Corinne Bailey Rae mag dan al een goede tien jaar bezig zijn , ze is nog maar toe aan haar derde plaat , die zes jaar na de vorige verschijnt , ‘The sea’. De uit Leeds afkomstige sing/songschrijfster onderscheidt zich in warme, sfeervolle r&b soulpop . De songs hebben een lichte gloed en klinken dieper door jazzy , funky grooves, gedragen door haar pure, intieme vocals. “Stop where you are” zal hier de meest extraverte in het genre zijn .
Op de vorige donkere plaat had ze het verlies van haar echtgenoot te verwerken. Met haar nieuwe levenspartner, producer Steven Brown nam ze deze op. De songs zwieren heen en weer tussen de oude 60s-70s elementen en de huidige hippe stijl. De twaalf songs ervaren we als aangenaam luistervoer , lichtvoetigheid met een sombere en positieve reflectie, ideale achtergrondmuziek om de avond door te brengen.
De Nederlandse retro-rockers van Batmobile brengen het nieuwe album ‘Brand New Blisters’ uit. Het is het eerste nieuwe, reguliere album van deze cultformatie in twintig jaar als we het split-album ‘Cross Contamination’ met Peter Pan Speedrock even buiten beschouwing laten.
Batmobile heeft al meer dan dertig jaar internationaal succes met zijn opzwepende psychobilly en speelt overal ter wereld. De band staat in het genre aan de top en werd ook al reeds bejubeld met twee tribute-albums van bands van over de hele wereld.
‘Brand New Blisters’ is van begin tot eind psychobilly en rockabilly van de bovenste plank. Met dit album maken ze de concurrentie nog eens duidelijk hoe hoog de lat ligt voor wie in dit genre net zo goed of beter wil doen.
Soms sluipt er een beetje punkrock (“Demolition”) of bluesrock (“Never Gonna Stop”) in hun psychobilly, maar dat maakt het voor iedereen interessant. Ondanks de beperkte bezetting van het trio wordt op ‘Brand New Blisters’ gekozen voor een mooi vol geluid waarin elk bandlid zijn ei kwijt kan. De hippies krijgen een rake veeg uit de pan in “Motherfuckin’ Hippy”. Uitschieters zijn voorts onder meer single “Apeface”, “From The Get Go”, het zwoele “Rest In Peace” en “Big Bob”. Af en toe weet Batmobile nog te verrassen. “Spider Sylvia” begint bijna twee minuten lang als een treurige ballad om dan alsnog het tempo op te drijven.
De meeste van de vijftien tracks rocken en swingen dat het een lieve lust is en behandelen de voor het genre klassieke onderwerpen (“Killmachine” en “Rest in Peace”), maar vaker gaat het net zo goed gewoon over muziek, zoals op “Rock & Roll and Alcohol” en “It’s Rock & Roll”. Batmobile is only rock & roll, but we like it.
Het nieuwe album ‘Mastosaurus’ van de Belgische band King Hiss blinkt van ambitie om buitenlandse podia te veroveren. Dat is ook de meest logische stap als je in eigen land het hoogste bereikt hebt. Ze stonden reeds op Graspop en Pukkelpop, veel hoger kan je in dit genre niet mikken. De bende van zanger Jan Caudron mag zich met ‘Mastosaurus’ onder de arm warm lopen om in de Europacup van de stoner-metal te gaan spelen, met een geluid dat het midden houdt tussen Gojira en Mastodon. Ook komen ze soms in de buurt van Baroness en Cowboys & Aliens. Ze zitten meestal in het straatje van de desert-stoner-rock zoals Kyuss en Queens of the Stone Age en soms neigen ze meer naar de metalvariant (Down, Corrosion of Conformity).
Het stembereik van zanger Jan Caudron werd al vaak bejubeld. Op dit tweede album zet hij opnieuw een knalprestatie neer en steekt hij bv. Franky De Smet-Van Damme van Channel Zero naar de kroon. Maar het zou oneerlijk zijn om het succes van King Hiss alleen op zijn rekening te schrijven. De andere muzikanten leveren net zo goed puik werk. Muzikaal en productioneel is dit overigens helemaal top.
