De Gentse blackmetalband Matavitatau heeft een nieuwe EP klaar. ‘Taeda Inversa’ bouwt mooi verder op de fundamenten die werden gelegd met ‘Numen Nescio’.
Matavitatau verraste ons vorig jaar met de ‘Numen Nescio’. Daarop hoorden we eerder klassieke blackmetal met lyrics uitsluitend in het Latijn. Sinds die release wisselde de band van bassist en van label. Hun debuut kwam uit op tape bij het Italiaanse Canta Erecti terwijl ‘Taeda Inversa’ uitgebracht wordt door Altare Productions uit Portugal. Op dat label zit of zat ook De Vermis Mysteriis, een andere Belgische blackmetalband. De zanger van Matavitatau zong ook het laatste album van De Vermis Mysteriis in.
Na de release van ‘Numen Nescio’ is Matavitatau bovendien live beginnen spelen. Een paar keer als support van onder meer Profanatica, Dudsekop en Kludde en op lokale festivals als Unholy Congregation, Black Chaos Assault, Pankraker Festival en een Consouling Night (vaak als invaller, maar dat telt ook voor de statistieken).

De nieuwe EP dan. Inzake sfeer en dynamiek sluit ‘Taeda Inversa’ mooi aan op ‘Numen Nescio’. Wel voel je dat de band organischer klinkt (meer samenhang) en dat er in de composities stappen vooruit zijn gezet. Mayhem, Darkthrone en andere klassieke/oldschool blackmetalbands zijn zeker nog een inspiratiebron, maar op bijvoorbeeld “Aliter Lachesi Visum” hoor ik toch ook een paar Satyricon- of Watain-momentjes. Inhoudelijk komt de inspiratie van Propertius, Bernard van Cluny, Albertino Mussato en Girolamo Fracastoro.
De EP-titel ‘Taeda Inversa’ verwijst naar het bandlogo met de omgekeerde fakkel, een oud symbool voor het uitdoven van het leven. Ik heb het hardst genoten van “Aliter Lachesi Visum” en van het mooi uitgewerkte “Favilla Mali” (vrij te vertalen als de vonk van het kwaad).

Het leukste is nog wel dat als je de CD koopt van ‘Taeda Inversa’, dat je er dan de vorige EP zomaar bijkrijgt op hetzelfde schijfje.
https://matavitatau.bandcamp.com/album/taeda-inversa

Na een artistieke stilte van bijna negen jaar keert drummer en componist Jeff Herr met zijn Corporation terug. ‘Five Moons’ is geen eenvoudige voortzetting van het vroegere werk, maar het begin van een nieuw hoofdstuk. Met saxofonist Maxime Bender en bassist Pol Belardi zoekt Herr naar een eigentijdse verbinding tussen improvisatie, elektronische klankkleuren en stuwende grooves.
De muziek ontstond tijdens een residentie in de Abbaye de Neumünster, waar het trio experimenteerde met elektronica en nieuwe klankmogelijkheden. Het resultaat beweegt zich op het raakvlak van hedendaagse jazz en electro-jazz, zonder dat de spontane wisselwerking tussen de muzikanten verloren gaat.

Op “Queen's Land” smelten de opzwepende percussie en blazers mooi samen, waardoor het nummer zelfs licht dansbaar klinkt. Het is heerlijk zweven. We wanen ons in een rokerige jazzclub, waar groovende klanken voor lange nachten zorgen, verder is er het experiment en de improvisatie.
Van “Mercury Dreams” over “The Longest Arrival' tot 'Dry Your Eyes” komen ook die elementen telkens opnieuw bovendrijven. Het tempo wordt subtiel opgedreven, om dan weer gas terug te nemen en de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
Het raakvlak tussen hedendaagse jazz en elektronica komt sterk tot uiting in “Cipher Breaker”. De drums nemen er de bovenhand en worden aangevuld met opzwepende sax. Ook de titelsong “Five Moons'”is er eentje van vernieuwen.
Er valt altijd iets te ontdekken, oude jazztradities worden moeiteloos verbonden met een vernieuwende aanpak. “Lightning'”doet zijn naam alle eer aan met een beweeglijke en energieke dynamiek, waarna afsluiter ”Starwell” alle puzzelstukjes een laatste keer mooi in elkaar laat vallen.

