Met ‘Drift Off’ brengt de Gentse band Toa Toa zijn eerste EP uit. De drie songs zitten tussen dromerige introspectie en onvoorspelbare energie.
Toa Toa is een vijfkoppige psychedelische rockband met invloeden uit indie, jazz, surf, kraut, rockabilly, exotic dreampop en desert blues. Hun muziek blendt genres en sferen, met galmende gitaren, bezwerende vocalen, blazers en eigenzinnige ritmes als rode draad. Soms zacht en meeslepend, dan weer ritmisch en explosief - met een sterke focus op melodie, gelaagdheid en contrast.
De EP omvat drie tracks: “Western” (met een surf-americana-touch en met Jon Birdsong die meedoet), “Drag Me Home” (met een spaghetti-western-vibe) en “Interesting Idea For a Song” (loungy impro met een leuke exotisch-experimentele gitaar-eruptie). Mij doet het allemaal een beetje denken aan Momoyo of Lip Service. De songs gaan over verbondenheid, verwondering, houvast verliezen en jezelf heruitvinden.
Elk nummer heeft een eigen karakter, maar toch vormen ze op een bepaalde manier een geheel. De dreampop-vocalen zijn een beetje de gemene deler in het verhaal: ze zorgen voor een rake sfeerzetting en houden alles wat mysterieus. Er is nog veel wit op het blad dat de luisteraar zelf kan invullen.
‘Drift Off’ brengt een leuke, lentefrisse en intrigerende muzikale mix. Hier wil ik meer van horen, alleen al om te weten wat het volgende hoofdstuk zal zijn van Toa Toa.
Lazer is een relatief nieuwe band uit Oostenrijk. De band staat voor heavy psych rock en hun debuutalbum ‘Far Away’ kwam zopas uit bij StoneFree Records.
Aan ‘Far Away’ ging in 2025 al de EP ‘Live At Beardy Mountain Studios’ vooraf. Alle vier de nummers van die live-in-de-studio-sessie staan nu op het full album, aangevuld met nieuw werk. De vier nummers van de EP vormen trouwens de beste helft van dit album.
Lazer is een prima band die een massieve groove kan neerzetten en die heavy psych grotendeels brengt volgens het boekje. Er zijn wat uitstapjes naar de prog en naar de bluesy retrorock en af en toe hoor ik wat stoner-invloeden. Een paar songs hebben een gloomy kantje. Die komt dan vooral van zangeres Tanja – Aunty – Peinsipp. Meestal zingt ze gewoon krachtig, helder en klassiek, met veel soul erin, maar bij momenten haalt ze snerend en schreeuwend uit.
Een dubbeltje met twee kanten, die Aunty. Ze heeft naast Lazer overigens een solo-carrière in de neo-soul. De vocale en muzikale afwisseling tussen ingehouden atmosferisch, catchy rockend en rauw maakt dat ‘Far Away’ een heel onderhoudend en gevarieerd album is geworden.
De band zelf bakent inzake referenties zijn terrein af met Elder, Mars Red Sky en Weedpecker. Zelf zou ik daar nog een paar andere richtingswijzers aan toevoegen, zoals Lurch, Frayle, Mould, LA Witch, Willow Child, Tess Parks, Witchrot, Nighthawker, Fuzzard, …
Mijn favoriete tracks van dit album zijn “Can’t Speak”, “Sheeps In Clothes” en “Can’t Resist”. Na het beluisteren van ‘Far Away’ als album en ik vooral benieuwd hoe deze band hierna voort zal evolueren.
De (eerste) reeks concerten voor de promotie van dit album heeft enkel haltes in Oostenrijk, Duitsland en Italië. Dat Vlaanderen daar niet bij hoort, is wel jammer, want deze band heeft een prima live-reputatie opgebouwd als support voor bekendere bands die in Wenen/Oostenrijk komen spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=q6WmKEDIfs0
Raidnight is een nieuwe powerfolk-metalband rond het thema World of Warcraft. De eerste single en video is Leroy Jenkins en die verwijst naar een heel bekende meme over dit online-spel. De singles “Leroy Jenkins” en “Chains Of The Windseeker” zijn digitale releases met telkens een leuke video. Muzikaal betreden deze singles de al lang begane paden van power- en (iets minder nadrukkelijk aanwezig) folkmetal, maar met de originaliteit van het thema erbij zijn ze in hoge mate catchy en doen ze verlangen naar meer.
