Rock Werchter 2014 – dag 2 – vrijdag 4 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-04
Johan Meurisse

Op deze tweede dag werd ’t (jong) vrouwvolk op hun wenken bediend , met opkomend talent Sam Smith , George Ezra in het begin , verder met een Ellie Goulding , Paolo Nutini , The Naked & Famous, Katy B en Arctic Monkeys . Mr E was in een zoveelste kameleon te zien, Parov Stelar Band leidde een eerste party in en Major Lazer kon zijn feestje van vorig jaar opnieuw inzetten op de mainstage …

The Sore Losers vingen Coely op , nog herstellend na een operatie aan de appendix. Vier jaar terug eindigden de Limburgers nog tweede in Humo’s Rock Rally . Intussen verschenen twee cd’s en kregen we een portie potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende rock met nummers als “Don’t know nothing” en “working overtime” , die de set openden  Ze hebben al een handvol Afrekening singles uit . Die  unieke kans op Rock Werchter pakte het kwartet stevig aan. De leadgitarist speelde zich in de kijker en zijn strakke, snedige en zompige soli gaven de nummers meer intensiteit , punch en sterkte . “Girl’s gonna break it” , “Silver seas” en “Beyond repair” volgden . Tja, hier hadden we bijna een ‘Best of’ in dat half uur. Hun werk werd vroeg op de middag enorm onthaald en dat deed hen veel deugd . Missie geslaagd dus!

Het jonge Ierse kwartet The Strypes zorgden voor evenveel rock’n’roll vertier in de Barn . Deze jonge lefgozers , die de looks, de présence en de attitude hebben van garage/rock’n’roll- ers, maakten furore met een even wilde, rebelse en doorleefde sound . Een beetje arrogantie, omgezet in veertig minuten razende muziek , die wat rommelig kon klinken maar geïnjecteerd was van een stevige dosis punk en blues, ergens tussen Ramones , Sex Pistols, Cramps , Arctic Monkeys  en verder Rolling Stones , Red Devils, The Black Keys in. En zetten ze ergens middenin een akkoordje foutief in , wisten ze dit moeiteloos op te vangen. “Blue collar jane” zongen we al luidkeels mee, maar ook de covers als  “You can’t judge a book by a cover” en “Heart of the city” , zegt dat we hier een beloftevol bandje hebben!  

De twintigjarige George Ezra, opkomend talent uit Bristol, heeft al meteen een grootse hit op zak met “Budapest” . Heel wat volk was er dus in de Klub C om de sing/songwriter , folky bard en popidool aan het werk te zien . De melodieuze jeugdige troubadour pop als “Blame it on me” , “Cassy O” en “Benjamin twine” werden sterk onthaald. Vocaal komt hij goed weg met z’n afwisselende diep grauwe, doorleefde en hoog uithalende stem, de rode draad binnen de sound. Tijdens het solomomentje van “Leaving it up to you” en “Stand by your gun” werd hij op handen gedragen .  En dan kwam “Budapest” er nog aan, dat eenvoudig , treffend en goed was . Tja , de jonge tienerhartjes heeft hij voor zich gewonnen . Na de passage in de Bota kan hij fans binnenhalen in de Trix.

Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met belangrijke Britse formaties waarvan we ons “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure herinneren. Zeemzoete , sfeervolle , broeierige soulpop hebben we met een funky inslag, gedragen door z’n falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty  doet denken . Hij wordt alvast omarmd door het jonge vrouwvolk.  De mooi gecoiffeerde gast was onder de indruk en met de eerder vernoemde nummers,  “Money on my mind” en “Stay with me” ontpopte hij zich tot hun knuffelbeertje . Knusse soulpop die een hele hoop smileys opleverde.

De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley zagen we al enkele jaren op een podium en ze heeft pas sinds vorig jaar haar debuut uit, wat haar nu naar Rock Werchter bracht . Ze heeft goed nieuws , want binnenkort wordt ze mama .  Muzikaal is de invloed van Daniel Lanois onmiskenbaar door die emotievolle , rauwe gekapte gitaarstijl in haar doorleefde rootsrock/americana van “Irene” en “Need your love” , die openden en een “Breath you in my dreams” die de set besloot. Soul , jazz worden moeiteloos ingevuld en sobere elegantie druipt af in een “Pieces” en “Oh the joy” , waar piano en gitaar elkaar konden kruisen .
Vocaal perst ze er alles uit om de gevoeligheid in het materiaal aan te scherpen . Ze heeft een goede band achter zich , wat resulteert in een intens broeierige , sfeervolle,  innemende set . Talentrijk zondermeer  van deze muzikale mama in spé …

We pikten nog iets mee van het Mexiacaanse duo Rodrigo y Gabriela , gitaarvirtuozen ‘pur sang’ , met een dikke streep flamenco, rock en metal . Ze sleepten hun publiek mee in een bedreven , opzwepend gitaarspel, - getokkel , supersnelle vingertics , drumslagen op hun gitaar en experimentjes op de snaren . Niet voor niks werd een cameraatje geïnstalleerd op de gitaararm . “Orion” refereerde naar het Metallica verleden , waarmee ze in de belangstelling kwamen. Hier hadden we een gitaarspelen – tokkelen voor gevorderden, die beter tot z’n recht zou gekomen zijn in één van de tenten, waar ze vroeger al eens geprogrammeerd stonden.

De Nieuw-Zeelandse The Naked & Famous , rond Thom Powers en Alisa Xayalith, kennen we het prachtige singeltje “Young blood”  uit hun debuut . Niet gedacht dat hun 80s synthdramapop op zoveel belangstelling kon rekenen . Een pak keys stonden dan ook opgesteld en we kregen een reeks catchy , vinnige, emotievolle songs te horen , die vakkundig  opgebouwd, uitgewerkt werden en overtuigend klonken  . Dromerige indiedance pop en toegegeven niet vies van wat pathos en kitsch. We hadden hier een pak interessante songs, “A stillness” gaf de aanzet , verder intrigeerden ze met smaakvolle “Punching in a dream” , “All of this”, “No way” en die single “Young blood” natuurlijk.

