Ondanks dat deze Amerikaan al lang in het vak zit is, is dit een eerste aangename kennismaking. Damien Jurado is met z’n melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young. Hij heeft er al een vijftien jaar lange , grillige carrière achter de rug , maar bon , we horen aantrekkelijke , sfeervolle ,integere (semi-akoestische) songs , met psychedelische tunes door ‘70s toetsen, slides en hemelse backing koortjes, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Nothing is the news”, “Life away from the garden” en “Museum of flight” zijn alvast drie prijsbeesten  in het genre, zijn broeierig en ontroerend en voeren je (n)ergens mee …Dit is een plaatje van zo’n vijfendertig minuten singsongwriterpop op z’n plaats …

De muzikale duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken. Een veelvraat die solo ook v zich laat spreken . Want we hebben hier met een afwisselend plaatsje te maken , die een stevig, pittig , doorleefd en emotioneel rock’n’roll/blues/country gehalte hebben.
De songs zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd. De openers “Missing pieces”, “Sixteen salteens”  en “Freedom at 21” zijn om U tegen te zeggen . Even verderop zijn “Trash Tongue talker” en het afsluitende “Take me with you when you go” even magnifiek , spannend en meeslepend .
En White is niet vies van halve sfeervolle ‘saloonbar’ballads als “Live interruption”, “Hypocritical kiss”, “I guesss I should go to sleep” en de titelsong .
De rock’n’roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent .  Een verbluffend staaltje waarbij het materiaal deels refereert aan een Jon Spencer Blues Explosion “ …‘they ‘ve got the blues” … Meesterlijke broeierige  jams ,  gitaarslides , opzwepende drums , piano en White’s prachtige rockende stem . Ze zorgen voor de gepaste klankkleur en rock’n’roll outfit .  De songs zitten perfect in elkaar en zinderen na.
Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken … Live rasmuzikanten ‘to the bone’ .

Rock Werchter 2012 – donderdag 28 juni 2012
Rock Werchter 2012

2012 Editie 38 van Rock Werchter was er terug eentje om van te genieten …
Rock Werchter 2012 was meer … festival dan ooit …meer groepen dan ooit, meer mensen dan ooit, meer terrein, meer mooie momenten …
Het festival telde 139000 unieke bezoekers (67000 combi +vier keer 18000 dagtickets); dat zijn 85000 bezoekers per dag of 340000 mensen over de duur van het festival ...
Drie podia - de bijkomende tent de Barn, was een succes en wordt meteen een blijver…
De styling van het festival gaat verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en mag ook een blijvertje worden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de Marquee en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, maar jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ blijven …
Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …

Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …

dag 1: donderdag 28 juni 2012

Op deze eerste dag speelden The Maccabees een grootse set, blowde Cypress Hill ons de hemel in , was er het happy weerzien met Garbage , droeg Elbow iedereen een warm hart toe, hield oudje The Cure zich kranig , en deed Netsky de Marquee op z’n grondvesten daveren; Belgische trots die de drum’n’bass een bredere view geeft .

Startschot in de Barn gebeurde door Het Amerikaans/Canadese Metric die eerder in de spotlights kwamen op Les Nuits Bota, RW en Pukkelpop. “Help I’m alive” was een fris en aanstekelijk synthpop singletje. Ze hebben een nieuwe plaat ‘Synthetica’ uit , waaruit gretig werd geput;  radiovriendelijke, dromerige en zwierige muziek, met de bevallige , kortgerokte en spring-in-‘t-veld Emily Haines in de front . Beetje Elastica, Goldfrapp , Yeah Yeah Yeahs en Garbage ; ideaal om als support van deze laatste te fungeren . Sterke start was er met “Articifal nocture” en “Youth without youth” ; dan zakte de set wat ineen, maar ze besloten overtuigend met één van hun classics “Dead disco” . Hun oude singletje werd bizar genoeg opgeborgen …

The All-American Rejects  zijn mee op tour met Blink 182 , voor hen dan de ideale warming up op de Mainstage. Met een Simple Plan en My Chemical Romance in ons achterhoofd , hoorden we hier dertien in een dozijn onschuldige , eufore, ‘typical american’ pretpunkende rock waarbij het ouder werk als “Swing , swing” , “I wanna” en “Gives you hell” de sterkste  respons kregen.

Het Britse Bombay Bicycle Club (Barn) van spil Jack Steadman is al toe aan hun derde plaat en worden in de UK erg opgehemeld . Hier zal het bijlange nog niet zo’n vaart hebben . Hun dromerige, broeierige en aanstekelijke poprock  klonk af en toe snedig en fel , maar het waren vooral de fijne frisse, bruisende singles “Evening /morning” en “Shuffle” die tintelden …

De Pyramid Marquee werd deftig verduisterd met doeken voor de Braziliaanse samplegoochelaar Amon Tobin . Een muzikaal geheel van etherische synths en logge, slepende, dreigende, donker repeterende beats dreunden . Hij is op tournee om zijn laatste album ‘ISAM’ voor te stellen : Een live performance waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op een metershoge, 3D-tetrisachtige blokkentorens, die voortdurend van gedaante verwisselen, en waarin we Tobin ergens middenin vonden . De show bevat drum’n bass/dubstepachtige invloeden, zachte, downtempo en rusteloze, huiverende  nummers. Dit was duidelijk geen evidentie in de namiddag …