King Hiss is gegroeid sinds ‘Sadlands’, het vorige album uit 2014. Alles op ‘Mastosaurus’ klinkt een stuk organischer en de composities zitten nog beter in elkaar. Minder pletwals en meer nuances. Doorheen het album wordt het verhaal verteld van een anti-held die gedoemd is om te mislukken.
Opener “Homeland” is als drijfzand, het nummer sleurt je traag maar onverbiddelijk mee en peuzelt je beetje bij beetje op. Ook “Tourniquet” kent geen genade. Daarna openbaart King Hiss de drie echte parels van Mastosaurus: het overrompelende “Black Sea, Slow Death”, het magistrale “We Live In Shadows” en titeltrack “Mastosaurus”. Alledrie zijn ze ongemeen hard en sterk.
Het album gaat door met mokerslagen als “Stuck In A Hole”, “Egomaniac” en “Killer Hand”. Het afsluitende stukje piano vormt het orgelpunt van een fantastisch album.
Mantra is een Franse prog-metalband met songs die, zoals de bandnaam al laat vermoeden, doorspekt zijn met veel repetitieve elementen, maar dan aangevuld met heel wat subtiele muzikaal-technische hoogstandjes. De complexiteit is dezelfde als die je soms ook in moderne jazz tegenkomt.
In hun songs op Laniakea, hun tweede album en opnieuw verschenen bij Finisterian Dead End, schuiven deze Fransen telkens na een paar tellen op naar een volgend ritme om de luisteraar aan vast te binden. Ze zijn bezwerend en hypnotiserend, maar nooit slaapverwekkend.
De hoogtepunten van Mantra op Laniakea zijn zonder meer de lang uitgesponnen tracks “Inner Cycle” en “Visions In The Cave”. Ook titeltrack “Laniakea” en “Marcasite” zijn pareltjes. Afsluiter “Dead Sun” neemt met bijna dertien minuten toch net iets te veel tijd om te blijven boeien, maar je merkt wel dat er met veel overgave en talent gemusiceerd wordt.
Mantra is een ontdekking voor de liefhebbers van complexe prog-metal. Fans van Fates Warning, Evergrey en Treshold kunnen dit eens een kans geven.
Muzikaal zit de Spaanse psychobillyband Screamers & Sinners helemaal in het straatje van Mad Sin, the Monsters en Batmobile, met als extraatje een heel aanstekelijke sax en soms een mondharmonica. Geregeld zit er ook een snuif Spaanse folk in deze psychonilly. Met The Revenge of...El Sacamantecas, de opvolger van ‘Demon Tales’ uit 2015, brengen deze Spanjaarden dit tweede album uit op het Belgische Drunkabilly Records.
Inzake onderwerpen kruidt Screamers & Sinners sinds 2012 zijn ruige psychobilly met elementen van de Baskische folklore. ‘The Revenge of...El Sacamantecas’ gaat over het Spaanse equivalent van de verschrikkelijke boeman. Dit wezen is op zoek naar babybloed en menselijk vet. Gesneden koek dus voor een volledig psychobilly-album. Enkel “Ahogate” van de Baskische punkband RIP is geen origineel Screamers & Sinners-nummer, maar werd door de band zo bewerkt dat je nauwelijks een verschil merkt. In “Horror Ladies” zit zelfs wat van Mano Negra, nog een band die Spaans en Engels al eens door elkaar durfde te halen. Alle songs hebben een meer dan goede drive en zijn catchy als een Spaanse peper.
Voor wie nog twijfelt aan de credibiliteit van deze Spaanse band: Doyley van Demented Are Go en Klingonz kwam meezingen op “Tutankhamun”, één van de hoogtepunten van ‘The Revenge of...El Sacamantecas’. Andere positieve uitschieters zijn “100 Maniacs”, “Ospitaleko” en “Taxidermia”.