Aanrader in de Klub C waren The Parov Stelar Band, het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder en al de hemel ingeprezen op andere festivals en in het clubcircuit. Vorige week op Couleur Café, nu op Rock Werchter . Deze band is een echte festival topper en we kunnen maar een ding zeggen .Ga hen zien!
We hebben hier een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden, die op het podium en in de tent top was . De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles  en de zangeres wist de show aan elkaar te praten.
Hier kon je niet onbeweeglijk stil blijven en werden de dansspieren aangesproken . Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. Kortom , de tent ontplofte . Duidelijk was dat we een uiterst opwindend, wervelend optreden hadden. Wat een revelatie!

De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos de mainstage in te palmen. Gelukzalige happy synthpop, die de kaart van uitbundig- en gevoeligheid trekt. De set was perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads, waarbij ze zelfs solo akoestisch  “Guns & horses” de hartjes moeiteloos op elkaar drukte.  De goed afgetrainde , sportieve , spring in-t-veld zingt goed en heeft een uitgebreide band achter zich. De keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding. Nummers als “Figure 8”, “Starry eyed” , “Anything could happen “, “I need your love” en de housebeats van “Lights”, “You my everything” en “Burn” tintelden , sprankelden en boden een positive vibe. Dit was heerlijke, liefdevolle  synthpop , die een energieke push kreeg en je in optimale stemming bracht . Een mainstage waardig dus …

De Californische Foster the people , gecentraliseerd rond Mark Foster , zijn wel met zes en brengen okselfrisse , twinkelende , zwierige , aanstekelijke, emotievolle indiepop , dat goed in elkaar zit , goed uitgewerkt is en die kleur krijgt door toetsen en elektronicableeps, opgezweept door dubbele percussie . Foster houdt z’n publiek bij de leest en brengt dan ook een reeks overtuigende songs die gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw en op die manier uitermate verrassend klonken . “Coming of age”, “Houdini” , “Are you what you want to be” en “Miss you” zijn maar enkele voorbeelden , maar het hek was van de dam op oudjes “Call it what you want” (leuke pianotune leidde in!) en natuurlijk de happy feelings van “Pumped up, kids” . Foster the people heeft nog maar weinig ingeboet aan jeugdig enthousiasme zo te zien.

De vrouwen kwamen vandaag wel sterk aan hun trekken , gezien ook de Italiaanse Schot Paolo Nutini  te zien was . Vijf jaar moesten we wachten op nieuw werk . Hij heeft een charisma , een coole rock uitstraling waar elke vrouw lijkt voor te vallen en op singles als “Coming up easy”, “Scream”, “Iron sky” en “Candy” hangen ze dan ook aan zijn lippen . Verder boden “One day” en “Cherry blossom” wat uptempo’s . Op “Better man” deed hij zelfs mee op akoestische gitaar. Hij beschikte over een straf musicerende band. Muzikaal is het een  versmelting van innemende , sfeervolle broeierige soul , pop en funk . Tja, voor de dames is hij hun ‘heart of soul’ maar ik kon er niet echt van gegrepen worden. Of heeft dit iets te maken met m’n mannelijkheid ?!…

Altijd wel iets apart en uniek, een optreden van Mark E Everett en z’n alterego Eels . Inderdaad,  hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar het telkens verhaalt in uitstekend plaatmateriaal; hij heeft  altijd wel iets achter de hand  bij de optredens. Nooit is een E-tournee hetzelfde, steeds is het een nieuw ervaren , beleven en heerst er gevoel en emotie door de muzikale gedaantewisseling. Tja die  E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web . Ook vanavond waarbij de grootmeester één van z’n meest intieme sets weet weer te geven op een festival . Je moet het maar steeds uitvinden . Hij kon  ook over z’n oudgedienden beschikken van de laatste tours , waarvan The Chet en drummer Knuckles al de meeste constante zijn. In een minimaal brede , subtiele omlijsting kregen de songs nog meer intensiteit. Elke song werd dan ook minutieus uitgewerkt, “When you wish upon a star” en “The morning” zetten de toon van die ingetogenheid . “Daisys of the galaxy” volgde iets verderop; prachtig hoe dit nummer je pakte, alsof de intieme familiale kerstmistijd over je heen dwarrelde op Werchter met slide gitaar, steelpedal , vibrafoon , trompet , contrabas en Everetts rauwe stem . Maar de melancholie droop niet het ganse concert en er werd  meer happy vrolijke tunes in de sober gehouden nummers verweven als in oudjes “Fresh feeling”, “I like birds”  en “My beloved monster” . Verder smolten we weg en kregen we kippenvelmomenten bij die wondermooie singles “Mistakes of my youth” en “The look you give that guy” , weer zo’n E’s meesterwerkje .Na de ‘hugs’ met de eerste rijen  werd een meisje van in het publiek uitgenodigd om zijn nieuwe vriendin te zijn , en met “Last stop: this town” steeg de sobere elegantie tot het hoogtepunt van de set. E op z’n best!

