Wie The Schizophonics al eens live aan het werk gezien heeft, weet dat deze band op zijn zachtst gezegd een sensatie is. En dat heeft alles te maken met zanger/gitarist Pat Beers, een wildebras die telkenmale te keer gaat als een jonge uitgelaten James Brown die de ene spriet na de andere salto uit zijn energetische lijf perst en ondertussen de meest explosieve gitaarsolo’s blijft afvuren. Kunnen Schizophonics die ongebreidelde energie ook op plaat persen, vragen wij ons af.
Toch wel, zo blijkt. ‘Burning Floor’ is ondertussen al het vierde album, en het is wederom een wild, furieus, driftig en elektrisch geladen plaatje vol met snerende fuzzy garage-rock. Geen stijlbreuken in vergelijking met vorige platen, en dat is maar goed ook. De levendige ingrediënten zijn alweer de onstuimigheid en de furie van MC5, de morsige prille garage-rock van The Sonics en de onuitputtelijke energie van Jon Spencer. En wie zich nog de onvolprezen Dirtbombs herinnert zal ook wel een belletje horen rinkelen in de soulvolle en swingende garage-rock van “Knock It Down”.
“Coyote” heeft dan weer een en paar Iggy-krijsen in zich, zoals de the man himself het deed in zijn beste Stooges tijden, en ook de gitaar wordt hier gegeseld met ware Ron Asheton-allures. Allicht wel, natuurlijk zijn The Stooges alomtegenwoordig in de bruisende sound van Schizophonics, dat kan ook niet anders.
Het tempo nog een beetje opdrijven? Geen probleem, “Little Cobra” raast als een tornado en “Out in the Wilderniss” is een windhoos die door de jungle briest.
Het hele album is eigenlijk een adrenaline-injectie die een dik half uur non-stop doordendert.