Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Met ‘Chaos Has Its Charm’ vermengt Suecide High stevige rock en blues met gruizige stoner met een donkere ondertoon. De ervaren muzikanten geven vertrouwde ingrediënten een frisse invulling: aanstekelijke riffs en melodieën gaan hand in hand met songs die soms iets filmisch krijgen. Voor zanger en gitarist Renaud Mayeur, eerder actief bij onder meer Hulk en La Muerte, betekent de band bovendien een herontdekking van het plezier in rock-’n-roll. Na jaren filmmuziek en een ingrijpende periode rond zijn gezondheid staat samen muziek maken met vrienden opnieuw centraal.
Tijdens een openhartig gezellig gesprek, waarin ook veel werd gelachen, vertelt hij over die herwonnen goesting, ouder worden en de kracht van eenvoudige muziek met lef en overtuiging.
Renaud, je hebt al een lange muzikale weg afgelegd. Hoe is Suecide High ontstaan en waarom koos je precies voor deze muzikanten?
Ik had ongeveer tien jaar geen rock-’n-roll meer gespeeld en hield me in die periode vooral bezig met het componeren van filmmuziek. Daarvoor had ik ontzettend veel opgetreden, soms bijna aan één stuk door. Dat ging gepaard met drinken, feesten en een levensstijl die je niet eeuwig kunt volhouden. Op een bepaald moment was het vuur wat verdwenen en had ik behoefte aan iets anders. Die tien jaar filmmuziek waren bijzonder interessant, maar toen het beter ging met mijn gezondheid, kreeg ik opnieuw zin om rock-’n-roll te spelen. Ik bracht drie vrienden uit mijn eigen streek samen, rond Bergen en La Louvière. We wilden gewoon samen rockmuziek maken en zien wat eruit zou voortkomen. Het voelde meteen als een broederschap: een groep vrienden die het plezier van samen muziek maken herontdekte.
De bezetting bestaat uit Renaud Mayeur op zang en gitaar, Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giacinto op bas en Charly Cornez op drums.
De wortels in klassieke hardrock, punk, blues en stoner zijn duidelijk hoorbaar, maar Suecide High klinkt niet als een kopie van vroegere voorbeelden. Hoe heeft jullie eigen geluid vorm gekregen?
Mijn invloeden zijn in wezen nog dezelfde. Ik blijf een grote fan van Bon Scott en AC/DC, Motörhead, Kyuss en Alice in Chains. Later kwamen daar bands als Queens of the Stone Age, Viagra Boys, The Datsuns en Amyl and the Sniffers bij. De fundamenten zijn dus niet ingrijpend veranderd. Ik ben gewoon ouder geworden en heb onderweg veel meegemaakt: moeilijkheden, teleurstellingen, verraad en ziekte. Daardoor hebben de songs meer diepgang gekregen. Vroeger gingen de teksten vaker over vrouwen, drinken en plezier maken. Vandaag zijn de woorden en emoties persoonlijker en meer doorleefd. Om het met een beeld te zeggen: we zijn geëvolueerd van een motorfiets naar een vrachtwagen. Het blijft rock-’n-roll, maar we dragen een zwaardere lading mee.
Je hebt jarenlang filmmuziek gecomponeerd. Heeft die ervaring ook invloed op de manier waarop je vandaag rocksongs schrijft?
Absoluut. Bij filmmuziek moet je soms met slechts enkele noten heel veel vertellen. Drie goedgekozen noten op precies het juiste moment kunnen volstaan om iets op te bouwen en een emotie over te brengen. Die ervaring neem ik mee naar Suecide High. Ik probeer zorgvuldiger de juiste noten en woorden te kiezen, waardoor de songs hopelijk meer emotionele diepgang krijgen. Zelf houd ik van muziek die beelden oproept. Als ik naar Jimi Hendrix, Cream of The Stranglers luister, kan ik mijn ogen sluiten en allerlei dingen voor me zien. Muziek moet een reis zijn. Ze moet je verbeelding prikkelen en je ergens anders naartoe brengen.