Het feestje met Katy B kwam later dan verwacht op gang . Ze had moeite om het publiek mee te krijgen . Er zitten al meer rustige nummers in de set als een “Crying for No Reason”.  Gelukkig kon de charismatische Britse terugvallen op een handvol hits om de tent  te doen daveren. Het slot met “Lights On”  maakte veel goed . Deze keer met de hakken over de sloot! (dank aan Michaël)

The Arctic Monkeys mogen dan in Vorst een schitterend optreden hebben gegeven ,  onderhuids sluimerde het virus van de routine door. Wie dacht aan hun vorige passage op Rock Werchter - een rauw rammelende, rockende sound -, kwam maar een deel aan z’n trekken . Inderdaad, hier speelden Alex Turner en de zijnen, eigenlijk vooral hijzelf, op automatische piloot . De bezieling leek verdwenen , wat eerder een lauw optreden bracht , ondanks de naadloos perfecte set qua nummers. We ervaarden maar op een handvol songs pittige stroomstoten en intensiteit o.m. “Brainstorm” , “Don’t sit down ..” , “Crying lightning”, “I bet you look good on the dancefloor”, “do I wanna know”,  “Arabella” , “My propeller”, “Why’d you only call me when you’re high” , “505” en in de bis  “RU mine”. Het enthousiasme , de gretigheid en de dynamiek vonden we hier echt niet terug.
Het nieuwe imago van de heren van Arctic Monkeys (drummer niet meegerekend!)  doet hen blijkbaar niet veel deugd . Nee dit was geen headliner zoals we verwachten . Termen als ongelofelijk sterk hebben we opgeborgen… Tja, het vet is wat van de soep …
Misschien best even opnieuw The last shadow puppets als alternatief van stal halen om de batterijen op te laden . Zo’n time-out kan helend zijn …

Vorig jaar schoten ze nog de hoofdvogel af op het festival en konden ze op Pukkelpop het feestje nog eens overdoen op de mainstage ter vervanging van ome Neil Young . En kijk dit jaar worden ze opnieuw beloond om nu als hoofdact af te sluiten op de tweede dag . Major Lazer staat er intussen voor gekend om een uitzinnig feestje te leveren . En dat truukje van vorig jaar was hier opnieuw en duurde nu zelf iets langer . Op die manier was de grote verrassing van vorig jaar er wat van af , maar alles werd weer door de mallemolen gehaald . Geen echte songs waren te horen , maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples reggae, rock en dancehall en ga zo maar door .
De crew van de wulpse dames waren gekleed in onze Rode Duivels tenue , die naast danspassen hipshakes als bezigheid hadden . Verder natuurlijk Diplo en een tweede DJ die het publiek anderhalf uur konden opjutten, zorgden voor allerhande entertainment van  t-shirts gooien , handjeszwaaien , harlemshakes, lapdance , opblaasballen op z’n Flaming Lips  en hen ‘the time of their life’ bezorgden . Opwindend , wild stomend maar misschien toch wel iets te lang …

Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2014 - dag 3 – zaterdag 5 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-05
Johan Meurisse

Het WK Voetbal domineerde op deze derde festivaldag , die het muzikale duidelijk wist te doorbreken … Het verlies kon worden doorgespoeld want vanavond hadden we ‘Rock’ kleppers als Pearl Jam , Black Keys, Triggerfinger en Biffy Clyro …

Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die ooit nog solo op RW speelde en zes jaar terug tweede werd op Humo’s Rock Rally. Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums  en keyboards. Hijzelf speelde gitaar en drumcomputer . De EP die eerder verscheen was in productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende  tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen nog het meest aan de oude Erkens herinneren . En hij blijft even sympathiek als vroeger. Hij had ook nog een Kompany truitje mee voor z’n fans op dit vroege uur …

Het Ierse Kodaline brengt melodieus gaaf puntige pop , die hun folky roots soms verraadt . De songs zijn subtiel uitgewerkt , maar inwisselbaar. Het kwartet wenst alvast zijn carrière uit te bouwen . “One day” en “All I want” werden onderhouden door de singalongs en deden zeerzeker aan Coldplay denken . Moedige poging op de Mainstage …

Nog een stukje van het uit Texas afkomstige Midlake meenemen, die nu vocaal wordt gedragen door Eric Pulado. Hun melancholische, weemoedige en uptempo rootsrock , verweven van Britfolkrock, psychedelica en progrock, werd smaakvol ontvangen in de Barn. “Roscoe” blijft er eentje om in te lijsten, maar ook “Old & young” en “Head home” zijn even heerlijk genietbaar, door een harmonieuze samenzang. Fijnzinnige set , waarbij het gezelschap live krachtiger durft te gaan.

De ‘rockchick’ zusjes Haim uit LA, California zijn intussen gepromoveerd naar de Mainstage, maar werden hier geconfronteerd met een fikse regenbui. Samen met het publiek trokken ze er zich maar weinig van aan . ‘Fuck the rain’ scandeerden ze, wat op het eind dan ook letterlijk gebeurde . Hun gitaarpop kende een stevig randje en ze hitsten hun nummers regelmatig op met trommelmomenten . Muzikaal zitten ze ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova  en Melissa Etheridge in.  Goede pop , daar niet van , die toch wat over ons heen waaide en het vooral moest hebben van de singles “Don’t save me”, “Forever” , “The wire” en “Let me go” , verder gesterkt door twee goed opgevatte covers “Oh well” van Fleetwood Mac en “XO” van Beyoncé .

Ozark Henry - De plaat ‘Stay gold’ toont hoe dan ook  Piet Goddaer ’s talent en sing/songwriterschap. Op het podium vertaalt dat zich in een ‘ ietsje meer’ en minder routineus; het materiaal krijgt zelfs een donkerder electrotintje . Goddaer gaat van zang naar keys tot bas en gitaar . Hij wordt begeleid door een drummer en heeft met toetseniste/percussioniste en zangeres Laura Groeseneken een sterke aanwinst . De songs krijgen nog meer elan door de sobere belichting, de schimmen op een doek en de keys die over de nummers heen zweven . Inderdaad ,  het is  allemaal duisterder en spookachtiger bij  nummers als “Politics” , “Rescue me” en “Indian summer“ in het begin. Verder nog een overtuigend “Godspeed”, “At sea”, “These days” en “I’m your sacrifice”. Ondanks het minder afgelijnde geluid,  lijkt de coolness  nu wat doorbroken en lijkt de brug naar het publiek steeds minder ver .