Nee, Jeff Herr Corporation  legt met ‘Five Moons’ een verbinding tussen verleden en heden, tussen dansbaarheid en ingetogenheid, en tussen traditionele jazz en hedendaagse elektronica. De diversiteit en de kleurenpracht maakt het tot een te koesteren plaatje!

Tracklist: Queen's Land - 5:59 Mercury Dreams - 4:28 The Longest Arrival - 7:03 Dry Your Eyes - 5:43 Cipher Breaker - 6:09 Five Moons - 6:05 Lightning - 5:37 Starwell - 5:09

Fischer-Z, de Britse art-punkband Fischer-Z onder leiding van John Watts, vierde zijn 50-jarige jubileum met een nieuw studioalbum (‘X-Ray Serenade’), een paar heruitgaves van albums, een podcast-reeks over de bandgeschiedenis en een resem (uitverkochte) concerten.
In ons land werden hiervoor enkele duizenden tickets verkocht, waardoor we gerust kunnen stellen dat deze band hier nog steeds heel populair is.

Het nieuwe album omvat zeven nieuwe songs, vier herwerkte hits en een ‘official bootleg’-versie van de single “Strings”. Van ‘X-Ray Serenade’ was “Strings” de eerste single. Daarna volgden nog “X-Ray Serenade” en “Perfect”. Deze laatste heeft een single-edit (wijkt licht af van de albumversie). Opmerkelijk is dat de single “X-Ray Serenade” wel de albumtitel opleverde, maar dat die niet op het album staat. Het is dan ook een nummer dat totaal niet aansluit bij de catchy poprock van het album. Op dit nummer horen we John Watts in zes lange minuten met een spoken word over een minimalistisch, blikken drumcomputer-ritme met wat vage synth/gitaar-accentjes. Een aardigheidje waarvan iedereen zal begrijpen waarom het het album niet gehaald heeft.
Op de nieuwe nummers van het album horen we een heel vertrouwde versie van Fischer-Z. Dit materiaal sluit perfect aan op dat van ‘Swimming In Thunderstorms’ (2019), ‘Til The Oceans Overflow’ (2021) en ‘Triptych’ (2024). Zeker die ‘Thunderstorms’ en ‘Oceans’ mag je als het beste recente werk van John Watts (71)beschouwen.
In het promopraatje wordt ‘X-Ray Serenade’ opgehemeld als het meest ambitieuze album van de band sinds jaren. Dat het album niet in eigen beheer uitgebracht wordt, onderstreept die ambitie alvast. In muziek en lyrics heeft het nieuwe album dan toch een heel vertrouwd gezicht voor wie Fischer-Z na 50 jaar nog steeds van dichtbij volgt.

Op ‘X-Ray Serenade’ combineert John Watts opnieuw zijn kenmerkende scherpe pen, intelligente humor en milde maatschappijkritiek met de vintage Fischer Z-sound in een moderne, radiovriendelijke poprock-productie. Het nieuwe materiaal verkent de thema's die al altijd centraal stonden in Watts’ werk: de huidige toestand van de wereld, de absurditeiten van het moderne leven en menselijke verhalen. “Perfect” omvat drie kortverhalen die Watts mentaal opschreef in zijn favoriete café in Hamburg. “Perfect” vormt samen met “Strings” en “Rivers” het sterkste trio van dit album. Watts is overigens opvallend goed bij stem, ondanks de voorbije 50 jaar van concerten, repeteren, componeren en opnemen.