Raidnight werd eind 2024 gestart door Kevin De Brauwer (gitarist geweest bij Painted Scars, Heavenqueen en Circle Unbroken en nu bij Anna KiAra) die de nummers schrijft en inzingt en als producer optreedt. Vorig jaar nam hij een eerste demo op en omdat die een goede respons kreeg, ging hij door met dit project. Raidnight is ook een live-band en zoekt nog een nieuwe bassist om later dit jaar een paar try outs te spelen en daarna nog meer concerten te doen.
Raidnight heeft al een aantal singles klaar die binnenkort hun release krijgen. Tegen het einde van de zomer moet dan het album ‘LFG’ uitkomen.
https://www.youtube.com/watch?v=TaxYiZK6woI
https://www.youtube.com/watch?v=siGoiMzv0oE
MURI is de band rond Muriel Boulanger. MURI is een fusion-cocktail van genres en in het Nederlands.
Met “Dromen” brengt MURI een single uit die aansluit bij het centrale thema van hun aankomende debuutalbum ‘Tussen Zinnen’: het leven komt zelden netjes in de gewenste volgorde. Dingen gebeuren tegelijk, plannen verschuiven, de wereld is voortdurend in beweging. Soms lijkt alles vanzelf te gaan, soms voelt het alsof je voortdurend moet bijsturen en op nog andere momenten wil je gewoon op pauze drukken.
In “Dromen” gaat het over de vandaag overal aanwezige afleiding. Aandacht wordt versnipperd en wat echt belangrijk is, raakt ondergesneeuwd. De tekst cirkelt rond een eenvoudige en tegelijk herkenbare vraag: waarom doe ik wat ik doe, en doet het er eigenlijk toe?
Zowel het thema van de single als dat van het album zijn mooie en uitdagende onderwerpen, maar niet voor de hand liggend om er muzikaal iets mee te doen. En al zeker niet in het Nederlands. Als je vragen van een dergelijk niveau opwerpt, heb je als luisteraar graag een antwoord of een begin van een antwoord, terwijl dat op deze single helemaal open blijft. Met de strijkersarrangementen erbij wordt de lat door MURI nog hoger gelegd. En dan zit er nog een soort handpan/steeldrum-geluid in het ritme (ik kan het niet beter omschrijven) dat we in de jaren ’70 en ’80 als lichtvoetig exotisch bestempelden, maar waar ik hier geen verbinding mee voel tot de thematiek.
Deze “Dromen” gaat op heel wat punten mooi over de lat die ze zelf hoog gelegd hebben. Op een paar puntjes gaan ze daar niet over, maar deze durvers verdienen alvast enthousiast applaus.
Dromen - song and lyrics by Muri | Spotify
LuSid is een relatief nieuwe band rond zangeres Sid. “Like A Sulky Girl” is hun tweede digitale single.
Het ontstaan van de band is wel leuk en bijzonder. Sid and the Kroeseband werd opgericht in 2025 ter gelegenheid van de Chrysostomos-show van de laatstejaars op het Pius X - Instituut in Antwerpen (Chrysostomos is de Antwerpse variant op de Honderd Dagen). Het is een jaarlijkse traditie dat er op die show een optreden is van een band gevormd door leerlingen en leraren. Leerlinge Sid trad toen op met 3 leraren: Jan (drum), Michiel (gitaar) en Stefan (bas). Het optreden viel zodanig in de smaak dat er besloten werd om in te schrijven voor de preselecties van het Eurofusie Songfestival in Kruibeke. Ook hier wist de band het publiek en de jury te overtuigen. Er volgden meer optredens – met covers van The White Stripes en The Clash – en een naamsverandering in LuSid.
Sinds dit jaar worden de zaken met nog wat meer ambitie aangepakt en er kwamen al twee digitale singles uit: “Stella” en “Like A Sulky Girl”. Muzikaal en als geheel doet deze band mij wat denken aan de indierock uit de jaren ’90. Denk aan Juliana Hatfield, Eden, early Throwing Muses en heel wat bandjes die toen op het 4AD-label zaten. Sterke composities en goed ingezongen met een zweem van treurende dreampop en mysterie.
En, wat goed is voor een beginnende band, hiermee kunnen ze nog alle kanten uit. Bijvoorbeeld meer naar de noiserock, of meer naar een Beth Gibbons of SX, of naar een Lana Del Rey-sound. Als deze band de tijd neemt om te groeien en een eigen geluid te vinden, dan kan dit wel iets moois worden.
https://www.youtube.com/watch?v=2ogYp4N4vs8
Er beweegt wat in Roeselare op muzikaal vlak. Sister May deed laatst hun albumrelease, Subatomic Strangers brachten vorige jaar hun album uit en zo kunnen we nog enkele opnoemen. Zoals nu ook, deze Honey Rebel: een gloednieuwe vijfkoppige band uit Roeselare die met deze single de aandacht probeert te trekken. Gitarist Nicolas Vermeersch van Subatomic Strangers en Duvve is hier ook present.
