & boys” dat sterk werd onthaald . Het punky “Popscene” volgde en blazers vulden aan . Met “There’s no other way” en een rauw melodieus “Beetle bum” hadden we al snel een goed viertal , die voor de nodige sfeer en ambiance zorgden . “Coffee & tv” , iets verderop, zette opnieuw een aangename reeks gekende stekelige nummers in , het sfeervolle “Tender is the night” kreeg een rockjasje aangemeten en de overtuigende  finalereeks “Country house”, “Parklife”, “End of a century” en “This is a low” boden een Blurs ‘Best of’ .
Even leek het erop dat Blur definitief in de coulissen bleef , maar bouwden opnieuw op met “For tomorrow” , het vorig jaar gecomponeerde “Under the Westway”  en het ontroerende “The universal”, die een samenhorigheidsgevoel creëerden . Tot slot werd op meesterlijke wijze afscheid genomen op de ‘woohoo’ van “Song 2”, een springer van formaat , waarbij iedereen zich nog eens kon uitleven. Na tien jaar stilte is ‘Blur Britpop still alive’ …

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Rock Werchter 2013 – dag 3 - zaterdag 6 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter

De derde dag van Rock Werchter was gefocust op het spektakel van Rammstein . In de namiddag werden de dansspieren aangesproken op Django Django en zomers dansbaar genot kreeg je van Disclosure en Rudimental . Nick Cave mag dan al de vijftig gepasseerd zijn, z’n duivels bezwerende streken heeft hij nog niet verleerd . Enjoy ons parcours van dag 3!

Met Trash Talk (Main Stage) uit Californie was het meteen boenk erop. Wild logelagen buffels die ‘one minute’ songs op de boxen , op de grond en in het publiek speelden . Een compromisloos hard strak en fel geluid, als in de begindagen van Nirvana . Op die manier zijn we even kort als hun songs …

Het is snel gegaan voor Sx (Klub C) . Terecht waren zij één van de ontdekkingen vorig jaar . Hun single “Black video” leverde die boost. Een zelfzeker, gretig spelend trio , zangeres Stephanie Callebaut voorop , die allerhande bewegingen en bezweringen uitvoert over haar synths , en naast andere singles “Graffiti”, “Black video” , imponeerde met “Strange fruit” van Billy Hollyday, die door merg en been ging. Een boeiende , afwisselende set van indiepop – electrowave, die bezwerend , mysterieus , betoverend , sensueel , weemoedig als hypnotiserend klonk. Hun  materiaal kreeg een broeierige spanning door de keys  en het  indringend gitaargetokkel , de popwave en de onheilzwangere zang.
Meerwaarde waren de lichtschakeringen op een groot zilveren schijf, die we ook op ‘Arche’ zagen.

De Zweedse retrorockers Graveyard (Main Stage) stonden garant voor potige, donkere meeslepende psychedelische bluesrock , opbouwende jams en snedige gitaaruitbarstingen. De heren waren volledig geconcentreerd op hun instrumenten en gingen volledig op in hun spel . Toch miste de set wat punch , intensiteit. Graveyard stond wat verloren op de Main Stage , maar muzikaal lieten zij en wij dit niet aan ons hart komen …

De Engelse broertjes Lawrence aka Disclosure (Klub C) zijn hot binnen de Engelse dance. Verschillende artiesten laten graag door hen hun songs remixen en SBTRKT en Hot Chip nam hen al mee op tour . Het Londense duo zorgde voor een ideale afternoon lounge van zalvende retrohouse, dance, disco en dubstep.  Deze elektrotechneuten speelden een soort Studio Ibiza , uiterst aangenaam door de forsere, aanstekelijke beats. Heel wat vooraf opgenomen vrouwelijke voices ondersteunden hun dancesongs en op die manier hadden we o.m. hun doorbraak “Latch” , “White noise” met AlunaGeorge  en de Jessie Ware hymne . Ze hadden niet voor niks een zwart- wit vrouwengezicht geprojecteerd …
 
We zagen nog een glimp van Stereophonics (Main Stage) , die er na vier jaar terug met het volle gewicht tegenaan aan . Een gemotiveerd, gretig spelende band rond Kelly Jones en een nieuwe plaat die hen op het voorplan kan brengen ; hun gekende nummers “Maybe tomorrow”, “Mr writer”, “Just looking” en “Dakota “vuurden ze af in het tweede deel van de set.