Van de herwerkte hits (reimagined, noemen ze dat tegenwoordig) valt op dat Watts niet of nauwelijks raakt aan de lyrics, maar wel aan het ritme. Misschien is het dat hij op zijn gezegende leeftijd liever deze gezapige versies speelt op concerten dan de uptempo-versie van het origineel en dat hij op deze manier daarvoor de weg plaveit op het album. Het kan net zo goed een uitnodiging zijn voor de fans en andere luisteraars om nog eens heel goed te luisteren naar de lyrics. Dat werkt. Van “So Long” dachten wij bijvoorbeeld lang dat het een ‘gewone’ passionele liefdesverklaring was, terwijl het een spreidstand is tussen stalking en ghosting. Ook voor “The Perfect Day” geldt dat deze uitgeklede, kalmere versie nieuwe inzichten geeft in de lyrics, waar meer cynisme in schuilt dan we eerder vermoedden. Bij “Pretty Paracetamol” en “Marliese” heb ik dat gevoel minder en hou ik toch meer van het dansbare origineel.

De ‘official-bootleg’-versie van “Strings” door de Duitse DJ Ingo Wörner blinkt uit in overbodigheid. Het zal voor Watts en Wörner een leuke knipoog zijn naar hun eerdere samenwerking (1999) en kondigt zich aan als een dance-versie, maar het origineel is beter.

‘X-Ray Serenade’ komt uit op CD, vinyl en digitaal.
https://www.youtube.com/watch?v=sRtmKxV0hjY

Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.

“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.

https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8

Vlaanderen heeft zijn eigen Joni Mitchell, of toch bijna. Bij momenten klinkt Ciska Ciska zo intens als de jonge Joni Mitchell of Joan Baez. Haar songs zijn dan wel meer introspectief, maar vanuit eigen ervaringen en relaties houdt ze de wereld een kleine spiegel voor. De emoties op ‘Page of Cup’s zijn universeel en divers en soms nog wat naïef, maar vooral is dit album als visitekaartje heel beloftevol.

Ciska Ciska is Ciska Dhaenens (26). Ze is een singer-songwriter uit Gent en een telg uit een muzikale familie, die na vader Dirk (Derek And The Dirt) en broer Vito haar eigen muzikale weg zoekt. Op haar debuutalbum ‘Page of Cups (Reversed)’ toont ze een breed spectrum van catchy pop en rock en intieme americana/folk. Soms met twee voeten vooruit spontaan poppy, dan weer breekbaar of met klassiek klinkende harmonieën en soms eens stevig rockend.
Ze schrijft heel rake lyrics (we herhalen nog eens de eerdere vergelijkingen met Mitchell en Baez), heeft een aantrekkelijk stemgeluid en haar composities zitten degelijk in elkaar. Vaak zit er een ondertoon van melancholie in de songs, maar nooit zo zwaar dat dat de overhand krijgt.
Ciska worstelde best hard met het leven en dit album symboliseert voor haar het afsluiten van een levenshoofdstuk waarin angst en twijfel centraal stonden. “Voor mij voelt dit als één groot coming-of-age-verhaal, waarbij ik mezelf en mijn kwetsbaarheid eindelijk op een voetstuk durf te plaatsen”, zegt ze daarover. De stap van naïviteit naar een groter zelfbewustzijn is in heel wat songs bijna tastbaar aanwezig.

We kenden reeds de singles “Biotope”, “Sweet Sixteen” en “Jump Right In”. “For Me” past mooi in dat rijtje van klassesongs. “Indoctrinate Me” hebben we goed onthouden van haar liveconcerten. De studioversie is net zo emotioneel overweldigend en massief rockend als die keer toen we dit nummer hoorden in De Racing in Gavere. Voor mij is dit toch wel één van de hoogtepunten van dit album.
Als album is dit alvast een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes.

https://www.youtube.com/watch?v=IRkcroK8NLo&list=OLAK5uy_kqSJ3vw6HCAtSlGk04wMLbxOo5g8qqMIU