Het Schotse Biffy Clyro heeft zich keer op keer opgewerkt en staan nu ook al op de mainstage. Verdiend na al die jaren! Probleemloos kunnen ze dit aan, want in de UK staan ze torenhoog op de affiche . De drie spilfiguren (live wel met vier of vijf!)  in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , brengen  potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, dat intens gevoelig raakt, soms allemaal vervat in één nummer . Ze houden het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel. De single “Black chandelier” die de doorbraak hier forceerde door z’n opbouwend, slepend, gedreven gehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock , is één van de beste voorbeelden .
Een bruisende, denderende set kregen we van een enthousiasmerende, gretig spelende band (waaronder “Different people” , “That golden rule”, “Sounds like balloons”, “Who’s got a match”) , die ruimte liet voor een ingetogen moment op akoestische gitaar . Stadionrock met een gevoelig randje gerechtvaardigd op de mainstage …

Natuurlijk stonden we tijdens deze voetbalmania even stil bij onze Red Devils. We volgden het eerste en laatste half uur van de wedstrijd . Spijtig genoeg verloren ze met 1 – 0  van Argentinië . Een kleine twee uur lang hadden we op het terrein een ander sfeerbeeld en werd de muziek eventjes verdrongen …

En tussen die twee helften konden we Triggerfinger meepikken , die ook handig ingespeeld hadden op deze belangrijke voetbalwedstrijd door twee bevallige scoremeisjes regelmatig al dansend het podium  op te sturen . Triggerfinger heeft een nieuwe cd uit ,‘By abscence of the sun’, en staat duidelijk op scherp . Na enkele cluboptredens stonden ze vorige week nog in de schaduw van de Rolling Stones op TW Classic en kregen zij hier ook terecht een wildcard op de mainstage …  Rock’n’roll zonder scrupules! De drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af  hangt . En die instrumenten kregen verdomd veel ruimte in elk nummer . Venijnig , snedig en gedreven, werden de zompige rocksongs tot op het bot uitgediept en kregen ze een stoner ’desert’ laagje. De drie fleuren ze op met een vleugje humor . “Game” , “On my knees” en de titelsong van de nieuwe cd lieten er geen gras over groeien . Op “Perfect match” kwamen we een beetje op adem, maar daarna barstte de ‘triggerdevils’ los met “My baby’s got a gun” , “All this dancing around” en “Cherry” . Wat een zinderende thuismatch van deze heren , alsof ze tegen de VS hadden gespeeld …  

We waren terug bij de leest toen de Black Keys eraan begonnen , intussen uitgegroeid tot een superband en van twee naar een paar leden meer; keys en bas zijn toegevoegd . Ook muzikaal is het duo geëvolueerd , en klinkt hun ruige , rauwe retrorock’n’roll blues verfijnder en gepolijster . Eerst leek het erop dat ze zelf eigenlijk nog wat moesten bekomen van het verlies van de Belgen, gezien ze pas op dreef kwamen na een vijftal nummers met “Gold on the ceiling”. Net als bij Kings Of Leon en Arctic Monkeys is de interactie tot een minimum waardoor er altijd een zekere coolness blijft tussen band en het publiek op het hoofdpodium. Ondanks een sterke tweede deel met explosieve opstootjes van “Strange times”, “Tighten up”, “Fever”, “Lonely boys” en “Little black submarines” bleven  we met een onbevredigend  gevoel achter …

De Deen Anders Trentemöller, met hoed op , is al ruim vijftien jaar bezig en in toegankelijke , aanstekelijke dance mixt hij ‘80’s dance waveklassiekers aan die kenmerkende Scandinavische koele elektronica, ijzige soundscapes en doom. Tja , hier komt natuurlijk The Knife ook bovendrijven .  Hij heeft een heuse band achter zich met een zangeres er bovenop . Een bezwerend groovy optreden hadden we met vele zweverige geluidjes , bleeps, trance – effectjes en onmiskenbaar die ‘80s wave . De vocale nummers waren sterk, “Candy tongue”, “River of life” en  “Moan”. Een schitterende finale hadden we met het intrigerende “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go!”, verweven van flarden Cure, New Order en Talking Heads …

Moet er nog zand zijn .. twee befaamde gitaarbands stonden nu deels tegelijkertijd geprogrammeerd, de ene Pearl Jam zal wel eens aangeklopt bij Pixies de band rond Black Francis . Pixies speelden een monsterreeks van 22 songs in ongeveer 75 minuten , de andere speelde een marathon van een goed twee en half uur …
 
Pixies - De masters of grunge/noiserock zijn terug bij elkaar , hebben zelfs nieuw werk uit en speelden ifv hun 25 jarige carrière . Eentje was er niet bij , Kim Deal , maar die werd , echt waar, perfect vervangen door Paz Lenchantin , die even koel en beheerst bas speelde en die typerende hijgvocals liet doorschemeren om Deal te doen vergeten . Het eerste uur half uur was een muzikale tsunami , van “Bone machine”, “Wave of mutulation” tot “Crackity jones”. Zonder verpinken, een hels tempo van deze vijftigers ! Black Francis speelt, zingt, schreeuwt, brult en huilt, de zweet parels op het voorhoofd ; Joey Santiago houdt de snaren strak en David Lovering (met pet – lichtgrijze baard) mept er maar op los. Opwindend!
Iedereen beleefde hier de ‘time of his life’ en genoot , zong , lachte , huppelde en sprong alsof het een lieve lust was . Wat vaart terugnemen kon , het andere gezicht van Pixies door de jaren, met een “Caribou”, “ La la love you”, “ Monkey’s gone to heaven” en “Where is my mind” die de set besloot .
Tussenin een tweede storm met “Isla de encanta” , “Rock music “, “Nimrod’s sun” , “Debaser”, “Tame” en enkele nieuwtjes . Santiago kon zich uitleven op “Vamos” , waarbij zijn gitaar alle standjes kreeg en hij er allerhande kunstjes mee uithaalde , de gitaararm onder z’n shirt, en ga zo maar door; het ronkte, rammelde en explodeerde, zonder ook maar de melodie uit het oog te verliezen . Een ijzersterke Pixies na al die jaren . Die nostalgie koesteren we …

