Feest in Dranouter , want ze hebben één van die pittoreske festivals die we maar al te graag koesteren , de 40ste editie trouwens . In juni vierden ze het nog waar het ooit begon, aan ’t Klein Koerke, om nu al dag en dauw gehuisvest te zijn op een groot terrein in de Koudekotstraat.
Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en straalt een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer uit. Naast de gevarieerde programmatie zoekt en staat de organisatie voor nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding, die jong en oud , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber aanspreken .
Het festival is door de jaren geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
De kleinere podia tekenden voor een geslaagde intimiteit; de Folk-Off stage, die vorig jaar nieuw was , kon opnieuw rekenen op voldoende bijval. Jonge wolven krijgen de kans zich te onderscheiden in de folkwereld. Ook de Nekka stage, met het Nederlandse lied staat verdiend in de spotlight ...
Zeg dus niet dat het hier in Dranouter niet beweegt …
De 40ste editie was opnieuw een voltreffer met 60000 bezoekers over de drie dagen . De weergoden waren het festival gunstig gezind. De organisatie kan tevreden terugblikken .
Een editie van sterke live acts, waarvan de mix werd gesmaakt: de sing-songwriting op vrijdag , een volksfeest op zaterdag en een zondagse twinkelende, kleurrijke matinée …
vrijdag 1 augustus 2014 – dag 1
Op de eerste volwaardige festivaldag kwam alles rustig op gang om dan ‘s avonds een piek te ervaren bij Billy Bragg , Novastar , Delrue en Eriksson Delcroix .
Een greep van ons parcours
Billy Bragg is één van de Britse sing/songwriters die ons overdondert en overspoelt met z’n maatschappijkritische blik. Nog steeds even vurig en rebels krijgen we z’n ‘politic statements of citycism to make a better world’ te horen . Respect voor wat hij staat , die de veertig plusser kan raken , maar waar de jongere wat over zich laat gaan.
De 57 jarige bard brengt nog steeds platen uit, was hier met band te zien, en plaatst zijn materiaal met de jaren meer in de folkamericana. Naast een sfeervolle start van o.m. “No one knows nothing anymore” zijn het de oudjes die samen met enkele Woodie Guthrie covers uit de ‘Mermaid Avenue’ (“I ain’t got no home”, “All these fascists are bound to me” en “California stars”) muzikaal de meeste respons opleverden: “Sexuality”, “Greetings to the new brunette”, “Waiting for the great leap forward” en “New England” overtuigden door dat vleugje extravertie en rauw randje .
Op het podium stond het met grote letters, ‘Risquons tout ‘, de soloplaat van Klaas Delrue, die eventjes z’n Yevgueni ‘onhold’ heeft geplaatst om zich in het Frans te wagen . Die Franstalige wortels zijn hem niet vreemd , gezien hij van het grensgebied afkomstig is. In het materiaal treedt hij als chansonnier in de voetsporen van Brel , Arno, Daan , Axelle Red en komen ook verder Zita Swoon en dEUS in de buurt. Zijn liefde voor Gainsbourg, Dutronc, Aznavour , Noir désir en vooral Renaud en Georges Brassens is groot .
Inderdaad , een erg gevarieerde set kregen we, van ingenomen dromerige tot meer broeierige uptempo’s en zwierige songs , wat een aandachtig luisterend publiek opleverde. Puike prestatie!
Eriksson Delcroix - Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben en te situeren zijn binnen de noemer van de rootscountryfolk . Ze waren met een uitgebreid combo en brengen The Broken Circle Breakdown, Emmylou Harris en Howe Gelb samen op één podium. Hier hadden we klasse door de enorme afwisseling in stijlen , hun gretigheid en hun dynamiek op de stage.