De verwondering waarmee een kind naar de wereld kijkt, hoeft bij het ouder worden niet noodzakelijk verloren te gaan. Voor contrabassist en componist Avishai Cohen vormt die blijvende nieuwsgierigheid zelfs de kern van zijn muzikale kunst.
 Op ‘Eternal Child’ blikt hij terug op zijn muzikaal parcours, zonder in nostalgie te vervallen. Aan zijn zijde staan de jonge pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, terwijl zijn vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard op vier nummers aanschuift. Melodie, groove en improvisatie vormen de fundamenten van een album waarop verschillende generaties elkaar vinden.
De titelsong, geschreven door Cohens voormalige mentor Chick Corea, maakt de cirkel tussen verleden en heden helemaal rond.
De composities vertellen niet zomaar een verhaal. Bijna ieder nummer verwijst naar iemand uit Cohens omgeving. “Simchover” is opgedragen aan pianist Itay Simhovich, “Sliv El” aan drummer Eviatar Slivnik en “Mr Good Sir” aan zijn manager. “El Bazita” is een koosnaam voor zijn partner, terwijl “My Brues” speels verwijst naar de manier waarop zijn Japanse publiek het woord blues uitspreekt. “Tonight” roept dan weer bewust de wereld van Wayne Shorter, Lee Morgan en The Jazz Messengers op. Alleen “Eternal Child” is geen eigen compositie, maar een klassiek getint eerbetoon aan Chick Corea.
De uiteenlopende emoties die met deze persoonlijke verhalen gepaard gaan, keren overal terug. De intimiteit van “Simchover” en de ingetogen schoonheid van “El Bazita” staan in contrast met het soms onstuimige “My Brues”. Een breed klankpalet dus. Het is de kracht van Avishai Cohen.
De verrassende wendingen zorgen ervoor dat we geboeid blijven naar het muzikaal verhaal. In die instrumentale muziek laat Cohen ons mijmeren. Een link naar ons persoonlijk leven. Een jazzsnoewinkel als het ware; die twinkeling horen we verder op “Tonight”, “Mr Good Sir” en “Humbly Yours”. Ook het speelse “Lookie” en het door Chick Corea geschreven “Eternal Child” versterken dit gevoel van jeugdige nieuwsgierigheid.
Het mooie “Sliv El” en “Closure” brengen deze muzikale ontdekkingsreis tot een prachtig eind. De speelse, ongedwongen manier siert. We zijn telkens verwonderd.

Het Avishai Cohen Trio stelt ‘Eternal Child’ op 30 oktober 2026 voor in de Stadsschouwburg Antwerpen. Een enige Belgische show van deze albumvoorstelling.

Tracklist: Simchover - 5:37 El Bazita - 4:01 My Brues - 6:12 Tonight - 6:32 Mr Good Sir - 5:59 Humbly Yours - 6:22 Lookie - 4:58 Eternal Child - 5:07 Sliv El - 3:37 Closure - 4:09

Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument)  van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.

Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52

Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos

In 2026 viert Eva De Roovere het 20-jarige bestaan van ‘De Jager’, haar doorbraakalbum als solo-artieste. Ze speelt dat succesalbum integraal op een tournee. Met klassiekers als “Fantastig Toch” (misschien nog bekender als “Slaap Lekker”, haar samenwerking met Diggy Dex), “Laat Me Je Lied Zijn” en “De Jager” wordt deze concertreeks vanaf het najaar een groot feest van herkenning.

Tegelijk is er in september nieuw album. ‘Sluit De Nacht’, in een productie Koen Gisen, is een eigentijdse mix van levens- en liefdeslied. Het is een ode aan poëzie, melodie en ritme. Een zoektocht naar verbinding en troost in deze woelige tijden, walsend en dansend tussen luisteren en meezingen. Met eigen werk en ook met straffe songs geleverd door of samen geschreven met Gert Bettens, Rick De Leeuw, Dirk Blanchart, …

“Eén en Dezelfde” heeft de duidelijkste signature-sound van De Roovere: upbeat, met een beetje een ondeugende schwung erin, en onder dat vrolijke laagje toch een boodschap meegeven. Mooi. “Alles Komt Goed” begint wat als een schlager, maar neemt dan een bocht om uit te komen bij americana. Andere parels op dit album zijn voor mij “Morgen Misschien”, “Overal Kom Ik Thuis” en “Nog Eén Keer Mijn Schoon Lief”.
Miskleunen of vullers heb ik niet gevonden. Geen grote verrassingen dus, en ook geen teleurstellingen, maar dit is dan ook Eva De Roovere op haar best.
‘Sluit De Nacht’ is een heel aangenaam album. Een prachtig nieuw hoofdstuk in de lange carrière van deze grande dame.

