Een kleine tien jaar terug was het NYse CYHSY rond Alec Ounsworth één van die hippe indiebandjes bij uitstek . Hun titelloos debuut werd de hemel ingeprezen . We werden meteen meegevoerd in die unieke sound van robuuste, broeierige en zalvende retro en freaky, dromerige, zwevende (sprookjesachtige) psychedelicatunes, bepaald door die kenmerkende, zeurderige zang, slordig , speels en ongedwongen . Songs als “Over & over again” en ”The skin of my yellow country teeth” waren in het geheugen gegrift!
De daaropvolgende ‘Some loud thunder’ en ‘Hysterical’ hebben nog die bezwerende twinkelende grooves , maar beklijven minder. Natuurlijk sprongen er telkens een paar nummers bovenuit als “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” “en Maniac”, “Hysterical” en “Into your alien arms” van de laatste.
Hoewel de muziek met de jaren lauwer werd onthaald , Ounsworth al heel wat bandcrisissen heeft overleefd, is de sound er niet minder om . De elektronica en synths zweven op sfeervol gepaste wijze over de nummers heen . Met songs als “Coming down” met Matt Berninger (The National btw) en “Beyond illusion” komt de band terug sterk weg door die bezwerende, fris rockende groove . Ook de dromerige “As always” , “Blameless” , “Little moments” en “Impossible request” zijn de moeite door hun evenwichtige stijl en opbouw . De paar mindere nemen we er bij!
Kortom , CYHSY blijft een te koesteren band en slaagt er nog steeds fijne pop af te leveren , alleen het jongere publiek is er minder warm voor …
Een band oprichten volgens het nobele DIY principe en die vervolgens 10 jaar lang op de rails houden zonder noemenswaardig verlies aan artistieke credibiliteit, het vergt een stronteigenwijze frontman met visie om zoiets voor elkaar te krijgen. Het Amerikaanse indie gezelschap Clap Your Hands Say Yeah (CYHSY) heeft in de persoon van Alec Ounsworth een dergelijk iemand in huis.
Van de oorspronkelijke bezetting die in 2004 de heerlijk rammelende debuutschijf inblikte krijgt Ounsworth tegenwoordig enkel nog het gezelschap van drummer Sean Greenhalgh, met wiens hulp hij eerder dit jaar het vierde CYHSY album ‘Only Run’ opnam. Nu Ounsworth het muzikale rijk bijna voor zich alleen heeft , zag de tengere Amerikaan zijn kans schoon om een drastische koerswijziging door te voeren. Averechtse gitaren en een speelse ritmesectie die het veld ruimen voor desolate synths en steriele drumcomputers, het klinkt als het soort muzikale makeover waar Radiohead anno ‘Kid A’ met verve is mee weggekomen.
Na hun doortocht in een overigens matig gevulde Orangerie van de Botanique maken we ons sterk dat ook CYHSY v2.0 op ‘Only Run’ een doorstart eerder dan een valse start heeft gemaakt.
Met het op een stuiterende Warp beat drijvende “Blameless” koos het vier man sterke CYHSY voor een intimistische opener, en ja, wie de oren van meet af aan gespitst hield , kon moeiteloos echo’s van Thom Yorke in Ounsworth’s overslaande stem ontwaren. In zijn thuisstad kan de tengere Amerikaan met het ziekenfondsbrilletje probleemloos doorgaan voor een gelouwerde straathoekwerker die dagelijks met andermans illusie op een beter leven wordt geconfronteerd. Een volksmenner pur sang zal de eerder introverte Ounsworth dus wel nooit worden, maar toch slaagde hij erin om de meeste kreten uit het publiek met een kwinkslag op te vangen.
Het geduld van de fans van het eerste uur, waarvan sommigen de nieuwe muzikale koers misschien maar niks vinden, werd niet lang op de proef gesteld. Met een strak “In This Home On Ice”, het op psychedelische Britpop leest geschoeide “Gimme Some Salt” en het indiecountry anthem “The Skin Of My Yellow Country Teeth” bewees CYHSY dat de meeste songs vanop hun fenomenale debuut een decennium na datum nog geen last ondervinden van enige muzikale aderverkalking.