Hun single is, zoals veel hedendaagse muziek, een blend van stijlen: je hoort er rock, indie en nog wel wat andere elementen uit verschillende genres in doorklinken. Zangeres Kyleen heeft een stem waar ze vele kanten mee uit kan: ze klinkt warm, ze kan uithalen en haar stem bezit voldoende body om live indruk te maken. We horen een mooi uitgebalanceerde sound. Een rock/pop nummer dat radio vriendelijk is maar genoeg rockt om live gensters te slaan. Ik denk dan een beetje richting Krezip, Anouk etc…
Storm - song and lyrics by Honey Rebel | Spotify
Fijne single in elk geval.
Queens of Acid is een nieuw project van onder meer twee voormalige Lords of Acid-zangeressen. Nikkie Van Lierop (Darling Nikkie/Jade 4U) doet de backing vocals en is coproducer en Gigi Ricci verzorgt de vocalen.
Lords of Acid kiest tegenwoordig per album/tournee een nieuwe Acid Queen. Gigi Ricci ging mee op de Make Acid Great Again-tournee van Lords of Acid, maar werd inmiddels vervangen door Carla Harvey (van vroeger bij Butcher Babies).
Er doet nog meer schoon volk mee met de twee Belgische dames, zoals Wim Daans (Lords of Acid, The Arch), de Spaanse gitariste Patri Grief (Pirate Queen, Norwald) en coproducer Robin Barbour (Machine X). Leuke namen zo bij elkaar.
En de eerste track zou met zijn licht provocerende lyrics en catchy synthrock zo meteen op een Lords of Acid-album kunnen staan. En dat is waarschijnlijk een beetje de bedoeling: tonen dat de dames niet zomaar een inwisselbaar poppetje zijn, maar dat ze effectief een song kunnen dragen en producen. Als dat de bedoeling was, dan is dit project al geslaagd met deze single. Maar ik hoop dat er meer in zit. Een volledig album zou leuk zijn. En een tournee, waarom niet. Deze wereld heeft zeker nog wat meer acid nodig.
https://www.youtube.com/watch?v=MeAFfv-31j4
Gare Noir is een nieuw Belgisch synthwaveduo. Vanwege het verleden van het duo luisterden we met speciale aandacht naar hun singles en naar hun eerste album. En wat we hoorden, klinkt prachtig.
Gare Noir bestaat uit Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra, de legendarische band die nu al een paar jaar op non-actief staat.
Sam zit of zat ook nog in onder meer Der Klinke, Meadows, Elements, The John Lennon Riffle Club en Pesch en hij schreef onlangs nog een song voor rockband BTL.
Frits kan je kennen als de helft van Oorpool en van The Boy Wonders, Durango en Zeker Weten. Dat zijn allemaal heel interessante bandnamen om te droppen, maar de ervaring leert dat een mooi curriculum niet altijd een automatische garantie is op goede muziek.
Als Gare Noir hebben Sam en Frits iets moois gemaakt. Niet elke track van hun debuutalbum klinkt knisperend fris, wel krijgen we een vertrouwde sound die altijd weet te charmeren. De som is meer dan de wiskundige optelsom van de individuen en dat is op zich al een goed teken. Inzake songopbouw en productie hebben ze alles prima voor elkaar, daar bij Gare Noir.
De reeds uitgebrachte singles zijn die tracks van het album die boven het maaiveld uitkomen: “Crossfire of Lies”, “Lost in the System”, “Dark Desire” en “Never Break”, maar er zitten nog meer parels in deze schatkist van een album. Het album beslaat het hele speelveld van de synthwave, van donkere en dreigende retro postpunk en EBM tot dansbare en eerder lichtvoetige, tijdloze pop.
Er schuilt veel métier achter deze songs en dat is in tijden van hapklare AI-synthwave een verademing. Dat ze het ook live kunnen waarmaken sterkt ons vertrouwen, met dan een extra bandlid (labelbaas Luc Waegeman) toegevoegd aan het duo.
Het verleden van Sam en Frits in allerlei bands en zijprojecten maakt dat ze hier misschien net iets makkelijker als authentieke songschrijvers op de voorgrond kunnen treden om hun ideeën uit te werken en te laten samensmelten. Hoe hun rolverdeling in Gare Noir precies in elkaar zit, dat zullen we binnenkort vast te horen krijgen in allerlei interviews, maar Sam doet hier mooie dingen als zanger.