De albumtitel ‘Chaos Has Its Charm’ lijkt haast jullie levenshouding samen te vatten. Wat betekent die titel voor jou?
Het leven bestaat uit vallen en opstaan, verliezen en winnen. Al die chaos heeft ook een zekere charme, omdat het leven zelf zijn charme heeft. Ik ben ernstig ziek geweest en heb een tijdlang gedacht dat ik zou sterven. Wanneer je daarna opnieuw dingen kunt doen, krijgt het leven een andere smaak. Je beseft hoeveel geluk je hebt dat je elke nieuwe dag mag meemaken. Zelfs die moeilijke periode heeft me veel geleerd. Ik wil de dagen die ik nog heb zo ten volle mogelijk beleven.
De artsen brachten je destijds bijzonder alarmerend nieuws dat achteraf niet bleek te kloppen. Heeft die ervaring veranderd hoe je vandaag leeft en muziek maakt?
Het gaat nu goed met mij. De artsen hadden zich vergist en hadden me verteld dat ik zou sterven. Gedurende enkele maanden heb ik echt met die overtuiging geleefd. Wanneer je vervolgens ontdekt dat de diagnose verkeerd was en dat je nog een leven voor je hebt, ga je anders leven. Ik probeer eerlijker te zijn en de dingen beter te doen: beter te leven en beter lief te hebben. Of ik in dat laatste geslaagd ben, moet mijn vrouw misschien maar beoordelen. (lacht)
Zijn je teksten erdoor ook eerlijker en persoonlijker geworden?
Zeker. Vroeger kon ik tevreden zijn als een eenvoudig rijmpje werkte, maar daar kom ik voor mezelf niet meer mee weg. Ik moet geloven wat ik zing. Daarom wil ik betere teksten schrijven en alleen woorden gebruiken die ik echt meen. Dat is misschien een van de belangrijkste veranderingen: ik probeer steeds meer mezelf te zijn. Ik ben vandaag gelukkiger dan toen ik veertig of vijftig was. Vroeger dronk ik, rookte ik en gebruikte ik drugs, en echt gelukkig was ik niet. Vandaag zijn mijn kinderen, mijn vrouw, enkele goede vrienden en mijn eigen welzijn het belangrijkst. Het draait om respect: voor jezelf en voor de mensen van wie je houdt. Als je jong bent, jaag je vaak de verkeerde dingen na. Ouder worden heeft dus ook voordelen. Je leert luisteren en soms gewoon zwijgen.
Heb je naast Suecide High nog andere muzikale projecten, of wil je je volledig op deze band richten?
Suecide High is mijn enige echte band. Ik kan mijn aandacht niet volledig over drie groepen tegelijk verdelen. Ik ben verliefd op deze band en wil me erop concentreren. Uiteraard doe ik nog studiowerk en geef ik muziekles aan kinderen. De andere muzikanten hebben bijkomende projecten, omdat sommigen van hen van muziek leven, maar ze geven Suecide High voldoende voorrang. Vroeger probeerde ik verschillende bands te combineren, en dat werd uiteindelijk een hel. Voor mij volstaan mijn vrouw, mijn kinderen en één band. Zo kan ik de dingen goed doen.
Tijdens ons gesprek vertelde je een kleurrijke anekdote over Marc du Marais en La Muerte. Wat is je daarvan bijgebleven?
Toen ik in 1997 met La Muerte op het hoofdpodium van Dour Festival speelde, was ik zelf nog een onbekende. Vlak voor het optreden zei ik tegen de zanger, die toen vijfenveertig was: “Pas op met je rug!” Hij voelde zich een beetje aangesproken en kaatste terug: “Komaan, het podium op, ster voor één avond!” Ik moest er eigenlijk om lachen, dat moet ik toegeven. We zaten elkaar wat vriendschappelijk te plagen. Maar ik houd van die gasten. Ze zijn echt, zonder franjes.
Als je naar de plaat luistert, krijg je meteen het gevoel dat deze songs op een podium tot leven moeten komen. Welke plannen hebben jullie voor de komende maanden?