Wie zijn psychobilly al eens graag met wat Spaanse peper mixt, zal smullen van deze Screamers & Sinners.
Female Fronted Metal gecombineerd met symfonische elementen en progrock? De combinatie die het Duitse Düsterlust poogt te brengen klinkt veelbelovend maar is het jammer genoeg niet. Dit gezelschap ontstond in 2010 en had enkele jaren nodig om tot de huidige bezetting te komen. Met weinig resultaat want dit titelloos album (wat eigenlijk een re-issue is van hun debuut uit 2014 die ze onder de bandnaam Dark Desire uitbrachten en nu gereissued wordt met drie bonustracks) rammelt langs alle kanten. De elf tracks stuiteren ongecontroleerd alle kanten uit en tonen een band die van geen hout pijlen weet te maken. Enerzijds komt dat door een totaal onsamenhangende mix van death metal, symfonische metal, hardrock en elektronica (waaronder een aantal vreemde soundscapes), anderzijds brengt Düsterlust de ene rommelige riff en dito tempowisseling na mekaar en blijken de diverse composities zeer matig. De stem van frontvrouw Regina Beatric Rumpel mag dan een pluspunt zijn, het kwaad is al lang geschied.
Soit, wie toch interesse heeft in deze Duitsers kan gerust surfen naar https://www.duesterlust.com/ .
De muzikale meerwaardezoeker mag zijn bast nat maken! Met de tweede plaat van het Nederlandse Ortega brengt het fijne Consouling Sounds opnieuw een release uit om u tegen te zeggen. Voor ons is dit donkere werkstuk dan wel de eerste kennismaking met het viertal uit Groningen, snel zullen we dit gezelschap niet vergeten. ‘Sacred States’ telt amper vijf songs maar klokt wel pas af iets onder het uur.
Ortega serveert in die tijdspanne een melancholische, donkere mix van sludge, doom, drone en postrock en postmetal. De vier bandleden vullen daarbij mekaar perfect aan. Zo gaat het geschreeuw van vocalist Richard Postma letterlijk door merg en been terwijl de ritmesectie als een mokerhamer op je hersenpan inhakt. De afwisselende en soms ingetogen gitaren van Alex Loots vormen het ideale complement en tillen het loodzware geheel naar een hoger niveau. Songs als “Strong Eye” en “Descending Ladders” zijn verplichte kost voor liefhebbers van Cult Of Luna en Neurosis terwijl fans van Amenra ongetwijfeld smullen van onze favoriet “Maelstrom” . Song nummer 4 “Crows” duurt dan weer negentien minuten, refereert naar het iconische My Dying Bride en haalt het tempo een flink stuk naar beneden. Afsluiten doet Ortega met “Void” waarna er opnieuw een versnelling hoger wordt geschakeld.
Grote klasse, deze Noordenburen!
Ontstaan in Brussels had deze band op zijn vorige releases nog hip hop invloeden. Op hun nieuwe album laten ze deze achterwege om resoluut de elektronische weg op te gaan. En met succes. Het album klinkt goed, onderhoudend en voldoende alternatief. Een kruising ergens tussen o.a. de synths van The Knife, Goose en de dance beats van Daft Punk. Alles overgoten met een sausje van trance, triphop en drum&bass. Toegankelijk maar niet alledaags. Ik kan mij zo een feestje tijdens een gig in één of andere Marquee voorstellen. De muziek leent er zich uitstekend voor. Een deel van het kwartet komt uit de experimentele jazz ( Martin Daniel en Dorian Palos) en dat hoor je aan de muziek. Nee, er zijn geen jazz invloeden aanwezig. Wel wordt de experimentele drang hier in goede en beluisterbare banen geleid. Vocals worden spaarzaam gebruikt. Dit veelal ter ondersteuning van de sfeer en de muziek. Naast het weglaten van de hip hop elementen werd er ook voor dit eerste full album met een nieuwe drummer gewerkt: Martin Méreau. In de ontwikkeling van hun nieuwe sound werd ook een beroep gedaan op de diensten van producer François Gaspard.
