De afgelopen jaren trok Ward Dhoore met verschillende gezelschappen en muzikanten de wereld rond. Hij deed o.a. America, Canada en Europa aan.
Met dit soloalbum heeft de man muziek gemaakt waarin zijn eigen ideeën centraal stonden. Hij omringde zich met diverse muzikanten die hij in de loop der jaren heeft tegengekomen. Het resultaat is een melodieuze, gevoelige en melancholische plaat. “It Takes Time” is een mooi voorbeeld: het is een rustige en heel melancholische piano track met hier en daar de nodige strijkers zoals cello, altviool, die voor de nodige sfeer en melancholie zorgen. Halfweg komt de percussie de boel in gang trekken. Een sterke track die van begin tot einde weet te boeien. Alles is heel mooi opgebouwd en dat geldt trouwens ook voor de rest van de nummers. Naast de organische en klassieke instrumenten maakt hij ook subtiel gebruik van synths en soundscapes. Dat alles wordt mooi gemixt tot een consistent geheel.
De muziek op ‘It Was All Heart’ beantwoordt volledig aan de betekenis van de titel. Hartverwarmende filmisch en atmosferische muziek met veel warmte en gevoel in. Muziek om bij te mijmeren en weg te dromen. De muziek zou ook kunnen dienen om bepaalde documentaires of natuurfilms te ondersteunen.

Instrumental Folk-soundscapes-minimal
It Was All Heart
Ward Dhoore

De naam Peter Murphy blijft voor de meesten onlosmakelijk verbonden met Bauhaus. Die leverden op korte tijd enkele baanbrekende postpunk platen af die nog steeds relevant klinken. Solo heeft de man echter ook al een tiental albums op zijn conto staan. De één al wat beter onthaald dan de andere.
Zijn laatste album ‘Lion’ dateert al van 2014. Het was dus lang wachten voor de fans.

Bon, wat heeft ‘Silver Shade’ ons te bieden?  Eerst en vooral de heerlijke en markante stem van Murphy himself. Muzikaal zijn er geen grote veranderingen ten opzichte van vroeger: Het bevat elementen van postpunk, gothic en electro. Op gezette tijden krijgen we een flinke pathos en grandeur over ons heen gegoten. De iets donkerder tracks zijn o.a. “Swoon” waar o.a. bassist Justin Chancellor (Tool) op meespeelt, “The Meaning of My Life” of “Xavier New Boy”. “Cochita is Lame” drijft op een heerlijk rammelende bas en een fijne vibe. Verder staan er ook een paar songs tussen die meer naar electropop/wave neigen zoals “Hot Roy” en “The Artroom Wonder”. Die laatste is wel een heel sterke song. Daarnaast dan tracks die weer meer naar postpunk neigen zoals “Soothsayer”. Een song die live wel gensters zou kunnen slaan. Het titelnummer “Silver Shade” is ook een sterke song. Het album bevat twaalf songs en wordt afgesloten met “Let The Flowers Grow” (Ft. Boy George). Geen slechte song maar Boy George zijn stem past, naar mijn mening, niet heel goed bij deze muziek.
‘Silver Shade’ bevat zeker sterke momenten. Het is bij momenten genieten van Murphy zijn vocale uithalen. Het is allemaal vrij toegankelijk en degelijk luistermateriaal. Het art-work is ook mooi gedaan trouwens. Liefhebbers van New Wave, Postpunk, muziek van de jaren 80 met een weerhaakje aan; zullen hieraan hun hart kunnen ophalen. De plaat werd mede geproduceerd door Youth (Killing Joke).

Postpunk/New Wave
Silver Shade
Peter Murphy

Dit is de tweede single uit zijn prachtige plaat ‘Subconscious Dubs’. De recensie daarvan is ook in onze rubriek terug te vinden
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98634-subconscious-dubs

“We Are The Rhythm” is ideaal als single omdat het wat dans- en clubhit potentie in zich heeft. Het zit goed in elkaar en is boeiend luistermateriaal. Het begint met een stevige ritme sectie en gaat de iets melodieuzere kant op. Op dat vlak doet het me qua stijl en vibes wat aan Empire Of The Sun of The Weekend denken. De invloeden van de Mechelse Gert De Meester ( alias Basstorius) is zorgt zeker voor een meerwaarde. De Meester is vooral gekend door zijn baswerk in de ambient en experimentele muziek. Het nummer bevat melodie, een toffe groove, diepgang en afwisseling. We kunnen dan ook maar alleen deze single toejuichen en aanprijzen.