Eén van die andere hotte bands is het drum’n’ bass collectief Rudimental die al een paar aardige hits hebben . Hun songs kunnen een stevige beat hebben , maar houden het ook op r&b, soul en hiphop . Het jonge volkje had dan ook al een tijdje postgevat voor de Klub C.
Live hadden we hier een heus combo van keys, drums , gitarist , trompettist , een zanger, twee zangeressen en een hiphopper die de menigte opzweepte , waar nodig .  
Een feestje als bij Major Lazer zat er niet in , daarvoor liet Rudimental te veel ruimte voor hun uitgekiend materiaal en de sterkte van de indringende heldere zangpartijen, die deels ons terugbrachten naar de tijd van gastvocalisten bij bands als Groove Armada en Basement Jaxx. Hun inspiratie haalden zij bij The Fugees , “Ready or not” kon dan ook niet ontbreken . Een goede versie , maar ook niet meer. “Waiting all night” en “Feel the love” waren die ‘hot-in-here’ kleppers die de Klub C even tot het kookpunt brachten …

Een ander feestje was intussen begonnen met het Schotse Django Django (The Barn), die duidelijk, veel live ervaringen hebben opgedaan ; ze gooiden alle registers open op hun keys en percussie gecharmeerd door drumtics , kokosnoten en de zalvende , zweverige harmonieuze zangpartijen  op z’n Franz Ferdinands , die voor een  ‘meestampgehalte’ zorgden. “Storm” , “Firewater” en “Waveforms” waren de sterke knallers van in het begin.
De  speelse, opwindende aanpak en sterke ritmiek richting Caribou sloeg duidelijk aan . “Default” zat mooi middenin de set en de heren stoeiden graag met wat surf en americana wat hen ergens bracht bij The Drums en de Beach Boys. Hier had de band duidelijk het publiek voor zich gewonnen , wat bij Rudimental meer verdeeld was …

Net als een paar jaar terug jaar stond hij opnieuw geprogrammeerd vóór twee bands die metalcore hoog in het vaandel houden . Opnieuw kon hij erop insinueren . Nick Cave (Main Stage)  hoeft geen introductie meer. Hij heeft met The Bad Seeds een nieuwe plaat uit, ‘Push the sky away’ die op de najaarstour wel ruimer aan bod zal komen . Vanavond op Rock Werchter werd matig geput uit die cd en kwam de klemtoon op een ‘Best of’ , waarbij hij met de band als vanouds een apart sfeertje weet te creëren , hels bezwerend klinkt door zwaar aangezette partijen , en op z’n Grindermans de duivels ontbindt .
Na opener “We know who UR” werden zijn troepen opgefokt  en opgezweept , kregen we een verschroeiende tweede deel van “Jubilee street” , dat vernietigend , demonisch klonk. Cave is een sterk entertainer, die z’n songs met stijl , bezieling en overgave brengt met de nodige portie humor . Aan de front hield hij de fans , ‘of ze nu Volbeat/ Rammstein of voor hemzelf’ waren, nauwkeurig in het oog en hij bracht op een ongelofelijk schitterende, declamerende wijze z’n tekstvellen, die letterlijk kippenvel bezorgden en je in een hoekje drumden. Een handtekening kon worden uitgedeeld aan die dame die vroeg of Nick ‘some nursing’ nodig had …
Niks dan lof dus . Hij gaf met een reeks classics de juiste punch voor een sublieme, overtuigende set: “From her to eternity”, “The wheeping song”, “Deanna”, “Jack the ripper” , een vleugje “Tupelo”, “Papa won’t leave you Henry”, “Mercy seat” en “Stagger lee”. Even op adem kwamen we met de lieflijke , intieme “God is da house” en “In my arms” .  Sfeervol als hij begonnen was , eindigde hij de set met het innemend mooie “Push the sky away “. Cave breidde er nog een staartje aan met het spannend slepende “Red right hand” ! Klasse