Het viertal duwde het gaspedaal het verst in het rood tijdens “Satan Said Dance”, een brok wulpse punkfunk die LCD Soundsystem en The Rapture zich destijds ongewild lieten afsnoepen door Ounsworth & co.
Dat CYHSY hier als een goed geoliede machine voor de dag kwam was mede de verdienste van een efficiënt meppende Greenhalgh die het kleinste drumstel uit indieland had opgesteld, de extra gitarist/toetsenist die zijn keyboards van wel heel erg dicht ging besnuffelen, en de goedlachse bassist die zichtbaar genoot van de publieksrespons.
Net als Radiohead lijkt ook CYHSY er moeiteloos in te slagen om live te laveren tussen klassieke indierock en kille electronica zonder dat het geheel al te geforceerd overkomt.
In totaal hadden zes nummers uit het toch wat wisselvallig ontvangen ‘Only Run’ post gevat op de setlist. Dat “Coming Down” onze persoonlijke favoriet van die plaat is moet te wijten zijn aan die heerlijk brutale monsterrif die in Brussel iets weg had van de protopunk van The Stooges. Dat de spoken word bijdrage van The National’s Matt Berninger op dat nummer voor de gelegenheid werd vervangen door een inderhaast samengeraapt gitaarmotiefje was het soort schoonheidsfoutje dat ook zielsgenoten Talking Heads zich in hun begindagen konden permitteren.
Een ander hoogtepunt diende zich aan toen Ounsworth zijn drie makkers eventjes wandelen stuurde en op zijn typische onhandige manier indruk maakte met een uitgeklede versie van “Misspent Youth”.
Na het aan The Feelies schatplichtige “Upon This Tidal Wave Of Young Blood” deelde CYHSY nog twee bissen uit die de breedte van hun muzikale spectrum perfect overspanden. Op de vooruitgesnelde single “As Always” gingen atmosferische New Order synths een huwelijk aan met de springerige postpunkgitaren van Bloc Party. Nee, we kunnen niet wachten tot daar kinderen van komen. Ons lichtgrijzend indiehaar ging vervolgens helemaal rechtop staan toen CYHSY finaal alle remmen losgooide met een smerige garagerockversie van het oudje “Heavy Metal”.
In welke muzikale gedaante CYHSY volgende keer verschijnt weet ook Ounsworth misschien nog niet. Eén ding staat wel al vast. Zolang de man dit soort weerbarstige indiepop blijft fabriceren die instant naar de keel grijpt volgen wij graag zijn devies: Clap Your Hands Say Yeah!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het NYse kwintet Clap your hands say yeah van zanger Alec Ounsworth heeft in 2011 elkaar teruggevonden en na vier jaar stilte hebben ze een sterke derde plaat uit ‘Hysterical’, die het ietwat lauw onthaalde ‘Some loud thunder’ deels moet doen vergeten. En inderdaad, ook live putte het kwintet vooral uit de eerste en uit de recente cd; buiten het singlemateriaal van de tweede cd (“Satan said dance” en de titelsong ) werd hier niks meer boven gehaald.
CYSHY is een veelbesproken band door hun wisselvallige gigs … vanavond zagen we een homogene band , die de songs op evenwichtige, standvastige wijze speelde , het contact met het publiek onderhield en de warme respons enorm waardeerde . En ze hadden iets studentikoos op z’n Weezers over zich …
CYHSY … Een volle Orangerie . Bij hun vorige optredens hadden ze nog een volle AB, nu was de Bota Orangerie voldoende om een soldout concert te realiseren, gezien de hype als ‘blog’ band wat is overgewaaid … Ze waren toen wel de indieband bij uitstek …
CYHSY overvielen op hun debuut in 2006 met een geheel van ‘70’s retrorock, psychedelica en americana, onder de onvaste, zwevende zeurderige zang van Ounsworth. Een intrigerende, spannende, meeslepende, broeierige en innemende sound; de repetitieve en opbouwende dromerige lagen refereren aan de V.U., The Feelies, Talking Heads, Galaxie 500 en Grandaddy en met huidige bands als Arcade Fire en Broken Social Scene hadden ze een pact binnen die indiestijl.