Het uit Brighton afkomstige The Maccabees (Barn) klinken op de nieuwe , derde cd ‘Given to the world’ zelfverzekerd . Ook live kan die muzikale  lijn worden doorgetrokken, door de groovende elektronica, de frisse, ophitsende gitaren, de galmende gitaarriedels, de diep grommende bas en de bezwerende, opzwepende percussie. Een weemoedige , hoog uithalende zangpartij is hierin geweven.
Een referentie naar Clap your hands say yeah, Two door cinema club  en nineties band The Wolfgang Press waren op z’n plaats door de heerlijke zang en de  aanstekelijke, exploderende ritmes. Een spannende , overtuigende set met songs als  “Child”, “Can you give it”, “William Powers”, “First love” en “X Ray” , smoorden de sfeervolle, zeemzoeterige doorbraaksingle “Toothpaste kisses” van een paar jaar terug …

De ‘I wanna get high hiphop family’ van Cypress Hill moet geen nieuwe plaat uithebben om de ganse Marquee  naar zich toe te trekken . Vorig jaar op Dour stonden ze al garant voor een feestje .
De uit LA afkomstige ‘stoned’ hiphopveteranen  waren in de jaren ’90 pioneers en doen de laatste jaren meer optredens dan platen uitbrengen. Bon soit, ze zijn ‘back to earth’; en ondanks het feit dat ze een twintigtal minuten te laat konden aantreden (opgehouden met hun tourbus!) vlogen ze er meteen in …’Sticky green shits’ , nasale stemmetjes en bedwelmende hypnotiserende spacy beats brachten het publiek  meteen in de juiste stemming.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien  en de dansspieren werden aangesproken. Niet vies van een Caribisch sfeertje en danspasje hitsten ze hun publiek op als “Get em up” , “When the shit go down”, “How I could just kill a man” en “Insane in the brain; telkens explodeerden de  songs op het juiste moment . En ze  joegen er een mix aan hits (o.m. “Dr Greenthumb”, “Hits from the bong”, “Thru your set in the air” ) tegenaan. Kortom , songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber …

De oudere punkrockers van Blink 182 brachten wat er van hen verwacht werd : springers, meezingers en ambiance van een oldskool-tijdperk. De fors getatoeërden zorgden voor een heuse tempoversnelling op de Mainstage. Er werd duchtig gefeest op nummers als "RockShow" en "All the small things". Doorrammen dus . Het ingetogen "Miss you" werd luidkeels meegebruld. Het zat goed bij deze heren. Blink 182 is back. (met dank aan Danny)

Een blij weerzien voor band als publiek was Garbage (Barn). ‘Not your kind of people’ bracht hen opnieuw samen (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege na 7 jaar!) . In de jaren ’90 namen ze een voorname plaats in binnen de synthrock en de reeks oude frisse, aanstekelijke hits “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love”  en “only happy when it rains” staan er nog steeds. Het kwartet met Butch Vig (topproducer van o.m. Smashing Pumpkins en Nirvana) ging gretig  te werk; een band in bloedvorm dus, en de ‘coole chick’ Shirley Manson droeg haar publiek met een Schots accent  een warm hart toe . Net als in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check VT4 maar eens!) is haar een glansrol toegeschreven. Toegegeven , de songs moeten zich nog wat in ons geheugen nestelen maar de snedige , strakke “Blood for poppies” en “Control” passen ideaal in het Garbage plaatje! Geslaagde rentree!

Nog maar bekomen van Garbage , plofte een splinterbom van de drum’n’bass DJ Netsky neer. Hij stond genoteerd als een niet te missen act op de zomerfestivals, vooral nu dat de tweede cd uit is.
De indrukwekkende oude nummers “Iron heart” en “Moving with you” beloofden een fijne toekomst van de übergetalenteerde Boris Daenen aka Netsky. Die heftige sound maakte hij radiovriendelijker door de bredere aanpak richting elektronica en pop met een MC , keys, live drummer en een rits gastzangers; de dance - als popliefhebber komt hier samen. Wereldwijde faam geniet hij intussen. De twee concerten in de AB waren in een mum van tijd uitverkocht . Bescheiden als hij is , ‘hotter’ kan hij momenteel niet zijn. Tot ver buiten de Pyramid moest hij gehoord en gezien worden …  Iedereen stond te huppelen , te dansen,  te springen op de grooves en de vibes; op gepaste momenten waren er de exploderende, knallende ritmes. Iedereen ging uit z’n dak . Ook “Give & take” werd niet vergeten. Vocaal had hij de medewerking van Selah Sue (“Get away from here”) , en kwamen “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby) en “Come alive” ft Scarlet langs . Onze nationale drum'n’bass trots gaf zowaar een stomend concert!

Onder het motto ‘wie goed is , mag zeker nog terugkeren’ begroeten we Elbow (Mainstage). Net als vorig jaar slaagden ze erin de menigte in te palmen . Daar is de charismatische zanger Guy Garvey, die het songschrijven als kunst beheerst,  en de uitstekende band voor verantwoordelijk. Hij brengt de mensen bij elkaar en is met Elbow uitgegroeid als één samenhorigheidsbands bij uitstek. Het dromerige materiaal krijgt op de festival een extra dimensie , een gevoel van gelukzaligheid . Vorig jaar één van de topacts , vandaag een herhalingstoets, die met een prachttrilogie besloten, “Weather to fly”, “Open arms” en “One day” . Elbow en Garvey dragen België een warme hart toe , een ‘dream team’ op RW!