Psychedelic/Dub/Electronic
Nevel ft Reverend Basstorius –
We Are The Rhythm -single-

Clip: https://www.youtube.com/watch?v=E0e7MzigovM

Sedert 2019 speelt D:Zine in een vernieuwde samenstelling. Recent hebben ze ook een nieuwe drummer geïntroduceerd. We merkten onlangs op een optreden dat deze verandering de nodige push en dynamiek gaf aan de performance. De EP bevat vijf nummers waarvan mensen die al regelmatig hen live aan het werk zagen de meeste songs zullen herkennen.

De EP start met het titelnummer en dat is meteen een sterke opener. Zelfs één van de beste songs. Gedreven zang, mooie intro, gitaar, synths en een ritmesectie. Het uptempo nummer zit goed in elkaar en klinkt catchy. Met “In Black” zakt het tempo en krijgen we een donker nummer te horen. Heel degelijke song.
“Sleeping Giant” heeft een goede intro en wordt verder ook prima opgebouwd. Een fijn nummertje. “Milkmen” begint goed en heeft een mooie melodielijn maar ik verlies na een tijdje een beetje de aandacht.
Er wordt afgesloten met “Sad Hatred”. Net als “Illuminate My Dreams” is dit een sterk nummer. Het doet qua sfeer, met die strijkers, gitaar en zo, wat denken aan de “Desintegration”-era van de The Cure.

Met ‘Illuminate My Darkness’ tonen ze wat je kan verwachten op een optreden van hen. De EP bevat twee tot drie heel sterke nummers. Echte opvullertjes staan er niet tussen. Het is mooi opgenomen en gemixt in hun eigen home studio. Alles klinkt zoals het moet klinken. Ik zou zeggen: ontdek ze eens op deze EP of live.

New Wave/electro/rock

In stilte is Bart Van Meulebrouck drie jaar bezig geweest met het creëren van dit album. Gedurende negen tracks zet hij een psychedelische, dubby en elektronische sound neer. Voor elke track werkte hij samen met een andere unieke artiest. Artiesten zoals Dirk Da Davo ( o.a. The Neon Judgement), Ahrayeph ( ex- Ancient Rites), Arnaud Le Gamin, DoctorD, Reverend Basstorius, Bysenses en Jeroen Ollevier ( Alpacas Collective).
Nevel is een artiest met roots in de underground new wave scene. Zijn eerste album ‘The Hageland’ kwam uit op Woole-discs. Dit nieuwe album komt uit op zijn eigen label. Hij brengt het uit op dubplate vinyl en cd en maakte tevens werk van het artwork. “Versatile ft. DoctorD” opent het album met een dansbare feelgood track. Fijne beats en melodieën zorgen voor de juiste vibes. “We Are the Rhythm ft. Reverend Basstorius” is een heel goed club/radio track. Het doet iets aan The Weekend denken maar dan niet zo glad geproduceerd. Een heel boeiende track.
“Special Kind of Space ft. DoctorD” klinkt iets psychedelischer dan de openingstrack en heeft tevens iets van een ambient feeling. Terug een heerlijke track die schijnbaar eindeloos zou kunnen uitdeinen. “Sun Voices ft. Dirk Da Davo” bezit een aantal typisch kenmerken van Dirk zoals het gitaarriedeltje en de beat. Ook de opbouw is herkenbaar. De plots opkomende backings zijn een mooi ijkpuntje. “Time and Space ft. Bysenses” heeft een duidelijke underground and EBM vibe meegekregen. Een goed opgebouwde song.
“Girls on Acid” is terug een song dat gemaakt werd samen met DoctorD. Het doet niet alleen vanwege de titel aan de new beat periode denken. Ook muzikaal hoor je invloeden van uit die periode. “Chillax ft. Jeroen Ollevier” drijft o.a. op een heerlijke basgroove. Een heel fijn en organisch nummertje waar o.a. gitaar, organ en piano passeren. “It Doesn’ t Make Any Sense” is een samenwerking met Arnaud Le Gamin. Van alle songs klinkt deze het meest experimenteel en futuristisch. Een intrigerende soundscape.
Afsluiter “Void ft. Ahrayeph” is een ambient/drone track waarover een breed uitwaaierende gitaar zijn ding doet. Ook knap gedaan.