Wie graag elektronische muziek hoort die een beetje afwijkt van de geëffende paden moet beslist ‘Three’ van Glü eens checken.
Glü heeft al een mooi live parkoers afgelegd (o.a. Dour, Couleur Cafe, ProPulse…) en ze zijn nog aan het werk te bewonderen op de volgende concerten : 4/5 : Kinky Star (Ghent), 6/5: Soirée Puur belge @ VK (Molenbeek), 24/6 : Vecteur (Charleroi) ...
Om meteen met de deur in huis te vallen: Kino Kimino oftewel het alter ego van Kim Talon componeerde met ‘Bait Is For Sissies’ een opmerkelijke punkpopplaat die begeestert van begin tot eind, en onderstreept het muzikale vakmanschap en het talent van deze dame. Toegegeven, heel wat luisteraars zullen dit plaatje ontdekken dankzij de samenwerking van Talon met Lee Ranaldo en Steven Shelley, de ritmesectie van het goddelijke Sonic Youth of door producer John Agnello die ook aan de knoppen zat bij Kurt Vile. De echte ster is echter wel degelijk Talon zelf die haar poppunksongs magistraal weet te vermengen met puntige, tegendraadse en bijwijlen vreemde indierock. Songs als “Passion”, “Pale Calico” en “Loincloth” lijken zo uit de nineties te komen en doen de hoogdagen van de indierock even herleven.
De Brits- Oegandese sing/songwriter liet vier jaar tussen het debuut ‘Home again’ en die langverwachte tweede . We herinneren ons de lekker in het gehoor liggende singles “Tell me a tale” , “I’ll get along” en natuurlijk “ Home again” , gezapige , emotievolle, trippende soulpop.
Even sfeervol en warm aandoenlijk is de opvolger , die opteert voor een breder geluid ; een afrobeat wordt toegevoegd op “Black man in a white world” , wat het nummer groovy, puntig maakt . Of er is die 70s Jimi retro op “One more night”, “The final frame” en Pink Floyd referentie door de ‘soundtrackachtige’, space psychedelica op de tien minuten durende opener “Cold little heart”.
We horen fijne , sfeervolle soulpop arrangementen, met een gospel tint en z’n typisch licht melancholische, hartverwarmende zang . “Rule the world”, “Father’s child” en de titelsong zijn heerlijke trips . Ze zorgen voor een rijk , veelkleurig geluid .
Daarnaast hebben we een rits rustige, voortkabbelende songs , goed , die een midzomeravondgevoel ademen, maar net niet genoeg om je volledig te raken …
Kortom, je wordt meegevoerd naar een droomwereld op z’n heerlijk aangename soulrootspop.
Drie jaar terug was ze één van de ontdekkingen binnen de soul . Ze debuteerde met een hartverwarmende plaat ‘Sing to the moon’ ; sfeervolle, dromerige, sprookjesachtige muziek, wat ook als ‘gospedelia’ wordt omschreven, een combinatie van gospel , psychedelica , pop en natuurlijk soul en r&b .
Die langverwachte tweede ligt in het verlengde van singsongwriting en songs met een lichte dansbare groove. De orkestrale soul raakt en is minimalistisch als bombastisch . We hebben een combinatie van prikkelende , trippende songs en sober, kaal gehouden materiaal. “Bread”, “Lucky man”, “Show me love” en “Angel” staan hier naast de uptempo’s van “Let me fall” en “Phenomenal woman” . Een aangename extraverte funky loop van Nile Rodgers wordt zelfs ingelast op “Overcome” en op “People” klinkt het even aangenaam door de raps van o.m. Wretch . “Renaissance moon” klinkt haast klassiek! De engelenzang , de meerstemmige zangpartijen en de Cocorosie’s freefolky stijl bieden een meerwaarde.