Dit is een heel gevarieerd en heel leuk album van een interessant duo. Dit mag wat ons betreft nog even doorgaan en zelfs zijn plaats opeisen zodra hun ‘andere’ band opnieuw op de sporen staat.
https://youtu.be/GdgsFmd7fJU
https://youtu.be/nLPPUnAw2dk
https://youtu.be/eR3coTLTH08
De Mexicaanse zangeres Mariel Gimeno en de Belgische gitarist Gio Smet werken reeds samen in hun dark metalband Midnightmares en nu hebben ze hun schouders gezet onder een nieuw project en dat is Vallaris.
Hun debuutsingle “Saint Bernardus” is een lofzang op de gelijknamige bierbrouwer en heeft een heel Middeleeuwse vibe. Het is een vrolijk, aanstekelijk en authentiek folknummer met een mooie tekst, maar het duurt wel even vooraleer alles verteld is.
Benieuwd of hier een EP of een full album op volgt. Er staat inmiddels een eerste concert van Vallaris op de agenda, op 21 maart in The Roxy in Herentals.
Folk/World
Saint Bernardus -single-
https://www.youtube.com/watch?v=op5sUBLkXH8&t=299s
Pink on Red is een no-nonsense bluesrockband uit Gent. Hun nieuwe single is “Levvy”. Het is de eerste voorbode van hun debuut-EP ‘Negligee Cafe’, die verschijnt op 15 mei.
“Levvy” is een energiek bluesrocknummer met weinig filter of productie. Het nummer is blijkbaar ook belangrijk voor het verhaal dat ze met hun aanstaande EP willen vertellen. Deze single vertelt het verhaal van een personage dat zich volledig verliest in het nachtleven. Hij maakt foute keuzes, omarmt ze zonder schaamte en blijft doorgaan, ongeacht de gevolgen.
De releaseshow voor de EP wordt georganiseerd op vrijdag 12 juni in Trefpunt in Gent. Troubled Water speelt die avond als support.
https://www.youtube.com/watch?v=bFZ62Se2ZGE
Frans Kalf is de artiestennaam van Mika Ram. Hij is 22 en half Amsterdammer, half Gentenaar. Met pakkende liedjes en rake teksten in het Nederlands neemt hij je mee in zijn bitterzoete wereldje, waar er plaats is voor zowel een gebroken hart als een schaterlach.
Zijn debuutsingle “Terwijl Je Voor Me Stond” is een dromerige en naïeve song die meteen de contouren van Frans Kalf aflijnt, waar chanson en kleinkunst versmelten met indie en folk. Het is een beetje een mix van Spinvis, Fenster, Augustijn en Guido Belcanto.
Dit voorjaar is Frans Kalf veelvuldig te zien in Vlaanderen en Nederland, en gaat hij op tour met mooi volk als Dressed Like Boys, Kaat Van Stralen en Johannes Is Zijn Naam.
https://www.youtube.com/watch?v=EgTa9JY5g0w
Live 2025
Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes
Selma Peelen is een alt-pop noir band uit Amsterdam. De drie dames brengen een mix van donkere pop, folk, akoestische punk en artrock. Hun muziek is soms rauw en soms kwetsbaar, met teksten over feminisme, verlangen, kwetsbaarheid en verzet.
Zelf geven ze PJ Harvey, Chelsea Wolfe en Emma Ruth Rundle als muzikale referenties voor hun album ‘In the Boy’s Room’. Dat is niet ver naast de waarheid. In ‘Vlaamse’ en andere internationale muzikale referenties zouden wij de puzzlestukken leggen met stukjes Reena Riot, Nick Cave, Le Butcherettes, Usi Es, Faun, The Girl Who Cried Wolf, Kristin Hersch en Rudolf Hecke’s God=Dog.
Het klinkt bezwerend, ritualistisch, kwestbaar en zuiverend/louterend. Zowel muzikaal als thematisch kan Selma mij hiermee uitdagen. Op dit album gebeurt iets, de spanning is voelbaar aanwezig en wordt als een extra bandlid geïntegreerd in de sound. Het is wel een heel ernstig album geworden, met weinig tijd en plaats voor frivoliteit of bijvoorbeeld passionele sensualiteit. Maar daar is niks mee. Ernst verdient zeker een plaats in de muziek.
De drie nummers op ‘In The Boy’s Room’ die mij het meest uitdaagden, zijn “Pinky Swear”, “Wandering Womb” en “Set Fire”. Dit is een band die we zeker eens live aan het werk willen zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=J-oWvhb49f0
Nederlands 
Français 