Een huppelende en ingenomen ritmiek , maar ook mystiek en een soundtrack gevoel sluimerden door. Door hen mag het countrystof terecht nog wat meer opwaaien. Check die najaarstournee …
Het is Novastar die vanavond de hoofdvogel is . Joost Zweegers is en blijft een podiumbeest, die z’n songs live een extra push geeft en dat wordt enorm gewaardeerd . Eerst kregen we duidelijk het nieuwe materiaal van de vierde ‘Inside outside ‘, die een 60s/70s sfeertje ademen en geleest zijn op een traditionele instrumentarium en op z’n akoestische slaggitaar, die hij in allerlei standen omgordt en speelt.
De 43 jarige sympathieke artiest geeft door z’n hyperkinetische gretigheid kleur aan het materiaal. “Light up my life”, “Tumulus man” en “Closer to me” zijn kleppers van de nieuwe plaat , die ergens aan een World Party doen denken.
De herkenbare Novastar krijgen we iets verderop te horen waarbij het pianospel en z’n stem meer op het voorplan treden , of het nu ingetogen, gevoelig of iets opbouwender, extraverter is . “When the lights go down on the broken hearted” leidde het al in , die songs op z’n piano zijn tijdloos, “Lost & blown away”, “Just because” en “Wrong”; solo palmden “The best is yet to come” en “Never back down” het publiek in . Hij betrekt er hen graag bij , laat hen meeneuriën , tokkelt, klopt op de desk van z’n piano en hitst hen op als een Jerry Lee Lewis op z’n piano. Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven en door de dynamiek nog beter zijn …
Dag 1 stond duidelijk in het teken van sing-songwriters - we kregen er vanavond nog enkele te horen …
Eerder was er het Eerbetoon, aan Wannes Van De Velde. Hij werd gerespecteerd door een achttal muzikanten onder Jan De Smet. Onze Vlaamse troubadour werd in de bloemetjes gezet op deze veertigste editie . De 100 jaar WO I oorlog borrelde op , en met “De brug van Willebroek” weerklonk hij overal . Hier kwamen diverse generaties liedjesschrijvers tesamen. Een mooie start van de 40ste editie …
Met Joey & Slow Pilot kregen we een reeks fijn uitgewerkte poprocksongs. Joey Brocken kwam in de belangstelling in de ‘Beste SingerSongschrijver van Vlaanderen . Jong talent krijgt hier kansen …
De pensioengerechtigde London Wainwright III mag dan maf , grappig zijn en op het podium komen met z’n sloffers , korte broek , hoog opgetrokken kousen, bermuda hemd en pet op , hij beschikt over tonnen charisma en zorgt solo op akoestische gitaar of op piano voor een reeks oerdegelijke aantrekkelijke, pakkende songs uit z’n uitgebreide catalogue. Als een volleerd doorwinterde rat , weet hij zijn publiek te boeien , te animeren en zijn sentiment en cynisme blijven twee belangrijke kenmerken. “Swimming song”, “Man with a dog in the city”, “Harlan county” , “ Unhappy anniversary” en “Your mother & i” , al ruim 40 jaar oud , zijn high moments. De verwevenheid met z’n ex Kate en z’n ‘sons & daughters’ is groot!
We pikten intussen ook nog iets op van de countryfolk van de Amerikaan Sam Amidon , sober, naakt , puur , innemend, en Hermitage , muziek van eigen kweek, die met hun Nederlandstalige pop de kleine Nekka stage inpalmde met fijnzinnig, subtiel uitgewerkte songs op gitaar , xylo en cello/bas …
Boban & Marko Markovic konden de eerste Dranouterdag besluiten met een feestje . Vader en zoon worden door een brassband, een uitgebreid blazerscombo, accordeonist , drummer begeleid op een reeks Balkan hoempapa songs, die authentiek , leuk, vermakelijk, dansbaar en gevoelig klonken .