Juist, ze hebben nu wel niet de meest consistente platen uit, maar een aantal songs zijn in m’n geheugen gegrift en zijn pareltje om van te snoepen, “Over & over again”, ”The skin of my yellow country teeth”, “Satan said dance”, en nu songs als “Maniac”, de titelsong, en vooral “Into your alien arms”. Ze kwamen vanavond niet allemaal aan bod, maar vooral die laatste moeten ze zeker bij hun gigs toevoegen , want die staat erg hoog geprijsd, met drie uitroeptekens!
Bizar genoeg waren voor CYHSY veel van onze Franstalige vrienden … Maar ok, we genoten van de sfeervolle, dromerige songs , de op elkaar opgestapelde gitaarlagen en synths en die zweverige, onvaste vocals , die ons luilekker meevoerden naar een fantasierijke, leuke wereld; “Let the cool goddess rest & away” en “Same mistake openden de set en iets verderop was er o.m. “In this home of ice” en “Misspent youth”. Aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren; wat feller, directer, snedig en gretig klonken “Hysterical”, “Details of the war”, “Lost & found” en “Ketamine & ecstasy”, naast het singlemateriaal “Satan said dance”, “Maniac”, “Is this love” en “…yellow country teeth”. De swing’n groove hoorden we alvast in die singles, en ‘en verve’ besloten met ze “Upon this tidal wave of young blood”, een leuke, puike pittige dasns uitsmijter van hun debuut.
In hun bezwerende, dromerige indiepop brachten ze voldoende variaties aan, waardoor ze niet verveelden of verzopen in gezapigheid . In de bis onderstreepten ze dit in drie afwisselende nummers, het twinkelende “Some loud thunder”, het sfeervolle “Adam’s plane” en een krachtige “Heavy metal” . Comeback met klasse en een optreden met klasse .
CYHSY is back, mensen! Cheers.
Organisatie: Botanique, Brussel
Enfin , ze hebben elkaar terug gevonden als kwintet, zanger Alec Ounsworth en de zijnen uit NY. Ze overvielen in 2006 met een geheel van ‘70’s retrorock, psychedelica en americana, onder de onvaste, zwevende zeurderige zang van Ounsworth op het titelloze debuut . Een intrigerende , spannende, meeslepende, broeierige en innemende sound , die enthousiast werd onthaald en CYSY de indieband bij uitstek maakte . Juist, ze hebben nu wel niet de meest consistente platen uit, maar een aantal songs zijn in m’n geheugen gegrift en zijn pareltje om van te snoepen als “Over & over again”,” The skin of my yellow country teeth” (opgelet deze zeker!) van het debuut, en “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” van het lauw onthaalde tweede ‘Some loud thunder’.
De repetitieve en opbouwende dromerige lagen refereren aan V.U., The Feelies, Talking Heads, Galaxie 500 en Grandaddy en met huidige bands als Arcade Fire en Broken Social Scene hadden ze een pact binnen die indiestijl.
En kijk, na enkele omzwervingen en een soloplaat van de zanger klinken ze opnieuw vertrouwd in hun bezwerende, dromerige indiepop, maar ook gretig, gezien ze durven wat breder en dieper te gaan, en rocken met minder doorrinkelende grooves . Wat er voor zorgt dat we met een overtuigende comeback te maken hebben met songs als “Maniac” en de titelsong, maar vooral “Into your alien arms” is er mij terug eentje die in mijn geheugen staat geprent! Ze doen het maar weer , die CYHSY. Een comeback met klasse!
Nederlands 
Français 