Lekker grasduinen was het in de bijna 35 jarige carrière van Robert Smith en z’n Cure (Mainstage); ondanks het jaartje ouder en de extra kilo’s erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende standvastige, weemoedige stem,  de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt.
We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. De ‘Desintegration’ plaat (’89) blijft duidelijk een mijlpaal met o.m.  “Love song”, “Pictures of you”  en “Lullaby”. Jonge bandjes als Interpol, Editors , White Lies en The xx zijn schatplichtig aan hun geluid.
Anderhalf uur werden we gedropt in een gevarieerde ‘Best of’. De songs waren  mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld . Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite waard was met “High”, “The end of the world”, “In between days”, “Just like heaven”, “The walk” , “Shake dog shake” en een ‘neverending’ “A forest “. Naar het einde zakte  het wat ineen, maar we noteerden een treffende eindspurt met “End” en de toegiften “Friday, I’m in love” en “Boys don’t cry “

Vaste afspraak hebben we met The Kooks , die we nu al voor de derde keer zagen op RW. En derde keer … beste keer! Luke Pritchard en de zijnen waren in bloedvorm, speelden strak en super enthousiast. Het geluid zat snor. De Scheur zijn schuur (Barn) stond van in het begin in vuur en vlam. Toppers waren "She moves in her own way" en "Oh la". Het pakkendste moment was de soloversie van "Seaside" door Luke himself, dat vele meisjeshartjes brak. In de bis , "Naive",  deed de tent ontploffen. Minutenlang geschreeuw en applaus achteraf. The Kooks zijn ‘hot’. (met dank aan Danny)

Spijtig moesten we dan keuzes maken tussen de scheurende , drilborende dubstep van de elektronica wizzard Skrillex en de electrohouserave van Justice. Juist, het heel jonge publiek was richting Marquee tent voor Skrillex . Wij kozen voor de zwarte leren jekkers van  Gaspard Angé en Xavier de Rosnay van Justice (Mainstage), die een paar jaar terug de dance  een bepalende push gaven en eigenlijk het paradepaardje waren voor een Bloody Beetroots en Skrillex. Het was toch al vijf jaar geleden , bij hun debuut , dat zij hier op RW waren te zien .
Altijd imposant om het grote lichtgevende kruis , geflankeerd door die Marshalltorens, te zien, maar ze klonken bijlange niet zo indrukwekkend als toen . Het zijn vooral de oudjes “Genesis”, “D.A.N.C.E.”, “DVNO” , “Thee Paarrtty” en de remix van “Never be alone/we are your friends” die ‘em doen . Pompen kunnen ze nog steeds op de nieuwe songs als “Civilisation” en “Audio, Video, Disco”; maar in die rauwe, ronkende  elektronica en electro is meer ruimte voor ‘70s psychedelische soundscapes. Een party wel , maar het grootste feest speelde zich af bij Skrillex die nacht …

En hoe was Skrillex (Marquee) dan ? Met enige nieuwsgierig- en terughoudendheid trokken we naar deze aparte DJ. Immens populair is hij bij de jeugd door het nummer "Bangerang" en met de opname met Damien Marley. Onze vragen van ‘hoe brengt hij het er van af’ en ‘kan hij het waarmaken op een podium’ werden meteen gesmoord, want een uur lang vuurde Sonny John Moore aka Skrillex scheurende en dreunende drilboorbeats af, waarbij hij het publiek opzweepte met onophoudelijk gekrijs en ‘gejump’, gestationeerd op een groot DJ meubel. Het publiek tot ver buiten de tent, ging volledig voor de bijl. De plankenvloer in en rond de tent werd gegeseld. Jammer dat "Bangerang" maar amper 2 minuten te horen was. Iets unieks, iets vreemds die Skrillex! (met dank aan Danny)

Neem gerust een kijkje van de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – zaterdag 30 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 3 – zaterdag 30 juni 2012: Een stevige bries ‘80s blies er met Simple Minds , The xx en Editors , die zelfs 10 kaarsjes op de stage hadden staan . Alabama Shakes en M83 brachten je in extase in de Marquee en met Chase & Status is de opvolging klaar van de Chemical Brothers en Underworld  

De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow (Marquee) had een vijfkoppige band bij zich en maakte ons zachtjes wakker met z’ n intimistische , dromerige, broeierige folky americana pop , die door de bredere aankleding fris en aanstekelijk kon zijn . De laatste plaat ‘Early in the morning’ zorgt voor de definitieve doorbraak en z’n zachtmoedige fluwelen stem gaf elan . Met Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan stevens in z’n achterzak, levert hij een handvol fijne  songs af  . Heel wat volk was al aanwezig, wat McMorrow een onwennig gevoel gaf , maar de ietwat schuchtere zanger was zo vroeg op het middaguur ontspannen genoeg om telkens een amicale draai te geven .

En in de Barn bleef het nog even gezapig met rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop van Michael Kiwanuka , die dit jaar definitief doorbrak met een handvol sfeervolle hits en die kregen we hier allemaal te horen als “Home again” , “Tell me a tale” en “I’ll get along”. Met een knipoog naar “Albatross” van Fleetwood Mac, werden we meegevoerd naar een droomwereld , een terrasje bij valavond met een cocktail in de hand . “Always waiting” smaakte hier het lekkerst. Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken hoorden we, songs  in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.

Het Amerikaanse Alabama Shakes (Marquee) heeft een zangeres Brittany Howard, om U tegen te zeggen . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling en beschikt over een gouden stem, die alles aan flarden kan doen springen … indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Haar mondbewegingen spreken boekdelen en hun fraai aanstekelijke garagerock en rollende bluesy soul pop raakte , en is te situeren bij een Black Keys , White Stripes,  Sharon Jones & The DapKings en Bellrays. De gespierde, energieke en meeslepende songs van hun debuut ‘Boys & girls’ met de broeierige, huppelende en exploderende ritmes, en die frisse “Hold on” single voorop,  werden er praktisch helemaal doorgedraaid.