Net als het debuut , is dit een wonderlijke plaat van een artistiek talent!
Op het debuut van twee jaar terug ‘Islands’ was Bear’s den nog een trio en hield ze het midden tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro . Hier was banjospeler Joey Haynes verantwoordelijk voor. De band maakte op die manier een link naar Mumford & sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake.
Met het vertrek van Haynes kwam het duo Andrew Davie en Kevin Jones centraal te staan . De nieuwe plaat klinkt beduidend catchy, radiovriendelijk en brengt nu sfeervolle poprock, met zorgvuldige opgebouwde arrangementen , gevat , emotievol en met enige melancholie. Een elegante sound met een dromerige tune … “Dew on the vine” en “Auld wives” zijn twee sterkhouders op ‘ Red earth & a pouring rain’ . De keys dwarrelen door de gitaarmotiefjes en de warme indringende zangpartijen geven een stempel op het materiaal . Ook de rest is meer dan de moeite , er worden zelfs blazers toegevoegd op afsluiter “Napoleon” , een duidelijke meerwaarde .
Het zijn liedjes die een goed gevoel waarborgen en ons interesseveld bereiken . Het duo houdt live van covers – check maar eens Sam Smiths “Stay with me”, Bruce Springsteens “Dancing in the dark” en Bryan Adams “Heaven”, die op een meesterlijk breekbare wijze worden gespeeld . Talentvol duo!
Een paar maand terug bespraken we nog ‘The dancer’ (Suburban) van Cocaine Piss , het uit Luik afkomstige combo rond Aurélie Poppins , een jonge vrouw met ballen! . Ze klopten aan bij Steve Albini die hun smerige punk hardcore/noise nog wat meer elan gaf . We waren eerder al onder de indruk van hun live acts , die in snelvaart over je heen rolden en voorbij waren nog voor je ‘t goed wist. Een goed kwartier ondergingen we hun pletwals! Een waanzinnige gekte , rauw , scherp en ontregeld . Hun sound schuurt, knarst, druipt, in korte , kernachtige songs of muzikale schetsen . ‘The dancer’ klokt af met dertien songs in een goede twintig minuten , en deze eerder verschenen ‘The Pool’ biedt twaalf songs in nog geen dertien minuten . Aurélie krijst, schreeuwt , zingt onverstaanbaar de frustraties van zich af , in de voetsporen Eva Spence van Rolo Tomassi.
Een allesvernietigend , indringend geluid, als van een Amenra , die door hun slepende, felle ritmiek dezelfde kracht en intensiteit hebben .
Cocaine Piss staat garant voor een hels kabaal , ook op deze twaalf nummers , die een CRASS sfeertje doen opborrelen. Niet voor niks kwamen ze terecht bij Steve Albini, want ook het oude Big Black en Shellac klinkt stevig door in die diep , grommende bas en z’n kenmerkende schelle, gierende prikkeldraad gitaarklank!
Cocaine Piss- een ‘je m’en fou’ die raakt en slaat . Wat een turbulentie!
Het Britse Echotape mag in eigen landje aan de weg timmeren , hier bij ons is het nog even zoeken . De band zit ergens tussen 60s rock’n’roll en Britpop in . In de stevige nummers “All my days” , “Whiskey bar” en “Friend like me” (openers van de nieuwe plaat ) klinkt het viertal richting Razorlight en oude Libertines .
Niet voor niks stond Carl Barat nog op de barricades om het kwartet een hart onder de riem te steken . Daarna wordt gas terug genomen , de sfeervolle tracks mogen dan goed uitgewerkt zijn , ze raken minder . In de poppy tracks “I got you” en “We’ve been dreaming” drijft de Britpop boven . De laatste tracks zijn opnieuw strakker , feller , intenser en dat is Echotape op z’n sterkst. Echotape houdt best dit kantje aan om hier een doorbraak te forceren!
Nederlands 
Français 