Singles 
Eén en dezelfde Eva De Roovere - Eén en dezelfde

Je kan ‘Sluit De Nacht’ kopen op vinyl, maar de CD bevat een leuke bonustrack met “Encore De Toi”, een Franstalige interpretatie van “Fantastig Toch”.

https://www.youtube.com/watch?v=rGp9XoJmv2w

Tour en info  https://www.evaderoovere.be 

The Jayhawks werden in 1992 een beetje wereldberoemd met het album ‘Hollywood Town Hall’ (met de singles “Take Me With You” en “Waiting For The Sun”). Kort daarna was er het album “Tomorrow The Green Grass”, met nog meer hits: “I’d Run Away” en “Blue”. Daarna kwam het succes minder vlot voor deze fijne Amerikaanse band. Inmiddels bestaan The Jayhawks 40 jaar en om die verjaardag extra luister bij te zetten is er nu het nieuwe album ‘Sanctuary Park’.
We kunnen het moeilijk een comeback noemen. Ook ‘Paging Mr Proust’ uit 2023 was al een heel fijn weerzien met deze band en zijn heel eigen blend van folk, country, rock en singer-wongwriter kind of music en hun driestemmige, harmonische zang.
Het nieuwe album werd geproduceerd door Bob Ezrin, die in 2000 ook al ‘Smile’ opnam met The Jayhawks. De gitaren huilen opnieuw fel, de blues zijn nooit ver weg en de melancholie ligt opnieuw in dikke lagen over elke track.
Wie fan was in de jaren ’90, kan dit nieuwe album blind aanschaffen. Mijn favorieten zijn “Hands On The Wheel”, “Keeping Our Heads Above The Water”, “Familiar Strangers” en “Always And A Day”.

Op 20 september staan ze in De Casino in Sint-Niklaas. Dat concert is al uitverkocht.

https://www.youtube.com/watch?v=-lXyA2bE4Gs

De Duitse folkrockband Schandmaul klinkt op het nieuwe album ‘Sternensegler’ (kapitein die volgens de sterren navigeert, of in het Engels: star sailor) opvallend fris.
Het frisse gevoel komt vooral van de nieuwe leadzanger Terence Hill. Thomas Lindner zette al tijdens concerten een stap terug als frontman, ten voordele van Hill, en nu horen we die laatste ook eens in een studio-opname. Klinkt Schandmaul nu anders? Uiteraard klinkt de zang iets anders, maar aan de muzikale formule werd niet geraakt. Dit is nog steeds stevige rock (net geen metal) met roots in de folk. Catchy als je van het genre houdt. Als je al eerder iets in huis haalde van pakweg Subway To Sally, In Extremo of Saltatio Mortis, dan zal je dit vast ook wel lusten. De lyrics zijn in het Duits, maar de verhaallijnen zijn niet zo moeilijk om volgen en heel wat refreinen kan je bijna meteen meebrullen.
Terence Hill laat een nieuwe wind waaien bij Schandmaul en dat kon dit Duitse instituut misschien wel goed gebruiken. ‘Sternensegler’ blaast ons niet meteen omver, maar is een heel degelijk en interessant album met verschillende hoogtepunten. Het slepende “Nosferatu”, het furieuze “In der Hand” en de bombastische titeltrack “Sternensegler” zijn voor mij de hoogtepunten.

Folk/Rock
Sternensegler

https://www.youtube.com/watch?v=P2q7cvu--as