Een heerlijke eerste dag Dranouter …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
In 2012 hadden we de return van Channel Zero met ‘Feed ‘em with a brick’, wat op gejuich werd onthaald . Binnen de scene werd de band rond Franky De Smet- Van Damme onze Belgische metaltrots. Bij de come-back was er al een personeelswissel , maar vorig jaar ging de band in een diep dal door het plotse overlijden van hun drummer . De band bleef niet te lang in de rouwmodus en pakte snel de draad op . Met Roy Mayorga nu achter de drumkit brengt het gezelschap lekker ruige, gebalde , cleane songs . Het tempo kan hard , weergaloos zijn (check “Dark passenger”, “Electronic cocaine”, “Duisternis” maar eens) maar evenzeer zijn er nummers met een gematigde broeierige intensiteit (“Ego”, “Brothers keeper” en “Heart stop”). Een breed uitwaaierend geluid binnen de metal/hardcore , waarbij enkele kopstoten kunnen worden toegediend.
Op die tweede hebben we nog steeds de twee gitaren en drums . De nummers zijn direct , rauw en helder, maar bereiken nu meer de drie minuten grens en er is wat meer ademruimte . Ze hebben in de uptempo’s een intense broeierige spanning. “Alone” , “Last night I dreamed I killed myself” en “You” zijn kenmerkend , maar verderop komt “No hope” het sterkst uit de verf .
Nederlandse band die we met plezier in het oog houden !
De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.
We hebben te maken met een reeks 60s/70s geörienteerde dromerige popsongs , waarbij z’n emotievolle vocals over de nummers zweven . Ze grijpen terug naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
De singles “Closer to you”, “Light my my life” zijn heerlijk genietbare songs . Natuurlijk kunnen we niet omheen het kenmerkende piano-/toetsenspel dat we o.m. horen op “So softly” en “Fall down” .
Het materiaal is gelaagd, maar niet meteen instapklaar als vroeger. Hij zorgt er wel steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop. Verder komen “Kabul” en “Tumulus man” heel sterk uit de verf .
We hebben een Novastar tussen ingetogenheid en extravertie met die subtiele broeierige opbouw, die hun kenmerkende gevoeligheid niet missen!
Yep, ook wij zijn gepakt door die onweerstaanbare single “Time”, luchtig, zomers, aanstekelijk en dansbaar. De hype rond dit duo van over het kanaal zou dus enigszins op basis van die ene hit gerechtvaardigd moeten zijn. Maar met uitzondering van het catchy “Busy Earnin’” is de rest al heel wat minder. ’t Is er aan te horen dat dit geen muziek is van vlees en bloed, maar gewoon lauwe disco die geproduceerd is door een batterij laptops en machines, met een paar nichterige stemmetjes daarbovenop. Als dat de nieuwe succesformule is, dan vragen wij ons toch luidop af waarom dansmuziek niet meer mag gemaakt worden met echte instrumenten. Waar zijn de ballen ? Hebben die gasten dan nog nooit van James Brown gehoord ? en Prince ? Waar is de hete funk ?
De enigen die volgens ons op vandaag met behulp ven een resem laptops toch nog spannende en originele dansmuziek maken, die heten Caribou. Hun nieuwe plaat zit er aan te komen, koop die , beste mensen en laat dit gedrocht hier links liggen.
De zoveelste nieuwe revelatie uit de UK is wederom een scheet in een fles. Don’t believe the hype.
De 63 jarige Tom Petty rockt op ‘Hypnotic Eye’ feller dan ooit, het is dan ook één van de beste platen uit zijn lange carrière geworden. Tom Petty en zijn trouwe Heartbreakers opteren hier voor een rauwe back to the roots sound. Niet dat we hier nu plots met een brutale hardrock plaat zitten, het is immers nog steeds vintage Tom Petty, maar dan wel met de inspiratie van eind jaren zeventig.
Er zit een ruig garage kantje aan de gitaren in de up tempo rockers “American Dream Plan B”, “Forgotten Man” en “U Got Me High”. In de meer ingetogen songs is alle ballast overboord gegooid, zo voelen en ruiken wij de ziel van de betreurde JJ Cale in het prachtig stukje eenvoud “Full Grown Boy” en het mooie “Power Drunk”.