The Alabama Shakes hadden de juiste toon gezet voor een namiddagje rock’n’roll … Op de Mainstage hadden we de jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), Black Box Revelation , en die doen waar ze goed in zijn: rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Ze zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze vorig jaar een nieuwe plaat uithadden, ‘My perception’ , speelden ze een ‘Best of’ , rock’n’roll ‘pur sang’ van “Do I know you”, “Rattle my heart” naar “Gravity blues”, “Never alone”, “High on a wire” tot “I think I like you”, “Set your heart on fire” , “My perception”, en het onstuimig opbouwende “Sealed”. Cheers!

De lekkere muziek én het ontspannend concert van Noah & The Whale (Barn) blijft in m’n geheugen geprent! Vooral de meezing/fluitende popsongs  "Tonight's The Kind Of Night" en "L.I.F.E.G.O.E.S.O.N"  zijn schitterend. In mooi stijlvol pak speelden ze even stijlvol heel veel moois. De ietwat terughoudende , houterige zanger was geen afbreuk aan het geheel. Integendeel. Tot mijn grote verbazing zong het publiek zowat alle nummers feilloos mee. Eén van de hoogtepunten m.i. die dag en voor ons RW weekend. (met dank aan Danny)

Wolfmother (Mainstage) is wat van z’n pluimen verloren . De heerlijke pot onvervalste seventies retro hard-rock werd na de eerste songs “Woman” en “California queen” teveel omfloerst met psychedeische tunes en meeslepende ritmes , die de vaart en de aandacht deden verslappen. Alsof Black Crowes op hun beurt kwamen meedoen voor een langgerekte jam op “Dimention” en “White unicorn”. Respect voor de weelderige haardossen en langharigen van de band, maar hun rock’n’roll was een beetje téveel losvast en téveel een kosmisch ei . Met een song als “Colossal” rockte het zoals Wolfmother moest rocken … Gemiste kans …  

In onze jeugdjaren waren zij met U2, Peter Gabriel, Eurythmics niet weg te denken op de T/W –se weide . Simple Minds (Barn) hebben de laatste jaren maar weinig soeps meer uitgebracht tot Kerr – Burchill even de eerste 5 platen afstoften en op tour trokken; onder  een‘5 x 5’ formule, waarbij ze vijf nummers uit die elpees (tussen 1979 en 1982) zouden opvoeren (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’, en ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’, dé doorbraak naar het grote publiek). Een paar maanden terug kregen ze in het KC de nostalgici en 80s geïnteresseerde jongeren op de knieën. Nu konden ze maar een beperktere reeks voorstellen, maar ‘waaaw’, hier hadden we een gretige band , die bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn. Het vuur werd aan de lont gestoken met grootse versies van “I travel” , “Celebrate”, “The fear of God” uit hun derde cd. Kerr bespeelde en omarmde z’n publiek, huppelde, sprong en danste heen en weer , maar gelukkig liet hij die grootse gebaren en lang uitgesponnen ‘oohooh’ s’ achterwege .
In dit concept telde de waverockende sound  met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . Niks anders dan sterk materiaal hoorden we, “Love song”, “The american”, en enkele ‘New gold dream’ hits als de titelsong, “Someone, somewhere in summertime” . “Waterfront” van het verderop verschenen ‘Sparkle in the rain’ rockte en de obligate “Don’t you” en “Alive & kicking”  van latere platen is hen vergeven tijdens een festivaloptreden , gezien de obscure opener “Moscow Underground - een nummer uit ‘Graffiti soul van 2009 -, perfect  paste in hun dark ‘80s.
Zoals de Simple Minds vandaag klonken, zouden de zwarte t-shirt, hemd of jasje van vele waverockende bands verbleken , want in dit concept speelden de Simple Minds strak en beregoed! Eén van de hoogtepunten op dag 3. En volgend jaar mogen zij dit gerust overdoen op een TW Classic!

En kijk ,één van die bands die houden van een zwarte tenue zijn de uit de UK afkomstige Kasabian (Mainstage), die gestadig in ons landje aan hun succes hebben gebouwd . In Engeland zijn ze ‘hot’ , hier hebben ze nog niet die status , wel in wording,  en daar zit het laatste werk voor iets tussen . De handvol singles “Days are forgotten”, “Where did all the love”, “Clubfoot”, “Re-wired” en “Fire” ontbraken niet . Zanger Meighan en gitarist Pizzorno kregen het publiek naar hun hand . Enkele jaren terug was dit ook het geval. Er werd gedanst  en  refreinen werden meegezongen . Het tempo trachten ze zo hoog mogelijk te houden , wat te horen was in de elektronica boost, de ophitsende gitaren en de drums op “Switchblade Smiles” en “Vlad The Impaler”, die het publiek opfokten . Op deze nummers ontplofte Kasabian en ging met een overwinning naar huis!