Pearl Jam komt misschien niet meer echt verrassend uit de hoek , hun intense solide rock blijft des te meer boeien ; op hun albums worden stevige rockers afgewisseld met mooie slepende ballads , die  staan als een huis .
Een nieuwe plaat ‘Lightning bolt’ verscheen en dat vertaalt zich  in optredens op Europese bodems, twee jaar na hun vorig optreden.  Ze trappen ‘em hier af , dat konden we toch verstaan in het moedige Nederlands dat frontman Eddie Vedder sprak; hij bedankte vanavond uitgebreid z’n fans in de twee en half uur durende set met de zin “ Thank you for being the best part of the band” ..
De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassebakken . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.  Pearl Jam , al meer dan 20 jaar hun eigenste zelve. Topklasse dus . Voldoende afwisseling was er in hun backcatalogue. Check maar even de setlist.fm van wat ze allemaal speelden .
Een uiterst genietbare trip werd het van o.m. “Rearviewmirror” , “Animal” , “Corduroy”, “Do the evolution” , “Given to fly”  en “Even flow” .  Het spelplezier en jeugdig enthousiasme droop er van af. Ook Pink Floyd werd respectvol benaderd met “Mother” en verder was er het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town”  . Ze slalomden lekker ontspannend verder in hun oeuvre , o.m. “Spin the black circle”, “Better man”, “Sirens”, “Jeremy” en “Daughter” . We genoten er van . In de bis hadden we  “Alive” en “Rocking in the free world” (een beetje “Angie” van Rolling Stones was te horen met de leden van Midlake die ook op de stage stonden) en tot slot,  “Yellow ledbetter” , die definitief  een streep trok onder deze passage.

Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2014 – dag 4 – zondag 6 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-06
Johan Meurisse

Een reeks ontdekkingen die vorig jaar doorbraken , konden hier nu bevestigen o.m. Passenger, Rudimental en Bastille. Foals zette bij z’n eerste passage op RW de tent op z’n kop . MGMT liet ons ergens meedrijven naar een ander universum . Kings Of Leon waren er opnieuw bij en klinken nog steeds even onderhouden. Maar het waren onze Belgen  Oscar & The Wolf en Stromae , die zich ontpopten als de knuffelbeertjes bij uitstek …

Al vroeg op de middag hadden we een eerste hoogtepunt met Oscar & The Wolf , het project rond Max Colembie . Na twee EPs is er die debuutplaat ‘Entity’ uit met “Princess”, een killer van een hit. Deze melancholische stadsmuziek van hemels dromerige,  zweverige indie, trippop , electro en r&b vormt alvast het recept voor de rest . Live staat de muziek als een huis. Hij heeft een goede band achter zich en plaatst je in een aparte droomwereld  van palmbomen en glitters . Twee feeërieke danseressen komen het podium op.
Elk nummer heeft z’n eigen identiteit, blaast warm en koud tegelijkertijd en heeft een gelaagde melodie; de trage , meeslepende , aanzwellende , opbouwende ritmiek en de forsere beats mengen zich wat de songs naar een hoger niveau tilt,  van “Joaquim”, “Somebody wants you” naar een “Undress”, “Killer you” en een prachtig uitgediepte versie van de single “Princess”. Colembie slaat onmiddellijk de brug naar z’n publiek en betrekt hen bij de nummers . Moeiteloos had hij dan ook een volle tent mee!

Het Amerikaanse Parquet Courts uit Texas is er eentje die we koetsteren . Die mannen hebben  al heel wat nummers uit en hangen ergens tussen Feelies, Pavement , Guided By Voices en Sebadoh in . Een terugblik naar de 90s indie rock die stevig en pittig gedreven kan zijn; het kwartet raasde soms door de nummers heen . Natuurlijk hoorden we onderhuids die kenmerkende repeterende ritmiek. In een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid overtuigden ze vol overgave met heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal!

Rommeligheid, variété en geen wetmatigheden waren de troeven van de Britse Babyshambles rond Pete Doherty . Hij kwam regelrecht de bühne op na de reünie van de Libertines in Hyde Park, Londen en bengelde tussen kunstjes maken en dronken gelal .
Tja, iedereen wil eens die Pete zien , in welke staat ook . Hij zorgde alvast voor aangenaam vertier, tijdens en na de songs , die op hun beurt, door hun ongedwongen nonchalance best goed klonken, wat rauw , rammelend, wat vals en toon onvast. Het maakt deel uit hoe Pete met z’n Babyshambles omgaat.
Op de laatste plaat worden wat stijlvarianten ingevoerd en kregen we dus een afwisselende leuke set te horen . Pete haspelde zich doorheen de venijnige Britpunk en leverde pareltjes af als “Delivery”, “Fall from grace”, “Pipedown”, “Fireman” en “I wish”. “Nothing comes to nothing” en “Fuck forever” waren twee prachtafsluiters.
‘Nen apartn’, die Pete’ zei de persoon naast me,  hij zwalpt over het podium , hangt over de versterkers, doet allerhande bewegingen met z’n micro, gooit die hard tegen de grond, en na het optreden blijft hij wat rondhangen op de stage , speelt wat gitaar zonder versterking of speelt luchtgitaar en dolt wat met de roadies … Het duidt maar aan hoe vermakelijk en ‘fucked up’ een optreden mag zijn!