Wat kunnen we hierover anders zeggen dan: wat een knap staaltje muziek krijgen we hier voorgeschoteld zeg! Boeiend, divers en toch coherent. Nice!

Psychedelic/dub/elctronic

https://nevel.bandcamp.com
https://www.youtube.com/channel/UCoDkuJF2nL0t8nf1fqYEJMw

Peter Murphy (Bauhaus) liet eind 2024 de single “Let The Flowers Grow” en begin februari de single “Swoon” los op de wereld. Die eerste was verrassend genoeg een duet met Boy George. Nu is er een volgende single die de nieuwe plaat ‘Silver Shade’ vooraf gaat. Het nieuwe album komt trouwens uit in mei.
“The Artroom Wonder” gaat volgens Murphy over een tijd in het vierde middelbaar waar hij en Daniel Ash luisterden naar de mysterieuze zesdejaars die zich hadden verzameld in de kunstkamer. Ze waren zeer geïntrigeerd en ontdekten dat ze “The Bewlay Brothers” van David Bowie speelden.
Het nummer klinkt sfeerrijk en de synths zijn nadrukkelijk aanwezig. Het baswerk werd ingespeeld door Tool-lid Justin Chancellor. Het nummer begint vrij eenvoudig en wordt daarna grootser door o.a. de opkomende strijkers en doet dan qua sfeer wat aan sommige nummers van The Mission denken. Alles wordt goed opgebouwd en klinkt ook goed. Het nummer klinkt vrij toegankelijk en een stuk minder donker dan “Swoon”. Het klinkt iets minder bombastisch dan “Let The Flowers Grow” , de minste van de drie singles. Deze single is toch wel heel fijn luistermateriaal.
The Artroom Wonder
Wave/gothic/postpunk

Elke dag krijgen we nummers binnen. Nu en dan valt er ons iets op in de eindeloze stroom van muziek. Deze song viel ons bijvoorbeeld op. Vanwege twee dingen: Ten eerste vanwege de muziek en tekst; maar ook vanwege het levensverhaal van Joeri Verbeeck. Joeri, afkomstig uit Heule, kwam tien jaar geleden (hij was toen 17 jaar) in een dodehoek ongeval onder een truck terecht. Weinigen hadden op dat moment nog een cent voor zijn leven gegeven. Maar Joeri is een vechter die een moeilijke periode van pijn, verlies (o.a. één oog en een arm) en herstel doormaakte. Een aantal dingen heeft Joeri kunnen plaatsen waardoor hij geen wrok koestert tegenover truckchauffeurs. Zijn motto is ‘Het is niet wat je tegenkomt maar hoe je ermee omgaat die je maakt tot wie je bent’. Muziek was, in die moeilijke periodes, één van de dingen dat hem erdoor trok.

“Begin” is dan ook een nummer over wat hij tegenkwam en wat hij voelde maar het geldt tevens ook als een nieuw begin voor Joeri. Hij heeft zijn leven moeten resetten. Hij vat dit alles mooi samen in zijn tekst die al rappend/spoken word op de muziek loslaat. Hij neemt je daardoor mee in zijn leefwereld van toen en nu. Muzikaal doet het mij wat aan Brihang denken. Beats en wat piano/synth die voor de melodie en sfeer zorgen. Daar bovenop zijn verhaal in het West-Vlaams. Vrij sober qua instrumentaria maar het mist wel zijn doel niet. Het moet gezegd: het klinkt goed. Alles werd samen met Shems Mohamed gemaakt.
Ook de videoclip werd geregisseerd door Shems en zijn KREW Collective. Je leest het: alles wordt heel degelijk aangepakt.
Een tof nummer met een sterke boodschap.

Rap/hip Hop/Pop
Begin -single-
Joeri
https://www.youtube.com/channel/UCIYpLeVyhubzbrPNVZw1XiQ
https://open.spotify.com/album/1rcJjvT7CJnFkngL9GylgN?si=WnHdwKp3TUC0zPeLkZxjQw

Wanneer we over The Covenant spreken dan hebben we het over de Amsterdamse rockband en niet over de Zweedse EBM band Covenant. Kwestie van misverstanden uit de weg te ruimen. The Covenant is met dit album aan hun negende album toe. Dat die laatste er gekomen is was niet zo vanzelfsprekend want in 2022 stierf bassist en medeoprichter Peter Stap. Na een tijdje nam zanger Frank de bas op om samen met de andere leden de band nieuw leven in te blazen. Er ontstonden op die manier ideeën voor nieuwe nummers die de basis voor ‘The Age of Rage’ vormden. Uiteindelijk vonden ze een nieuwe bassist, Erol Erdogan, die al op verschillende nummers te horen is.