Het is snel gegaan voor Marcus Mumford en z’n Sons (Mainstage). De tijd van kleine zaaltjes was in 2010 definitief voorbij toen de onbevangen speelse, frisse indiefolkende songs met  die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht  ongekende hoogstandjes kende, “Winter weeds” , “Little lion man”, “Roll away your stone” , “The cave” en “Awake my soul”. Songs die door een afwisselend instrumentarium gedragen worden , en tintelen door banjo, mandoline en accordeon. Deze songs waren ook op de Mainstage prijsbeesten , die iedereen in actie bracht: handclaps, heupwiegen, springen en dansen.
Het is nog even wachten vóór de nieuwe cd verschijnt , maar het lijkt erop dat de band kiest voor een sfeervolle, intiemere aanpak door een ingehouden instrumentarium en een fijne samenzang . Op zich goede songs, een acapella ingehouden “Lovers eyes” , “Lover of their light” en “Ghost that we knew”, maar niet genoeg om iedereen over de streep te trekken op de grote festivalwei. Misschien moet Mumford & Sons eenvoudigweg terug naar die knusse clubzalen?!
Respect voor Marcus want het had weinig gescheeld of ze moesten de show cancellen door z’n gebroken hand. Een vervanger nam Marcus’ taak van gitaar, mandoline en drums over . 

De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 (Marquee), is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . ‘chillwave/elektronica’ wordt het omschreven , niet vies van kitsch en bombast. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats. Live een gretig spelende band en een bevallige zangeres op synths. Gaandeweg werden we meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die een ‘red bull booster’ gevoel bezorgde , de dansspieren aansprak en ontplofte op de single “Midnight city”. Heerlijk zoiets, lagen elektronica , gitaren, percussie en galmende zanglijnen . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties. We waren gewaarschuwd toen we de band in het clubcircuit zagen ; op een groot podium werden we op uitnodigende wijze meegevoerd in hun aparte rijk beladen sounds , beats en klankkleur.

We waren verwonderd dat de Britse The xx (Mainstage) zo hoog op de affiche stond op het festival , maar soit , vorig jaar deden Portishead het hen voor en ook op MSF stonden ze zelfs nà Editors . Zo zie je maar. Niet getreurd , we hadden meer (adem) ruimte en konden intens genieten van hun soort ‘pop noir’, fluisterpop ( een spaarzame mix van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b),  die onverwachts een aardig decor meekreeg van het zwaarbewolkte weer en regendruppels . Een prachtig uit de hemel geworpen sfeerbeeld voor het trio, dat intrigeert door een minimum aan middelen een maximum aan intensiteit creëert. Ook de stijlvolle zwart-wit beelden en hun indringende blikken behoren tot de entourage.
Na twee jaar mogen we nieuw werk verwachten en dat werd netjes verdeeld in de set . Toch wel iets apart , die xx , met hun ingehouden spannende, dreigende songs, door een spooky glamrockend gitaarspel, - getokkel, verdwaalde donkere bluesrock’n’roll, wave basstunes en gestripte synths en toetsen . De duetten van Madley Croft en Sim zijn in een soort half brabbelende vertelzang . De ‘oudjes’ “Islands” , “Fantasy”, “Crystalized” en “VCR” ontbraken niet , de nieuwe songs klinken veelbelovend en op het eind kregen ze slepende, diep dreunende beats en tunes . Vele bedankingen kregen we en intussen was de invallende duisternis een bijkomende hulp om hun sound te doen huiveren . Een zaalconcert zal niet uitblijven …

Een ontgoocheling was toch wel het optreden van het indierockende Incubus (Barn). Een tiental jaar geleden, remember "Are you in" zagen we hen nog schitteren in de Marquee.
Nu was het bijna één gitaarbrij aangevuld met draaitafelbeats en de screamozang van Mike Einziger. Ondanks veel goede wil en navenante inspanningen konden deze Californische heren niet meer overtuigen ... De belangstelling en respons was matig … (met dank aan Danny)

België houdt van Editors en Editors houden van België (Mainstage). Een beetje een verhaal gelijklopend met Muse , ook zo’n groots geworden Britse band die we volgend jaar hier wel zullen tegenkomen. Een gewonnen match dus  als je al het hartje van elke Belg hebt veroverd; als dank hiervoor werden tien kaarsjes uitgeblazen en trakteerden ze op een ‘Best of’: muzikale stroomstoten met “Racing rats”, “Bullets”, “Smokers outside hospital doors”, “Blood”, “An end has a start” en “Munich”. De pianoloops  en de zacht dreunende electrotunes van de single “Eat raw meat - blood drool” van de laatst verschenen cd’ In this light and on the evening’ is eerder de ingeslagen weg voor een paar nieuwe songs . Tom Smith is knuffelbeer,  maar na de laatste plaat is er in de bezetting toch wat veranderd: gitarist van het eerste uur Chris Urbanowicz (muzikale meningsverschillen?) is er niet meer bij en de bassist Russell Leetch is praktisch niet te herkennen. Naast het derde vaste lid  Ed Lay  vult een toetsenist aan.
“This is now your song” … het intimistische “No sound but the wind” was speciaal voor onze Jason , die het twee jaar terug zo intens stond mee te zingen; het pompende, dansbaar scheurende en dreunende  “Papillon” blies in één ruk de tien kaarsjes uit . Topact!