Na de solo uitstap zijn broer en zus Angus & Julia Stone terug bij elkaar en bieden net vóór de regenbui een zorgeloze namiddag, waar we kunnen genieten van hun dromerige freefolkpop . Samen met hun band zorgen zij hier voor een  hip samenhorigheidsgevoel. Een kleurenpalet in het genre; ze gaan rustig voortkabbelend , soms iets forser klinken, maar dan in een ware ‘campfire’ stijl. De bekende single “Big jet plane” en hun National cover “Bloodbuzz ohio” ontbraken niet.

Rudimental is ook een plaats opgeschoven sinds vorig jaar en staan terecht op de mainstage . Ze zijn een grote naam geworden binnen de elektro/drum’n’bass , maar voegen er soul , r&b, ska , ragga en hiphop aan toe . Een heus collectief , die hun materiaal volledig live speelt, aangevuld met vocalisten . Rudimental kon net de donkere wolken verdrijven met hun broeierige , aanstekelijke , groovy, dansbare  sound en de kleurrijke keys, , drums , gitaar en blazers . Ook hier ervaarden we een samenhorigheidsgevoel door het handjes zwaaien op sterke singles “Right here” , ”Free”,  “Not giving” , en natuurlijk op “Waiting all night” en “Feel the love” . Allemaal goed en wel uitgekiend om het publiek te kunnen entertainen op een mainstage!

Door de fikse regenbui waren we genoodzaakt Passenger van enige afstand te beluisteren, gezien de tent propvol zat . Samen met Ed Sheeran voelen we een frisse wind in de Britse sing/songwriter wereld  . Solo weet hij innemend en pakkend z’n publiek voor zich te winnen. Hij bedankte uitgebreid – steeds opnieuw zijn Belgisch publiek – want hier kon een doorbraak worden geforceerd . Intussen is de formule weinig veranderd; de songs klinken warm , gevoelig als extravert , gedreven. Deze doorwinterde reiziger brengt op ontwapende wijze een puur oprecht , eerlijk concert , met singles “Let her go” en “Holes” , wat nieuw werk “27”, “Whispers”, en o.m. de cover “Sound of silence”. Eventjes werd de regen vergeten …

Het Britse Bastille is net als Rudimental ook op de andere stage te zien. Het is voor hen snel gegaan , terecht , gezien de band beschikt over een stevige live reputatie , die hun materiaal naar een hoger niveau brengt door de keys , de bijhorende troms en de extraverte uitstraling van Dan Smith en Co. “Laura Palmer” en “Things we lost in the fire” waren  al vroege knallers. Veel volk vooraan ondanks dat de hemelsluizen opengingen , maar bij de closing final “Flaws”, “Rhythm of the night” en de “ow-ei’s” van “Pompeii” zong iedereen de regen de hemel in en konden fleurige regenjasjes en petjes in ‘t rond zwieren . Hun leuk ontspannende, pretentieloze , onschuldige pop ging erin als zoetenkoek!

Ook de uit Oxford afkomstige Foals , rond podiumbeest Yannis Philippakis, is een live band bij uitstek en dringt zich een plaatsje op de mainstage na vanavond . Zij zijn definitief doorgebroken met de derde cd ‘ Holy fire’ , waarvan die levendige single “My number” in het geheugen is gegrift . In de Klub C speelden ze  een spannend broeierige rockset door  de aantrekkelijke , opzwepende synthritmes en gitaarriedels .  De nummers sprankelden, bruisten, waren bezwerend, werkten aanstekelijk op de dansspieren en bleven boeien door de melodieuze  wendingen .
Met Yannis in de spotlights liet Foals de songs aanzwellen , opbouwen , exploderen , uit de bocht gaan en weefden  er sfeervolle, rustige passages aan , zonder aan emotie en intensiteit in te boeten .  “My number” en “Providence” gaven de eerste stroomstoten , maar de voltmeter ging de hoogte in bij “Inhaler” , “Hummer” en “Two steps , twice” , de traditionele afsluiter.
We spraken dan nog niet hoe  intens spannend ze klonken in het midden met andere splinterbommen “Spanish sahara” en “Red sox pugie” . Foals zinderde na en krijgt na jaren hard werk die verdiende respons … Wat een sterke live présence op hun eerste passage hier, dartelend , twinkelend , ergens strak , ergens pakkend. Foals - Te koesteren!

Vorig jaar genoten we al van de return van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand . Een happy return btw met een nieuwe plaat ‘Right thoughts, right words, right action’. Veel volk was er  om de FF rockcatalogue te horen. De heren waren gekleed in een mooie zwart- witte outfit . Kapranos entertainde , dweepte het publiek op en samen met z’n band speelde hij op scherp . Een fris, opwindend, leuk ontspannend setje , van “No you girls, “, “Dark  of the matinee”  naar “Walk away“,”Michael”  tot andere kleppers “Ulysses”,  “Take me out” en “This fire” , mooi afgewisseld met het nieuwere materiaal als “Can’t stop feeling” . De perfecte setlist dus! Een feestje waarbij refreinen werden meegezongen, we konden springen en jumpen. Een meer dan geslaagd optreden op de mainstage.

We konden nog even een stuk van de set van Lykke Li meepikken . ‘Black was the colour’ en even donker , melancholisch was de sound van  de Zweedse die een paar jaar terug een grootse electrohit op zak had,  “I follow rivers” , die natuurlijk niet ontbrak en wat vuur in de pan bracht . Even passioneel klonk het daaropvolgende “Youth knows no pain” en afsluiter “Get some “. Ze ging er wel voor. Tussenin kreeg het slepende materiaal als “Sadness is a bleeding” en “Little bit” een bevreemdende ‘wave’ broeierigheid.