Petty zet hier overal overtuigend zijn knapste en vaak ruigste vocals neer en vervalt nergens in zeemzoeterigheid, wat vroeger wel eens het geval kon zijn. Vooral in de gruizige blues “Burnt Out Town” is hij van zijn meest gemene kant te horen. De plaat sluit af met het bijzonder knappe “Shadow People”, zo een typische Americana song die levenslustig door het weidse landschap scheurt.
Hoe ouder Tom Petty wordt, hoe jonger hij klinkt. Jammer dat we dat zelf nooit mogen gaan vaststellen, want Petty laat om onbegrijpelijke redenen Europa altijd links liggen op zijn tournees.
Hippie ! Retro ! Psychedelica ! Woodstock ! Groovy ! Feel-good vibes! Cactus ! Led Zeppelin ! Grand Funk Railroad ! Hendrix ! Prog-rock ! Soul ! Heavy riffs ! LSD rock ! Yep, The Golden Grass heeft het allemaal. Schaamteloos wordt teruggekeerd naar eind jaren zestig en begin jaren zeventig, de bloemen in de lange haren genesteld, de broekspijpen wijd wapperend. Gitaarsolo’s zweven door het universum, drums roffelen tussen de vreemde paddenstoelen, songs duren tot 12 minuten (“Wheels”, met drumsolo, en waarom ook niet?), patchouli geuren floreren door de kleurrijke atmosfeer en de hennep staat in volle bloei.
Wat een heerlijke retro plaat van dit trio uit Brooklyn die in een dik half uur de klok pakweg 40 jaar terugschroeft, en dit met amper 5 in weed gerijpte fantastische songs . ’t Is niet meer van deze tijd, we weten het, maar het klinkt toch zo geweldig.
Strand Of Oaks is het alter ego van Timothy Showalter, een veelzijdig songwriter uit Indiana USA die hier manoeuvreert van snedige Crazy Horse rock naar bedrijvige eighties electro pop. Zowel synths als furieuze gitaren zijn aan de macht en dit resulteert in een op zijn zachts uitgedrukt gevarieerd album. Maar de songs zijn bijzonder sterk, hoever ze ook uit elkaar mogen liggen, en ‘Heal’ is dus een uiterst knappe plaat geworden.
Niemand minder dan Jay Mascis is een handje komen toesteken en dat hoor je onmiddellijk in de venijnige opener “Goshen ‘97”. Met “Shut In” begeeft Strand Of Oaks zich op zijn eigenste manier in Classic Rock land, een beetje zoals ook The War On Drugs dit zo overtuigend doet op ‘Lost in a Dream’.
Hoogtepunt is “JM”, een parel van het zuiverste water, een bloedmooie song met gevoel, brio en met smeulende Crazy Horse gitaren, Neil Young moet stikjaloers zijn op dit juweeltje. Ook op “For Me” mogen de gitaren fors uithalen en “Mirage Year” is een zoete ballad die aanvankelijk wat aanleunt tegen Springsteen’s “The River” en verderop uitmondt in een gierende gitaarsolo. Piano en synths vieren dan weer hoogtij in het afsluitende “Wait for Love”, een semi ballad die de veelzijdigheid van dit album nog wat meer benadrukt.
Strand Of Oaks staat op 28/09 in de Trix en op 07/10 in de 4AD.
Verdomd beestig plaatje van deze band uit Memphis (jawel, Memphis USA, hoewel de sound nogal Brits klinkt). ’Midnight Passenger’ heeft een onvervalste garagepunk-drive, zanger Chris Shaw briest als de jonge Paul Weller toen die nog echt kwaad was, de nijdige gitaren snijden tot op het bot en de songs zijn laaiend en dreigend. Dit is het Amerikaanse equivalent van Eagulls.
Ex-Cult is wederom een uitgelaten nieuwe band die met een overdaad aan gulzigheid en met een ongeschoren punksound een stel deuren komt intrappen.