Het Australische Tame Impala (The Barn) was intussen al een goed kwartier bezig met hun retropsychedische rocktrip . Het kwartet wist de handvol songs lekker uit te spinnen en overgoot het met gitaareffects en 70s toetsen. Twee cd’s hebben ze uit en de twee singles “Elephant” en “Solitude is bliss” zaten lekker verweven in hun muzikaal galacticastelsel . Kevin Parker haalde vocaal soms hoog uit . Tja, soms niet van deze wereld . Minder strak dan hun concert in de AB, maar een gemotiveerde band die houdt van een psychedelische lounge . 

Een sing/songwriter en een weird elektrotechneut – James Blake (Klub C) is simpelweg de beide . Weerbarstige donkere huiverende triphopsounds , rollende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n emotievolle indringende vocals zweven. Een goede twee jaar terug werd hij tegen wil en dank hip en populair met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . We worden meteen in die aparte wereld ondergedompeld door de experimentjes van “Air & Lack Thereof”. Ook het tweede  nummer  “I never learnt to shake” intrigeerde , gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen  op een dreunende beat . Meer onderhouden klonk hij dan op “Life round here “. Drie songs die de pijlers waren van de set , bevreemdend, spookachtig én dromerig, gevoelig. Ze balanceren tussen toegankelijkheid en experiment . De relaxte aanpak van “I am sold” bood ademruimte . Fris aangepakt was “Limit to your love” , die kon rekenen op een overweldigende respons .
Een talentvol artiest , die speelt met sounds en beats en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal handig hier op de kar sprongen !

De powerriffs van Volbeat (Main Stage) brachten het publiek in de juiste mood en vibe voor Rammstein , headliner van de avond . Ze hebben intussen ook al een fervente aanhang , gezien ze in het najaar in Vorst Nationaal staan geprogrammeerd . Hun donkere metal/hardcore klonk melodieus stevig, scherp en afgelijnd . Een medley tussenin van RATM, Johnny Cash , Judas Priest en Slayer was een grappig tussendoortje om iedereen voor zich te winnen …

Het podium werd dan volledig verbouwd voor de Show, het Spektakel  en de Muziek van Rammstein (Main Stage) . Het combo van Till Lindeman diende mokerslagen toe en bracht vuur, veel vuur in hun performance , een benzinepomp, brandende microfoonstandaards, vlammenwerpers , vuurspuwende mondstukken , vuurwerk, vuurpijlen en rook . Enkele orgas(ma)tische hoogte- of dieptepunten noteerden we ook , perverse, vunzige teksten, hete standjes op “Buck dich” en o.m de act met het falluskanon , wat we drie jaar geleden ook al zagen . Allerhande andere ingrediënten vulden aan om er knappe show van te maken; een metal circus, de soundtrack bij elke Mad Max film en b-horrormovie.
De muziek was strak en stevig en dan kwam je uit op Rammstein knallers , die luid konden mee gescandeerd en gebruld worden: “Ich tu dir weh” , die de set opende , “Keine lust”, “Feuer frei!”, “Mein tell”, “Ochne dich” , “Du riechst so gut” , “Benzin” , “Links 2-3-4”, “Du hast”, “Rammstein” en “Ich will “ waren in  hun ‘stahlarbeitende’ muziek.
Maar Rammstein raakte ook de gevoelige snaar: “Mein herz brennt” kreeg een  nieuwe bewerking, enkel begeleid op piano van Lorenz en de stem van Lindemann klonk het breekbaar en gevoelig, en toonde hij aan dat hij meer kan dan brullen .  Het publiek kon tot slot nog eens doldraaien op “Sonne” en “Pussy” met een ‘Steck bratwurst in dein Sauerkraut’! Met een vriendelijk oprecht ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter