Wij volgen Powerstroke al sinds hun oprichting in 2007. In 2010 kwam hun debuut op de markt. Wat de band zo bijzonder maakt, is dat ze steeds zichzelf heruitvinden en nooit lang blijven hangen in één of andere muziekstijl. Zulke bands hebben bij ons altijd een streepje voor.
Hoewel op hun facebook de omschrijving ‘Death pop’ staat, is er zoveel aan de hand bij deze band, dat ze ons bij elke release weer weten te verrassen. Laten we het gewoon houden bij de perfecte mix of hardcore, thrash metal, punk rock en death metal.
Vanaf eind 2014 vervoegde zanger Bavo de band en dat heeft de band, met alle respect voor zijn voorgangers, alvast deugd gedaan. Op ‘Done Deal’ (2016) bleek al dat de man heel uiteenlopende toonaarden aankon. Op ‘Omissa’ (2018) stelden we vast dat Bavo de perfecte frontman/zanger is voor deze Belgische top band van internationaal allure. Met de nieuwste worp ‘The Path Against all the others’ wordt dat verder in de verf gezet en brengt Powerstroke dus een nieuwe sterke plaat uit.
Een vreemde science-fiction achtige intro, doet ons twijfelen of we de juiste plaat bij de hand hebben; leuk was het om ons zo op het verkeerde been te zetten.
Alle registers worden op helse wijze opengetrokken. Het klinkt opzwepend , gaat naar pure hardcore en gitaarriedels snijden als een mes,; daarnaast weten ze de gevoelige (metal)snaar te raken.
De band gaat dus vele kanten uit en Bavo’s vocals zijn een pluspunt, cleane vocals en rauwe growls, die emotioneel beladen zijn. De man kan echt alles aan. Hij leeft zich uit op deze plaat.
Powerstroke zijn topmuzikanten. De songs worden in uitersten geduwd , check “By My command”, “Awakening” en “Legacy of Life” maar eens. Een gevarieerde, alsook gedurfde aanpak hoor je op “The Path Agains all the others”. De band kleurt graag buiten de lijntjes en treedt op die manier graag uit de comfortzone. Powerstroke klinkt avontuurlijk en experimenteert dus in het genre.
De band levert een remake af door een akoestische versie van “Until the fat lady sings” met een bijdrage van Slongs en Stef Bos! Een aangename verrassing die aantoont dat Powerstroke nu in 2020 zijn grenzen nog steeds kan verleggen.
Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!
Tracklist: 1. War in Heaven 2. By My Command 3. Awakening 4. Honest Decay 5. Tearcollector 6. Moonlight Tribe 7. Legacy of Life 8. Babalon 9. Shadowland 10. Dying Vein 11. Path Against All Others 12. Until the Fat Lady Sings
Ze startten ooit op als Kerberos, met name melodische heavy/death metal niet vies van een streepje black metal. Toen zanger Andes Jacobsson bij de band kwam, werd de naam veranderd tot Draconian. Op het debuut 'Where Lovers Mourn' schoot van de oorspronkelijke stijl haast niets meer over en werd de sound omgebogen naar gothic/death/doom. In dit genre blijven ze. De band blijft creatief in het genre. 'Under a Godless Veil' is een mooi pareltje van Draconian.
In een melancholisch sfeertje wordt “Sorrow of Sophia” ingezet, direct al een uppercut. Een sterke combinatie horen we in de vocals, de hypnotiserende engelenstem van Heike met de rauwe vocals van Andes die een demonische kracht ontketent; het is een gevecht tussen licht en duisternis.
In een doom sfeertje wordt weemoed en melancholie dus mooi afgewisseld met een vlammende sound , een vuurbal die tot ontploffing komt. “The Sacrifical Flame”, “Lusrous Heart” en “Sleepwalker” zijn mooie voorbeelden.
Fragiliteit en dynamiek kunnen nauw samengaan. “Burial Fields” en “Night Visitor” zijn gekenmerkt van ingetogen momenten.
Alle registers kunnen worden opengetrokken tot een climax; ”Moon over Sabaoth” is er eentje als vuurtongen uit de hel.
Het aanhoudend variëren in stijl en vocals maakt 'Under a Godless Veil' een bijzondere doom/metal plaat , die grenzen verlegt . Het afsluitende “Ascent Into Darkness” beklemtoont dit nogmaals.
Wat een indrukwekkend doom /gothic schijfje brengt Draconian toch uit. Eentje die ons lang doet nagenieten in de donkerste hoek van de kamer, met een licht dat schijnt aan het einde van de tunnel. De combinatie van de grauwe deathgrowl van Andes en de zachte engelenstem van Heike, vullen elkaar perfect aan en laten ons achter met een krop in de keel. De gitaristen toveren vlijmscherpe riffs uit hun instrumenten, en de drummer weet verschroeiend uit te halen. Klasse!
Tracklist: Sorrow of Sophia - The Sacrificial Flame - Lustrous Heart – Sleepwalkers - Moon over Sabaoth - Burial Fields - The Sethian - Claw Marks on the Throne - Night Visitor - Ascend into Darkness
Doom/Gothic
Under a Godless Veil
Draconian
Steiger is een jazz formatie rond Gilles Vandecaveye-Pinoy (keyboards), Kobe Boon (bas) en Simon Raman (drums). Een trio top muzikanten die in andere projecten evenzeer hun stempel drukken. Steiger is niet aan zijn proefstuk toe want met 'If And Above All’ (2017) en ‘Give Space’ (2018) liet de band al horen van vele markten thuis te zijn; ze verleggen hierbij jazz gerelateerde grenzen. 'Brick Smoke Basement' is net uit en krijgt door elektronisch vernuft een extra tintje.
Van hun live concert, net vóór de tweede lockdown, in De Singel, Antwerpen schreven we
“Jazz en aanverwante muziekstijlen is tegenwoordig de term die men gebruikt voor bands die tot het oneindige improviseren. Steiger brengt een uniek concept in het genre door elektronische muziek aan akoestische magie te linken , wat erg origineel is binnen het jazz gebeuren.
In het aanbod is Steiger een welgekomen aanwinst. Ze zorgen voor een klankentapijt in alle kleuren van de regenboog. Ze stapelen ze op elkaar, in een gevarieerd kader. Je verveelt je geen seconde!''
Na een bijzonder aanstekelijk en groovy klinkende “Brick Smoke Basement” horen we een band die alle kanten uitgaat en die ons doet wegdromen naar een kleurrijk landschap.
De band houdt van experimenteren met op z’n minst vaak vreemde geluiden en contrasten, als op “Malinka” . Op “No Blame” is het klankentapijt onheilspellend maar is de gemoedsrust niet veraf. “Dark Days” is live als op plaat een unieke parel in het genre. “Aime” brengt je in een onderwereld van donkere, spookachtige taferelen.
De band tast op ‘Brick Smoke Basement’ de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. “Een soort kortverhaal'' , vertelde de band ons in een interview. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.
Brick Smoke Basement 02:00 Malinka 04:36 No Blame 04:08 Dark Days 05:46 Aimé 04:05
De Nederlandse progressief/symfonische metal band Armed Cloud zijn al een tiental jaar bezig. Ze hebben intussen één EP en twee full albums op de markt, ‘Obsidian Desert’ in 2015 en ‘Master Device & Slave Machines’ in 2017. Nu is de nieuwste schijf uit, 'Torque'.
Na een op zijn minst wat vreemde intro , zijn we vertrokken voor een fris potje aanstekelijke progressieve rockmuziek. Op “Heat of Darkness” worden alle registers stevig open getrokken, en hoor je al hoe de heren elkaar blindelings vinden, strak in het pak, lekker opzwepend en lichtjes melancholisch. De weemoed vind je terug in de stem van Daan die alles uit de kast haalt om ons te hypnotiseren; een stem die ligt tussen Ozzy en Rob Halford.
Een verwijzing naar Judas Priest is subtiel aanwezig als je luistert naar een song als “Big Bang theory”, een klepper van circa zes minuten en het magistraal epische “Cloud overture”, een korte, krachtige parel die blijft hangen. Ook Dream Theater horen we, “Under the horizon”, door het sublieme gitaar- , bas- en verschroeiende drumwerk,
Armed Cloud beschikt over een eigen smoel en is met recht en rede één van de grote namen binnen de symfonische/progressieve metal in Nederland.
De erkenning naar een breed publiek blijft nog een beetje uit; bizar , want als je een nummer als “Wound in my heart” hoort, word je omvergeblazen door de stevige mokerslagen, . Stadionrock met een krop in de keel.
Wanneer de emotionele stem van Daan versmelt met de gitaar en drums, beland je in een emotionele rollercoaster. “Awaiting the sound of the chimes” is een meer dan twaalf minuten lang huzarenstuk, indrukwekkend, imposant en van een adembenemende schoonheid. Technisch sterk zowel qua instrulmentatie als qua vocals. Ook het spelplezier en de emoties spatten uit de boxen; je wordt diep ontroerd , en je kan uit je dak gaan. Het is een voortdurend schipperen in uitersten door die variaties.
Armed Cloud staat met deze symfonische/progressieve klepper op eenzame hoogte, dus klasse band en klasse plaat!
Tracklist: Torque 01:39 Heat of Darkness 04:52 Big Bang Theory 06:13 Torque II 01:44 Cloud Overture 02:51 Under the Horizon 06:17 Wound in my Heart 05:49 Awaiting the Sound of the Chimes 12:53
Op Rock Herk 2018 was één van de interessantste ontdekkingen Mantis. Deze alternatieve, noise, post-rock, pogojazz band - volgens de omschrijving op hun facebook pagina - is al sinds 2014 bezig. Het debuut 'Magnolia' zet Mantis zich definitief op de kaart.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/70904-magnolia.html .
Eind november kwam er een nieuwe plaat uit; deze release was eigenlijk vroeger voorzien maar door de algemeen gekende redenen uitgesteld.
‘Magnolia' is vergelijkbaar met het openen van de doos Pandora … Je weet niet waar je aan begonnen bent als je deze trip aanvat . Over een hobbelig parcours kom je tot gemoedsrust, en word je meegesleurd in een wervelstorm, een tsunami en een verwoestende orkaan. Eens alles om jou is plat gespeeld, kom je terug met beide voeten op de grond. Totaal buiten adem en verweesd., schreven we over 'Magnoilia'.
Die lijn kunnen we doortrekken op 'Glint'. Vanaf “Stereo No Aware” kom je in een landschap terecht, waarbij de band verrassend uithaalt en rustpunten toevoegt. Door de hypnotiserende inwerking, blijf je gespannen luisteren en genieten. Het leuke aan deze band is dat je er puur muzikaal geen speld kunt tussen krijgen; of ze het bewust doen of niet, ze zetten je steeds op het verkeerde been. Luister maar naar “Now, forever”. Wat een variaties. Mantis, zorgt voor een weemoedige sfeer, klinkt dreigend en experimenteert met geluiden. Alle registers kunnen worden opengetrokken, een oorverdovende climax volgt, om daarna weer die deugddoende gemoedsrust te doen neerdalen. Voortdurend schippert Mantis tussen die uitersten. “Low Well”, “Coal Maze” en “Now forever” balanceren hierin. Een interessante en avontuurlijke aanpak die wordt doorgetrokken tot het eindpunt “Pole Waste”.
'Glint' is een kleurrijke, gevarieerde plaat in het genre, die het bewandelde pad van de band verderzet. Een plaat die je omverblaast en je ontroert. Sterk overtuigend!
Tracklist: Stereo No Aware 05:59 Tropic Of Nothing 08:22 High Drought 01:35 Low Well 05:44 Coal Maze 05:15 Altamont 09:16 Now Forever 04:48 Hessian 04:49 Pole Waste 05:49
pogojazz/post-rock/noise
Glint
Mantis
Witchrider is een alternatieve stoner rock groep uit Graz, gevormd in 2012. Het idee voor de bandnaam is ontleend aan slaapverlamming aka. 'Riding the witch'. De Oostenrijkse band profileert zich binnen de stoner rock. Onlangs verscheen een nieuwe plaat 'Electric Storm'; de titel dekt de lading … een elektrische storm ontketenen doet Witchrider zeker en vast.
Op “Shadows” worden de registers volledig open getrokken, in de gitaarriedels drijft Witchrider het tempo op. De explosieve drums en de gitaar lijntjes zijn een meerwaarde. Naast de typische gitaar/zang en drums voegt Witchrider soms elektronische klanken toe. 'Electric Storm' toont een Witchrider aan die stevig , energiek kan uitpakken. Ook het stormachtige “You Lied” en “I Am Confused” zijn de moeite, waarop stil zitten onmogelijk is. Op ingetogen momenten blijft Witchtrider harten raken,
“Keep me out of it” bezorgt je koude rillingen en is boordevol emotie, waarop je lekker kunt headbangen met de luchtgitaar in de hand. Prachtig.
De groovy, aanstekelijke, energieke werkwijze overtuigt , check nummers “First you break”, “It's crooked” en afsluiter “The Weatherman”.
De band wordt vergeleken met Foo Fighters en Queens of the stone age, maar beschikt ook over een eigen smoel. De elektronica is surplus. De songs stralen een typische stoner rock sfeertje uit,
Tracklist: Shadows (4:32) You Lied (3:32) Electrical Storm (4:42) I am Confused (3:07) Mess Creator (4:23) Let Go (5:10) First You Break (5:46) Keep Me Out of It (4:40) It's Crooked (4:24) Come Back (5:21) The Weatherman (4:41)
Stonerrock
Electric Storm
Witchrider
Light Field Reverie is een trio van muzikanten die al een sterke background hebben. Zangeres Heike Langhans is sinds 2012 vocalist bij Draconian, terwijl bassist Scott Logde en multi-instrumentalist Mike Lamb hun sporen hebben verdiend bij Sojourner, en die houden van een zwart tintje. Het getalenteerde trio brengt met 'Another World' een debuut uit waarbij de sfeerschepping voorop wordt geplaatst, intens op je gemoed werkt en donker van aard is. Met net dat sprankeltje hoop aan het eind van die donkere tunnel …
Het bijna zeven minuten durende “Ultraviolet” zet dit meteen sterk in de verf. IJzingwekkende klanken in een donkere walm spreiden zich over de luisteraar op een bijzonder hypnotiserende wijze; de heldere stem van Heike bezorgt je koude rillingen, die door de weemoedige omkadering je tot een donkere gemoedsrust brengen.
De kers op de taart wordt geleverd door Emilio Crespo, zanger van Sojourner die bij sommige songs als “Ghost Birds” vocal de grauwe en ruwe kant van de duisternis laat horen. “The Oldest House” klinkt pikdonker, een walm van intense duisternis doen je naar adem happen.
Light Field Reverie neemt je mee naar een donker gedachtengoed door de toegevoegde gothic en doom. Een intens geheel. We laten ons gewillig neervlijen in die donkere trance, zowel in de instrumentatie als in de vocals . De zachtmoedige stem van Heike straalt een soort hoop uit waardoor je dan ook prompt het licht ziet in die donkere tunnel.
Je komt terecht in een spook-/sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt en waar duister en licht een eeuwige strijd aangaan, zonder overwinnaar . Songs als “Dreamwalker” en “All Roads Lead Home” passen in het rijtje.
Het klankentapijt en de poëtische teksten dompelen je net onder in die unieke wereld; de fanntasie wordt geprikkeld en en een gevoelige snaar wordt geraakt in die intense duisternis.
Tracklist: Ultraviolet 06:52 The Oldest House 06:08 Ghost Bird 08:44 Another World 05:50 Dreamwalker 04:44 All Roads Lead Home 09:27
Gothic/Doom
Another World
Light Field Reverie
Slechts twee nummers op deze EP van Soul Dissolution, de post/atmospheric blackmetalband met leden van o.m. L’Hiver en Deuil en Marche Funèbre: “La Dernière Tempête” en “Where The Clouds Stand Still”. Voor het tweede nummer kregen ze wat hulp van de Canadees Unreqvited.
“La Dernière Tempête” klinkt van bij de intro ijzig en winters, met blackened vocalen als striemende sneeuwvlagen. Ook de melodielijn klinkt wat als een niet-aflatende (mid-tempo) stormwind die aanhoudend tegen de ramen blaast. Daarover komt dan een soms wat proggy, weids-klinkende gitaar en die snerpende vocalen.
De tweede track laat een heel ander gezicht zien van Soul Dissolution. In de trage stukken is dit voluit atmosferisch, cinematografisch zelfs, nog meer leunend op een desolate sfeer, maar zeker niet winters. Dat laatste komt dan wel bij de stukken met intense gitaarpartijen. Deze song van ruim 13 minuten is een parel van songopbouw en van het spelen met spanningsbogen, met misschien een beetje een knipoog naar doommetal. De vocalen zitten hier wel iets meer achteraan in de mix en zijn schaarser dan op de eerste track, wat misschien het enige minpuntje is.
Het hadden nummers van twee verschillende bands en genres kunnen zijn, maar deze twee nummers tonen in de eerste plaats dat Soul Dissolution talent te koop heeft, hoe ze hun songs ook componeren.
Geen enkele band moet steeds hetzelfde kunstje herhalen bij elk nieuw album en Billy Corgan heeft solo en met zijn Smashing Pumpkins al behoorlijk wat bokkesprongen gemaakt, maar we betwijfelen toch of het nieuwe album ‘Cyr’ nog de fans van het eerste uur of massa’s nieuwe fans zal kunnen bekoren.
De synthpop op ‘Cyr’ staat mijlenver van de grungerock van ‘Mellon Collie’ of ‘Siamese Dream’, maar ook ver van het materiaal op recentere albums van The Smashing Pumpkins. De gitaren van James Iha en Jeff Schroeder moet je hier te vaak met een vergrootglas gaan zoeken in de geluidsmix. Drummer Jimmy Chamberlain is beter te horen, maar kan of mag hier nauwelijks iets van zijn talent tonen en beperkt zich tot een ondergeschikte rol in dienst van Corgan en zijn synth.
En het is dan ook nog eens behoorlijk middelmatige synthpop, met melodietjes van dertien in een dozijn. De reeds geloste singles hebben nog een zekere catchyness, maar met liefst 20 tracks op het album wegen die half-goede singles niet op tegen de rest.
Wat heeft Corgan bezield om met één van de beste bezettingen van de Pumpkins het laken volledig naar zich toe te trekken en de luisteraar te tergen met enkel zijn lijzige stem en zijn matig geïnspireerde synthpop? Om de jaren ’80-pastiche compleet te maken, laat Corgan zich bovendien nog begeleiden door een koortje van twee dames. Het lijkt alsof hij het publiek wil uitdagen. Enkel met een nektapijt en een zweetbandje om de pols kon Corgan nog meer retro-pastiche klinken.
“Anno Satana” en “Wyttch” (twee van de weinige nummers met gitaar een beetje in de hoofdrol) en voorts “Birch Grove” zijn degelijk, maar kunnen niet op tegen de bloedarmoede van de rest van het album.
Tussen de twee lockdowns in verzamelde Tiny Legs Tim zijn compagnons de route waarmee hij al eens jamt in de Gentse blueskroeg Missy Sippy. In de Yellow Tape Studio’s vonden Tim, Bernd Coene (Raman), Mattias Geernaert (Compro Oro, Kosmo Sound) en Toon Vlerick (Absynthe Minded, Guy Verlinde & The Mighty Gators) ongeveer dezelfde vibe als in dat bluescafé en namen ze in sneltempo zes songs op.
‘Call Us When It’s Over’ is in één opzicht een beetje dubbel: is het nu een album van Tiny Legs Tim of is Tim hier ‘slechts’ één deeltje van een groter geheel. Het album verschijnt onder zijn naam, op zijn label en hij schreef de meeste lyrics, maar de band doet meer dan wat braaf begeleiden op de achtergrond. Geernaert is hier niet zo avontuurlijk als bij zijn andere, meer jazz-gerichte bands, toch weet hij een bescheiden stempel te drukken op het geluid. Coene houdt zich aan wat je doorgaans bij blues kan verwachten en Vlerick toont zich een meester op gitaar. Als zanger en songschrijver trekt Tiny Legs Tim uiteraard een groot deel van het laken naar zich en dat is overigens heel terecht. Behalve een sublieme cover van RL Burnside’s “Go Down South”, dat sommigen nog zullen kennen van de versie van Don Croissant, krijgen we op dit album drie Tiny Legs-songs: “One More Chance” uit het vorig jaar uitgebrachte album ‘Elsewhere Bound’ en “I Believe” en “Ocean” van ‘One Man Blues’ uit 2011. Voorts open ten sluit het album met onuitgegeven werk: “Love Com Knocking” en “It’s All Over Now”.
Met slechts zes songs weet dit viertal onze aandacht ruim een half uur vol te pakken en niet meer los te laten. Een fijn (vinyl)album en een concept/bezetting dat ze voor mijn part nog eens mogen overdoen met een opname in de Missy Sippy zodra dat weer kan.
Op ‘Odd Seeds (Part 1)’verzamelde I Am Oak liefst 14 liedjes die frontman Thijs Kuijken solo bracht op internetfilpjes tijdens de eerste coronagolf. Op de reguliere folkpop-albums van I Am Oak hoor je ook vaak enkel Thijs en akoestisch, maar hier beperkt hij zich per definitie tot stem en gitaar (of synths). Hij grasduint vrijelijk door zijn oeuvre, speelt enkele liedjes die hij nooit eerder live bracht en geeft met zijn minimalistische aanpak een extra-breekbare en intieme lading aan dit materiaal. Die lading wordt nog versterkt doordat je weet dat zowat alles in één take werd opgenomen.
De synths op “Between Worlds” klinken behoorlijk warm en vol na een hele lading songs met enkel akoestische gitaar. Op “Swells” gaan de synth-klanken dan weer helemaal naar de achtergrond. Het zijn soms kleine nuances die van dit album een heel genietbaar geheel maken.
Het trio songs dat mij het meest kan bekoren, zijn die op het einde: “On Oxen”, “Famine” en “Gold & Porcelain”. Het leukste aan dit album is misschien wel de albumtitel. Omdat daar ‘Part 1’ in staat, weten we dat er een ‘Part 2’ komt, met nog eens 12 van de in totaal 50 songs die I Am Oak op deze manier opnam. Zo krijgen we toch nog leuke herinneringen aan dat hele corona-gedoe.
Dit album is slechts beperkt beschikbaar op cassette en vinyl.
Into The Dark nodigde vorig jaar een aantal bands uit om een tribute te doen ter ere van het 40 jarig bestaan van Siglo XX. Onder andere The Arch, Struggler, Xtort en De Delvers gingen aan de slag met materiaal van Siglo XX.
Het nummer “Whispers” is een vroeg nummer van de band en klonk heel erg Joy Division met de bas op de voorgrond. De Delvers weten heel goed de sfeer van het nummer weer te geven maar zoals je hoort in de intro hebben ze het baswerk hier door gitaarwerk vervangen en speelt de bas hier eerder ondersteunend. Dat geeft iets meer kleur aan het nummer. De zang van Dries Emmerechts, in het Nederlands, is heel warm en aangrijpend gezongen. Luister maar naar de outro waarbij ‘Je maakt mij gek’ wordt gezongen… Heerlijk.
“Obsession” werd “Obsessie”. Hier werd het rusteloze dat je in de tekst terugvindt muzikaal goed weergegeven. Een mooie samenhang van de ritmesectie en met de gitaren die hierop vakkundig hun ding doen. Het swingt meer dan het origineel, maar we mogen niet vergeten dat het origineel in 1981 low budget werd opgenomen, wat je natuurlijk ook hoort.
Twee songs die vakkundig onder handen werden genomen en die tevens goed klinken.