Chase & Status (Mainstage) stonden vorig jaar garant voor een dansfeestje in de Marquee en wilden een vervolg verhaal breien op de Mainstage van Pukkelpop  . Maar dat verhaal ken je onderhand wel . De Londense DJ’s  Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard staan nu verdiend  op het grote podium van Rock Werchter. In de hip-parade waren we al te vinden voor de aanstekelijke nummers “Let you go” , “Credits” , “Blind faith” en “Fashing lights”, die hier in een Prodigy drumandbass/breakbeat/dubstep achtige drone werden gedraaid. MC Rage hitste het publiek op , gooide er nodige ‘one liners’ tegenaan, porde aan tot moshpits en zalfde  met ‘good music for good people’  … en  het klonk hard & harder . “Killing in the name of” haalden ze door  de mallemolen . “Smash to Pieces” , met een zanger op scherm, bouwt op en ontploft. Gastzanger Liam Bailey  brengt krakers “Big man” en “Blind faith” . Feestje dus… De tijden van Underworld en Chemical Brothers behoren door acts als deze tot het verleden …

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – zondag 1 juli 2012
Rock Werchter 2012

dag 4 – zondag 1 juli 2012: Top met Toppers: Florence (Welch) & the Machine , Snow Patrol en RHCP – een crème. Er werden feestjes gebouwd vandaag: punky rock’n’roll van The Vaccines, rollende bluesrock met Kitty, Daisy & Lewis, de Dropkick Murphys’ Ierse punkfolk en ravende, ophitsende hiphop van Die Antwoord . Tot slot kunnen sing/songwriters ook ‘hip’ zijn, o.m. Ed Sheeran palmde the Barn moeiteloos in. Sjie k!

De muziek van Isbells biedt een zondagmatinée met borrelhapjes. Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash, Elliott Smith, Nick Drake, en is te situeren tussen Bon Iver, Iron & Wine en Fleet Foxes. Ze zijn toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’’, die akoestisch ingehouden klinkt, maar net als Bon Iver durft elektrischer, frisser en  krachtiger te gaan. Sommige songs zijn breder gearrangeerd, ondersteund van een zacht zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met die ‘Duyster’-dame Chantal Acda . En die afwisseling zagen we in ook de Barn . Veel volk zelfs voor Isbells. Een warm ontvangst en de hulp van het publiek hadden ze , waar nodig, op songs als “Stoalin’” , “Heading from the newborn”, “As long as it takes” en “Reunite” . “Elation” en “Erasure & deat” trekken de sound breed open en klinken zelfs uitermate stevig. Isbells weet hoe een festival aan te pakken en zorgde voor een geslaagde set.

Intussen was The Hickey Underworld , Humo’s Rock Rally winnaars in 2006, én net hun tweede cd uit, bezig op de Mainstage. We hoorden een  rauwe, hard rockende, soms verwoestende sound dito video’s .  De kaart van rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken trokken ze; soms neigde dit naar een soort killer spaghetti rock’n’roll door de vaart en de dreigende ondertoon . “Zero Hour”, “Whistling”, ”Mystery bruises”, “Blonde fire” en “Future words”, ze zaten allemaal in hun 45 minuten durende set!

‘Tamer animals’, tweede cd van de uit Oklahoma afkomstige Other Lives (Marquee) had onze appreciatie met hun dramatische sferische indiefolk , die richting  Midlake, Calexico , Mercury Rev Flaming Lips, Supertramp en Pink Floyd  ging. De veelheid aan instrumenten (naast het traditionele instrumentarium, piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen), was afwisselend en bood subtiliteit en finesse. De in melancholie gedrenkte songs boeiden, waren mooi uitgediept en durfden wel krachtiger te klinken. En de single “Tamer animals” was er eentje om in te lijsten …

De ‘rock’n’roll radio’ van The Ramones weergalmde toen de Britse Vaccines (Mainstage) het podium kwamen opgelopen . ‘One two three four’ … enerzijds onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-rechtaan , energiek, opwindend, puntig en direct, anderzijds  zijn er intens broeierige, opbouwende rockers. Spontaan en ongedwongen staken ze vaart in de songs. De anderhalf minuut durende dynamische instant klassieker “Wreckin bar” vatte het al meteen samen . De nieuwe plaat werd in Brussel opgenomen en lijkt veelbelovend. En natuurlijk ontbraken “Wetsuit” en “Post break-up seks” niet. Vaccines stonden ér! Gunther D (van StuBru)  was tevreden .

En met Kitty, Daisy and Lewis (Marquee) was het ‘retro Radio Modern’. Ze werden al sterk onthaald op het BRBF in Peer, door hun frisse, aanstekelijke mix van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s. Heerlijk klonk de muziek van de familie Durham: pa & ma , de twee dochters en hun zoon . Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! Brian Setzer, Stray Cats, Jon Spencer , Red Devils, Heavy trash en Boss Hog zouden opkijken. Ook wij waren hier ferm van onder de indruk van deze in de blues wortelende band …

Een andere party was aan de gang op de Mainstage met het Amerikaanse Dropkick Murphys, die gestaag aan populariteit winnen. Ierse punkfolk , energiek en venijnig, opgezweept door twee hitsende bulldogzangers. Het tempo was de ganse set strak en gedreven. Een wild feestje , waarbij refreinen luidkeels werden meegezongen . Twee traditionals ontbraken niet, “The wild rover” en “TNT” (ACDC ) . Een brok dynamiet met een grote  pot bier of Guinness. Festival Dranouter mag wel eens aan het lijstje worden toegevoegd; Flogging Molly deed hyet hen al vóór.

En een feestnamiddag was het ... in de Marquee kwam de Z-Afrikaanse raprave sensatie Die Antwoord . Het jonge volkje was al op temperatuur geraakt en hier dweepte het trio met hiphop, raps en loodzware, pompende beats. In  een oranje fluoriserende jogging kwamen ze het podium gehuppeld . De beats van DJ Hi-Tek en de messcherpe raps van het man (verbeten/rauw) – vrouw (schril/fijn) duo (Ninja – Yo-Landi Visser) vlogen om de oren . Vet! We onthouden alvast “Fok Julle Naaiers” , Enya’s “Orinoco flow” en “Enter the Ninja”.