MGMT - Een vijftal jaar terug waren zij alvast één van die hippe bands . Op het debuut ‘Orucalar Spectacular’ hoorden we een aantrekkelijke geestesverruimende mix van pop, rock’n’roll en dancepsychedelica . De meesterlijke hits “Time to pretend”, “The electric feel” en het meezingbare- fluitende “Kids”, zaten mooi verdeeld in de set . Hier was eerst veel volk voor gekomen , maar gaandeweg zakte de interesse en was er voldoende ruimte in de Klub C, gezien het hitpotentieel van de twee volgende cd’s tot een minimum was herleid en eigenlijk meer geleest is van een psychedelisch ‘space’ vaatje zonder weerhaken . Het recente “Your life is al lie” stond zelfs niet op de lijst .
Ze lieten ons heerlijk wentelen in hun wereldje  met die projecties en vloeistofdia’s , maar duidelijk was dat  deze al wat meer met de realiteit is verbonden . MGMT staat nu nog dichter bij vrienden Flaming Lips en Mercury Rev , zal alvast geen nieuwe (jonge) zieltjes bijwinnen, maar kunnen geprogrammeerd worden op één van de  alternatieve psyche ‘desert’ festivals …

De Kings Of Leon zijn er dit jaar opnieuw bij . Intussen is hun nieuwe cd ‘Mechanical bull’ uit. Er werd rijkelijk gegrossierd uit hun catalogue en ze geven hun materiaal een vitale punch, wat ons brengt tot een gedegen rockshow . Altijd wel goed hoor , we kregen meer dan twintig fijne rocksongs te horen  van “Supersoaker”, naar “King of the rodeo” en  “Bucket”, één van die oude sterkhouders , steevast in de set terug te vinden . “Pyro” en “Beautiful war” doen even de emotie stijgen en krijgen een broeierige intensiteit door de prachtige projecties .
Spijtig genoeg zijn zij , net als Black Keys , nu niet direct de animators van dienst . Het tempo wordt opnieuw melodieus strakker door “Use somebody” met de obligate ‘oohs en aahs’ , “Crawl” en “Sex on fire” , die de Rock van RW besloten op de mainstage .

Na ruim vier jaar komt Interpol terug aandraven . In september verschijnt het nieuwe werk. De nieuwe single “All the rage back home” maakt ons intussen nieuwsgierig naar ‘El Pintor’. Een onverwachtse afsluiter in de Klub C weliswaar. Banks en Co stelden een handvol nieuwe voor , die in hun pure 80s waverock , dié donkere emotionele strakheid verraden . Een felle blauwrode gloed scheen over het podium . Van het oude materiaal hadden we “Say hello to the angels” , “evil”, “NYC”,  “Obstacle 1”, “Not even jail” en “PDA” , die driftig , puntig , jachtig, gedreven waren, maar het was het afsluitende  “Slow hands” , die de meeste swung en extravertie had. Nog beetje werken aan de présence en we hebben een Interpol op z’n best. Waarschijnlijk in het najaar in het clubcircuit te zien ..

Chase and Status - Zonder discussie hét feestje  op het festival. Er heeft meer zweet gevloeid dan dat er regen gevallen is over het gehele festival. Deze band heeft een live-reputatie opgebouwd om U tegen te zeggen. Meteen werd de toon gezet met “No Problem”. De ene hit na de andere volgde. Het geheim van deze band: herkenbare beats en teksten die door iedereen worden meegezongen. Intiemere songs met dat tintje dubstep en drum ’n bass zoals bij “Pieces en End Credits” pasten naadloos in de set. “If you can find the time”, en je wil kunnen meepraten met de hedendaagse ‘dance’, dan moet je deze band zeker eens aan het werk gezien hebben. Ik hoor het je al denken, ‘Where are we now? We are in the jungle’. (dank aan Michaël)

Meer ontspannend kon niet worden afgesloten dan met Stromae , onze Brusselse Belg Paul Van Haver die op verschillende festivals te vinden is in het binnen- en buitenland . Al meteen is hij een headliner en mag hij op de koop toe het festival afsluiten . “Alors on danse” vormde de aanzet van zijn succes , maar met de tweede cd ‘Rancine carrée , waaronder “Formidable”, is hij een wereldster geworden, die zelfs tot in de VS is gekend …
Stromae weet met z’n electronicapop/hiphopdeuntjes een breed publiek te bereiken , jong en oud , over de taalgrenzen en generaties heen . Dat merkten we ook vanavond . En hij kan nog meer … Hij wordt dan ook enorm gerespecteerd , zorgt voor een broeierig dansfeest , staat dicht bij z’n publiek  en neemt verschillende rolpatronen aan: hij zingt , danst als een krolse kat, acteert , performt en doet aan mime; een chansonnier die zich duidelijk onderscheidt . Z’n humor  en het cabaret wordt aangenaam ervaren en werkt aanstekelijk; tja , dit past wel totaal past in het plaatje van onze Franstalige vrienden …
De gedachte aan René Margritte is niet ver af als je hem op het podium bezig ziet . Dat is ook te zien aan de andere  groepsleden met wit hemd , vlinderdas  en bolhoed op. Ook in het lichtspel borrelt het surrealisme boven, een meerwaarde aan die gewone electrodanstunes . En de muziek ?  Live stond die muziek er wel, “ Ta fête,” , “Bâtard” en “Peace or violence” waren aantrekkelijke , dansbare tracks met een discotheque-tune , opgezweept door heel wat (elektronische) percussie en opgenomen blazers.
Hij maakte er met z’n publiek een groots feest van , de refreinen werden meegezongen; iedereen  genoot, lachte en respecteerde de acts en grapjes van Stromae . Op “Ave cesaria” en “Papaoutai”  wordt er nog meer een (exotisch) tropical sfeertje gecreëerd door de keys en gitaar/mandoline riedels. De factor ambiance , variété hadden we op songs “Moules frites” . En dan kwam de single “Formidable” , bepaald door z’n dronkemansact en het gevoel hoe diep iemand wel kan zakken . Hij slaagt erin enorm ongelofelijk zijn publiek te bespelen.
Natuurlijk kon “Alors on danse” niet uitblijven , een knaller, waarbij samples van Crystal Waters, Snap en Faithless werden ingepast. De weide daverde als in hoogdagen van Faithless btw!
Het samenhorigheidsgevoel koestert hij , niet voor niks hoorden we de Brabançonne luiden … Als hij het V-teken met wijs- en middelvinger bovenhaalt , wordt de Violence geweerd , de Vrede geduid en wordt tot slot Victorie gekraaid bij dit leuk, gezellig , hartverwarmend en feestelijk familiaal optreden … Eens wat anders om Rock Werchter af te sluiten …