Melodieuze punkrock van eigen bodem, daar hebben wij een zwak voor. Daarom besteden we alsnog graag tijd aan ‘Prospects’, een EP van vier jonge Oostendenaren die vorig jaar al uitgebracht werd op Giljotina Records.
A Hero Build brengt hierop vijf snedige, energieke en catchy hardcoretracks die lekker uit je boxen knallen. Verplicht voer dus voor fans van punkgrootheden als NoFX, Ignite, Rise Against, Good Riddance en Thrice. Originaliteit is dan misschien moeilijk binnen dit platgetreden genre, songs als de furieuze opener”Choke”, “Beginnings” en de vakkundig opgebouwde afsluiter “Why Wait” klinken gewoon goed en zorgen ervoor dat dit een prima EP is. Meer info vind je op http://aherobuild.bandcamp.com/
Het Britse Cloud Boat verdient zeer zeker meer erkenning als we er de tweede cd op nahouden ... Tja , als je te vinden bent voor London Grammar , dan is deze band de moeite. Het gezelschap rond Tom Clarke en Sam Ricketts brengt een reeks sfeervolle, dromerige popelektronica, waaroverheen de hemels bezwerende zang van Clarke waait . Maar om de hoek sluipt grauwe, duistere postdubstep , die ergens mystiek is en een verlatingsgevoel inboezemt.
Een etherische sound die ergens aan This Mortal Coil doet denken . Uiterst gelaagd materiaal, een perfecte mix tussen elektronica , gitaren en vocals. “Prelude” en “Hideaway” dompelen ons meteen in die aparte sfeer , “The glow” heeft door de rollende beats en de gitaarriedels een broeierige spanning en de closing final “All of my years” en “Hallow” intrigeert sterk. Cloud Boat houden we alvast in het oog!
http://www.cloudboat.co.uk
Als bij hun debuut werden de snedige en harde riffs van hun ‘alternative hardness’, zoals ze zelf hun muziek omschrijven, gewaardeerd . Ook bij deze tweede dompelen de heren ons onder een stevig rockende crossoversound , die ergens een 90s Clawfinger doet opborrelen, door de pompende, ronkende, hakkende wissels.
Net als bij hun debuut schuwt men hier de keys en sampling niet, die de sound wat wensen te verbreden , maar niet steeds een meerwaarde zijn. Maar ok, los van dit , is en blijft Traffic Jam een ruig , potig , gebald clean bandje , die met “Say no more”, “Will I ever” , “Shadow”, “2 many” en “Wish you were” sterk overtuigen.
http://www.trafficjam.be
Trailers is gegroeid uit het vroegere Youngblood, Limburg . Op hun debuut EP vinden we een boeiende afwisseling van onversneden energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks als “Lights”, “Mapmakers” en “That girl we all know” , die nog samen met “Vagrant” , een restant van Youngblood is; de lichthese , rauwere vocals zijn een meerwaarde in de songs. Nog interessanter klinken ze op het opbouwende, broeierige “Both hands” en “Vagrant” dus , die durven te exploderen . Tussenin nog het spannende hitsende “Just broken”, wat aantoont dat Trailers heel wat in z’n mars heeft , kwalitatief sterk is en frisse rock serveert .
Info http://www.trailersband.com
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 en zondag 27 juli 2014
Amphi Festival 2014
Tanzbrunnen
Keulen
2014-07-26 & 27
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq
Duitsland is wereldkampioen voetbal geworden. Maar ook voor gothic festivals moeten ze ginder niet onderdoen. In België zijn de meeste festivals in het genre opgedoekt (Sinner’s day, Eurorock, en ga zo maar door).
Er zijn ook geruchten dat het toekomstige Alt-Fest Northanmptonshire (UK) (half augustus) wordt geannuleerd.
Maar kijk, Duitsland kent deze crisis niet, veel new-wave liefhebbers hebben daar hun hartje verloren en het festival is dan ook internationaal …
Om dit te bewijzen, zijn bijna 16.000 mensen verwacht op de twee dagen aan de oevers van de Rijn in Keulen.