Muzikaal: Opener en titelnummer “The Age of Rage” is een mengeling van rock, punk en op het einde van de song wat reggae- elementen. Verder is het een catchy song geworden. “Trainwreck” doet wat aan Triggerfinger denken. Een nummer dat puntig is en het nodige gevoel bevat. Net als “Loophole” trouwens dat start met een fijne basgroove.  “Souls to Lose” klinkt melancholisch en bezinnend. Het wordt mooi opgebouwd tot aan de climax. Heel fijn nummer.
“Artisticus Narcisticus” is zelfrelativerend; een nummer waarbij ze zichzelf niet al te serieus nemen. Op het begin van “Wait For Me” lijken we rond een kampvuur te zitten. Uiteindelijk wordt het een soort van ballad met een mooie tekst over o.a. communicatie, vriendschap… Afsluiter “Bones” gaat over rouw, verlies. Waarschijnlijk geïnspireerd door het verlies van Peter Stap.

Zeven nummers lang weten ze ons te boeien met songs die rocken met een melancholische ondertoon. Zeven songs is misschien niet erg veel voor een album maar er staat dan ook geen enkele overbodige track tussen. Het album is mooi uitgebalanceerd.
Qua artwork kunnen we ook nog een en ander vertellen. Bij aankoop kan je een (foto)lijst kopen waarin de cd zit en zeven keer het artwork in verschillende kleuren. Het artwork is geïnspireerd op een oude tegel uit de jaren ’20. Een leuk hebbedingetje.

We waren al ferm onder de indruk van hun eerste single “The Edge” uit hun te verschijnen nieuwe album. Over hun tweede single “What Goes Around” zijn we minstens even enthousiast. Ook dit nummer zit muzikaal heel goed in  elkaar en heeft de nodige elementen om het boeiend te houden na enkele beluisteringen. Bovendien zingt Sharon Braye bij momenten de pannen van het dak.
De intro begint met opvallende synths. Daarna komt de rest erbij en heeft de song een consistente sound meegekregen.
Elk instrument staat op zijn plaats. Het nummer is catchy en klinkt volwassen. Meer kan ik er niet over zeggen dan dat je hem zeker eens moet checken. Super liedje!

What Goes Around

We waren al zeer gecharmeerd door de singles “Digging” en vooral “Spiritchaser”. Sedert kort is hun album uit en is het spannend om te horen of ze deze opwaartse trend kunnen doortrekken over het gehele album.
Er wordt geopend met reeds gekend materiaal: de singles “Digging” en “Spiritchaser” waarvan we van die laatste al zeiden dat dit een heel sterke en goed opgebouwde track is.
“Into the Fog” begint met donkere en sfeerrijke synths. Het nummer wordt dansbaarder wanneer de beat start. De afwisseling in de zang tussen Fred en gastzangeres Simona Ferucci (o.a. Winter Severity Index) werkt ook goed. June Dune (Dead Crush)  doet mee op “The Knife”. Een nummer dat wat aan The Cure doet denken qua sfeer vanwege de synthsounds en de bas. June zorgt halfweg met haar spoken words voor een ijkpunt op de track.
Wat opvalt in veel songs zijn de mooie soundscapes die onder de nummers gestoken worden en die daarmee de sfeer bepalen. Zoals op “Energene” dat uit een aantal verschillende lagen bestaat. “Kids Alone” doet o.a. wat aan Siouxsie and the Banshees denken vanwege de bas en de gitaar. Er zitten dus heel veel invloeden uit de jaren ‘80 in de muziek verweven maar de soundscapes erbij maken dat het toch ook een hedendaagse touch heeft mee gekregen.
Het album bevat elf tracks en de digipack cd bevat ook nog twee bonustracks. Met name het makkelijk in het gehoor liggende “Replicant” en het fijne instrumentale “Awakening”.

Het moet gezegd worden dat de nummers van dezelfde kwaliteit zijn zoals de singles die we al eerder hadden gehoord. Dat betekent dat ze allemaal mooi en slim opgebouwd. Het klinkt eigenlijk ook vrij melodisch.
Met ‘Paradoxial Sleep’ zet de band op muzikaal vlak opnieuw een stap vooruit.

Postpunk/ Cold Wave
Paradoxical Sleep
The Ultimate Dreamers