Een definitieve lijn werd nu getrokken onder RW in al z’n verscheidenheid. Tot volgend jaar op de 41^ste editie!

Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Een heel aparte samenwerking is deze van Sisyphus, draaiende rond drie muzikale hemelbestormers , Sufjan Stevens, ‘Ryan‘ Son Lux en rapper Serengeti . Ze vonden elkaar al eens in 2012 onder de noemer S/S/S en brachten toen een EP uit. We horen een fascinerende kruisbestuiving van oldskool hiphop, triphop, electro, zegzang, raps  en repeterende zanglijnen (hier ergens een Bobby Sichran van een pak jaren terug!)  in gelaagde , subtiele melodieën. De vocals worden gedeeld en geluidskunstenaar/techneut Ryan Lott brengt dit samen in spannende , groovy, lome sounds . Deze drie hebben elkaar duidelijk gevonden en bieden toch wat variatie aan. Check maar eens de wisseling in “Calm it down”, “I won’t be afraid” , “Lion’s share” en het forser klinkende “Alcohol”.

Een heel interessant bandje kan Young Fathers wel worden! De band is een West-Afrikaanse – Schotse samenwerking en belevenis; het multi-culturele gezelschap gooit er een mengelmoes van hiphop, soul, electro, indie en psychedelica tegenaan,  in een reeks homogene, consistente songs . De stijlen zijn dus zorgvuldig in elkaar verweven en intrigeren door bezwerende grooves , beats en sampling en worden gedragen door een acrobatie van hun licht galmende zang en zegzangrap .
De nummers klinken rusteloos en zijn uitermate spannend  op die manier . “No way” , “Low”, “Just another bullet” en “Get up” zijn maar een paar knallers van dit excentriek geïnspireerd gezelschap . Check hen alvast , want zij zijn meer dan een toffe ontdekking hoor!

De muziek van de uit New Jersey afkomstige Real Estate klinkt heerlijk nazomers en rustig voortkabbelend. De band onder zanger/gitarist Matthew Mondanile kwam  in de spotlights met hun tweede cd ‘Days’ (2012) die het in 2009 verschenen titelloze debuut opvolgt. En nu is er de opvolger ‘Atlas’ , die niet direct een koerswijziging brengt in hun dromerige, zweverige gitaarpop.
Real Estate is een  ‘college’ band die de nineties bands als The Clean, Yo La Tengo , Nada Surf, Galaxie 500 ( later Luna) en onvolprezen bands als The Feelies , Th Chills , Pale saints en The Serenes in het hart draagt .
We horen tien nummers , die weinig of niet van elkaar verschillen , eigenlijk wel inwisselbaar zijn en geëent zijn op de songs “Had to hear”, “Past lives”, “Talking backwards” en de single “Crime”, die het sterkst zijn,  zelfverzekerd , geïnspireerd klinken door die bedwelmende gitaarmelodieën, hun licht galmende inslag en neuzelende zang. De anderen zijn op hetzelfde stramien , kunstig gecomponeerd , licht sprankelend , rustig voortkabbelend en het beeld van de landerigheid van een zomerse vakantiedag oproepend .
Zomerse droompop , onderkoeld gevoelig , die niet verveelt , maar nu ook niet meer direct  bovendrijft …

School Is Cool is z’n jeugdige onschuldigheid ontgroeid op de tweede plaat . De schoolboys hebben hun diploma op zak. Die onbevangen , sprankelende dynamiek hebben we nog op een paar songs , “The soothing sound of breaking bones” en “Your body & me”, met hun grooves en opzwepende percussie.
We hebben nu een verder uitdiepen van , een ontwikkeling die we al in enkele nummers op hun debuut ‘Entropology’ hoorden. “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” zijn er al twee die we meteen konden koesteren .
Hun intens broeierige, sfeervolle songs hebben tempowisselingen en zijn geënt op gitaar , keys , elektronica, strijkers en experimentjes.
Filosoof van de band  Johannes Genard graaft graag in de menselijke ziel en houdt ervan zijn vocals wat te vervormen, waar nodig .
School Is Cool liet al altijd die gewaagde kantjes horen , wat hier verder werd geëxploreerd . ‘Nature Fear’ is duidelijk een volwassen album.

Een interessante ontdekking , een paar jaar terug, was EMA, band rond Erika M. Andersen. Zij wist grillige pop en elektronica samen te brengen in een reeks broeierige, sfeervolle nummers .
Op het vervolg zijn de nummers ietwat meer geraffineerd en zijn ietwat subtieler uitgewerkt. Er valt zeer zeker voldoende afwisseling te noteren in haar songmateriaal, en wave/gothic invloeden sijpelen door in electropopnumers en de handvol sfeervol dromerige, directe songs. “Satellites”, “So blonde”,  “Cthulu”, “Smoulder”, “When she comes” en “100 years” tonen de veelzijdigheid van de dame aan .
Eigenlijk is alles wat we horen op die plaat wel raak , wat ervoor zorgt dat we hier opnieuw een overtuigende plaat hebben .