Amphi Festival 2014 – zaterdag 26 juli 2014 – dag 1
We starten ons programma met een stukje She Past Away. We kenden deze groep niet en we hebben maar even blijven luisteren. OK goed an sich, maar toch een beetje saai en overbodig…
Beter switchen naar Clan of Xymox : we hebben hen al verschillende keren gezien. Maar het blijft heel goed; zelfs na 30 jaren zijn Ronny Moorings en zijn trawanten sprankelend. Hun muziek cold-wave heeft echt nog niks ingeboet .
Het is altijd leuk om onze nationale teams te ondersteunen o.m. The Neon Judgement. Ze waren één van de beste bands deze dag. De Belgen klonken heel goed en hebben ook veel hits gespeeld. Een detail: naast de Belgen op het podium waren deze ook (massaal) in het publiek te vinden!
En het (new-wave) feestje ging vooruit met een stukje van Corvus Corax. Fun-gehalte van 7 tot 77 jaar. Altijd speciaal om Corvus Corax te zien met hun authentieke oude instrumenten die terug tot leven kwamen door een middeleeuws klankspel. Spijtig genoeg was ‘het mede’ eilandje bijna leeg.
Ohja, in het midden hadden ze zo een eilandje gemaakt waar de bezoekers rustig konden genieten van het uitzicht van deze prachtige locatie en je kon lekkere ‘mede’ drinken als honingwijn.
We zijn geen voorstander van het Staatenhaus (de zaal voor de tweede podium), bij sommige bands valt het geluid echt tegen. Maar van Zeromancer hebben we toch de laatste nummers gezien, en ze klonken goed. Zeromancer bracht als laatste nummer een cover van Depeche Mode , “Photographic” die lekker klonk , zelfs nog beter dan het origineel.
Met de hulp van een symfonisch orkest, klonk Blutengel briljant. En al misten we de speciale show met mooie danseressen deze keer, was het toch echt heel mooi. Moesten de danseressen erbij geweest zijn , ging waarschijnlijk de schoonheid van het geluid van het orkest wat op in de massa ...
Grote teleurstelling met Front 242. Na enkele jaren afwezigheid werd “Happiness” nog eens uit de kast gehaald als 9 minuten lange opener. Wat er juist is misgelopen, daar hebben we het raden naar … Na het 2de nummer werden strofes over de refreinen gezongen waardoor er niet meer in Rhytmus gebleiben werd. De tweede kans die ze kregen werd begonnen met “Take 1”. Al bij al is alles nog goed gekomen, maar de set werd ingekort met ongeveer 20 minuten. Spijtig genoeg werd de sfeer écht down … Ondertussen verscheen er een reactie van Front 242 op hun website:
“We would like to apologize for the technical problems we’ve encountered at the Amphi Festival this weekend. The digital mixing desks actually broke down. We want to thank the Amphi crew, personnel and technicians for their efficiency in trying to solve the problem which enabled us to perform part of our show. We are very sorry and truly hope that you will understand and forgive us. FRONT 242”
Onze zapping gaat door met Camouflage ; het begon heel goed (melodisch en de dansspieren aanspreken) maar werd al snel saai en een beetje déjà-vu (vergelijk met de doorsnee 80’s synthpop bands). Samenvattend, Camouflage was gewoon niet sterk genoeg.
Sterk was het optreden van Project Pitchfork. Superlatieven komen hier op bij hun show en set: superfantastisch goed dus! Misschien iets te weinig hitjes , maar we kregen dan meer nieuwe nummers (onder ander van de ‘Black’ album , verschenen in 2013). We hoorden dat ze hun waslijst 'hitjes' al gespeeld hadden de dag ervoor op de speciale editie die op de boot plaats vond.