Een groot spandoek wapperde op de Mainstage ‘NGHFB’ toen onze Vincent Kompany de Manchester City supporter Noel Gallagher introduceerde. Terecht want City won de beker en zo’n ontmoeting kon men niet links laten liggen . Na de split van Oasis is deze tekstschrijver met z’n High Flying Birds een aardige solocarrière aan het uitbouwen . Goed klinkende Britpop , niet meer , niet minder , met soms aanstekelijke refreintjes, “Dream on” , “If I had a gun” en “The death of you & me”; fijne broeierige, dromerige rockers, mooi uitgebalanceerd, maar gezapig allemaal … Ook zelf geschreven Oasis songs konden niet ontbreken , opener “It’s good to be free”  en op het einde twee classics “Little by little” en “Don’t look back in anger”.
Vorig jaar zagen we Beady Eye van broer Liam een maar matige set spelen, Noel bracht het er heel wat beter vanaf , maar een hoofdpodium was ietwat te hoog gegrepen!

In de Barn waar Noel moest gestaan hebben, was een ‘andere’, ‘jongere’ Brit bezig Ed Sheeran. Ongelofelijk wat een aanhang hij al heeft, want de tent zat afgeladen vol voor z’n sing/songwriterpop … Begeleid van z’n akoestische gitaar , een loopmachine (om verschillende lagen boven elkaar te laten horen), drumbeats en z’n innemende stem en raps,  palmde hij moeiteloos de tent in . Tja een link naar Rodrigo y Gabriela was gemaakt bij het vingervlugge gitaarspel en de gitaar als bassdrum; Beatboxen  deed hij ook. Gedegen vakmanschap, gezien  de charismatische zanger op elegante wijze kleppers als “Lego house”, “You need me , I don’t need you“  en “A-team” afvuurde. Een bard in verschillende sing/songwriting stijlen, die z’n publiek animeert … In het najaar in de AB te zien (voor een goede 2000 man ) en in Lille, La Péniche du Pianiste ( btw een boot , waar maar 70 man een artiest kan zien!) Onze keuze is gemaakt

En nu regelrecht naar de headliners op de Mainstage . Op drie jaar tijd zijn het Britse Florence Welch & the Machine groots geworden . De twee platen ‘Lungs’ en ‘Ceremonials’ bevatten beiden een rits hits die indiegothic als best gemene deler hebben, niet vies van wat bombast en theatraliteit .
Muzikanten in het zwart gekleed , zwarte gordijnen en kerkramen stonden opgesteld. Vooraan Florence Welch, een flamboyante bosnimf, in een even stijlvol zwart kleed met open rug.  Ze dartelde, huppelde en gleed over de stage naar haar publiek . Vocaal drong ze je hersenpan binnen met haar betoverende, heldere, indringende stem . De songs zijn poppy, melodieus, toegankelijk en behouden een zekere mystiek. Grootse arrangementen , een harp en backing vocals vullen aan . De belangstelling en de respons was enorm; de songs konden een volle weide aan ,en hebben een zangeres die de massa weet op te zwepen . Een juiste keuze maakte ze: “Cosmic love”, “Rabbit heart”, “Spectrum”, “Never let me go” , “Shake it out” , “Dog days are over” en “No light no light”  … Meeslepend en opwindend …. De dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering zouden met wijd open mond toekijken …

Aan de top van de affiche hebben we Snow Patrol , één van de meest charismatische bands van de laatste tien jaar . Gary Lightbody en de zijnen: altijd open , vriendelijk, sympathiek, meegaand, optimistisch en gemotiveerd . En dàt doet deugd op een festivalweide , want dan gaat het publiek er ook voor .
Dit is een band met een hoge aaibaarheidsfactor , uitgegroeid  tot een wereldgroep, en men zal hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Eenvoud dus. Terecht zijn zij de ‘bijna’ afsluiter van het festival, en net als bij Florence kan je zeggen dat ze al reeks radiohits bij elkaar hebben met meezingrefreinen om de set ruim een uur te vullen. Mooie projecties zagen we op de achtergrond . Lief en aangenaam allemaal.
En die reeks nummers noemen we graag op: “Hands open”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “This isn’t everything you are”, “Run”, “In the end”, “Shut your eyes” , “Chasing cars” , “Called out  in the dark”, “Fallen empires”, “Just say yes” en de twee duetten: het sfeervolle “New York” met Ed Sheeran en een huiverende “Set the fire to the third bar” (op plaat met Martha Wainwright) , maar live – als ze in België zijn – met Eva De Roovere. Opnieuw zeer geslaagd!

En we werden goed gesoigneerd: Geruststellend … The Red Hot Chili Peppers zijn als vanouds opgedoken . Hoewel de laatste studioplaten, dito live sets ‘genen vetten’ meer waren en zij bij hun vorig optreden (2006) weinig peper op de tong en in de broek hadden , klonken ze zelfs vervelend; we konden het ergste vermoeden, maar kijk , Kiedis – Flea – Smith hebben er een goed ‘jonger maatje bij, Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde en de set niet in de kiem smoorde . Een vijfde lid vulde aan.
Niet al te veel recente slepers, gelukkig maar , de sfeervollere aanpak werd eerder opgeborgen. Ze konden de doortastende smaak van een chili pepper laten indringen. Rocken deden ze! Klassemuzikanten deze keer! Wild om zich heen springend, exploderende ritmes en  stevige  rauwe, funky en melodieuze jams . Op die manier boeiden en walsten ze met songs als “Can’t stop” , “Scar tissue”, “Dani California”, “I like dirt”, “Under the bridge”, “Californication” en “By the way”; enkele nieuwe “Monarchy of roses”, “Ethiopia” en “The adventures of Rain Dance Maggie” pasten mooi in het rijtje .
Een paar grappige interventies tussenin van Flea  en een geconcentreerde Kiedis … Dolle vijftigers, die er nog een ‘Bloodsugarsexmagic’ bis aan toevoegden met “Give it away” als hoogtepunt. Hun retour ticket haalden we eerst boven , maar hebben we nu wijselijk opgeborgen.