We werken met een Duits promotor en de plaat wordt daar goed ontvangen. We kregen onder meer een goede recensie in OX en ook aandacht van Visions, Terrorverlag en Inward. We hebben nu een bookingagent en er wordt aan ongeveer tien optredens in Duitsland gewerkt. Ook de mogelijkheden in Nederland worden bekeken. Het bijzondere is dat Suecide High zonder groot carrièreplan is begonnen. Het idee was juist om de zakelijke kant even te vergeten, samen eenvoudige en krachtige rock-’n-roll te maken en desnoods in cafés te spelen. Door terug te keren naar de essentie — samen spelen en plezier maken — begon alles opnieuw te groeien.
Als je het over ‘plezier maken’ hebt, bedoel je dan ook een terugkeer naar de wilde rock-’n-roll levensstijl van vroeger?
Nee, ik bedoel vooral het plezier van het spelen zelf. Ik drink niet meer en zou die vroegere levensstijl ook niet meer kunnen volhouden. Het gaat om eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, zonder alles onnodig ingewikkeld te maken. Voor mij is dat de echte basis van rock-’n-roll.
Je vertelde dat het voor een Waalse rockband tegenwoordig gemakkelijker kan zijn om in Duitsland of Nederland te spelen dan in België. Wat is er veranderd?
Twintig jaar geleden was het gemakkelijker om optredens in België te vinden. Rock-’n-roll nam toen een centralere plaats in. Vandaag bestaan er veel meer muzikale werelden naast elkaar: elektronische muziek, pop, rap en allerlei andere stijlen. Rock bestaat nog, maar is slechts één mogelijkheid binnen een veel breder aanbod. Tegelijk merk ik dat jongeren minder geneigd zijn om binnen één hokje te blijven. In onze tijd was je bijvoorbeeld een rocker, een newwaver of een punker. Jongeren kunnen vandaag van de ene op de andere dag naar een totaal andere artiest of een heel ander festival gaan. Dat kan ook in ons voordeel werken, want Suecide High past evenmin netjes in één hokje. Onze muziek brengt alles samen waar ik naar luister, van The Stooges, Jimi Hendrix en Johnny Cash tot Kyuss. Thuis luister ik evengoed naar Debussy of Mozart. Goede muziek blijft goede muziek.
Welke ambities heb je na alles wat je al hebt meegemaakt nog met Suecide High?
We willen luisteraars bereiken en onze muziek met mensen delen. Of er uiteindelijk tienduizend of vijfduizend mensen de plaat kopen, is minder belangrijk dan dat er een echte verbinding ontstaat. Tijdens een concert wil ik iets geven en ook iets van het publiek terugkrijgen. Die wisselwerking kan bijzonder intens zijn. Een volle zaal is natuurlijk fijn, maar een klein concert kan even krachtig zijn. We speelden in de Kinky Star in Gent voor ongeveer honderd mensen, en dat was fantastisch: één grote, wilde uitbarsting. Geef mij maar zalen met honderd tot driehonderd mensen die er helemaal in opgaan. Hoe vaker we zulke concerten kunnen spelen, hoe gelukkiger ik ben. Dat is de echte ambitie.
Kan spelen voor een klein publiek soms moeilijker zijn dan voor een grote massa?
Zeker. Als je voor weinig mensen speelt, zie je elk gezicht en merk je meteen wanneer iemand afgeleid raakt of iets te drinken gaat halen. In een grote menigte gaat dat individuele gedrag gemakkelijker op in de massa. Maar het omgekeerde geldt ook: in een kleine zaal zie je heel direct hoe mensen glimlachen, reageren en uit hun dak gaan. Precies dat maakt zulke optredens bijzonder.
Nog een laatste vraag: wanneer hou je ermee op? Wanneer zeg je: “Het is genoeg geweest”?
Ik blijf doorgaan zolang ik in rock-’n-roll geloof en voldoende energie heb om goede shows neer te zetten!
Bedankt voor deze bijzonder fijne babbel. Hopelijk zien we jullie binnenkort ergens op een podium!
Voorlopige Concertagenda
Nederlands 
Français 