Set List : Pitch-Black/IO/An End/The Queen of Time and Space/Timekiller/Acid Ocean/Alpha Omega/Endless Infinity/The Longing/Existence v4.1/Onyx/Rain/Midnight Moon Misery/Souls/Blood/Line/Fire and Ice/ God Wrote/Beholder/Rescue
Amphi Festival 2014 – zondag 27 juli 2014 – dag 2 - Post-punk is not dead !
Voor deze tweede dag van het festival hebben we het kenmerkende publiek en is er de zon, die de black colour van de gothic scene kleur geeft …
En een zinsnede die de tweede dag oproept is deze hier ‘Post-punk is not dead !’ Ook varianten dark-wave, cold-wave, EBM of industrial komen ruim aan bod ; voor elk wat wils dus .
Op de twee podiums en in het publiek, zien we altijd wel dat tikkeltje modeshow ( check maar even de pics).
We starten met The Exploding Boy. Ze moeten zeker eens hun geluidsmix checken. Het werk dat ze op CD uitbrachten, kunnen ze niet live brengen. Het geluid van de elektrische gitaar overstemde de akoestische . Er werd niet echt gezongen , maar geroepen. Maw, het geluid ging dus volledig de mist in.
Gelukkig is de volgende band duidelijk beter Mesh. De artists uit Bristol leveren super goeie synthpop. Ze brachten heel goeie nummers als “ Taken for granted”. Kortom een schitterende afgewerkte show.
Op zo’n festival is er vaak een probleem van timing. De twee groepen waar Muriel speciaal voor gekomen was , waren zo goed als terzelfdertijd geprogrammeerd : London after Midnight en Apotygma Berzek.
We checkten even London AM . Net als Front 242 gisteren; hadden de Californiërs technische problemen vanaf het begin, o.m. de gitaar viel uit . Jammer genoeg konden we verder niet veel van hun show zien, doordat we Apoptygma niet wilden missen . Apoptygma Berzerk waren zeker een van de headliners van het festival. Een supersfeertje vooraan en iedereen op de eerste rijen was in dansstemming . Hun gekende nummers volgden elkaar op.
Minpunt : vooraan stond de bas veel te luid. We voelden de bas in ons lichaam trillen en de loodzware tunes beletten soms de intensiteit en subtiliteit van een song. De setlist was hoogst interessant met een “Unicorn”, “Love never dies” of “Kathy’s song”.
Een andere headliner was Die Krupps. Vooral Sébastien die de band uit Dusseldorf nog nooit aan het werk had gezien, houdt van hun ‘metal’ invloed.
Ook hier kampten ze met technische problemen na Front 242 en London after midnight; Die Krupps moest al hun eerste nummer onderbreken. Maar de zanger liet het niet aan zijn hart komen en interacteerde en maakte grappen met zijn fans!
“The dawning of doom” klinkt net als “Tier” van Rammstein, een bewijs dat zij niet de enigen waren. Die Krupps zijn op dit gebied pioniers.
We krijgen een goede, sympathiek show, ruim een 1h20 van EBM en metal. “Fatherland” of “To the hilt”zorgden voor pogo’s. Een groots moment!
Back to the new-wave/gothic style met Lacrimosa. Een kleine opkomst hier van oudere fans. En we hadden van deze band weer een schitterend optreden. Tilo Wolff beheerst zijn muziek. Ondanks de puike set en het compacte materiaal laat hij beter zijn vriendin niet meezingen, want zij zingt zo vals als een kat. Ok, dat belette nu niet dat Lacrimosa een mooie afsluiter was .
Verder kon het feest nog doorgaan met de after-party (DJ set) in het mooie Theatrium of op de boot cruise met DJ sets van de artiesten.
Tenslotte moet worden opgemerkt dat het festival plaatsvond in een prachtige omgeving; het publiek kreeg makkelijke mogelijkheden van drinkwater op verschillende plaatsen (controversieel soms met Dour Festival), en er was ook een gemakkelijke toegang voor mensen met een beperking.
Muriel Mekeirle en Sébastien Leclercq – hulp vertaling Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amphi-festival-2014/
Organisatie : Amphi Festival
Nederlands 
Français 
