Een kleine tien jaar terug was het NYse CYHSY rond Alec Ounsworth één van die hippe indiebandjes bij uitstek . Hun titelloos debuut werd de hemel ingeprezen . We werden meteen meegevoerd in die unieke sound van robuuste, broeierige en zalvende retro en freaky, dromerige, zwevende (sprookjesachtige)  psychedelicatunes, bepaald door die kenmerkende, zeurderige zang, slordig , speels en ongedwongen . Songs als “Over & over again” en ”The skin of my yellow country teeth” waren in het geheugen gegrift!
De daaropvolgende ‘Some loud thunder’ en ‘Hysterical’ hebben nog die bezwerende twinkelende grooves , maar beklijven minder. Natuurlijk sprongen er telkens een paar nummers bovenuit als “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” “en Maniac”, “Hysterical” en “Into your alien arms” van de laatste.
Hoewel de muziek met de jaren lauwer werd onthaald , Ounsworth al heel wat bandcrisissen heeft overleefd,  is de sound er niet minder om . De elektronica en synths zweven op sfeervol gepaste wijze over de nummers heen . Met songs als “Coming down” met Matt Berninger (The National btw) en “Beyond illusion” komt de band terug sterk weg door die bezwerende, fris rockende groove . Ook de dromerige “As always” , “Blameless” , “Little moments” en “Impossible request” zijn de moeite door hun evenwichtige stijl en  opbouw . De paar mindere nemen we er bij!
Kortom , CYHSY blijft een te koesteren band  en slaagt er nog steeds fijne pop af te leveren , alleen het jongere publiek is er minder warm voor …