Een Rockend Werchter kon worden besloten en … dat knalde met vuurwerk . Tot volgend jaar

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

De Canadese Claire Boucher is al enkele jaren bezig en krijgt nu de verdiende airplay met ‘Visions’ ; de electro chick , blogger darling en partynimf forceert een doorbraak naar Europa, en als we ‘t goed bijhouden via de catalogue is ze al toe aan de vierde cd .
We hebben hier synthpop die zowel warmte als koude blaast, onder haar hemels, dromerig kinderstemmetje.
Goed verteerbare aanstekelijke synthpop , met drumritmes en pianoloops en uitstapjes ambient, dubstep en r&b, melodieus verpakt. “Genesis” , “Oblivion”, “Symphonica IX” en “Skin” zijn de tofste opnames en weten te raken .
Haar kunstzinnige pop verdient het door een breder publiek ontdekt te worden .

Het Britse Morning Parade uit Harlow, Essex debuteert met een reeks radiovriendelijke songs. Popsongs , die de Britpop niet verloochenen . Niet voor niks klopte het kwintet aan bij de Blur – Damon Albarn studio’s .
Een mengeling van melancholische en aanstekelijke melodieuze poprock, waarbij men houdt van meezingbare refreinen en ballads tussenin . Pré-stadionrock met brave en vette synthlagen, die een beatje kunnen verdragen . Ze halen grote bands als Coldplay, Snow Patrol en Oasis voor ogen . Qua creatief statement niet echt betekenisvol, maar eentje die met de vorig jaar verschenen EP ‘Under the stars’ met songs “A&E”, “Monday Morning” en de titelsong “Under the stars”  onze nieuwsgierigheid opwekte.
Vaardige en broeierige songs horen we hier als “Blue winter” en “Headlights” die de cd openen , meeslepende “Us & Ourselves”, “Close to your hearts”  en “Born alone” volgen. Ze worden afgewisseld met de (intieme) pianoballad “Running down the aisle”, “Half litre bottles” en “Monday morning” van de EP. De single “Under the stars” ontbreekt hier niet en is nog steeds die ‘finest worksong’ van de plaat …

Ze heeft al een paar platen uit , de uit NY, Brooklyn afkomstige sing/songwriter; ze komt nu in de spotlight met de nieuwe derde cd . Sharon Van Etten kreeg de hulp van Aaron Dessner, (The National ) die instond voor de productie . Een dosis melancholie horen we  in de korte, kernachtige, best spannende songs … Broeierig, dromerig  songmateriaal; met een lichte dreiging, met een welgemeende link naar de V.U.. De twaalf gevarieerde songs binnen het genre intrigeren en worden gedragen door haar indringende stem.
‘Tramp’ is een fijn indieplaatje , met een donkere folky tune.

Het sympathie duo Blood Red Shoes, Laura-May Carter (zang/gitaar) en Steve Ansell (drum/gitaar), dragen we in het hart .Ze zijn toe aan de derde cd die ‘Fire like this’ en ‘Box of secrets’ opvolgt ; twee cd’s speelse,  uiterst genietbare, onstuimige, opwindende en gecontroleerd, harmonieus beklijvende gitaarsongs. Het duo slaagt erin op ongedwongen wijze  hun nummers de energie, de hooks en power te geven en de ritmes huppelen en dartelen om je heen; de songs bouwen goed op en durven  te exploderen, onstuimig, beheerst en doordacht.
Ook op de derde cd vinden we enkele stevig, snedige nummers terug , als de woeste “Je me perds” en de broeierige opbouwende “Lost kids” en “Cold” . De songs zijn spannend en winnen aan intensiteit en diepgang . Wat meer rock-ballad gehalte dus met de sfeervolle benadering van “Two dead minutes” , “Night light” en “Slip into blue”. Wat langzamer allemaal, maar het blijft prima klinken . Blood Red Shoes zorgen nog steeds voor een gezellig rock’n’roll onderonsje .

De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben al een pak platen uit van psychedelische rocksongs . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor mogen dan nog druggy sounds en dito levensstijl op nahouden , steeds is er op hun platen wel een leuk nummer terug te vinden, ondanks de matige indruk die de platen in hun totaliteit hebben; “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”,  “Bohemian like you”  en “We used to be friends” zijn classics  geworden .
De nieuwe is er eentje die evenveel afwisselend als inwisselend materiaal kent . Een middelmatig album die het handelsmerk van psychedelische pop koestert , en aangevuld wordt met gewone rocksongs en donkerromantische ballads . Openers “Sad vacation” en “The autumn carnival” trekken meteen de aandacht en overtuigen door de broeierige , repetitieve ritmes; “Rest your head “ , “I am free” en verderop “Slide” en het instrumentaaltje “Alternative power to the people”, eentje vol bleeps  zijn ook nog de moeite waard . “Don’t shoot she cried” op z’n beurt  zit onder de dope; maar de “16 tons” cover en andere nummers als “Enjoy yourself” en “Seti vs …” hebben weinig om handen . Tja , dat is nu 1x het oeuvre van de Dandy Warhols dopestory ...