De Siglo XX-sessies - Fluisteringen (Whispers), Obsessie (Obsession)
De Delvers - Te beluisteren op hun Youtube-Kanaal, https://www.dedelvers.be/
De Zwitserse singer-songwriter Louis Jucker combineert folk met lo fi elementen binnen een warm kader. De man heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Een muzikale veelvraat die zich profileert in folk, punk, lo fi en ga zo maar door . O.m. bij de punkband Goilguns. Hij bracht nu zijn solo plaat uit , 'Something Went Wrong' , een verbintenis van zachtmoedig-, breekbaarheid en gedrevenheid van lekker tegen de schenen stampen.
“31 years of Waiting for this” is een hartenbreker, waarbij de veelzijdigheid van Louis’ vocals al komen boven drijven, zalvend en soms durven uithalen. “Shy of fire” laat een breekbaar man horen. Maar bij songs als ‘The heat/hello weirdo” gaan de registers helemaal open.
Een gevarieerde aanpak dus, zowel muzikaal als vocal, zorgt ervoor dat we prompt vallen voor deze klasse artiest en muzikant. Als een kameleon beweegt hij zich op de plaat, kleurrijk, die trouw blijft aan de ‘folk’ gedachte. Experimentjes, waarbij hij durft buiten de lijntjes kleuren, horen we op “The Dam”, “I Hate to hurt the hearts I Eat” en “Losing Hair”.
Louis Jucker durft zijn comfortzone te verlaten en kan dus beduidend avontuurlijk klinken , maar hij blijft zijn ‘folk’ roots trouw; het wondermooie “Half a Kid and me” en het afsluitende “To the origin” past binnen zijn roots .
Kortom, een veelkleurig , talentvolle muzikant.
31 Years of Waiting for This 03:28 Our Easter Wedding 02:18 Shy of Fire 02:55 The Heat / Hello Weirdo 03:15 Resilience 02:32 Losing Hair 04:34 The Dam 02:14 I Hate to Hurt the Hearts I Eat 04:24 Half a Kid and Me 03:46 To the Origin 04:45
Folk/lo fi
Something Went Wrong
Louis Jucker
De Zweedse band Lykantropi brengt een gezonde mix van moderne folk , vintage rock en psychedelica. Muziek die teruggrijpt naar de jaren '70 ergens tussen The Mama's & The Papa's of Fleedwood Mac in , om maar twee voorbeelden te geven. Niet echt vernieuwend , maar toch slaagt Lykantropi erin een frisse wind te doen waaien in het genre. Op 'Tales to be told' bewandelen de Zweden ditzelfde pad.
Op “Coming Your Way” wordt de toon van de plaat al gezet, een ontroerend, fris folkloristisch klankentapijt. Het is een lieflijke sound, vintage zoals van de jaren ', met beklijvende gitaarriedels en wegdromende vocals.
De verhaallijn is er nochtans eentje van occultisme en plaatselijke folklore, waarvan je nu direct geen angst hoeft te hebben; sprookjesverhalen die je doen wegglijden en de fantasie prikkelt. “Tales to be told” en “Mother of Envy” passen in het rijtje .
Een kleurrijke wereld verschijnt op “Spell on me”, “Life on Hold” door een melodie die zweeft, de bijzonder harmonische vocals en de dromerige sfeer . “Världen gar vidare” sluit dan ook mooi af.
Wie houdt van donkere occulte muziek, vint op deze plaat niet meteen zijn gading; het is eerder een zeemzoete schijf. Hier klop je aan bij bands als The Byrds, Jeffferson Airplane en Fleedwood mac.
De band biedt een sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt , en droom en gelukzaligheid onderstreept. Ze halen Folklore en occultisme aan end at zorgt er net voor dat het een bijzonder folk/psychedelisch rockplaatje is geworden .
Coming Your Way - Tales to Be Told - Mother of Envy - Kom ta mig ut - Spell on Me - Axis of Margaret - Life on Hold - Världen går vidare
Modern Folk/Vintage Rock/Psychedelic
Tales to be Told
Lykantropi
Nederlands 
Français 
